Barski ljetopis

Koncert: Darja Samofalova i Vasilije Basarab (klavir)
2019-01-10 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1. Ludvig van Betoven: 2. Šopen
Sonata No. 8 in C minor, Op. 13 („Patetična“) Ballade no. 1 in G minor, Op. 23

I Grave. Allegro di molto e con brio
II Adagio cantabile 3. Šopen
III Rondo. Allegro Scherzo Op.20 No.1 in B minor

Darja Samofalova rođena je 1994. godineu Beogradu. Muzikom se bavi od svoje šeste godine kada upisuje Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi mr Maje Basarab. Srednju muzičku školu za talente„Andre Navarra“u Podgorici upisala je 2007. godine.
Na XVIII Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu iz zemalja Istočne Evrope.
Nakon završenog III razreda srednje muzičke škole, 2010. godine, upisuje Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu gdje je studirala u klasama prof.Ninoslava Živkovića i prof. Nataše Mitrović. Darja je dobitnica nagrade fonda „Slobodanka Milošević Savić“, za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Sa najboljim postignutim uspjehom završila je master i specijalističke studije.
Pored pomenutih, Samofalova je dobitnica brojnih drugih nagrada na republičkim i međunarodnim takmičenjima od kojih su najznačajnije: specijalna lira (Muzički festival mladih Crne Gore, 2003 i 2009); zlatna lira (Republičko takmičenje, 2005, 2007); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista (Šabac, 2005); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2010, 2013); I nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2015); II nagrada na XXI Međunarodnom takmičenju „Petar Konjović“ (Beograd, 2016); III nagrada na VI Međunarodnom takmičenju „Youth academy awards“ (Rimu, 2016); I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Sirmium Music Fest“ (Sremska Mitrovica, 2018).Prošle godine osvojila je i Laureat V Međunarodnog takmičenja u Smederevu.
U oktobru 2015. godine nastupila je u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti. U 2016. godini svirala je solističke koncerte u sali Srpskog kulturnog centra, u UK „Parobrod“, u muzičkoj školi „Kosta Manojlović“, Pozorišnom muzeju i u Centru lepih umetnosti „Guarnerius“.Tokom 2017. i 2018. godine nastupala je u Italijanskom kulturnom centru u Beogradu kao i u sali Baldini u Rimu.
Od septembra 2018. godine, Darja je redovan student doktorskih studija na Rosijskoj akademiji muzike „Gnesini“ u Moskvi u klasi profesora Sergeja Jevgenjeviča Senkova.

PROGRAM:
1. Franc List:
Petrarkin sonet 104, S. 161 ( iz „Années de pèlerinage II”)
2.Sergej Rahmanjinov: 3. Sergej Rahmanjinov:
Prelid Op. 32, No. 12 gis-mol Muzički momenat Op. 16, No. 4 e-mol

Vasilije Basarab rođen je 2004. u Baru. Završio je Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović- Njegoš“ u Baru u klasi mr Maje Basarab.
Ovaj izuzetno talentovani mladi umjetnik osvajač je mnogobrojnih nagrada na takmičenjima u zemlji i inostranstvu među kojima i dvije Specijalne i Zlatne lire na Državnim takmičenjima u Herceg Novom i Podgorici, Apsolutna nagrada na VI Međunarodnom takmičenju pijanista „Academy Award Giovani 2016“ u Rimu (Italija) iI i II nagrada na Međunarodnom takmičenju pijanista u Tivtu (2016. i 2018).
Od septembra 2018. godine, Vasilije je redovan učenik Umjetničke škole za osnovno i srednje muzičko obrazovanje za talente „Andre Navarra“u Podgorici.

Svetozar Savić- promocija romana "Narcizam smrti"
2018-12-27 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Svetozar Savić je rođen 1962. u Nikšiću. Dio mladosti proveo je u Novom Sadu, gdje je diplomirao na Poljoprivrednom fakultetu, i u Beogradu, gdje je magistrirao i na istom fakultetu odbranio doktorsku disertaciju na temu: Autohtone crnogorske sorte vinove loze, te stekao titulu doktora biotehničkih nauka. Naučni je saradnik, realizator brojnih projekata, fakultetski predavač i član odbora u Crnogorskoj akademiji nauka i umjetnosti (CANU). Dobitnik je Trinaestojulske nagrade u Crnoj Gori 2017. godine.
Na planu pisanog stvaralaštva, objavio je preko sto naučnih i popularno-stručnih radova u domaćim i stranim publikacijama, a potpisuje se i kao autor osam knjiga (naučnih monografija, stručnih knjiga i udžbenika), od kojih su dvije prevedene na ruski i engleski jezik, a jedna je ovjenčana međunarodnom nagradom u Parizu 2015. godine.
Pored ovoga, uspješno se bavi i beletristikom, odnosno lijepom književnošću. Prvo objavljeno književno djelo su mu kratke priče u formi romana, sa simboličnim naslovom Ljetopis jednog badanja. Drugi roman, naslovljen Vajar, inače publikovan 2015. godine u izdanju podgoričke IK „Obodsko slovo“ i beogradskog izdavača „Štampar Makarije“, naišao je na veoma dobar prijem kod čitalačke javnosti. Zvanična književna kritika ga ocjenjuje kao djelo visoke umjetničke vrijednosti, zbog čega je nominovan, u crnogorskoj selekciji, za regionalnu nagradu „Meša Selimović“. U knjizi Pasaži iz Bara 2, objavljena mu je poema Barski solilokvij.
Najnoviji roman Narcizam smrti objavljen je ove godine od strane Zavoda za udžbenike Crne Gore i Otvorenog kulturnog foruma (OKF).

Riječ kritike:
NARCIS U OGLEDALU EROSA I TANATOSA

„Od prije izvjesnog vremena zovem se Bernard Novak i nalazim se već nekoliko sati u avionu iznad Atlantika“…

„Novi roman Svetozara Savića tako dobro korespondira sa sopstvenim naslovom da svaku moguću analizu teksta valja početi i završiti baš na tom mjestu: kod značenja koja isijava fenomen narcizma smrti, među ogledalima koja reflektuju samozaljubljenost Tanatosa, ali pod uplivom edipalne sfere i erotskih konotacija. Ovo neizbježno vodi u psihoanaliziranje, kako tanatološkog principa tako i pitanja Erosa, ljudske slobode i moguće sreće. Upravo tome sklona je pripovjedačeva svijest koja se pretače u ispovjednu naraciju, govor o sebi, gradeći sopstveni (glavni) lik u strukturi romana…
…Autodestrukcija, zaljubljenost i samozaljubljenost u signifikantnoj i opasnoj igri Erosa i Tanatosa, zločin, krivica i nevinost, tiranija nivoa ličnosti koji se međusobno sukobljavaju i uvode pojedinca u stanje permanentne tjeskobe i anksioznosti – samo su neki od motiva koji nastanjuju ovaj tekst čineći ga tematski i žanrovski kompleksnim. Upravo pomenuta složenost slojeva predmetnosti dozvoljava različita određenja romana, koji je prije svega psihološki i roman lika, ali sa elementima detektivskog i krimi-sižea…
…Frojdovski nespokojan ego u neravnoj borbi sa „suprasuperegom“ – kako pripovjedačka svijest percipira i imenuje najuzvišeniji nivo sebe – a onda silaženje u ponore „ida“, do kojeg ipak dopire nešto svjetla onog supra-super-Ja i ne dozvoljava da ispliva animalno čak ni kada je na nagonsko na sceni – u najkraćem karakteriše psihološki profil junaka priče, čiju sudbinu ipak određuju dvije ključne relacije prema ženskim likovima: zaljubljenost u M. (nepomućena u sjaju suprasuperega), i briga i ljubav prema majci koja postaje žrtva sopstvenog suicidnog „narcizma smrti“.
Dr Gordana Leković

Koncert: Gudački kvartet "Vollmond"
2018-12-20 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Program:

* J. Hajdn – Gudački kvartet op.20, br.4
* H. Wolf – Italijanska serenada
– kratka pauza –
* L. V. Betoven – Gudački kvartet op. 59, br. 7 „Razumovsky“ br. 1

Gudački kvartet „Vollmond“ sastavljen je od mladih profesionalnih muzičara: Milana Bjelobaba – violina, Luna Kostadinović – violina, Aleksandra Kijanović – viola i Pavle Savić – violončelo.
Od svog nastanka 2015. godine kvartet je održao brojne zapažene koncerte u Srbiji, Crnoj Gori, od kojih se posebno izdvajaju otvaranje sezone „Take over“ u galeriji Kolarčeve zadužbine, koncert u Galeriji solidarnosti, koncert u Palati Pima u Kotoru i u muzeju grada Perasta, zatim otvaranje VII festivala gudača u katedrali Svetog Tripuna u Kotoru, Festivala mediteranskog teatra Purgatorije u Tivtu, VIII Festivala gudača u crkvi Svetog Pavla u Kotoru, koncert u Kulturnom centru „Budo Tomović“ u Podgorici 2017. i 2018. godine u okviru ciklusa Kompozitorke iz sjenke, koncert u Muzeju grada Zrenjanina, u Zavodu za kulturu Vojvodine u Novom Sadu u okviru serije koncerata posvećenih savremenoj muzici kao i nastupi u Zajstu, Amsterdamu, Zaltbomelu u okviru festivala Zeister Muziekdagen u Holandiji.
U julu 2018. godine kvartet je nastupio na Ljubljana festivalu, predstavljajući Triple Bridge Evropski karijerni centar za umjetnike, u saradnji sa Branimir Slokar Akademijom, čiji su alumni.
Članovi kvarteta imali su priliku da se usavršavaju na kursevima eminentnih umjetnika kao što su Boris Brezovac, Aleksandar Latković (članovi gudačkog kvarteta Beogradske filharmonije), Arkadij Winokurow (Austrija), Mikhail Bereznitski (Rusija), Jorg Winkler (Nemačka), Anton Martinov (Francuska).
Kao stipendisti festivala Zeister Muziekdagen 2016, 2017. i 2018. godine sarađivali su sa članovima kvarteta Quiroga (Španija), kvarteta Casals (Španija), Emerson gudačkog kvarteta (SAD), Jerusalem gudačkog kvarteta (Izrael), Robertom Kulekom, Valentinom Erbenom (Alban Berg kvartet), Marcin Sieniawski (Szymanowski kvartet).
Milana i Luna stalne su članice Crnogorskog simfonijskog orkestra u Podgorici na poziciji prvih violina, dok se Aleksandra i Pavle bave pedagoškim radom u Beogradu.
Sve četvoro članovi su Muzikon kamernog orkestra u Beogradu, novog multimedijalnog ansambla koji promoviše inovativni pristup klasičnoj muzičkoj sceni u Srbiji, kao i Ljubljana internacionalnog orkestra.
Ljubav prema ovoj kamernoj formi i duboka posvećenost održale su stalnu želju za usavršavanjem i kontinuiranim radom, te je za tri godine postojanja ovaj kvartet pronašao mjesto na kamernoj sceni podneblja sa koga dolazi.

Predstava "Tre sorelle" u produkciji FDU Cetinje i Centra za kulturu Tivat
2018-12-13 20:00 - 21:30 UTC | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Fakultet dramskih umjetnosti Cetinje u saradnji sa Centrom za kulturu Tivat
Stevan Koprivica
„TRE SORELLE”

Reditelj: Zoran Rakočević
Producent: Jelena Odalović
Dizajn svjetla: Radomir Stamenković
Muzičari: Nevila Klakor, Anda Bushi, Anastasija Aleksić
Šef scene: Aleksandar Filipović
Ton: Tomislav Elkaz
Svijetlo: Mirko Kažić
Rekviziter: Ana Drakić
Krojački radovi i garderoberka: Slađana Ilić
Dekorateri: Zdravko Vasiljević, Mario Odžić, Kristijan Rot i Stevan Novosel

Uloge tumače: Marija Đurić, Jelena Đukić, Marija Labudović, Omar Bajramspahić, Mak Čengić i Pavle Popović

Riječ pisca:
„Zaludna piščeva indikacija „o ljubavi i demonima“ kada su „Tre sorelle“ u pitanju postaje, kako vrijeme prolazi, sve važnija i tačnija odrednica ovog komada. Kažu oni koji vjeruju u horoskope da u jednom momentu životnog zrijenja podznak postane jači od znaka. Tako je i sa storijom o tri čudne prčanjske sestre i njihovom fatumskom i fanatičnom zaljubljenosti u jednog marinera. Malo vjerovatno, ali na legendi nije da bude vjerovatna nego uzbudljiva i znakovita. Povod koji je snio u legendi počeo da dobija obrise o koordinate za koje, iako je prošao priličan broj godina od nastanka ovog komada, danas sve više postaju značajniji meni kao piscu. Pitanje slobode, dogme, tradicije, religije, erotskih kodova, pobune, mediteranske mimikrije koja iza nježnih klapskih sazvučja krije užase „umidece“ koja čeka buru da je osuši i pokrene sve iznova…Demoni koje olako nazivamo sudbinom, a u stvari ih gajimo i predajemo im se kada emocija i eros u ime života nadjačaju racio i regule…Recimo da je ovaj komad o tome. Nego najgore je kada pisac samoobjašnjava svoje djele i nudi ključeve čitanja…….
…Zapravo, „Tre sorelle“ se vraćaju doma da provjere kako legende i demone i ljubavi sagledava najnovija generacija crnogorskih dramskih umjetnika. Ima li ljepšeg događaja za pisca i profesora škole iz koje dolazi reditelj i glumci?”
Stevan Koprivica
Riječ reditelja:
„Čovjek je veličanstvena sila ovog svijeta. Ma koliko bio sičušan i nemoćan u poređenju sa kosmosom, čovjek je ipak uvijek brodio morima, pisao poeziju i muziku, tražio savršenstvo, raspaljivao vatru fantazije i strasti, praveći jedan novi svijet. Čovječije požude, ljudske vatre, instikti, nepregledne slobode duha, seksualna priroda svake žarke utrobe, vidici i horizonti, postali su tama u koju čovjek, pod pritiskom društva i crkve, nije smio da zaviri. Palanka, norme, ulica, društveni konteksti od vremena kada su ljudi počeli da crtaju plijen na zidovima pećina i prizivaju kišu, napravili su od čovjeka- đavola. Đavo je u čovjeku, a svaka duhovnost i sloboda, otvorila je novi oganj na nebu na kojem treba peći ljudsko živo meso. Vraga je stvorio otpor, žudnja za dolaskom do ponora svijeta na kojem izviru arije, mirisi djetinjih heruvima, rajsko voće, gdje se iz pepela ptice rađaju. Đavo je sve što čovjek hoće, bog je sve što je čovjeku zabranjeno. Nečastivi je svjetlo, a častivi je zapravo mrak. Nepomenik je prelijepo ljudsko tijelo, pomenik je zapatana ljudska duša puna straha i malodušnosti.”
Zoran Rakočević

Koncert klasične muzike- Ljubiša Jovanović, flauta i Oleksij Molčanov, klavir
2018-11-29 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Ljubiša Jovanović, flauta Oleksij Molčanov, klavir Gošća koncerta: Dijana Orlandić, flauta

Program:

Ph. Telemann: Fantazija E-dur za flautu solo
C. Ph. E. Bach: Sonata G-dur za flautu i klavir
Allegro-Rondo.Presto
G. Ph. Telemann: Fantazija h-moll za flautu solo
W. A. Mozart: Rondo D-dur za flautu i klavir
P. I. Čajkovski: Arija Lenskog za flautu i klavir
F. Poulenc: Sonata
Allegro malinconico-Cantilena-Presto giocoso
Dopler: Andante i Rondo za dvije flaute i klavir
F. Borne: Karmen fantazija za flautu i klavir

LJUBIŠA JOVANOVIĆ je diplomirao i magistrirao u Beogradu u klasi prof. Miodraga Azanjca. Usavršavao se u klasi prof. Kristiana Lardea u Parizu gdje dobija Diplome Superieur de Concertiste 1983. godine. Nakon toga ostvaruje dugogodišnju saradnju sa Aurele Nikoletom, jednim od najvećih muzičara i flautskih pedagoga XX vijeka. Svirao je na svim značajnim festivalima u bivšoj Jugoslaviji, kao i u Francuskoj, Švajcarskoj, Kini, Italiji, Austriji, Njemačkoj, Rusiji, Rumuniji, Velikoj Britaniji, Alžiru, Finskoj, Danskoj, Ukrajini, Juznoj Africi, Norveškoj, Argentini.
Jovanović je dobitnik najprestižnijih nagrada i društvenih priznanja. Osvojio je Prvu nagradu za interpretaciju na Internacionalnoj godišnjoj reviji kompozitora, u Sremskim Karlovcima i Novom Sadu 1992. godine, kao i u Beogradu 1998, Zlatni Beočug za umjetnička dostignuća 1992, Godišnju nagradu Udruženja muzičkih umjetnika Srbije iste godine, te i nagradu Beogradskog fonda za kulturu za najbolje koncerte u Beogradu 1987, 1991. i 1992. godine. Dobitnik je Zlatne medalje povodom 75 godina od nastanka Beogradske filharmonije (1998.) i Srebrne medalje Univerziteta umetnosti za dostignuća u unapređenju nastave (2000.), Nagrade grada Beograda za 2008. i 2013. godinu, kao i Svetosavske nagrade za 2009. godinu.
Stalni je član Ansambla za novu muziku i tria „Anima“. Vodio je majstorske kurseve u Njemačkoj, Argentini, Italiji, Ukrajini, Norveškoj, Kini, Južnoj Africi, Rumuniji, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Srbiji.
Nastupao je sa nekim od najvećih flautista današnjice poput Aurele Nikolet, Irene Grafenauer, Emanuel Pahud, Mišel Debost, Kristian Larde. Njegovi snimci nalaze se na više od 50 CD izdanja, a tokom više od 30 godina umjetničke aktivnosti, premijerno je izveo oko 80 koncertnih, solističkih i kamernih kompozicija srpskih autora.
Jovanović je 25 godina radio kao solo flautista Beogradske opere i baleta (1978–88), Simfonijskog orkestra Radio Televizije Srbije (1988–89.) i Beogradske filharmonije (1989–2004.). Na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu je zaposlen od 1994. godine, sada u zvanju redovnog profesora flaute. Osnivač je Profesionalnog ansambla Camerata Serbica. ansambla Lola Klasik i festivala klasične muzike BUNT (Beogradska Umetnička Nova Teritorija).
Ljubiša Jovanović ima status umjetnika Haynes Artist zajedno sa flautistima kao što su Džejms Golvej i Emanuel Paji.
Svira na 14k zlatnoj flauti WM.S.HAYNES.

OLEKSIJ MOLČANOV je srednju muzičku školu završio u Kijevu u Ukrajini, u klasi doc. Lidije Šur. Kijevski Državni konzervatorijum i postdiplomske studije završio je 1986. godine u klasama prof. Aleksandra Snegirjova i Vladimira Vinickog. U toku školovanja osvajao je brojne nagrade kao pijanista, od kojih je značajno pomenuti pobjedu na takmičenju Lisenko u Lavovu, 1984. godine. Već kao student je započeo aktivnu koncertnu djelatnost. Nastupao je kao solista u brojnim kamernim sastavima u Ukrajini, Rusiji i Njemačkoj.
Po završetku školovanja počeo je da se bavi pedagogijom uporedo sa koncertiranjem. U ovom vremenskom razdoblju realizovao je turneje sa recitalima po Ukrajini i Libanu, nastup u Švajcarskoj, koncerte sa brojnim orkestrima (Orkestar Studio – dir. B. Schembri i V. Sirenko, Filharmonija Čerkasi – dir. A. Djačenko, Filharmonija Lviv – dir. R. Filipčuk, Filharmonija Dnjepropetrovsk – dir. J. Blinov, Filharmonija mladih Harkiv – dir. J. Janko). Poseban značaj ima saradnja u klavirskom duu sa V. Muravskim u periodu od 1988. do 1992. godine. Snimio je niz programa i koncerata za državne radio i televiziju u Ukrajini. Sarađivao je sa Savezom kompozitora Ukrajine, na projektima savremene muzike i u kamernom duu sa violinistom G. Kabinim.
Od 1995. godine živio je u Srbiji gdje je nastavio umjetničke i pedagoške aktivnosti. Pripremio je više programa koji su bili uspješno izvedeni na koncertima u Nišu, Kragujevcu, Zaječaru, Negotinu i Kotoru. Kao posebno značajan nastup, izdvaja se solistički koncert na festivalu Mokranjčevi dani, 1998. godine u Negotinu. U kamernom duu sa violinistom O. Jakovljevićem imao je zapaženu turneju po Srbiji i Crnoj Gori 1999. godine, kao i nastup na festivalu Nimus. U Crnu Goru se doselio 1999. godine, a od 2000. godine zaposlen je na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Kao solista je 1996. i 1997. godine otvarao sezone orkestra Niškoj filharmoniji (dir. A. Novicki i A. Vujić). Godine 2010. kao solista otvara sezonu orkestra Filharmoniji Čerkasi (dir. A. Djačenko), a 2011. godine sezonu orkestra Crnogorski gudači (dir. G. Krasko).
Svoj profesionalni i umjetnički angažman uspješno je nastavio nastupajući na svim značajnim scenama širom zemlje. U kamernim sastavima sa eminentnim umjetnicima ostvario je veliki broj projekata. Nastupao je na festivalima Mokranjčevi dani, Nimus, A Tempo, KotorArt, Montenegro music fest, Barski ljetopis, Espressivo, Nei suoni dei luoghi, Budva Grad teatar. Aktivni je učesnik projekta Crna Gora jedna kulturna adresa. Trenutno ima status vanrednog profesora i mentora na Muzičkoj akademiji na Cetinju.

DIJANA ORLANDIĆ je niže i srednje muzičko obrazovanje stekla u Kotoru, u klasi prof. Jasminke Terzić i doc. Žane Lekić. Tokom školovanja osvojila je brojne nagrade među kojima su: I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Požarevcu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Davorin Jenko“ u Beogradu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Barleti. Pohađala je majstorske kurseve kod istaknutih flautista: prof. Ljubiša Jovanović (Srbija); Karolj Maročik (Srbija); Mišel Debost (Amerika); Matej Zupan (Slovenija); Feliks Rengli (Švedska); Vinsent Lukas (Francuska). Kao prva flauta Young Euro Classic orkestra nastupala je u Concert Haus-u u Berlinu, Kaselu, i Splitu, pod dirigentskom upravom Henriha Šifta. Treću godinu studija završila je u Kini u klasi prof. Gouliang Hana. Tokom boravka u Kini, Dijana je imala čast da radi sa Džejmsom Galvejem, najvećim flautistom našeg vremena.
Godinu kasnije kao njegov stipendista pohađala je masterklas u Švajcarskoj. Diplomirala je na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Ljubiše Jovanovića. Trenutno je angažovana kao profesor u Muzičkoj školi „Vasa Pavić“ u Podgorici.

Promocija monografije „Barski ljetopis - prvih 30 godina"
2018-11-22 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole

Izložba umjetničkih radova crnogorskih likovnih umjetnika, akademika CANU
2018-11-22 19:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Izložba umjetničkih radova četrnaest crnogorskih likovnih umjetnika- akademika Crnogorske akademije nauka i umjetnosti

Anka Burić Miodrag Dado Đurić Dimitrije Popović Branko Filipović Filo

Dragan Karadžić Vojislav Stanić Pavle Pejović Aleksandar Aco Prijić

Petar Omčikus Luka Tomanović Miloš Vušković Tome Serafimovski

Dušan Vukotić Vuko Radović

Promocija knjige „Bilder eines Dichters / Slike pesnika " Igora Remsa
2018-11-15 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Igor Rems, pjesnik i slikar, rođen je u Baru, a živi i stvara u Kelnu i u rodnom gradu.
Od 1996. godine do danas objavio je 13 knjiga: Na vratima carstva nebeskog (1996), Divlja reka (1996), Gradovi (1998), Hodočašća (1999) i (2004), Wallfarthen (2005), Slep od svetlosti (2007), U vatri spavaju boje (2008), Tajna etrutske tišine (2009), Žena koje nema (2011), O poeziji i njenom smislu (2012), Mz painter (2013), Vodeni krug (2016) i Bilder eines Dichters / Слике песника (2018).
Dobitnik je brojnih književnih nagrada među kojima i Naji Naaman – međunarodna književna nagrada (Liban), zatim Kočićevo pero – Banja Luka, Irin Pirin – Bugarska, Menzionati Straodinar – međunarodna književna nagrada NOSSIDE – 2010, Ređo Kalabrija, Italija, Hermes – međunarodna književna nagrada Laris, Grčka itd.
Njegova djela objavljivana su u mnogim stranim i našim antologijama, almanasima i zbornicima kao i u stranim i našim književnim novinama, listovima i časopisima i prevođena su na njemački, engleski, poljski, makedonski, bugarski, grčki, italijanski, rumunski, turski, španski, ukrajinski, lužičko-srpski i francuski jezik.
Rems je član Udruženja književnika Crne Gore, Srbije, Njemačke, ali i član Ukrajinske Akademije međunarodnog književnog stvaralaštva i umjetnosti.
Kao slikar, imao je više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu.
Na promociji govore mr Radoje Femić i Milan Vujović.

Riječ kritike
…Poetiku Igora Remsa karakteriše koliko traganje za višim smislom, ekumenskom simfonijom, toliko i potreba da u ključu mediteranske mitologije i sveta simbola otkrije ravnotežnu tačku civilizacijskog hoda kroz vreme…
Predrag Dragić Kijuk

… Plodnu harmoniju ne stvaraju samo boje i reč, već i povezivanje osnovnih referenci u njegovom celokupnom radu. Naravno, tome diskursu pripada pun život sa svim svojim čulnim otiscima: prolaznost, priroda, srednjovekovna istorija do postmoderne, kritičko. Religijske reminiscencije do tužbalica, do samog po sebi Univerzuma gde nas pesnik ostavlja da naslućujemo bezdan zvezda (pesma Ćutnja). Sjaj njegovih jezičkih slika daje nam mogućnost prepoznavanja mnogih aspekata od početne prefinjenosti preko svetlosti, do intenzivno opojnog uzbuđenja saputnika gde se snaga pesničke reči izražava na primer vatrom sećanja ili zavičajnom vodom…
Konrad Rot

„Veče gitare"
2018-11-08 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Višnja Dukić (2000), mlada gitaristkinja od svoje osme godine je pohađala ŠOMO „Herceg Novi“ koju je završila u klasi profesora Sanjina Kipića. U Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, maturirala je u klasi profesorice Bojane Brajović i bila dobitnica diplome „Luča“. Višnja je do sada bila učesnica mnogih takmičenja, na kojima je uvijek osvajala nagrade od kojih su najznačajnije: I nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2014), II nagrada na Međunarodnom gitarističkom takmičenju u Grožnjanu (2013), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2016), II nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2017), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2018), III nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2018).
Učesnica je brojnih seminara i festivala u organizaciji SMŠ „Vasa Pavić“, od kojih se izdvaja festival Dani gitare u Podgorici, gdje je imala priliku da pohađa majstorske radionice sa velikim imenima svjetske gitarističke scene, kao što su: Johannes Muller, Vera Ogrizović, Maurizio Di Fulvio… Takođe, učesnica je festivala: Guitar Art Summer Fest, Guitar Art Fest Beograd, Guitar Fest Sarajevo East gdje se usavršavala kod eminentnih gitarista: Maroje Brčić, Darko Bageski, Miloš Karadaglić, Aleksandar Hadži Đorđević, Maja Radovanlija, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann, Kyuhee Park, Odair Assad, Joaquin Clerch, Nikita Koshkin.
Višnja Dukić je student prve godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Dušan Bogdanović – Mysterious Habitats

David Marton (1997), srpski klasični gitarista počeo je da svira gitaru sa osam godina. Pohađao je osnovnu muzičku školu „Josif Marinković“ u Vršcu u klasi profesora Relje Turudića dok je srednju muzičku školu završio u Beogradu, u muzičkoj školi „Davorin Jenko“ u klasi istog profesora. Do sada je učestvovao na raznim festivalima i takmičenjima, kako u zemlji, tako i u inostranstvu. Značajniji rezultati su: Republičko takmičenje (Beograd, Srbija), Ion Vidu (Temišvar, Rumunija), Jarakova gitara (Čačak, Srbija), Davorin Jenko (Beograd, Srbija).
David je radio je sa svjetski poznatim gitaristima kao što su Zoran Dukić, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann, Raphaela Smits, Nikita Koshkin i mnogi drugi. Kao pedagog, sa 19 godina je počeo da radi u muzičkoj školi „Josif Marinković“ u Vršcu. Pored toga, izvjesno vrijeme je radio i u muzičkoj školi „Davorin Jenko“ u Beogradu.
Marton je student druge godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi profesora Danijela Cerovića i nastavnik je gitare u muzičkoj školi „Vida Matjan“ u Kotoru.
Program: 1. Joaquin Rodrigo – Junto al Generalife; 2. Agustin Barrios Mangore – Sueno en la Floresta

Enes Alković (1998) gitaru je počeo da svira sa svojih sedam godina kod profesora Ranka Opančine. Već sa osam godina osvaja svoju prvu zlatnu liru na republičkom takmičenju, nakon čega je bio uspješan na mnogim međunarodnim takmičenjima u Crnoj Gori, regionu i Italiji. Pohađao je masterklasove kod eminentnih profesora poput Srđana Tošića, Vere Ogrizović, Aleksandra Hadži Đorđevića, Judicael Perroy, Adriano del Sal, Roberto Fabri i mnogih drugih.
Nakon završetka niže muzičke škole, svoje školovanje je nastavio u Srednjoj muzičkoj školi „Vasa Pavić“ u Podgorici, u klasi profesora Srđana Bulatovića.
Trenutno studira na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Roland Dyens „Sonatina Libra“: India; Largo; Fuoco

Stefan Kostić je počeo da svira gitaru sa osam godina. Osnovno muzičko obrazovanje stekao je u Baru u ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ kod profesora Ranka Domazetovića. U Podgorici je završio Srednju muzičku školu „Vasa Pavić“ u klasi profesora Srđana Bulatovića. Učesnik je raznih festivala i takmičenja u zemlji i regionu, kao što su Belgrade Guitar Fest, Nikšić Guitar Fest i drugi. Na državnim takmičenjima u Crnoj Gori dobitnik je dvije zlatne i jedne srebrne lire. Tokom školovanja je imao priliku da sarađuje sa poznatim klasičnim gitaristima i pedagozima kao što su: Nikita Koškin, Adriano Del Sal, Srđan Tošić, Kostas Kociolis, Goran Krivokapić.
Student je četvrte godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Leo Brouwer – Sonata no. 1

Fandangos y boleros
Sarabanda de Scriabin
Toccata de Pasquini

Vuk Sandić (1998), mladi crnogorski gitarista, počeo je da svira klasičnu gitaru sa osam godina u klasi prof. dr Srđana Bulatovića, a zatim profesora Borjana Radovića u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici gdje je završio i srednju školu u klasi profesorice Bojane Brajović.
Svoje muzičko obrazovanje nastavio je na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića gdje trenutno pohađa I godinu studija.
Učesnik je brojnih takmičenja i seminara na nivou Crne Gore i regiona: Festival gitare – Tivat, Gitar art festival – Beograd, Republičko takmičenje – Crna Gora.
Sandić je radio i sa svjetski poznatim gitaristima i profesorima kao što su: prof. Srđan Tošić, prof. Vera Ogrizović, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann i mnogi drugi.

Promocija pedeset godina stvaralaštva Miroslava Jovanovića Timotijeva
2018-11-01 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Miroslav Jovanović Timotijev, crnogorski pjesnik, esejista, kolumnista i kritičar, na književnoj sceni prisutan je pedeset godina, od 1968. godine, kada je njegova prva pjesma „Južno od mojih očiju“ ugledala svjetlost dana u periodici „Čik“.
Do sada je objavio osam knjiga pjesama za odrasle i pet za djecu. Dobitnik je mnogih književnih nagrada i priznanja, a njegove pjesme su prevođene na nekoliko stranih jezika i zastupljene u brojnim pjesničkim antologijama. Autor je i zanimljivih kolumni „Hipnotisani ugao“ (bARS) i „Gospodin M. Skot“ (BarInfo).
Timotijev slovi i kao humanista koji je u okviru svog projekta „Mijenjao bih životnu priču“ poklonio hiljadu knjiga djeci kojima život nije naklonjen.

Knjige poezije za odrasle: Plamteće saće, Opet lože oblake, Pustoš još peva, Autopsija senke, Laureat paučine, Večnost i druge čežnje, Šaptač u groblju – nove i izabrane pesme, i Devet jezika ćutnje.
Knjige poezije za djecu: Svetionik, Kuća na oblaku, Nacrtaj mi petak, Papirne lađe – nove i izabrane pjesme za djecu, Nacrtaj mi petok (knjiga na makedonskom jeziku) i Četiri sezama – bajke i bajkovite pjesme.
Riječ kritike:
Ima pjesnika uz čije ime pristaje sintagma poeta doctus. Rijetki su, a u crnogorskoj književnosti M. J. Timotijev je jedan od njih, o čemu svjedoči upravo ono eruditsko u njegovoj poeziji. Samo učen stvaralac može, poslije lirskog solilokvija, da otvori raskošni dijalog sa poezijom samom, prostorima i vremenima.
dr Gordana Leković

Da djetinjstvo uvijek ostaje i traje, da su njegove bezbrižnosti i osmijehom ukrašena lica prisutna i kada ono mine, da snaga Timotijeve riječi i toplina njene semantike traju po svim ovozemaljskim i onozemaljskim dječijim hronotopima, da dom u kojem su rođeni Teofan i Tavita krije Bajku o nemuštom konopcu i kazuje je samo onoj djeci koja se osmjele da zavire u magični svijet trinaest čvorova, dajući im trinaest didaktičkih odgovora, da Bajka o četiri Sezama svoja vrata uvijek drži otvorena za radoznalu djecu učeći ih tajnama o vodenim površinama, ostrvima, morskim stanovnicima, Suncu, Kosmosu, Pjegavoj zvijezdi, Mliječnom putu… da šarenu dolinu kroz prozorsko okno svijeta gledaju paralelne oči djetinjstva i razdraganosti iz Bajke o nevidljivoj ptici, da male godine brišu velike kazaljke vremena upravo u njegovoj Bajci o Tajnarima svjedoče nam redovi epsko-lirskih nadahnuća ovog poznatog crnogorskog stvaraoca.
mr Ana Pejović

Bitef teatar i Centar za kulturu Tivat: „Jami distrikt“, režija Kokan Mladenović
2018-08-15 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Centar za kulturu Tivat i Bitef teatar
„JAMI DISTRIKT“
Režija: Kokan Mladenović
Izvedbeni tekst: Milena Bogavac
Originalna muzika: Marko Grubić
Muziku izvodi grupa Vrooom: Jamal al Kiswani, Marko Grubić
Kostim: Ivana Nestorović
Narator: Nemanja Dragaš
Uloge: Isidora Simijonović, Jelena Graovac, Nina Nešković
O predstavi:
“Jami distrikt” je pozorišna predstava koja problematizuje pitanja nacije i nacionalnih država, u hi-tech svijetu 21. vijeka.
Nacije proizvode ratove i ratovi proizvode nacije.
Ko je prvi počeo? Dokazaće se!
Nacija koja dokaže da je evoluirala direktno iz majmuna, dobija nagradnu vožnju u luna-parku istorije. Uključite se! U Jami distriktu ima mjesta za sve!
Polazeći od činjenice da je nacija konstrukt i pojam izmišljen u 19. vijeku, ova predstava postavlja pitanje: kako je devetnaestovjekovnom izumu pošlo za rukom da izgleda kao da je bio tu oduvijek?
Da li su nam, u eri interneta, vještačke inteligencije i savremene medicine, još uvijek potrebne stare, „dobre“ nacije? Šta će smijeniti nacije i nacionalne države? I ko je gori: nacije ili korporacije?
Do kraja 21. vijeka, očekuje se da će većinu intelektualnih i fizičkih poslova obavljati roboti. Da li će roboti imati nacionalnu svijest? Da li će biti robo-rodoljubi i robo-patriote? Da li će ideja nacije završiti na smetlištu istorije, ili će tamo završiti oni koji u nju vjeruju? Da li ćemo u 22. vijek ući u cipelama iz 19. vijeka? I da li nas žuljaju te razgažene cipele? One odavno nisu lijepe. A da li su udobne?
„Jami distrikt“ je predstava koja se, u formi lažnog dokumentarca, bazira na (izmišljenom), ali mogućem događaju – budućem ratu na Balkanu nastalom iz istih apsurda koji su uzrokovali i prethodni. Danas te iste sile iracionalnosti djeluju na širem području Evrope, a sličnosti sa sudbinom Jugoslavije su zabrinjavajuće i zastrašujuće.
U selu Jamena, na tromeđi Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine, naučnici su najsavremenijim sredstvima (koja uključuju satelitsko snimanje zemljine kore, specijalnim kamerama sa infra-crvenim i rendgentskim zracima) otkrili najstarije paleolitsko naselje u istoriji čovječanstva. Otkriće je značajno jer pomjera naučna saznanja o početku razvoja ljudske vrste stotinama hiljada godina unazad: homo sapiensi su bitno stariji nego što se do sada mislilo.
Ovo revolucionarno otkriće je od značaja za čitavo čovječanstvo, ali se za njega posebno interesuju Srbi, Hrvati i Bošnjaci, budući da se praistorijska Jamena nalazi na teritoriji sve tri države. Budući da svaka država pokušava da ga prisvoji, počinje niz apsurdnih teorija, o tome koji je narod stariji i kome pripada drevna Jamena. Teorije vode sve tri nacije u rat, a u rat se uključuju i sve svjetske sile, na različitim stranama. Praistorijska Jamena biva uništena… a broj žrtava veći od 150.000.
Tada nastupa mir i trajno rješenje za Jamenu: ona postaje distrikt pod međunarodnim protektoratom, a transnacionalne kompanije ulažu novac u to da se na prostoru Jamene otvori najveći naučno-zabavni park na svijetu. Svi preživjeli stanovnici sela Jamena (ima ih oko stotinu) dobijaju posao: u ovom parku, oni će za turiste glumiti drevne Jamence. Svi dobijaju kostime neandertalaca i plate, a međunarodna zajednica s ponosom ističe kako je stopa nezaposlenosti u Jameni – nula. Sve tri nacije sada su spuštene na nivo paleolitskih ljudi, u službi krupnog kapitala.
Priča pokazuje koliko su nacionalne podjele besmislene u XXI vijeku – kada, usljed galopirajućeg razvoja nauke i tehnologije, svijetom odavno vladaju transnacionalne kompanije i kada 1% čovječanstva posjeduje 46% svjetskog bogatstva. Ideja o naciji plasira nam se kao nešto na šta treba da budemo ponosni, a zapravo je fenomen koji ponižava naše ljudsko dostojanstvo.
Po svojoj formi, predstava je fragmentarna i postmoderna, a njen važan dio čini video-rad, sastavljen od različitih sekvenci koje podržavaju formu lažnog dokumentarca, kao i živa izvedba originalne muzike grupe „Vrooom“. U videu su nahovane izjave različitih političara, donosilaca odluka i vlastodržaca, a kako bi sve izgledalo što uvjerljivije, tu su i lažna izdanja nacionalnih dnevnika i drugih informativnih emisija.
Riječ reditelja:
Da li smo postali majmuni dokazujući da nismo postali od istog majmuna? Da li će nas budući rat zbog praistorije dovesti do kraja istorije? Da li su korporacije progutale nacije dok smo mi iskopavali četnike, ustaše i domobrane u luna-parku istorije?
„Jami distrikt“ – jedinstvena prilika da se nasmijete majmunima za koje niste glasali.
Kokan Mladenović

Zatvaranje Festivala: Veče sa organizatorima
2018-08-12 21:00 UTC | Plato ispred Dvorca kralja Nikole

Koncert klasične muzike: Vladimir Miler (bass profundo); Aleksandra Jovanović (sopran)
2018-08-11 22:00 UTC | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Vladimir Miler je rođen 1964. u Sibiru, Rusiji. Školovanje je završio na Višoj muzičkoj školi u Kelnu, Njemačkoj, gdje je radio sa velikim profesorima glasa Reinhardom Lejenhajmerom i Kurtom Molom. Zatim se vratio u Rusiju, gdje je pohađao Državnu akademiju u St. Petersburgu, stičući zvanje muzikologa. Miler uživa bogatu reputaciju kao solista St. Petersburg State Academic Capella, a pogotovo kao jedan od rijetkih vokaslista na svijetu koji posjeduju opseg glasa Basso-Profundo. Među glavnim operskim ulogama koje je stvorio, nalazi se uloga Kolasa u Mocartovom „Bastien i Bastien“; Sprecher und Priester u Mocartovoj „Čarobnoj fruli“, Osmin u „Otmici iz Saraja“; Karont i Pluton u Monteverdijevom „Orfeju“; i Konenkov u premijeri Jusupovinoj „Ajnštajn i Margareta“.
Milerov talenat mu je omogućio međunarodnu muzičku karijeru. Nastupao je u solo koncertima u Rusiji, Estoniji, Francuskoj, Njemačkoj, Velikoj Britaniji, Italiji, Holandiji, Luksemburgu, širom Balkana i u SAD, između ostalih. Učestvovao je na brojnim muzičkim festivalima, kao što su Abendmusik im Hohen Dom (Ahen, Njemačka), Festival sakralne umjetnosti (Pariz), Frankfurt-Fest, Međunarodni festival pravoslavne muzike u Rusiji (Moskva), Moskovski jesenji festival i Nick Caves Meltdown Festival (London). Sarađivao je sa velikim dirigentima kao što su Vladimir Altšuler, Vadim Afanasjev, Martin Brabins, Džastin Braun, Pol Hilijer, Mark Kadin, Vladimir Minin, Viktor Popov, Hans Diter Reš, Aleksander Sladkovski, Andreas Spieri i Aleksander Titov.
Aleksandra Jovanović je koloraturni sopran iz Beograda. Muzičko obrazovanje započela je u Muzičkoj školi „Mokranjac“, gdje je završila teoretski odsjek, nakon čega je završila osnovne i master studije muzikologije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Paralelno sa studijama muzikologije upisala je i odsjek za solo pjevanje (prof. Tatjana Bajalica) u Muzičkoj školi „Stanković“, a potom završila i osnovne i master studije solo pjevanja (prof. Aneta Ilić) na Fakultetu muzičke umetnosti.
U operi je debitovala 2013. godine, ulogom Kraljice noći u „Čarobnoj fruli“ V. A. Mocarta, u produkciji Opere i teatra „Madlenianum“, a istom ulogom debitovala je i na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu (2014. godine), kao i u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu (2017. godine). U Operi i teatru „Madlenianum nastupala je i u ulozi Pepi Pleninger u opereti „Bečka krv“, Johana Štrausa II, u sezoni 2014/15, kao i u ulozi Servilije u operi „Titovo milosrđe“, V. A. Mocarta, u produkciji „Operosa“ studija.
Plodnu saradnju sa Simfonijskim orkestrom i Horom RTS započela je nastupom na Novogodišnjem koncertu 2016. godine, za kojim su uslijedili i nastup na festivalu „Organic fest“, izvođenje „Rekvijema“ Gabrijela Forea, premijerno izvođenje i snimanje Jezera za sopran i simfonijski orkestar, Boža Banovića, kao i nastup na Novogodišnjem koncertu u Sava Centru, 2018. godine.
Aleksandra redovno nastupa na koncertima i festivalima u zemlji i regionu, uz čestu saradnju i sa drugim istaknutim srpskim ansamblima, kao što su Vojni simfonijski orkestar „Stanislav Binički“, Gudački orkestar „Dušan Skovran“, Jevrejski kamerni orkestar, simfonijski orkestar Beogradski simfoničari, akademski hor „Collegium musicum“ i drugi.
Kao jedan od najperspektivnijih studenata, od strane Fakulteta muzičke umetnosti nagrađena je iz fondova „Anita Mezetova“ (2017. godine) i „Danica Mastilović“(2018. godine), a među nagradama koje je osvojila na takmičenjima, izdvajaju se treća nagrada na takmičenju „Die Meistersinger von Nürnberg“ (2018, Nemačka), treća nagrada na Međunarodnom takmičenju „Ada Sari“ (2017, Poljska), kao i pozicije laureata kategorije na Međunarodnom takmičenju solo pjevača „Bruna Špiler“(Herceg Novi, 2014), kao i Republičkom takmičenju Asocijacije muzičkih i baletskih škola Srbije (Beograd, 2013).

Exit teatar: "Taksimetar", režija Matko Raguž
2018-08-09 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Exit teatar Zagreb
Goran Vojnović
“TAKSIMETAR”
Adaptacija i režija: Matko Raguž
Kostimi: Marita Ćopo
Muzika i video: Willem Miličević
Glasovi: Tihana Lazović, Tomislav Šikić, Srećko Borse
Svjetlo: Dragan Micić
Ton: Ivan Biondić/Vjekoslav Palinić
Scena: Matko Raguž, Rudolf Balja i Vedran Relja
Fotografije: Radomir Sarađen
Uloge: Zijad Gračić i Robert Budak
O predstavi
Šta se događa taksisti na ulicama Zagreba dok se u njegovom taksiju vozi mnoštvo različitih karaktera, od konceptualnog umjetnika preko tajanstvene dame koja to nije, novopečenog japija i bivšeg pankera, neiskusnog svećenika, pasioniranog demonstranta, starog, usamljenog profesora marksizma te drugih likova kroz koje se ogledaju problemi i frustracije vremena u kojem živimo.
O autoru
Goran Vojnović rođen je u Ljubljani 1980. godine. Diplomirao je na Akademiji za kazalište, radio, film i televiziju u Ljubljani te je jedan je od najcjenjenijih slovenskih književnika, scenarista i filmskih reditelja novije generacije. Njegova prva dva romana Čefuri raus! (2008) i Jugoslavija, moja domovina (2011) osvojili su kritičare i čitaoce, a doživjeli su i svoje uspješne pozorišne adaptacije. Za roman Čefuri raus! dobio je nagradu Prešernove zaklade i nagradu Kresnik. Autor je dugometražnih filmova Piran – Pirano (2010) i Čefuri raus! (2013) te više kratkih filmova.
Riječ kritike
„’Taksimetar’ putem kratkih prikaza otužnih sudbina i neuspješnih ljudi detektira kako ozbiljne socijalne probleme tako i mučne neuroze pojedinca u društvu. Mladi napuštaju Hrvatsku do opasnih razmjera, a što se brakova tiče, raspada se svaki treći. Najveća vrijednost ove predstave je Vojnovićev tekst koji, osim galerije likova uzbudljivih za gledanje, u sebi skriva taj dublji sloj socijalne drame: kada ona izroni na površinu, publika se smjesta utiša i prestaje smijati.“
Bojan Munjin, „Novosti“
„Sudeći po oduševljenju publike na premijeri „Taksimetra“, čini se da Teatar EXIT ima novu hit predstavu. Tekst slovenskog pisca Gorana Vojnovića gazda Exita Matko Raguž sjajno je režirao i vrhunski adaptirao u duodramu koja u gorko-slatkoj, duhovitoj maniri smjelo progovara o neveseloj hrvatskoj stvarnosti.“
Mia Mitrović, „Express“
„Matko Raguž je još jednom kao redatelj u drugi plan potisnuo moguće režijske atrakcije i svu pozornost usmjerio na to da glumcima pruži mogućnost iskazivanja svekolikog umijeća. Time je u Vojnovićevoj komediji uspio maksimalno istaknuti ne samo humor i uspjela komediografska rješenja nego i slojevitost značenja, te je tako s „Taksimetrom“ ostvario još jednu Exitovu uspješnicu”.
Tomislav Kurelec, Kazalište.hr

Izložba slika Milke Vujović
2018-08-08 21:00 - 22:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Mr Milka Vujović, akademski slikar i grafičar, rođena je 1965. u Podgorici. Na Fakultet primenjenih umetnosti u Beogradu upisala se 1985. godine, a godinu ranije na Nastavnički fakultet u Nikšiću na kom diplomira 1987. godine. Diplomu na fakultetu u Beogradu stekla je 1990. godine, kada upisuje i postdiplomske studije. Na istom fakultetu je i magistrirala na odsjeku za grafiku. Od 1991. godine član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Od 1998. radi kao docent na Fakultetu primenjenih umetnosti, za predmet Grafičke tehnike, na odseku Primenjeno slikarstvo, Konzervacija i restauracija i Primenjeno vajarstvo. Godine 2010. postaje vanredni profesor na fakultetu, a 2016. godine i redovni profesor. Član je ULUS-a i ULUPUDS-a. Neke od nagrada koje je dobila su: Posebna pohvala ULUPUDS (1990), Plaketa „Zlatno pero Beograda“ – I Međunarodno bijenale ilustracije (1990), Počasna diploma na II Međunarodnom Bijenalu grafike malog formata u Rumuniji (1999), Prva nagrada Beogradske „Mini-art scene“ (2005), Specijalna nagrada žirija na Internacionalnom trijenalu grafičke umjetnosti u Makedoniji (2015). Neke od samostalnih izložbi realizovala je u Budvi, Beogradu, Podgorici, Petrovcu, Tivtu, Herceg Novom, Kotoru, Tivtu, Novoj Gorici u Sloveniji. U okviru kolektivnih izložbi radove je prikazala publici u Crnoj Gori, Srbiji, Rumuniji, Francuskoj, Maleziji, Poljskoj, Belgiji, Rusiji, Grčkoj, Mađarskoj, Hrvatskoj, Bugarskoj, Bosni i Hercegovini i Italiji.

Mjuzikl za djecu: Happy teatar, Beograd: "Vilinska zavrzlama - priče iz Maštošume", režija Monika Romić
2018-08-08 20:30 UTC | Šetalište kod kafea Planet
Happy teatar, Beograd
„VILINSKA ZAVRZLAMA“ – PRIČE IZ MAŠTOŠUME
Režija, kostim i scena: Monika Romić
Tekst: Slavica Ljujić i Monika Romić
Muzika: Dejan Pejović – Peja
Koreografija: Slavica Ljujić i Monika Romić
Vođa tehnike: Vojislav Savić
Beatboxer: Filip Marković
Uloge: Monika Romić, Slavica Ljujić, Nikola Ugrinović, Jovana Mladenović, Uroš Milojević
O predstavi:
Princ Milovan i princeza Ana su, kao i većina današnje dece, vrlo upućeni i zainteresovani za modernu tehnologiju (igrice, telefoni, tableti..) i kada, u jednom trenu, ostanu bez toga, pokušavaju da se zabave, ali konstatuju da su im sve standardne igre – dosadne. Pojavljuje se kuvarica Mica koja želi da ih raspoloži pričanjem priče, ali njena Crvenkapica je Žutokapica, baka živi u soliteru, Vuk je bakin kum, tj. Mica zna da pravi kolače i priča recepte ali ne i bajke. Princ i princeza, traže da dođe njihova dadilja Dada, međutim, Dade nema. Sve su pretražili ali su našli samo jednu njenu papuču. Pomoću Mice kuvarice, oni kreću na nevjerovatno putovanje u potragu za njom, putem mašte.
Na tom putu, dobiju mapu od vile Maštojle, pomoću koje prelaze more i kopno.
U svijetu mašte, sreću mMornara Miku, maštovitog i zabavnog tipa, kao i njegovog kopnenog prijatelja, ozbiljnog, kapetana Peru, zatim strašnog Lazu Cara oluje, koji će im zadavati „teske“ matematičke zadatke, Aždajicu Žderavicu, Crvenkapicu koja će im ispričati pravu verziju priče o sebi.
​Da li će mornar Mika uspjeti da ih preveze u papirnom čamcu preko mora?
Da li će kapetan Pera, uz pomoć Ane i Milovana, uspjeti da se nasmije?
Da li je Aždajica Žderavica strašna, kako je svi zamišljaju, ili je ipak nježna?
Da li će im trebati pomoć djece na tom putu?
Da li je cijelu zavrzlamu smislila dadilja Dada, da bi ih potakla na maštanje?
Kroz ovu nevjerovatnu avanturu bićete nošeni na krilima mašte, muzike, ljubavi i dječije razigranosti svih aktera
Riječ autora:
Edukacija: Predstava „Vilinska zavrzlama“ je nastala kao jedna moderna bajka, sa detaljima koje djeca prepoznaju iz svog okruženja. Upotrijebili smo maštu kao glavnu pokretačku energiju djece, tj. ovom predstavom ih podstičemo da i sami budu kreativni i maštoviti – samim tim nema scenografije u predstavi. Takođe, predstava je izuzetno edukativna. Finim instrumentima, smo se bavili motivisanjem djece da upoznaju sebe kao i da prepoznaju svoje kvalitete i talente, bavili smo se dječijim strahovima i kako da ih prevaziđu. Takođe, približavamo djeci važnost učenja kroz život i ističemo sestrinsko-bratsku ljubav,​ kao i to da kada smo složni, tada smo i jaki – „Zajedno smo i lepši i jači!“.
Interakcija: Kroz komunikaciju glumaca i djece – predstava je izuzetno interaktivna, djeca učestvuju, pomažu da naši glumci pređu kopno, more, računaju sa glumcima postavljene zadatke, prave im „vetar u leđa“ i uključeni su u mnoga druga rješenja.

Petar Andonovski: promocija romana „Oči boje cipela“
2018-08-07 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Petar Andonovski
„OČI BOJE CIPELA“ (roman)
moderator : Maja Simović
O autoru
Petar Andonovski je rođen 1987. godine u Kumanovu. Studirao je Opštu i komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Skoplju. Autor je knjiga: „Mentalni prostor“ (poezija, 2008), „Oči boje cipela“ (roman, 2013, drugo i treće izdanje 2016). Njegov prvi roman „Oči boje cipela“, ušao je u finale za nagradu „Roman godine“ 2014, a 2016. u finale za Evropsku nagradu za književnost. Roman „Tijelo u kojem treba da se živi“ dobio je nagradu „Roman godine“ za 2015. godinu. Njegov prvi roman preveden je na bugarski, a do kraja godine treba da izađe i prevod romana „Tijelo u kojem treba da se živi“, takođe na bugarski.
O djelu
Oba romana Petra Andonovskog, i „Oči boje cipela“ i „Tijelo u kojem treba da se živi“, prošli su veoma zapaženo u Makedoniji. Rijetko se dešava da nagrada za roman godine bude dodijeljena tako mladom autoru. Ono što Burić primjećuje jeste da oba romana karakteriše jaka psihologizacija likova, što smatra neobičnim i pohvalnim za autora koji tek izdaje svoje prvijence. Ono što je primjetno u romanima je i jedan veoma relativiziran osjećaj pravednosti. Andonovski ističe da je to posljedica društvenog stanja kako makedonskog, tako i cjelokupnog južnoslavenskog prostora.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: "O Miševima i ljudima", režija Dino Mustafić
2018-08-06 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica
po motivima novele Džona Stajnbeka
“O MIŠEVIMA I LJUDIMA”
Dino Mustafić
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Muzika: Tamara Obrovac

Uloge:
Mišo Obradović – Džordž
Miloš Pejović – Leni
Branko Ilić – Karli
Pavle Ilić – Kendi
Vule Marković – Slim
Marija Đurić – Suzan
Dejan Đonović – Krivi
Božidar Zuber – Vit
„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom. Svoju premijeru predstava je imala 23. jula u Baru 2018. godine, a u oktobru je upriličena i premijerna izvedba i u Gradskom pozorištu Podgorica.
Riječ reditelja
Roman je smješten u tridesete godine prošlog vijeka, u period Velike depresije u Americi, ali može se čitati nezavisno od toga da li smo upoznati sa istorijskom pozadinom, jer je siromaštvo i težak život najnižeg sloja ljudi nešto što je uvijek aktuelna i velika tema. Osim pomenutog, u centru romana je i priča o jednom neobičnom prijateljstvu između Džordža, čestitog i dobrog čovjeka, i Lenija, krupnog i snažnog čovjeka sa umom malog djeteta. Oni čine porodicu, držeći se jedan drugog kako bi pobijedili usamljenost i otuđenost. Tu je i motiv Američkog sna, kao sveprisutne teme u američkoj književnosti, ali i filozofiji utopije što mi je blisko svjetonazorski i etički. Za takvo iskustvo nije potrebno bilo intervenisati u literarni materijal kako bi približili epohu gledaocima. Mi živimo isti ili čak i gori socijalni i politički trenutak, koji prepoznajemo u našoj svakodnevnici. „O ljudima i miševima“ je jedinstvena priča koja dirljivo govori o istinskom prijateljstvu, očaju i beznađu ljudi za vrijeme Velike depresije i krahu američkog sna, ispričana je egzistencijalistički i emotivno. Ova vanvremenska priča čini ovaj roman revolucionarnim za svako vrijeme jer govori o pravu na život i kada smo drugačiji od većine. Zabrinuti smo nad svijetom koji se drastično dehumanizira svakodnevnom i agresivnom trkom za profitom. Postajemo moderni robovi, nadničari neoliberalnog kapitala koji proždrljivo jede našu sudbinu i potragu za srećom, prava na san, utopiju, viziju boljeg i pravednijeg svijeta.
Dino Mustfić, reditelj
Riječ dramaturškinje
Žderači snova
Roman „O miševima i ljudima“ napisan je za vrijeme Velike depresije u Americi. Kad razmišljamo o sintagmi „velika depresija“ nužno se nameće činjenica da ona savršeno korespondira sa našim „ovdje i sada“.
Ljude na ivici egzistencije koji utopijom krče svoj put kroz život, utapajući se u znoju, svjesni da bez tog sna za koji se grčevito drže ne bi preživjeli ni dana, srećemo svakodnevno. Mi smo ti ljudi.
Pored ljudi na margini društva, izolovanih zbog rodne, vjerske, nacionalne, rasne pripadnosti, koji opet sami marginalizuju određene manjine i na taj način zatvaraju krug diskriminacije, prolazimo iz časa u čas. Mi smo ti ljudi.
Ljudi čiji se život svodi na puko preživljavanje, jer ono što zaradimo zadovoljava tek primarne potrebe sa Maslovljeve ljestvice. Sve što zaradimo pojedemo. Jedemo svoje snove dok hrana ne proguta nas.
Mi smo ti ljudi. Ili miševi.

Ružica Vasić: promocija romana „Domodržnica“
2018-08-05 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Ružica Vasić
„DOMODRŽNICA“ (roman)
moderator: Novak Govedarica
Ružica Vasić je rođena u Kragujevcu 1976. godine. Diplomirala je dramaturgiju na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju 2012. godine. Autorka je nagrađene drame „Hladnjača za sladoled“ i zbirke pjesama „Trošenje usana na reči“. Živi i radi u Budvi.
„Domodržnica“ je roman prvijenac dramaturškinje Ružice Vasić, u izdanju „Nove poetike“, koji šalje važnu poruku:
„Umetnika može da shvati samo onaj ko je dovoljno hrabar da otvori dušu i pusti ga da u nju udahne istinsku slobodu lišenu svih okova života.“

Forum mladih pisaca KIC-a "Budo Tomović": javno čitanje poezije
2018-08-05 20:00 UTC | Šetalište ispred kafea Gvardija

Sanel Redžić (gitara) i Jovan Bogoslavljević (violina)
2018-08-04 22:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Sanel Redžić je rođen 1988. godine u Tuzli, Bosna i Hercegovina. Jedan od najperspektivnijih i virtuoznijih gitarista mlađe generacije, kome mnogi muzički kritičari i ljubitelji klasične muzike predviđaju blistavu svjetsku karijeru. Sanel je uz veliki repertoar, koji se sastoji od muzike baroka pa sve do moderne muzike, stvorio važno ime na internacionalnoj sceni. Gitaru počinje da uči sa osam godina u Osnovnoj muzičkoj školi Tuzla, gdje je 2007. godine okončao svoje školovanje sa najvišim ocjenama u klasi Predraga Stankovića. Nakon toga Sanel se upisuje na Muzičku akademiju „Franz Liszt“ u Weimaru, gdje je studirao kod Thomasa Müllera-Peringa i Ricarda Gallena. U toku studija imao je priliku pohađati i masterklase kod mnogih profesora gitare kao što su Costas Cotsiolis, William Kanengiser, Judicael Perroy, Aniello Desiderio, Denis Azabagić, Dejan Ivanović, Petr Saidl, Jorgos Panetsos, Thomas Offerman, Jozef Zsapka, Darko Petrinjak i mnogi drugi. U junu 2005. godine, Sanel je proglašen najtinejdžerom opštine Tuzla za školsku 2004/2005 godinu. Do danas, Sanel je oduševio publiku i medije na preko 1000 nastupa i solo koncerata u Bosni, Hrvatskoj, Srbiji, Crnoj Gori, Sloveniji, Mađarskoj, Češkoj, Bugarskoj, Ukrajini, Poljskoj, Austriji, Njemačkoj, Švicarskoj, Belgiji, Španiji, Italiji, Francuskoj, Holandiji, Grčkoj, Portugalu, Čileu, Kini, Japanu, Indiji i SADu. Koncertirao je na profiliranim binama kao što su Concertgebouw Amsterdam, Tokyo Bunka Kaikan Recital Hall, Hakuju Hall te Yamaha Hall, National Philharmonic of Ukraine, Philharmonic Paul Constantinescu Ploiesti i mnogim drugim. Na internacionalnim takmičenjima kao što su Tokyo i Tychy, „Forum Gitarre Wien“, Markneukirchen, Changsha u Kini, „Anna Amalia“ Weimar, Fernando Sor Rim, Emilio Pujol Sassari, Iserlohn, „Andres Segovia“ Velbert, Kutna Hora, „Guitarmania“ u Lisabonu ili „Guitar Art Festival“ u Beogradu, stekao je mnoge važne nagrade i priznanja za svoj rad. U međuvremenu je i sam postao član žirija, na mnogim takmičenjima za mlade gitariste, te redovno održava masterklase. Od 2006. godine Sanel Redžić je snimao CD-ove u Sarajevu i Lajpzigu. Posljednji je nastao u saradnji sa MDRom. Aktuelni CD, produciran u Kelnu, izlazi početkom Aprila 2013. Pored toga imao je priliku snimati za mnoge radio i TV stanice, te svirati sa različitim orkestrima.
Mr Jovan Bogosavljević rođen je 1908. godine. Muzičko obrazovanje sticao je od oca Dragutina i prof. Tatjane Olujić na Fakultetu Muzičke umetnosti u Beogradu, kao i od jednog od najvećih izvođača i pedagoga današnjice, Igora Ojstraha, u Briselu. Dobitnik je mnogih nagrada u zemlji i inostranstvu, ali i nagrade Udruženja muzičkih umetnika Srbije – za najboljeg mladog umetnika. Kao solista, nastupao je sa najznačajnijim orkestrima i dirigentima u zemlji, muzicirao u najpoznatijim koncertnim salama. Na međunarodnoj sceni nastupao je kao solista sa orkestrima i značajnim dirigentima i pijanistima od Kine, Japana, Argentine, Poljske, Grčke, Danske, Finske, Italije, Austrije, Francuske, pa do Švajcarske, Slovenije, Hrvatske… Poslednjih godina značajnu saradnju ostvaruje sa renomiranim pijanistom Aleksandrom Serdarom, na domaćoj i na međunarodnoj sceni. Od 2009. godine nastupa kao solista i gost na koncertima širom Evrope sa Evropskim kvartetomiz Minhena,Basiona Amorosa. Duži niz godina stalni je član kvintetaBeltangokoji nosi epitet jednog od najboljih u svetu. Bavi se pedagoškim radom na Fakultetu umetnosti u Nišu, a na glavnom predmetu Violina je redovni profesor.

Stefan Đukić i gosti: "Od epike do pop kulture, razvoj junaka od Baš Čelika do Spajdermena"
2018-08-04 21:00 UTC | Bašta kafea Ciao
Priče o herojima, bilo da su u formi epa, romana, stripa ili filma, dio su ljudske baštine od početka pismenosti. Bilo da se radi o „Epu o Gilgamešu“, Heraklovim podvizima, borbi Marka Kraljevića sa Musom Kesedžijom, Don Kihotu, Frodu Baginu, Luku Skajvokeru ili Betmenu, priče o herojima nas prate od najranijih dana do najdublje starosti.
Zašto su nam ovako primamljive? Postoje li sličnosti između Gilgameša i Aragorna, između Tanosa i Baš Čelika? Da li je u ljudskom DNK ugrađeno da prolazi put heroja, od inicijacije do trijumfalnog povratka?
Ovo su samo neka od pitanja o kojima će u pratećem programu „Barskog ljetopisa“ razgovarati Maja Simović, profesorica jezika i književnosti i Stefan Đukić, kolumnista i profesor filozofije.

Narodno pozorište Republike Srpske: „Sinovi umiru prvi“, režija Marko Misirača
2018-08-02 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Narodno pozorište Republike Srpske
Mate Matišić
„SINOVI UMIRU PRVI“
Reditelj: Marko Misirača
Dramaturg predstave: Ivan Velisavljević
Dijalekatska obrada teksta: Milorad Telebak
Scenograf: Dragana Purković Macan
Kostimograf: Jelena Vidović
Muzika: Petar Topalović / SOPOT
Audio-dizajn: Petar Bilbija
Lektori: Milorad Telebak i Nataša Kecman
Inspicijent: Radovan Glogovac
Uloge: Dragoslav Medojević, Nataša Ivančević, Aleksandar Stojković, Miljka Brđanin, Boško Đurđević, Goran Jokić, Ljubiša Savanović, Zlatan Vidović, Svetlana Tanja Popović, Đorđe Marković, Vladimir Đorđević, Rok Radiša, Zoran Stanišić
O predstavi
Mnogo je tema i bolnih pitanja koje otvara ovaj izuzetan komad. Zato mislim da je potrebno i važno danas, više od dvije decenije nakon rata u BiH, postaviti na scenu Narodnog pozorišta Republike Srpske u Banja Luci „Sinove“ i napraviti predstavu koja nas, poput onog Gogoljevog ogledala suočava sa mnogim ratnim i poratnim traumama koje svi živimo na ovaj ili onaj način, ali i predstavu koja na problem ratne i poratne stvarnosti gleda „odozgo“, iz ptičje perspektive, sa potrebnim otklonom kroz koji ćemo mnogo bolje osjetiti ono što nas tišti. Matišićev komad predstavlja svojevrsni žanrovski sinkretizam: ima tu svega i to na jedan jako promišljen način: od antičke tragedije do komedije apsurda sa elementima crnog, „montipajtonovskog“ humora. Realistična groteska bilo bi, možda, najtačnije žanrovsko odredište naše predstave.
Matišićev original dešava se u selu Ričice kod Imotskog, u Dalmatinskoj Zagori 2002. godine, dakle sedam godina od rata i tri godine od Tuđmanove smrti na koju se jedna od situacija u komadu odnosi. Naša adaptirana verzija „premještena“ je u selo Rekavice kraj Banja Luke u Republici Srpskoj i u 2008. godinu, 13 godina od rata, dvije godine od Miloševićeve smrti na koju će se pomenuta situacija referisati u našoj verziji i u godini velikih protesta ratnih vojnih invalida Vojske Republike Srpske povodom lošeg materijalnog stanja i odnosa vlasti prema njima.
Osim što se sam naslov komada referiše na našu ratnu i poratnu stvarnost, kao i na istoriju ovih prostora (na starce što su uvijek ispraćali u rat sinove koji su umirali prvi), kao dominantna tema naše predstave nameće se bolno pitanje na koje odgovora nema: koliko je traganje za prošlošću i iskopavanje starih rana (u metaforičkom smislu, želja da se konačno „raščiste“ pitanja oko Jasenovca, Jadovna i drugih stratišta ‒ u srpskom slučaju; isto se pitanje može postaviti u okolnostima hrvatskog ili bošnjačkog naroda) zaista potrebno i neophodno? Da li nam kopanje po toj prošlosti zapravo donosi samo nesreću i otvara uvijek novi krug mržnje, zla i nasilne smrti? Koliko god imali empatiju prema žrtvama i koliko god sa stanovišta žrtve težnja da se stvari „raščiste“ izgledala nužna, očigledno ta „raščišćavanja“ na ovim prostorima nikada nisu dobro donijela. Ostaje, dakle, vječno pitanje da li treba i da li je moguće jednom zauvijek zakopati ratne sjekire, staviti tačku na istoriju koja nam se intenzivno dešava i početi život u sadašnjosti?”
Marko Misirača
Riječ autora
„Ideja o ‘Sinovima…’ stigla me je u rodnim Ričicama kraj Imotskog. Jednog popodneva tamo sam se zatekao u društvu nekolicine tridesetogodišnjih umirovljenika u seoskoj gostionici. Tamo sam susreo mladiće u dobi između 25 i 35 godina. Ponudio sam ih pićem, krenuo je razgovor i pitao sam ih čime se bave. Odgovorili su mi jednostavno: „Idemo u poštu i gostionicu“. U poštu po mirovine, jer su svi umirovljenici, a potom u gostionicu jer se tim dragim momcima u životu ništa drugo nije događalo, osim alkohola. I tu sam shvatio tu našu poratnu napetost koju sam odmah odlučio pretočiti u dramski tekst…“
Mate Matišić
Riječ kritike
Matišićev komad u banjalučkoj verziji i dalje, kako u programskoj knjižici predstave zapisuje dramaturg Ivan Velisavljević, „čuva emotivnost, humor i vještu kompoziciju originala, uz nastojanje da gledaoce primoramo na razmišljanje o ideološkim temeljima i o ludilu ekonomije mržnje i smrti, u kojoj živimo i dvadeset godina nakon ‘ratova za nasljeđe i to u svim državama, pokrajinama, entitetima, kantonima i opštinama nastalim poslije raspada Jugoslavije“. Autori predstave idu i korak dalje, tu grotesknu, crnohumornu priču o traženju nestalih, najmilijih, ubijenih i pokopanih tko zna gdje, o ucjenama mafije koja im na prodaju nudi podatke o mjestu gdje su zakopani, o iskopavanjima drugih, potpuno nevinih mrtvaca da bi prisilili mafijaše da im otkriju te toliko tražene lokacije, čitav taj kontekst prebacuju iz izvornog ambijenta, nekog zabitog sela u Dalmatinskoj Zagori u ništa manje zabačenije krajiško selo, Hrvati katolici postaju Srbi pravoslavci, narodnosti se miješaju poput karata u špilu kojim se igra ta opasna i volšebna partija u kojoj se ne pita o visini uloga, promijenjeno je i vrijeme kada se sve odigrava, a dominantan dijalekt ikavskog izgovora tako tipičan za ruralnu Dalmaciju i tako bitan za ovaj Matišićev komad, ispisuje se kočićevskom, ruralnom ijekavicom tipičnom za Zmijanje i okolinu Manjače. Dakle, novi tipovi, novi likovi, novi toponimi i novo vrijeme – a opet sve je tako matišićevski pogođeno, uštimano i funkcionira besprijekorno. Jer, i u originalu i u predstavi što je potpisuje tim Marka Misirače mrtvi su i dalje dominantni, sve se oko njih odvija, njihov govor, nečujan i neprimjetan za uho, grmi pozornicom i našom intimom, osvaja nutrinu naših rastrojenih i ustreptalih duša, pogađa nas više od bezbrojnih riječi i govora živih što tumaraju scenom u potrazi za tim neuhvatljivim trenucima smiraja, zadovoljstva i obiteljske sreće što je sakrivena negdje duboko, netragom nestala sred neznanih grobova dragih osoba.
Mladen Bićanić, „Oslobođenje“ – bosanskohercegovačke nezavisne novine

Džez koncert: Andrea Demirović kvartet
2018-08-01 22:00 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Andrea Demirović je rođena 1985. godine u Podgorici. U Baru je završila nižu muzičku školu na odsjeku za klavir, a srednju muzičku školu, na odsjeku za solo pjevanje u Kotoru. Diplomirala je osnovne, a zatim i specijalističke studije na Muzičkoj akademiji na Cetinju na odsjeku muzička pedagogija, tj. harmonija sa harmonskom analizom. Radi kao profesor u nižoj muzičkoj školi u Baru. Svoju karijeru započinje 2002. godine na festivalu „Sunčane skale“. Svoj prvi studijski album objavljuje 2006. godine. Sa albuma su se izdvojile pjesme „Šta će mi dani“, „Previše sam mlada“, „Nisi ti kriv“, „Planina“… Tri godine kasnije predstavlja Crnu Goru na Eurosongu u Moskvi sa pjesmom „Just get out of my life“ proslavljenog njemačkog kompozitora Ralpha Siegela. Pjesma je postala hit među fanovima Eurosonga, a Andrea je često bila gost na koncertima širom Evrope u organizaciji OGAE (Portugal, Švedska, Španija, Srbija). Nakon Eurosonga objavila je dva singla u saradnji sa kompozitorom Vladimirom Graićem – „Odlazim“ i „Posveta“. U junu 2017. godine objavljuje singl „Pamti“ (muzika i aranžman: Nemanja Nedeljković Nemus, tekst: Andrea Demirović), koji je rezultat saradnje sa Zoranom Markovićem Zonjom, koji se potpisuje kao izvršni muzički producent, scenarista, režiser i producent spota. Ovom pjesmom Andrea pravi muzički zaokret u svojoj karijeri, okrenuvši se novom muzičkom pravcu – elektropopu. „Pamti“ se našla na jedinoj relevantnoj regionalnoj top listi „Domaćica“ MTV Adria, i zadržala se na istoj sedam nedjelja.
Enes Tahirović je rođen 1991. u Beogradu. Osnovno i srednje muzičko obrazovanje stekao je u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, u klavirskoj klasi prof. Lidije Skender, i džez uz mentorstvo prof. Milorada Jovovića. Nakon godinu dana provedenih na „Ujedinjenom svjetskom koledžu“ u Italiji, kod prof. Igora Konjolata, i majstorskih kurseva, upisao se na odsjek za klavir na univerzitetu u Teksasu, ali je prevladalo njegovo rastuće interesovanje za džez muziku. Upisuje džez klavir na Univerzitetu za muziku i dramske umjetnosti u Gracu, u klasi renomiranog njemačkog džez pijaniste Olafa Polcina. Učesnik je različitih džez projekata, sarađivao je i učio od istaknutih svjetskih umjetnika kao što su: Stjepko Gut, Barbara Denerlajn, Ehud Ašeri, Patrik O’Liri, Hauard Kurtis, Luis Bonila i Džo Kaplovic. Pohađao je džez radionice koje su vodili Leri Goldings, Bob Mincer, Piter Bernstin i Bili Hart. Član je univerzitetskog džez hora u Gracu, a nastupio je sa džez orkestrom „Hrvatske glazbene mladeži“ u Dvorani „Lisinski“ u Zagrebu. Od 2009. godine, aktivni je učesnik u edukativnim radionicama i projektima „JAM“-a u Crnoj Gori. Kao džez pijanista debitovao je 2013. godine, u KIC-u „Budo Tomović“.
Martin Đorđević je završio srednju muzičku školu „Kornelije Stanković“ u Beogradu, školovanje je nastavio u Italiji na Siena Jazz University gdje je i diplomirao. Aktivni je učesnik na klupskoj sceni Podgorice i šire. Povremeni je član različitih džez i rok sastava, među kojima je „Senkina đeca“.
Dragan Ivanović, multi-instrumentalista, profesionalni studijski i koncertni basista, bio je član pratećih grupa Đ. Balaševića, S. Ćetkovića, A. Radović, Van Gogha, a trenutno je član pratećeg benda Vlade Georgieva.
PROGRAM:
Blue Moon – Richard Rodgers
Anything Goes – Cole Porter
Too Darn Hot– Cole Porter
Goody, Goody – Matty Malneck
Cry Me a River – Arthur Hamilton
New York, New York – John Kander
Blue Skies – Irving Berlin
The Man I Love – George Gershwin
AS Times Goes By – Herman Hupfeld
Moon River – Henry Mancini
Somewhere Over The Rainbow – Harold Arlen
Singin In The Rain – Nacio Herb Brown
Fly Me To The Moon – Bart Howard
Big Spender – Cy Coleman,Dorothy Fields
At Last – Mack Gordon, Harry Warren
What a Wonderful World – Bob Thiele, George David Weiss
Dr Feelgood– Aretha Franklin, Ted White
Sunny – Bobby Hebb
It Don’t Mean a Thing – Duke Ellington
Summertime – George Gershwin

Izložba radova Jovana Jerkova
2018-08-01 21:00 - 22:00 UTC | Galerija “Velimir A. Leković”
Jovan Jerkov je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju, na odsjeku za grafiku, u klasi prof. mr Mirka Toljića. Direktor je osnivač firme „Blue IT“, kreator portala www.tvojbar.me, a predavao je i u osnovnoj školi „Vladimir Nazor“ u Podgorici. Iza sebe ima veliki broj samostalnih i kolektivnih izložbi među kojima su: „Tradicionalna izložba članova ULUCG“ (Podgorica, 2014. i 2018); samostalne izlože „Duobus Dimidiis“ (Galerija „Velimir A. Leković” Bar, 2014), „Omnia Mea“ (Galerija „Art“ Podgorica, 2013), „Dodir Andromede“ (Podgorica i Pljevlja, 2013); likovne kolonije „Stari most“ (Bijelo Polje, 2014) i „Suvodo“ (Berane, 2014); potom Izložba mladih članova ULUCG (Podgorica, 2012) i mnoge druge.

Luka Perazić (violina) i Đina Perazić (klavir)
2018-07-31 22:00 - 23:00 (Europe/Belgrade) | Dvorac kralja Nikole
Luka Perazić je rođen 2001, u porodici muzičara. Sa osam godina je počeo da svira na violini, u klasi prof. Vilija Ferdinandija, u školi „Vasa Pavić“. Sa dvanaest godina je imao prvi nastup sa orkestrom, a prvi solistički koncert kao petnaestogodišnjak. Pored rada sa renomiranim prof. Ferdinandijem, pohađao je seminare kod uglednih violinista i pedagoga: Romana Simovića, Mihaila Bereznitskog, Vujadina Krivokapića, Marka Josifoskog, Jaroslava Nadrzickog, Antona Martinova, Marka Radonića, Marka Simovića, gudačkog kvarteta Beogradske filharmonije i kvarteta „Montenegro“. Učestvovao je na velikom broju takmičenja u Srbiji, Italiji, Albaniji, Makedoniji, Češkoj i Velikoj Britaniji, gdje je osvajao uglavnom prve ili specijalne nagrade. Značajniji solistički nastupi, uz pratnju orkestra: svečani koncert u okviru proslave Dana oslobođenja Podgorice na glavnom gradskom trgu, nastup na završnom koncertu Festivala gudača u Kotoru, zatvaranje „Barskog ljetopisa“, svečani koncert u čast trideset petog rođendana Muzičke akademije, koncerti združenog simfonijskog orkestra mladih Crne Gore i Albanije. Ljeta 2017. godine bio je učesnik renomiranog Verbier festivala kao član „Verbier Junior Festival Orchestra“. Od septembra 2017. je učenik „Whitgift School“ u Londonu, kao dobitnik stipendije na „Whitgift International Music Competition“ u klasi profesora Iva Stankova, kao i „Guilhall Junior School“ („Guildhall School of Music & Drama“) i imao već niz nastupa u prestižnim koncertnim dvoranama poput Cadogan Hall, Milton Court, Charlton House. Nastupao je na „Richmond upon Thames Performing Arts festivalu“, „Montenegrin culture symphony“, umjetničkoj večeri stvaralaca koji žive u Londonu, 54. Internacionalnom festivalu kamerne muzike u Plovdivu (Bugarska) i bio finalista „Lutine Prize 2018“ na „Guildhallu“.
Đina Perazić je rođena 1997. godine u Podgorici, kao dio muzičke porodice. Svoje muzičko obrazovanje započela je sa 6 godina, u klasi prof. Anke Asanović, u Umjetničkoj školi „Vasa Pavić“. Stručnoj javnosti poznata je već od prvih nastupa i osvojenih nagrada na takmičenjima u državi i regionu. Danas se njeno školovanje odvija na Muzičkoj akademiji u Minhenu („Hochschule für Musik und Theater München“), na umjetničko-pedagoškom smjeru, gdje se uspješno iskazuje kao pijanistkinja i kao budući pedagog. U toku dosadašnjih studija, u klasi prof. Sylvije Hewig-Tröscher, imala je veliki broj zapaženih nastupa. Tri godine zaredom učestvovala na „Klavier festivalu“, ove godine održanom u sklopu velikog „Faust“ festivala, koji obuhvata mnogobrojna koncertna dešavanja u Minhenu i nastupe najkvalitetnijih umjetnika. Akademija joj je ukazala povjerenje angažujući je i kao korepetitora na takmičenju „Jugend Musiziert“. Posebno uživanje Đina nalazi u kamernom muziciranju i svira u različitim sastavima. Ističu se nastupi sa slovenačkim trombonistom Nikom Mir i osvojena prva nagrada na takmičenju „Temsig“ u Ljubljani. Nedavno je njenim koncertom, pod nazivom „Klavirski kaleidoskop“, u Ministarstvu kulture obilježen dan muzike. Đina nastavlja da se razvija kao umjetnik, čemu doprinosi učešće na masterklasovima renomiranih pijanista i pedagoga kao što su Boris Kraljević, Vladimir Ovchinikov, Jurij Kot, Vedrana Kovač, Vladimir Viardo, Polina Osetinskaya, Tatjana Prelević, Horst Leichtfried, Vladimir Bashkirov i Klaus Schilde. Trenutno je angažovana kao profesor klavira u Muzičkoj školi „MusiKreativ“ u Minhenu.
PROGRAM:
Beethoven: Sonata za violinu, no. 5 u F-duru, op. 24
Allegro
Adagio molto espressivo
Scherzo: Allegro Molto
Rondo: Allegro ma non troppo
Camille Saint – Saëns: Introduction i Rondo Capriccioso op. 28
Georgi Zlatev – Čerkin: Sevdana
Maurice Ravel: Tzigane, Koncertna rapsodija

CNP i Barski ljetopis: „Koza ili ko je Silvija“, režija Danilo Marunović
2018-07-30 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Crnogorsko narodno pozorište, u saradnji sa Barskim ljetopisom i FDU Cetinje
„KOZA ILI KO JE SILVIJA“
Reditelj: Danilo Marunović
Prevod: Žanko Tomić
Dizajn scene: Danilo Marunović
Asistent scenskog dizajna: Ivanka Vana Prelević
Izbor muzike: Danilo Marunović
Kostim: Natalija Vujošević
Dizajn svjetla: Mirko Radonjić, Miodrag Mili Malović
Izvršni producent: Danilo Kovačević
Uloge: Marko Baćović, Nada Vukčević, Dejan Ivanić, Emir Ćatović
Riječ reditelja
Da li je zapadna civilizacija izvojevala sve velike bitke za slobodu? Jesmo li dosegli krajnje granice slobode? Ko određuje dokle sežu granice? Koliko smo smjeli da granicu zone tabua pomjeramo? Koji su kriterijumi za definiciju tabua? Je li ljubav opravdana baš u svakom obliku? Da li nas ljubav uvijek može amnestirati pred nama samima? Jesmo li sami sebi postavili previsoke moralne standarde? Jesmo li „prerasli“ iste? Imamo li pravo na to? Šta je to što je „prirodno“ ? Imamo li pretenziju postati „prirodniji“ od same prirode? Je li nam potrebna opšta redefinicija, nova verzija, update morala? Jesmo li požurili? Da li smo pretjerali? Ako su limiti naših himera sloboda postavljeni kao konačni, da li nas upravo ta autocenzura preporučuje kao civilizovane? Zar poenta civilizacijskog progresa nije oduvijek bila osvajanje novih sloboda, razbijanje tabua? Ako više nemamo šta osvajati, znači li to da se civilizacija kakvu poznajemo raspada? Je li liberalizam postao diktatura? Robujemo li ideji o bezuslovnoj slobodi? Jesmo li ekstremno slijedeći takvu ideologiju postali konzervativni? Pretvorili smo se u sopstvenu suprotnost, u grotesknu autoparodiju? Jesmo li toliko nesavršeni da se moramo uzdržavati od toga što osjećamo?
Danilo Marunović

Balša Brković: promocija zbirke poezije "Crno igralište"
2018-07-29 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Balša Brković
“CRNO IGRLIŠTE” (poezija)
moderator: Aleksandar Bečanović
O autoru
Balša Brković, crnogorski pisac, književni i pozorišni kritičar, rođen je u Titogradu, 1966. godine. Završio je Filološki fakultet u Beogradu, grupa za opštu književnost i teoriju književnosti. Prvu zbirku poezije, „Konji jedu breskve“, objavio je u Beogradu 1985. godine. Početkom devedesetih godina je, slijedeći oca, Jevrema Brkovića, pripadao grupi crnogorskih intelektualaca koji su se usprotivili ratu, kao i politici crnogorskih vlasti. Bio je urednik za kulturu „Liberala“, zvaničnog glasila Liberalnog saveza Crne Gore, a urednik je i kolumnista dnevnika „Vijesti“, od njegovog osnivanja, 1997. godine. Dobio je državnu nagradu „Miroslavlјevo jevanđelјe“ za roman „Privatna galerija“, 2003. godine. Član je Crnogorskog PEN centra i Crnogorskog društva nezavisnih književnika. Napisao je knjige poezije: „Konji jedu breskve“ (Beograd 1985), „Filip boje srebra“ (Podgorica 1991), „Rt Svete Marije“ (Zagreb 1993), „Contrapposto“ (Cetinje 1998), „Dvojenje“ (Podgorica 2001), „Crno igralište“ (Podgorica 2017); zatim romane: „Privatna galerija“ (Zagreb 2002), „Paranoja u Podgorici“ (Podgorica 2010), „Plaža Imelde Markos“ (Podgorica 2013), i knjigu pripovijedaka „Berlinski krug“ (Beograd 2008).
O djelu
„…Kod Brkovića je fascinantno što otvorenost njegove poezije, njena komunikativnost, ne samo da ne sprečava nego pojačava semantičke dubine. To je velika stvar – da znate da izbalansirate emocionalni sloj i konotativni sloj teksta. Njegova komunikativnost je vrlo poetički utemeljena. Pjesme su pisane u kavafijevskom ritmu (Kavafi je pisao po dvije-tri pjesme godišnje). I kada pogledate te datume vidjećete da je pjesnički Balša Brković ostao u tom svom privilegovanom području, da je zanatski trening ostao na snazi i ono što je ekstremno važno je da je ova zbirka duboko konceptualna, a to nije mali podvig kada znate u kolikom je vremenskom rasponu nastajala. Ova je knjiga jedna vrsta Balšinog danteovskog istraživanja sebe, svoje poeezije, i svijeta oko sebe“
Aleksandar Bečanović

Škola grafike Nataše Drešić - izložba završnih radova
2018-07-29 20:00 UTC | Crkva Sv. Venerande
U okviru pratećeg programa 31. „Ljetopisa“ ove godine, po prvi put, organizovana je i uspješno održana Škola grafike sa Natašom Drešić. Škola je počela sa radom 16. jula, od kada se nekoliko desetina prijavljenih različite uzrasne dobi svakodnevno okupljalo u Starom Baru, savladavajući vještinu izrade grafike. U nedjelju, 29. jula, planirano je otvaranje izložbe završnih radova polaznika. Otvaranje će biti upriličeno u crkvi Svete Venerande, u Starom Baru, u 20h.
Nataša Drešić je rođena 1987. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na grafičkom odsjeku, u klasi prof. mr Anke Burić 2016. godine. Tokom 2015. godine bila je na studijskom usavršavanju na „Ecole Superieure d’Art de Lorraine“ u Metzu, u Francuskoj. Dobitnica je brojnih stipendija i priznanja, među kojima je i stipendija CANU za podsticanje umjetničkog podmlatka Crne Gore za 2017. godinu. Iste godine postala je član ULUCG. Tokom 2017. godine je radila kao pripravnik na slikarskom odsjeku na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Trenutno radi kao likovni pedagog u OŠ „Stefan Mitrov Ljubiša“ u Budvi. Značajne kolektivne izložbe i radionice su joj: „Belt and Road China & CEEC Print Exhibition“ (Ningbo, Kina, 20018), grupna izložba „Art rooms“ (Crna Gora, 2017), Festival umjetnosti „Virski“ (galerija „V. A. Leković“, Bar, 2016), „17. Internacionalno bijenale grafike – Sarcelles“ (Pariz, 2015), „Mozaik malog formata X“ (Mala galerija ULUPUDS-a, Beograd, 2015), Kolektivna izložba studenata („Galerija 42“, Cetinje, 2014), Mozaik malog formata – radionica mozaika („Barski ljetopis“, Stari Bar, 2013), „Henri Mur kao inspiracija“, grafička radionica s britanskom grafičarkom Sarom Gilet (galerija „Miodrag-Dado Đurić“, Cetinje, 2012). Iza nje su i samostalne izlože: „Jesen grafike“ (2017), „Samoozbiljenje“ (Crnogorska komercijalna banka, Podgorica, 2017. i „Barski ljetopis 2017), „Samoozbiljenje“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, galerija „Centar“, Podgorica, 2017), „Diplomska izložba“ („Galerija 42“, Cetinje, 2016), „Ecole Superieure d’Art de

Vasil Hadžimanov bend
2018-07-28 22:00 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Vasilova ideja o kombinovanju balkanskih tradicionalnih, folk ritmova i zapadnih, modernih muzičkih stilova (jazz, funk, rock, world music…) u njegovoj muzici je u potpunosti autentična i predstavlja nov pristup džez muzici. Godine 2001, Vasil Hadžimanov Band izbacuje prvi album pod nazivom „11 razloga za…“ pod etiketom PGP-RTS. Prvi tiraž se rasprodao za samo tri mjeseca. Takođe, za svoj prvijenac osvojili su nagradu „Beovizije 2002“ za najbolji debi album 2002. godine.
Ljeta 2002. godine, Vasil Hadžimanov Band se pridružuje Goranu Paskaljeviću i njegovoj filmskoj ekipi na snimanju dokumentarnog filma o Beogradu za ARTE televiziju. Vasil je komponovao muziku, a bend je, predvođen njihovim perkusionistom Bojanom Ivkovićem, glumio i svirao muziku u filmu. Vasilova muzika se, takođe, može čuti u filmu „011 Belgrade“, mladog austrijskog režisera Michael Pfeifenberger-a, kao i u filmu Raše Andrića „Kad porastem biću kengur“.
Godine 2003. objavljuju drugi CD „Kafanki“, opet pod okriljem PGP-RTS-a, koji uspješno promovišu širom Evrope. Za ovaj album, bend osvaja nagradu na festivalu „Sunčane skale 2003“ za Najbolji instrumentalni album 2003. godine. 19. novembra 2003. godine, VH Bend nastupa na „Enter Music Festival“ u Beogradu, dijeleći binu sa čuvenim Joe Zawinul-om i njegovim bendom Zawinul Syndicate. Čuvši kako bend zvuči uživo, Zawinul lično poziva Vasila i drugare da na proleće 2005. sviraju u njegovom novom klubu “Joe’s Birdland”, u Beču. Juna 2004. godine, VH Band je pozvan od strane virtuoza Nigel Kenedija da nastupe sa njim na njegovom velikom beogradskom koncertu. Ovo iskustvo je bilo prijatno iznenađenje za sve prisutne… Avgusta 2005. godine, bend je predstavio muziku Balkana i bio jedini predstavnik Srbije i Crne Gore, na velikoj svjetskoj izložbi Expo 2005 Aichi u Japanu, gdje doživljava veliki uspjeh i najviše posjetilaca (preko 3000) na sceni EXPO DOME do tada. Novembra 2005. godine, VH Band je održao tri koncerta, u Parizu, u okviru tradicionalnog jazz festivala kulturnih centara „Jazzy Colors“ ponovo predstavljajući našu zemlju. Marta, kao i avgusta 2006. godine, održali su dva, sjajno posjećena i pozdravljena, koncerta u Trstu (Italija). Na proljeće 2006. Vasil komponuje muziku za film „Stvar srca“ reditelja Mike Aleksića, koji se predstavio i prikazao na mnogim filmskim festivalima. Oktobra 2007, a ponovo u saradnji sa izdavačkom kućom PGP-RTS, izdaju svoj treći album pod nazivom „3“ (Sega Mu e Majkata), koji su uspješno promovisali širom Srbije i Evrope. U aprilu 2009. godine snimili su svoj četvrti album pod nazivom „Života mi“, koji je ocijenjen od strane kritičara kao njihov najbolji do sada. Godine 2013. promovisali su svoj peti album „Can you dig it?“ koji je iste godine, u DD formatu, objavljen od strane OverJazz Records iz Hamburga (Njemačka), dok je CD objavljen za diskografsku kuću „Zmex“ iz Beograda. Takođe, od maja 2013. svi albumi VHBand-a će u digitalnom formatu biti objavljeni od strane već pomenute izdavacke kuće, OverJazz Records. Godine 2016. promovišu svoj šesti album „Alive“, njihov prvi album snimljen uživo u pet različitih gradova, pet koncertnih dvorana. Specijalni gost na albumu je svetski poznat i priznat saksofonista i autor David Binney. Ovaj album objavila je američka izdavačka kuća „MoonJune Records“ iz Njujorka.
Sva izdanja i muzika VH benda su u Srbiji proglašeni za umjetnička dela od kulturnog značaja za ovu zemlju.
U proteklih 15 godina, Vasil i njegovi muzičari su neumorno i sa velikim uspjehom svirali svoju muziku na koncertima i džez festivalima širom Srbije, kao i u inostranstvu:
„Belgrade Enter Fest“ (sa Joe Zawinul-om), „Beogradski Jazz Fest“, „Novi Sad Jazz Fest“, „Benefit koncert“ (Berlin-Nemačka), „Porgy and Bess“, „Joe’s Birdland“, „Balkan Fever Fest“ (Beč-Austrija), „Bratislava Jazz Days“ (Slovačka), „Polichka Jazz Fest“ (Česka), „EXPO 2006 Aichi“, Nagoya (Japan), „Jazzycolors Fest“ (Pariz – Francuska), „Teatro Miela“, Trst (Italija), „Pecs Jazz Fest“, Budimpešta (Mađarska), Niš, Valjevo, Smederevo, Kragujevac, Kraljevo, Kruševac, Leskovac…. (Srbija), Podgorica, Cetinje, Nikšić, Budva, Kotor, Ulcinj… (Crna Gora), Banja Luka, Sarajevo, Mostar, Gradiška, „Zelenkovac Jazz Fest“… (Bosna), „Skopje Soul and Blues Fest“, „Kumanovo Jazz Fest“, Ohrid, Bitola, Kavadarci, Resen… (Makedonija), „Maribor Lent Fest“, „Cerkno Jazz Fest“, Novo Mesto, Ljubljana, Koper… (Slovenija), „Opatija Jazz Fest“, Pula, Poreč, Đakovo, Zagreb, Čakovec… (Hrvatska)…
