Izložba radova Milovana Mikija Radulovića
2022-07-30 21:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
IZLOŽBA RADOVA MILOVANA MIKIJA RADULOVIĆA

Biografija:
Milovan Miki Radulović rođen je 1947. godine u Nikšiću. Pedagošku akademiju, grupa likovno vaspitanje završio je 1972. godine u Nikšiću. Pet godina kasnije diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti u Beogradu u klasi prof. Miloša Bajića, a 1980. godine magistrirao kod prof. Radenka Miševića, na istom fakultetu. Član je ULUCG-a od 1987. godine. Pripadao je umjetničkoj grupi ”Generacija 9” .
Priredio je oko 30 samostalnih i učestvovao na preko 200 grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu: Nikšić, Podgorica, Beograd, Novi Sad, Skoplje, Pančevo, Rijeka, Trst, Bar, Herceg Novi, Bari, Rim, Pariz i dr. Dobitnik je više stručnih nagrada, među kojima nagrada Oslobođenja grada Nikšića. Radio je kao profesor likovnog vaspitanja u Gimnaziji u Nikšiću. Bavi se slikarstvom, akvarelom i crtežom.

Aleksandra Vojvodić Jovović, veče solo pjesama
2022-07-31 21:00 | Dvorac kralja Nikole
ALEKSANDRA VOJVODIĆ JOVOVIĆ (sopran), veče solo pjesama
Mr Aleksandra Vojvodić Jovović je rođena u Baru, gdje je završila nižu muzičku školu. Nakon niže završava srednju muzičku školu ,,Vasa Pavić“ u Podgorici i to dva odsjeka – teoretski i odsjek za solo pjevanje u klasi prof. Larise Dašić Simović. Muzičku akademiju – teoretski odsjek završila je na Cetinju , nakon čega se upisuje na Muzičku akademiju u Sarajevu, odsjek solo pjevanja u klasi primadone prof. Radmile Bakočević. Magistrirala je solo pjevanje 2013. u klasi mr Aleksandre Ristić.
Iza sebe ima veliki broj nastupa i solističkih koncerata u Crnoj Gori i inostranstvu, od kojih izdvaja koncerte u Moskvi, Milanu, Istanbulu, Sarajevu, Skoplju, Zagrebu, Rijeci, Puli, Splitu, Ljubljani, Beogradu. Sarađivala je sa poznatim ansamblima, dirigentima i operskim pjevačima. Snimila je CD pod nazivom Korijeni, sa crnogorskim pjesmama obrađenim u new age stilu. Sa kolegom Aleksandrom Basarabom je uradila obrade crnogorskih pjesama za glas i klavir, a povodom 10 godina od obnove Nezavisnosti snimila je pjesmu i spot Iskra vječnog plamena. Trenutno radi kao prof. solo pjevanja i aktivna je na muzičkoj sceni Crne Gore .

Željko Milović i Anto Baković: „Bar. Događaji.", izložba fotografija
2022-08-01 20:30 | Korzo kod statue Popa Dukljanina
ŽELJKO MILOVIĆ I ANTO BAKOVIĆ: „BAR. DOGAĐAJI.“, izložba fotografija
O izložbi:
Izložba starih fotografija „Bar. Događaji.“ je nastavak prošlogodišnje postavke „Bar. Ljudi.“ u saradnji NVO Mediteran Multimedia i Barskog ljetopisa. Cilj izložbe je podsjećanje na ljude koji su ugradili dio sebe u temelje modernog i savremenog Bara i događaje koji su promijenili izgled i funkcionisanje grada i opštine. Postavka na atraktivnom mjestu, barskom korzou, omogućava da fotografije vidi mnogo veći broj ljudi, Barana i njihovih gostiju, nego što bi bio slučaj u zatvorenim prostorijama. Na izložbi „Bar. Događaji.“ biće izloženi snimci iz fundusa višedecenijskog hroničara objektivom Anta Bakovića, ali i radovi drugih, mahom anonimnih fotografa, iz prve polovine XX vijeka.

O autorima:
Željko Milović (Bar, 1968) je književnik, novinar i publicista, urednik portala Bar Info. Prvi je laureat godišnje nagrade časopisa „Komun@“ za promociju i valorizaciju kulturne baštine Crne Gore i dobitnik književne nagrade „Ćamil Sijarić“ za zbirku pripovijetki. Autor je 12 knjiga poezije i proze, samostalni autor ili koautor 8 monografija i prigodnih publikacija o Baru, te jedne monografije o crnogorskoj pop-rock muzici. Autor je i dokumentarnog filma „Bar na vremenskoj kapiji“. Urednik je u izdavačkoj kući „Mediteran Multimedia“ iz Bara. Ovo je treća izložba fotografija i memorabilija koju potpisuje Željko Milović („Najljepše su pjesme tebi ostale – prve tri decenije barskog pop-rocka“, „Bar. Ljudi.“).

Anto Baković (Split, 1947) fotografijom profesionalno počinje da se bavi krajem šezdesetih godina, kao mladi hipik koji je lutao širom SFRJ, kada su mu prvi radovi objavljeni u „Slobodnoj Dalmaciji“. Od januara 1977. živi u Baru. Slobodni fotograf postaje 1986. godine, a dvije godine kasnije pokreće poznati foto-video studio „Yugophoto“. Njegove fotografije iz Bara objavljivali su svi važniji dnevni i revijalni listovi sa prostora nekadašnje Jugoslavije. Imao je nekoliko samostalnih izložbi („Ne žmurimo pred lošim stvarima“, „NATO u misijama mira – Bar južna vrata Jadrana“, „Topolica u oku Anta Bakovića 1977-1990“, „Četrdeset godina od zemljotresa 1979“…) i učestvovao u velikom broju grupnih i on-line postavki. Autor je zbirke poezije „Obično oko nasukano“ i koautor knjige “Tradicionalna barska kuhinja”. Bio je jedan od prvih članova Udruženja književnika “Ars Antibari”, član uprave Biciklističkog kluba Bar, predsjednik Udruženja ronioca Bara, jedan od osnivača Društva Dalmatinaca u Baru, predsjednik NVO Mediteranski centar fotografije, pokretač „Mont press photo“ konkursa za najbolju novinsku fotografiju u crnogorskim medijima, jedan od pionira barskog internacionalnog TV festivala za čije je prvo izdanje usnimio film, pokretač projekta „Omnia Vita Ex Mare”… Danas je urednik portala „Jedro“.

Mirsad Kurgaš: „Česme (hajrati i zadužbine u barskom kraju)"
2022-08-01 21:30 | Dvorac kralja Nikole
MIRSAD KURGAŠ: „ČESME (HAJRATI I ZADUŽBINE U BARSKOM KRAJU)
Moderator: Radomir Petrić

O djelu:
SVJEDOČANSTVO O KULTURI PROŽIMANJA TRIJU RELIGIJA
“Knjiga “Česme, hajrati i zadužbine u barskom kraju“ autora Mirsada Kurgaša predstavlja značajan doprinos istraživanju ukupnog kulturnog nasleđa barskog kraja. Kurgaš je na veoma kvalitetan način uspio da istraživački obuhvati impozantan broj zadužbina iz različitih vremenskih perioda koje u cijelosti ili djelimično i danas postoje a svjedoče po izuzetnoj razvijenoj kulturi življenja u ovom drevnome gradu na obali Jadranskoga mora. Doima se izuzetno kvalitetni i njegov originalni i nepristrasni pristup jer obrađuje zadužbine i javna dobra te i druge objekte kako bošnjačko, albanske, muslimanske tako i srpske, crnogorske, albanske, pravoslavne – katoličke spomenike što svjedoči o kulturi prožimanja triju religija koji izgrađuju poseban identitet ovoga kraja, posve originalan i autentičan. Također njegov istraživački osjećaj usmjerio ga je ispravno da u svom djelu podjednako tretira spomenike iz urbanog i ruralnog okružja ovog prostora čime je postigao da čitalac ima cijelovitu sliku svih oblika društvenog osjećaja i
odgovornosti spram drugih u svom neposrednom okruženju. Način obrade svakog pojedinačnog spomenika izuzetno je precizan, podkrijepljen adekvatnim činjenicama, kao i prilozima fotografije svakog od tih spomenika uz transcript epitafa koji sadrže poruke htitora i vakifa i najčešće podatke o njima, povodima izgradnje te datumima datiranja spomenika. Kod pojedinih spomenika čak ima i izvore, to jest autentična svjedočenja starosjedilaca da je na njima u prethodnim vremenima stajao drugi zapis, kao što je slučaj kod česme na
lokalitetu Gornji Stari Sušanj.
Odabir rada na ovakvom istraživačkom projektu predstavlja visprenost Mirsada Kurgaša, jer su ovakvi hajrati i zadužbine najbolji svjedoci prisutnosti nekog naroda na određenom lokalitetu. Njima se, posebno kod onih koji imaju sačuvane autentične zapise, potvrđuje prisustvo i uvriježenost nekog naroda na tom prostoru. Pored toga oko česama su se, kao javnih dobara, uvijek okupljali ljudi i one su predstavljale neku vrstu sastajališta te nerijetko orijentira i simbola – što svjedoči o tome da predstavljaju važan biljeg koji je narodu služio kao putokaz i smjernica. To zapravo znači da se oko njih odvijao život, te su stoga nerijetke legende, mitovi, hićaje, skaske I druge priče koje je Kurgaš vrlo uspješno inkorporirao u svoj tekst sa preciznim izvorima njihovog bilježenja.
(…)Ovo djelo ozbiljan je prilog i važan polazični materijal za neke buduće istraživače koji se budu htjeli baviti izradom kulturno – historijske monografije barskog kraja, jer je na mikroplanu kroz uzorak tek jednog dijela znamenitosti sveobuhvatnim pristupom dokazalo svu slojevitost, bogatstvo i trajnost naroda na ovome prostoru. S druge strane, može poslužiti i kao veliki znak upozorenja da se priličan broj ovih hajrata i zadužbina restauriraju, obnove i zaštite od daljnjeg urušavanja I propadanja. Istraživačka dosljednost i upornost Mirsada Kurgaša dovela je do toga da u svojoj knjizi obradi čak i one skoro pa upotpunosti nestale objekte ove vrste, čime je učinio značajnu uslugu onim institucijama i odgovornim ljudima u njima koje trebaju voditi brigu o njima.
Iz svih probrojanih razloga knjigu “Česme, hajrati i zadužbine u barskom kraju“ toplo preporučujemo jer smatramo da je veoma važan doprinos kako kulturi pamćenja i sjećanja tako i istraživanju, zaštiti i očuvanju kulturno – historijskog nasleđa ne samo Bara i Crne Gore već šireg balkanskog prostora jer se kroz prožimanje ovih spomenika ustvari jasno oslikava I prožimanje najznačajnih naroda ovog prostora. Isto tako, knjigu preporučujemo kako stručnoj javnosti tako i širim čitalačkim krugovima koji će se kroz nju moći podrobno I naučno utemeljeno informirati o svim važnim objektima ove vrste u barskome kraju, ali i naučiti kulturi zajedničkoga života i dijeljenja jednog prostora sa drugima i drugačijima.”
Dr Jahja Fehratović

O autoru:
Mirsad Kurgaš (1961, Bijelo Polje) diplomirao je na Višoj školi unutrašnjih poslova u Beogradu. Kao student, bio je predsjednik partijske organizacije na VŠUP u Zemunu. U periodu od 1984. do 1992. godine radio je kao Viši inspektor u službi Republičkog ministarstva unutrašnjih poslova. Od 1997. godine živi i radi u Baru kao samostalni preduzetnik Zlatarskooptičarske radnje “Mirza”.
2010. godine osniva NVO “Broj 19 – Number 19”, sa ciljem promovisanja i afirmacije vjerskog, kulturnog i istorijskog nasljeđa crnogorskih građana islamske vjeroispovijesti kao autohtonog evropskog naroda, kao i revitalizacije i očuvanja vjerske i kulturne baštine i međusobnog upoznavanja i dijaloga uz širenje kulture, mira, tolerancije, razumijevanja i suživota među narodima, vjerama i kulturama u Crnoj Gori i šire.
Kao rezultat naučno-istraživačkog angažovanja u oblastima revitalizacije i očuvanja vjerskog i kulturnog identiteta crnogorskih građana islamske vjeroispovijesti (promocije knjiga, okrugli stolovi, tribine, izložbe…) kao i aktivnosti na humanitarnom planu bez obzira na rasu, pol, vjeroispovijest kako u Crnoj Gori tako i van nje, objavio je i preko tri stotine članaka, a uz to je i zaslužan za proglašenje Mevluda Hafiza Gaševića kao nematerijalnog kulturnog dobra Crne Gore. Suosnivač je džemata “Novi Bar” i prve Islamske knjižare u Baru.
Kao autor i dopisnik agencije SANA, objavio je i brojne članke u Glasu Islama i Reviji Sandžak.
Otac je troje djece i djed sedmoro unučadi.

Feđa Štukan: „Blank", roman
2022-08-02 21:00 | Dvorac kralja Nikole
FEĐA ŠTUKAN: „BLANK“, roman
Moderatorka: Marija Šušter

O djelu:
Autobiografski roman glumca Feđe Štukana, bi se s pravom mogao svrstati i među istorijske udžbenike. Napisan je na nagovor Anđeline Džoli i Breda Pita kao moguća građa za igrani film. Od snajperiste u specijalnim jedinicama u ratu, beskućnika i heroinskog ovisnika u miru, pa sve do reflektora holivudske “”A”” produkcije. Priča o životu i smrti, politici i vjeri, mržnji i ljubavi.
Blank surovo i bez licemjerja demistifikuje bosanski rat koji vode lokalni lopovi, aminuju hodže i popovi, a koriste političari svih fela. Blank je i demistifikacija religije. Ova knjiga demistifikuje i državu koja ubija vlastitu djecu, a predstavlja na kraju i demistifikaciju međunarodne politike koja, uz šampanjac, kavijar i diplomatski humor posmatra predstavu i aplaudira glumcima koji stvarno umiru na životnoj pozornici pretvorenoj u gladijatorsku arenu.
Ova knjiga se čita u jednom dahu. Štukan piše veoma direktno, kratko i jasno, puca pravo u glavu, bez suzdržavanja i viška riječi. Knjiga Blank je stvarna, surova, bolna, tragikomična, nevjerovatna, svedena na nivo običnog čoveka.
„Ovo je knjiga koja nikada nije ni trebala biti objavljena pa sam, misleći da to niko nikad neće čitati, imao slobodu da napišem sve.”, Feđa Štukan.

O autoru:
Feđa Štukan rođen je u Sarajevu 28.01.1974.godine. Diplomirao je glumu u klasi Mustafe Nadarevića i Aleksandra Jevđevića, a na istoj Akademiji scenskih umjetnostosti Univerziteta u Sarajevu je i magistrirao.
Jedan je od rijetkih glumaca sa naših prostora koji je imao priliku da glumi s oskarovcima poput Benisia del Tora, Kolin Firta, Tim Robinsa, Ben Kingslija, kao i u filmovima Terensa Malika, Marka Vinterberga, Andjeline Džoli. Štukan je takođe prisutan u ex-yu kinematografiji, u filmovima „Zgarište“, „Gori vatra“, „Nafaka“, „Top je bio vreo“, „Nečista krv“, serijama „Klan“, „ Kotlina“ i mnogim drugim. Stalni je član Kamernog teatra 55 iz Sarajeva. Strastveni je pilot, padobranac, motorista, ali i predavač teorijske grupe predmeta u Pilotskoj školi u Sarajevu.
Roman „Blank“ objavio je 2019.godine i ovo intrigantno autobiografsko štivo za kratko vrijeme postalo je najčitanije djelo na prostorima bivše Jugoslavije.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica: „Bez portfelja"- PREMIJERA
2022-08-03 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Gradsko pozorište Podgorica i „Barski ljetopis“
Tekst: Stevan Koprivica
„BEZ PORTFELJA“
Režija: Branislav Mićunović

Dramaturgija: Dragana Tripković
Scenografija: Marko Petrović-Njegoš
Kostimografija: Lina Leković
Asistentkinja reditelja: Branka Knežević

Igraju: Dubravka Drakić, Dušan Kovačević, Simo Trebješanin, Ivana Mrvaljević, Jelena Nenezić Rakočević, Miloš Pejović, Omar Bajramspahić, Ivona Čović Jaćimović i Vahidin Prelić.

Riječ pisca:
Imao sam nakanu da napišem još jednu komediju. Ispočetka, postojala je namjera da se oslonim na Branislava Nušića, kao što se on oslanjao na Gogolja. Da
napravimo ogled – šta bi bilo sa njegovom ministarkom u našem vremenu, u našim prostorima. Stvarnost vremena u kojem živimo, ova neviđena kolekcija oksimorona, ubijedila me je /dodajmo tu i argumentacije reditelja Branislava Mićunovića/ da je izlišno i deplasirano praviti transmisiju Nušića u naše okolnosti.
Sveli bi se na, ko zna koju po redu, reciklažu. Inicijalni motiv postoji, sve ostalo je proizvod ličnog viđenja aktuelnog herbarijuma, u kojem su presovane halucinantne
biljke, čije derivate sami sebi svakodnevno ubrizgavamo. Od tužne komedije „Bez portfelja” se pretvorilo u horor komediju, čiji junaci nisu čudovišta i zombiji, nego neki „slični nama”, kako bi rekao Aristotel. Ili je ovdje ipak riječ o čudovištima?
Stevan Koprivica

Riječ reditelja:
„Čovječanstvo se toliko prozlilo da mu više ne vrijedi fabulizirati“, napisao je Vladan Desnica u komentaru svog esejizovanog romana „Proljeća Ivana Galeba“.
Od te konstatacije, koje sam se bezbroj puta sjetio radeći ovu predstavu, prošlo je više od šezdeset godina, a mi smo gradirali zlo.
Zalud prividi civilizacijskog napretka, zalud.
Čini se da smo mi posebno nadareni za takvu vrstu gradacije.
Zato sam od Stevana Koprivice zatražio tekst koji se neće bazirati na fabuli, nego na vivisekciji fenomena naših svagdašnjih malformacija.
Nijesam u rediteljskom postupku krivio druge, već sam, zajedno sa ansamblom, sklonio zastore sa zrcala u kome se ogledaju naši mrakovi.
U nekoj vrsti pozorišnog egzorcizma suočavali smo se sa zlom i njegovim modifikacijama, glupošću, sujetom, pohlepom, izdajom, koja je postala paradigma vremena.
Dozvoljeno je, u samoodbrani, i nasmijati se tim odrazima, ali nas to neće spasiti od usuda gubitništva.

Branislav Mićunović

O reditelju:
Branislav Mićunović rođen je u Podgorici.
Pozorišni je reditelj. Radio je kao profesor glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Režirao je u pozorištima u Beogradu, Novom Sadu, Rijeci, Tuzli, Nišu. U Crnogorskom narodnom pozorištu ostvario značajne režije: Gospodska krv M. Kavaje, Odbrana i poslednji dani i Obešenjak B. Pekića, Hasanaginica Lj. Simovića, Rat i mir u Grudi V. Radovića, Nora H. Ibzena, Lažni car M. Kovača, San o Svetom Petru Cetinjskom M. Drljević i Njegošev Gorski vijenac. Nagrade: nagrada za režiju Joakim Vujić i Jovan Putnik, Gran-prix za režiju Festivala festivala; Sterijina nagrada; Velika nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta; Nagrada za doprinos pozorišnoj kulturi u Crnoj Gori Veljko Mandić; Trinaestojulska nagrada; Decembarska nagrada, Međunarodna nagrada Zlatna jabuka; Orden Reda Danice hrvatske sa likom Marka Marulića.
Bio je umjetnički direktor festivala “Barski ljetopis”. Obavljao je funkciju direktora i umjetničkog direktora CNP-a. Član je Odbora za pozorišnu umjetnost CANU, predsjednik Senata DANU, počasni predsjednik Festivala Kotor Art. Predsjednik je Nacionalne komisije za saradnju sa UNESCO i Nacionalnog savjeta za kulturu.
Branislav Mićunović je za ministra kulture biran u tri mandata 2008, 2010. i 2012, a bio je ambasador Crne Gore u Beogradu.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica: „Bez portfelja"- repriza
2022-08-04 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Gradsko pozorište Podgorica i „Barski ljetopis“
Tekst: Stevan Koprivica
„BEZ PORTFELJA“
Režija: Branislav Mićunović

Dramaturgija: Dragana Tripković
Scenografija: Marko Petrović-Njegoš
Kostimografija: Lina Leković
Asistentkinja reditelja: Branka Knežević

Igraju: Dubravka Drakić, Dušan Kovačević, Simo Trebješanin, Ivana Mrvaljević, Jelena Nenezić Rakočević, Miloš Pejović, Omar Bajramspahić, Ivona Čović Jaćimović i Vahidin Prelić.

Riječ pisca:
Imao sam nakanu da napišem još jednu komediju. Ispočetka, postojala je namjera da se oslonim na Branislava Nušića, kao što se on oslanjao na Gogolja. Da
napravimo ogled – šta bi bilo sa njegovom ministarkom u našem vremenu, u našim prostorima. Stvarnost vremena u kojem živimo, ova neviđena kolekcija oksimorona, ubijedila me je /dodajmo tu i argumentacije reditelja Branislava Mićunovića/ da je izlišno i deplasirano praviti transmisiju Nušića u naše okolnosti.
Sveli bi se na, ko zna koju po redu, reciklažu. Inicijalni motiv postoji, sve ostalo je proizvod ličnog viđenja aktuelnog herbarijuma, u kojem su presovane halucinantne
biljke, čije derivate sami sebi svakodnevno ubrizgavamo. Od tužne komedije „Bez portfelja” se pretvorilo u horor komediju, čiji junaci nisu čudovišta i zombiji, nego neki „slični nama”, kako bi rekao Aristotel. Ili je ovdje ipak riječ o čudovištima?
Stevan Koprivica

O reditelju:
Branislav Mićunović rođen je u Podgorici.
Pozorišni je reditelj. Radio je kao profesor glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Režirao je u pozorištima u Beogradu, Novom Sadu, Rijeci, Tuzli, Nišu. U Crnogorskom narodnom pozorištu ostvario značajne režije: Gospodska krv M. Kavaje, Odbrana i poslednji dani i Obešenjak B. Pekića, Hasanaginica Lj. Simovića, Rat i mir u Grudi V. Radovića, Nora H. Ibzena, Lažni car M. Kovača, San o Svetom Petru Cetinjskom M. Drljević i Njegošev Gorski vijenac. Nagrade: nagrada za režiju Joakim Vujić i Jovan Putnik, Gran-prix za režiju Festivala festivala; Sterijina nagrada; Velika nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta; Nagrada za doprinos pozorišnoj kulturi u Crnoj Gori Veljko Mandić; Trinaestojulska nagrada; Decembarska nagrada, Međunarodna nagrada Zlatna jabuka; Orden Reda Danice hrvatske sa likom Marka Marulića.
Bio je umjetnički direktor festivala “Barski ljetopis”. Obavljao je funkciju direktora i umjetničkog direktora CNP-a. Član je Odbora za pozorišnu umjetnost CANU, predsjednik Senata DANU, počasni predsjednik Festivala Kotor Art. Predsjednik je Nacionalne komisije za saradnju sa UNESCO i Nacionalnog savjeta za kulturu.
Branislav Mićunović je za ministra kulture biran u tri mandata 2008, 2010. i 2012, a bio je i ambasador Crne Gore u Beogradu.

dr Zoran Živković: „Sa okusom soli", eseji
2022-08-05 21:00 | Dvorac kralja Nikole
dr ZORAN ŽIVKOVIĆ: „SA OKUSOM SOLI“, eseji
Moderatorka: Maja Simović

O djelu:
U naslovu ove knjige je zvuk čuvene pesme poznatog italijanskog kantautora Đina Paolija “Sapore di sale, sapore di mare”, koja je u nas poznata u prepevu Arsena Dedića.
I ne samo zbog toga, prirodno je da ovu knjigu izvesnog senzibiliteta ali ne i manje važnih preokupacija, otvara pravi mediteranski triptih, i to posvećen Federiku Feliniju, Voju Staniću i Arsenu Dediću.
I Felini, i Stanić, kao i Dedić, čine mediteranski trio čiji uticaj, ako ga je zaista bilo, sad bih želeo da je bio veći i značajniji. I to ne samo na mene samog, i ne samo na svet koji znam.

O autoru:
Zoran Živković je rođen 1958. godine u Novom Sadu. Osnovnu školu i gimanziju završio je u Baru, da bi studije jugoslovenske književnosti započeo na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Diplomirao je, magistrirao i doktorirao na beogradskom Fililoškom fakultetu. Autor je knjige „Mediteranski svetionik“ za koju je 2019. godine dobio nagradu Vukove zadužbine za nauku.
Objavio je brojne radove u zbornicima i stručnim časopisima, kao i tekstove u poznatim nedeljnicima i dnevnim listovima.
Bio je dugogodišnji novinar i urednik Radio Bara, jedan od njegovih prepoznatljivih glasova (i lica) osamdesetih.

Simo Šišević, klavir
2022-08-07 21:00 | Dvorac kralja Nikole
SIMO ŠIŠEVIĆ, klavir

Biografija:
Simo Šišević (1999. Podgorica) je crnogorski pijanista koji je student magistarskih studija na Kraljevskom muzičkom koledžu (Royal College of Music) u Londonu.
Osnovno muzičko obrazovanje je stekao u ŠOMO “Petar II Petrović – Njegoš u Baru, u klasi mr Maje Basarab, gdje je bio dobitnik priznanja “Đak generacije” i nagrade “Luča”. Umjetničku školu za muziku i balet “Vasa Pavić” u Podgorici je maturirao u klasi profesorice Anke Asanović 2017. godine, gdje je takođe dobitnik diplome “Luča”. Nakon srednje škole je upisao osnovne studije klavira na Kraljevskom muzičkom koledžu u Londonu, najprestižnijem konzervatorijumu na svijetu, u klasi poznatog britanskog pijaniste Gordona Fergus-Tomsona i renomiranog pedagoga Džona Berna (John Byrne). Osnovne studije klavira, dirigovanja i kompozicije je zavrsio sa najvišom ocjenom sa počastima, na diplomskom ispitu (First Class Honours) 2021. godine. Iste godine je i upisao postdimplomske studije na istom konzervatorijumu, a takođe je dobio stipendiju za postiplomske studije u klasi poznatog ruskog pijaniste i pedagoga Borisa Bermana na “Accademia del Riddoto” u Italiji.

Šišević je do sada bio učesnik mnogih takmičenja od kojih se izdvajaju:
2022 -Treća nagrada na “London Classical Music Competition” u Ujedinjenom
Kraljevstvu
2021– Druga nagrada na “Orbetello International Piano Competition” u Italiji
2021– Treća nagrada na “Carles and Sofia International Piano Competition” u Španiji
2017 – Zlatna lira na Muzičkom festival mladih Crne Gore
2016 – Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju Petar Gaci u Skadru sa učešćem na koncertu pobjednika
2016 – Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju u Tivtu
2015 – Specijalna nagrada na “Windsor International competition” u Londonu
2015 – Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom
2013 – Prva (Apsolutna) nagrada “Academy Award 2013” – Internacionalno takmičenje u Rimu, sa učešćem na gala koncertu pobjednika 2013- Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom.

Do svoje 22 godine uspio je da bude dio brojnih festivala i projekata koji su organizovani od strane Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“: „Fortepiano“ 2016. godine („Klavir u duhu folklora“) u okviru koncerta „Bartok za mlade pijaniste“, „,Fortepiano“ 2015. godine („Francuska muzika s početka XX vijeka“) u okviru koncerta „Impresionisti i nova francuska škola „AXIS“ radionica 2014.(„Veza između nove i stare muzike“). Učesnik je i džez festivala „Made in New York “ 2016 gdje je sa školskim džez sastavom imao i nekoliko sešna sa poznatim džez muzičarima: Rendy Brecker, Bobby Sanabria, Edsel Gomez… Takođe, u februaru 2016. godine Šišević je zajedno sa kolegama uspješno predstavio muzičko naslijeđe svoje države francuskoj publici na festivalu „Vikend savremenog klavira“ u Parizu na Konzervatorijumu „Frederik Šopen“.Na završnom koncertu UŠMB “Vasa Pavić” kojim se proslavljao jubilej 70. godina postojanja ove škole veoma uspješno je u KICU Budo Tomović sa orkestrom izveo Mocartov koncert za klavir i orkestar u D duru (K40).

Svirao je u koncertnim salama kao što su: St James’s Church Piccadilly, St Mary’s Perivale Church, St Mary Abbot’s Church Kensington, University Women’s Club, Amaryllis Fleming Concert Hall, Europe House, KIC Budo Tomovic, Dvorac Kralja Nikole u Baru, Crkva Svetog Duha u Kotoru, Auditorio del Tor Vergata, Konzervatorijum “Frederik open” u Parizu i druge. Tokom prve I druge godine studija na Royal College of Music-u je bio angažovan kako na “maratonskim” konceratima (Corelli room, Parry Room, St. Mary’s Abbot Church) tako I RCM Klavirskom festivalu 2019. (Amaryllis Fleming Concert Hall). Učestvovao je na Novogodišnjem koncertu (2018) sopranistkinje Tamare Rađenović, kao poklon gradu Kotoru,a učesnik je i manifestacije “Crnogorska kulturna simfonija “ u Ambasadi Crne Gore u Londonu.
Redovno nastupa u Velikoj Britaniji i Evropi, a takođe je i dio crnogorskih projekata kao što su Kotor Art, Barski Ljetopis, Budva Grad Teatar, Ljetnji kamp za kamernu muziku na Ivanovim Koritima. 2019-te gordine je učestvovao na festivalu “Clara Schuman’s s Circle” posvećenom ovoj kompozitorki.

„Le otto montagne" (The Eight Mountains)
2022-08-08 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„LE OTTO MONTAGNE” (THE EIGHT MOUNTAINS)
Režija: Felix van Groeningen i Charlotte Vandermeersch
Uloge: Alessandro Borghi, Luca Marinelli i Filippo Timi

O filmu:
„Le otto montagne” je priča o prijateljstvu. O djeci koja postaju muškarci pokušavajući da izbrišu tragove svojih očeva, ali koji se, sticajem okolnosti, uvijek na kraju vrate kući. Pjetro je dječak iz grada, Bruno je poslednje dijete zaboravljenog planinskog sela. Tokom godina Bruno ostaje veran svojoj planini, dok je Pjetro taj koji dolazi i odlazi. Njihovi susreti ih uvode u ljubav i gubitak, podsjećajući ih na njihovo poreklo, puštajući da se njihove sudbine odvijaju, dok Pjetro i Bruno otkrivaju šta znači biti pravi prijatelji za cijeli život.

„Avec amour et acharnement" (Fire)
2022-08-09 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„AVEC AMOUR ET ACHARNEMENT” (FIRE)
režija: Claire Denis
Uloge: Juliette Binoche, Vincent Lindon i Grégoire Colin

Sinopsis:
Priča o ljubavnom trouglu o ženi uhvaćenoj između dva muškarca, svog dugogodišnjeg partnera i njegovog najboljeg prijatelja, a njenog bivšeg ljubavnika.
Film je imao svetsku premijeru 12. februara 2022. na 72. Berlinskom međunarodnom filmskom festivalu, gde se takmičio za Zlatnog medveda, dok je rediteljka osvojila Srebrnog medveda za najbolju režiju.

Obradovic - Tixier Duo
2022-08-10 21:00 | Stari Bar – amfiteatar
Obradovic – Tixier Duo
David Tixier – klavir, keyboards, DSP, kompozicije
Lada Obradović – bubnjevi, vokal, perkusije, glockenspiel, kompozicije

Obradovic – Tixier Duo je duo projekt francuskog pijaniste David Tixiera i hrvatske bubnjarke Lade Obradović. Novi svježi akustični zvuk izmješan sa elektronikom, tekstom, poliritmima, intrigama i nemali broj lupova u kombinaciji sa sofisticiranim harmonijama smještenim u moderne polimetre služe kao medij za transfer muzike vođene emocijama i elegancijom.
​Biografije:

Lada Obradović je hrvatska džez bubnjarka i kompozitorka. Nakon završenih osnovnih muzičkih studija, smjer bubnjevi na Akademiji u Gracu u Austriji, magistrirala je džez bubnjeve na Univerzitetu u Bernu u Švajcarskoj. 2019. godine jednoglasno je dobila nagradu Najbolji instrumentalista na 42. nacionalnom takmičenju džez festivala La defense. Bavi se dobrotvornim radom, a 2018. godine je pokrenula humanitarni projekat uz pomoć svojih dizajniranih cipela „StartAs You Are“. Lada radi za “Bay Custom Drums” i “TRX Cymbals”. Dizajnirala je prvu džez seriju TRX Cymbals pod nazivom CLS. Radila je, između ostalog, na Netfliksovoj seriji The Eddy sa Oskarom nagrađenim režiserom Demijenom Šazelom (La La Land, Whiplash) i Gremi nagrađenim kompozitorom Glen Ballardom (Michael Jackson, Alanis Morissette).

David Tixier je francuski pijanista, aranžer i kompozitor. Godine 2011. diplomirao je DEM na Pariskom konzervatorijumu (CRR), Rue de Madrid, a tri godine kasnije završio je master studije džez muzike na HEMU, u Lozani, Švajcarska. Tokom 2017. je stekao drugi master iz džez pedagogije na HKB, u Bernu, Švajcarska.
Tixier vodi svoj klavirski solo projekat, vođa je David Tixier trija i ko-lider Dua Obradovic-Tixier. Osim nagrada koje je osvojio sa duom, David je 2015. godine bio polufinalista klavirskog solo takmičenja Montreux, i polufinalista javne nagrade UBS u organizaciji Montreux Jazz Festivala. Iste godine osvojio je II nagradu na takmičenju Monako džez solisti. Osvojio je i I nagradu na takmičenju JazzHaus u Frajburgu. David je menadžer dobrotvorne akcije prikupljanja sredstava “StartAs You Are” koju je pokrenula Lada.

„SESTRE” - crnogorska premijera filma
2022-08-11 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
SEVERNA MAKEDONIJA, KOSOVO, CRNA GORA
„SESTRE”
režija: Dina Duma
Scenario: Dina Duma, Martin Ivanov
Uloge: Antonia Belazelkoska, Mia Giraud, Marija Jančevska, Hanis Bagashov, Emil Isaevski, Verica Nedeska, Nora Kus-Ivanova, Ognen Drangovski, Ana Levajković, May-Linda Kosumović, Zaklina Ostir, Biljana Dragičević Projkovska, Zaklina Stefkovska
Fotografija: Naum Doksevski
Montaža: Martin Ivanov
Muzika: Igor Vasilev – Novogradska
Producenti: Marija Dimitrova
Produkcija: List
Festivali: 2021 – Karlove Vari, Rejkjavik, Solun, Kotbus, Sao Paulo, Talin / Karlovy Vary International Film Festival, Reykjavik International Film Festival, Thessaloniki International Film Festival, Film Festival Cottbus, São Paulo International Film Festival,
Tallinn Black Nights Film Festival
Nagrade: 2021 – Karlove Vari – Specijalno priznanje u programu “East of the West” / Karlovy Vary International Film Festival – Special Prize, East of the West Section
O filmu:
Tinejdžerke Maja i Jana su nerazdvojne i sve rade zajedno. Svojeglava Jana obično vodi, a Maja je slijedi. Jedne noći na žurki pronalaze Elenu, najpopularniju devojku u školi, kako ima seks sa Majinom dugotrajnom simpatijom. Jana ubjeđuje Maju da objavi video-snimak i kada postane viralan, Elenin život je uništen. Zbog žestokog sukoba između tri djevojke Maja želi da ode u policiju…

O rediteljki:
Dina Duma je rođena 1991. godine u Skoplju, Severna Makedonija. Diplomirala je filmsku i TV režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Skoplju 2014. godine, a 2016. pohađala je Berlinale Talents. Snimila je nekoliko kratkih filmova. Njen debitantski celovečernji igrani film Sestre (2021) premijerno je prikazan u takmičarskom programu “East of the West” na filmskom festivalu u Karlovim Varima.

Milun Lutovac: „Ex Ponto", izložba radova
2022-08-12 20:30 | Galerija “Velimir A. Leković”
MILUN LUTOVAC: „EX PONTO”, izložba radova

O izložbi:
„Ex Ponto”
Iznad kopna i vode Mediterana prostire se vazdušni mediteran koji je sazdan od “dijaloga” Atlantskog okeana i Sahare.
Na tom beskrajnom vazdušnom polju, naizmjenično se nadmeću planetarni iluzionisti: Sahara, koja neštedemice, svuda, kad može, razastire svjetlost i beskrajno plavetnilo i Atlantik koji, kada se ne razmeće oblacima i kišom, iz svojih bisaga prosijava izmaglicu i prepoznatljiv vodeni prah.
Okružen mediteranskim svijetom Milun Lutovac živi i stvara u vremenu koje nazivamo prelaznim razdobljem. Međutim, dijalektički složen i sveobuhvatan proces promjena ne dešava se samo oko njega, već i u njemu samom. Priđemo li bliže jednoj od njegovih slika, doživljaj će zatražiti predah da se snađe u mreži izukrštanih linija međutim, utisci se brzo sređuju i zaustavljaju kada prikazano dosegne oblik i uprete se kao “riba”, u mrežu slike.
Lutovac, kao glasnik privida, unutar rođenjem date lokalne zatvorenosti, otuda i naslov postavke “Ex Ponto”, poseže za univerzalnom sveobuhvatnošću i suštinom koja izvire iz onog pojedinačnog i zaboravljenog svijeta, ličnog iskustva. Prostor Mediterana pored onog mjerljivog i vidljivog golim okom, postoji i u onom višeslojno-simboličkom i asocijativnom. Lutovac, to zna, pa iz svoje, oslobođene stega – autodidaktike, neophodne soli fantazije i podsvijesti, sna i jave svakog stvaralaštva, gradi svoj autentični stvaralački pogled koji nije okrenut ka lokalnoj samodovoljnosti, već pripada akcentima i bojama velikog svijeta.

O autoru:
Milun Lutovac, teoretičar savremene umjetnosti, doktorirao je na Univerzitetu Donja Gorica, na katedri Teorije savremene umjetnosti. Bavio se pedagoškim radom (Gimnazija „Niko Rolović“ u Baru, 1996 – 2000.), a bio je i direktor Kulturnog centra u Baru u periodu od 2002 do 2007. Rukovodilac je Umjetničke galerije „Veliša A. Leković“ u Baru od 2014. godine. Angažovan je kao predavač na UDG/Fakultet umjetnosti u Podgorici.
Aktivno se bavi slikarstvom koje realizuje u domenu nadrealnih, asocijativnih fantazija i lirske apstrakcije. Primarno problemsko pitanje kojim se bavi posvećeno je vječnim sukobima prirodnih fenomena, koji personifikuju čovjeka i njegove unutrašnje konflikte nastale otuđenjem od pravih vrijednosti. Njegovo slikarstvo je posvećeno magijskom prostoru Mediterana, kao duhovnoj sveukupnosti i fizičkoj konkretnosti neodvojivih mikrokosmičkih elemenata: zemlje, vode, neba i čovjeka. Njegov likovni izraz karakteriše dinamika pokreta/kretanja, koju realizuje ekspresivnim gestom, svjetlošću, kontrapunktovima kolorističkih sukoba i hromatskih harmonija.
Autor je brojnih likovnih i književnih kritika, kao i monografije Stih i slika – Uticaj Njegoševog djela na stvaralaštvo Teodora Valeria, Pera Počeka i Petra Lubarde, u izdanju Narodne biblioteke „Radoslav Ljumović“, Podgorica, 2013. Ostvario je brojne samostalne izložbe: Tuzla („Zavjera igre“), Bar („Tajno lice knjige“, Mediterranean Sundance“, „Prolazi“), Podgorica („Deus ex Machina“, „Change“), Tivat („Human Migration“), Petrovac („Halellujah“).

Damir Karakaš: „Okretište", roman
2022-08-12 21:00 | Dvorac kralja Nikole
DAMIR KARAKAŠ: „OKRETIŠTE”, roman
Moderatorka: Dragana Erjavšek

O djelu:
Okretište je bolno dirljiva knjiga u kojoj se autor suočava s traumom posle napada koji ga je gotovo stajao života. Bez spektakla i senzacionalizma, s brutalnim činom u nagovještajima – jer književnost je za Karakaša oduvek bila jezik, a ne puko opisivanje događaja – ovaj roman prikazuje osjećaj nemoći, ranjivosti, paranoje i gnijeva.
U snove mu dolaze preci, svi odreda osvetnici, bivši vojnici i legionari, i donose mu svoje oružje, tražeći da izravna račune i odluči „hoće li biti čovjek pa da mu konobar donosi u birtiji piće na stol ili da bude žaba pa da mu donosi piće na pod“. Ipak, s ljudskim porivom za osvetu odlučio je da raskrsti pisanjem romana.
Reč je o dosad najintimnijem Karakaševom delu koje se bavi pronalaženjem mehanizama za vraćanje povjerenja u ljude uprkos teškoj psihofizičkoj traumi. Okretište, remek-delo pisca poznatog po sažetom izrazu, predstavlja njegovu književnu „borbu na život i smrt“.

O autoru:

Damir Karakaš je rođen 1967. u selu Plašćica kod Brinja u Lici. Nekoliko godina radio je u Zagrebu i Splitu kao novinar, od 2001. živi u Bordeauxu u Francuskoj, a od 2002. do 2007. u Parizu gdje se izdržava sviranjem harmonike. U Parizu na Novoj Sorboni studira i francuski jezik, izvodi performanse te izlaže konceptualne radove. Još kao tinejdžer objavljuje karikature i crteže u brojnim novinama u bivšoj Jugoslaviji, a nagrađen je i s nekoliko nagrada za karikaturu. Objavio je knjigu putopisa Bosanci su dobri ljudi (1999.), roman Kombetari (2000.), zbirku priča Kino Lika (2001.), roman Kako sam ušao u Europu (2004.) zbirku priča Eskimi (2007.), roman Sjajno mjesto za nesreću (2009.), zbirku priča Pukovnik Beethoven (2012.), roman Blue Moon (2014.), roman Sjećanje šume (2016.), roman Proslava (2019.) te roman Okretište (2021.) koji će na jesen u režiji Dine Mustafića biti postavljen na pozorišne daske Hrvatskog narodnog kazališta u Splitu.
Po knjizi Kino Lika redatelj Dalibor Matanić snimio je istoimeni film, višestruko nagrađivan u Hrvatskoj i inozemstvu, a uskoro će na filmsko platno i roman Proslava u režiji Brune Ankovića, a pod mentorstvom Oscarom nagrađenog redatelja Pavela Pavlikovskog. Dramski tekstovi izvode mu se u Hrvatskoj i inostranstvu (Gavella, HNK Rijeka, Kerempuh…). Dobitnik je važnih domaćih i stranih književnih nagrada (nagrada Tportal za najbolji roman u Hrvatskoj, nagrada Miroslav Krleža Fric, nagrada Kočićevo pero, talijanska književna nagrada Premio Itas…). Djela su mu prevođena na desetak jezika, a knjiga Eskimi prvi je prevod s hrvatske književnosti na arapski. Od ove godine zastupljen je u čitankama za osmi razred te u čitankama za treće razrede srednje škole. Otac je tri kćeri. Živi u Zagrebu.

Miloš Karadaglić, gitara i Avi Avital, mandolina
2022-08-16 21:00 | Ljetnja pozornica Doma kulture
MILOŠ KARADAGLIĆ, gitara i AVI AVITAL, mandolina

Biografije:
Miloš Karadaglić
„Ljubav na prvo slušanje“ – tako Miloš opisuje trenutak kada je, kao dijete u Crnoj Gori, prvi put uzeo u ruke staru gitaru koja je ležala u kući njegovog djetinjstva i skupljala prašinu. Crna Gora početkom 1990-ih nije bila najbolji početni korak za svijet klasične muzike, pa je njegova porodica podržala kada je Miloš sa 14 godina odlučio da ide u specijalizovanu muzičku školu. Napuštanje Balkana i dolazak u London da bi zauzeo željeno mjesto na prestižnoj Kraljevskoj muzičkoj akademiji bilo je, kaže, „malo kao odlazak na Mars“.
2010. Miloš je potpisao ekskluzivni ugovor za snimanje sa legendarnom klasičnom producentskom kućom Deutsche Grammophon i ubrzo je nastupao na rasprodanim koncertima kao solista sa međunarodnim orkestrima i na recitalima. Nastupao je u nekim od najvažnijih koncertnih dvorana i na velikim festivalima širom svijeta, dok je kontinuirano bio na vrhu muzičkih lista sa svojim najprodavanijim snimcima. Jedan od vrhunaca tog perioda bio je njegov solo gitaristički recital u Royal Albert Hall-u, koji je bio prvi te vrste i veoma hvaljen od strane kritičara. Vratio se u Royal Albert 1. juna 2022.
Miloševi rani albumi „Mediterraneo“ i „Latino“ bili su izuzetno uspješni, dok je njegov snimak Rodrigovih koncerata sa Londonskom filharmonijom i Yannickom Nézet-Séguinom 2014. godine izazvao da ga iz Sunday Times-a prozovu „Kraljem Aranjueza“. Njegov album iz 2016. godine, „Blackbird – The Beatles Album“, prihvaćen je sa jednoglasnom pohvalom, kao i njegov peti studijski album „Sound of Silence“, objavljen 2019. godine, koji predstavlja muzičko blago, uključujući potpuno nove aranžmane klasičnog repertoara, odobravanje pop svijeta, i saradnju sa prijateljima.
Tokom protekle decenije, popularnost instrumenta je eksplodirala zahvaljujući Miloševom pionirskom pristupu. Ambiciozni gitaristi mogu da uče od njega kroz Schott-ovu seriju ,,Play Guitar with Miloš“. Godine 2016. BBC Music Magazine ga je uvrstio na svoju listu „Šest najboljih klasičnih gitarista prošlog vijeka“.
Ove godine Miloš sa Universal Music proslavlja desetogodišnjicu sa svojim novim albumom „The Moon and the Forest“, na kojem su premijerno snimljena dva potpuno nova koncerta za gitaru napisana specijalno za njega. ,,Ink Dark Moon“ Džobija Talbota premijerno je izvedena na BBC Proms 2018. u Royal Albert Hall-u, uz BBC Simfonijski orkestar, dok se Miloš pridružio Orkestru Nacionalnog umjetničkog centra Otava za pesmu Hauarda Šora ,,The Forest“ 2019. godine. Album slavi njegovu posvećenost stvaranju novih djela za gitaru i učvršćuje njegovu ulogu pionira i inovatora savremenog gitarskog repertoara.
Koristeći svaku priliku da klasičnu muziku promoviše što širem auditorijumu, Miloš se često nađe u ulozi radio i TV voditelja. Strastveni je zagovornik muzičkog obrazovanja i pokrovitelj je Fonda za mlade muzičare gradonačelnika Londona i Nagrade za mlade muzičare.
Miloš Karadaglić živi u Londonu i svira na gitari Grega Smallmana iz 2007. godine. On je danas jedan od najpoznatijih svetskih klasičnih gitarista.

Avi Avital
Prvi solista na mandolini koji je nominovan za klasični Gremi, Avi Avital upoređivan je sa Andresom Segovijom zbog svog šampionskog upravljanja instrumentom i sa Jašom Hajficom zbog njegove nevjerovatne virtuoznosti. Strastven i „eksplozivno harizmatičan“ (New York Times) na nastupu uživo, on je pokretačka snaga koja stoji iza oživljavanja repertoara mandolina. Za njega je napisano više od 100 savremenih kompozicija, od kojih su 15 koncerata među kojima su oni od Ane Klajn, Avnera Dormana i Đovanija Solimu.
Kao ekskluzivni umjetnik Deutsche Grammophon-a, imao je pet snimanja za producentsku kuću, od čega je najskoriji bio solo Bach (2019). Ranija izdanja uključuju Avital meets Avital (2017) sa oud/basistom, Omerom Avitalom, koji istražuje njihovo zajedničko kulturno nasljeđe i stvara dijalog o njihovim različitim klasičnim i džez muzičkim pozadinama. Vivaldi (2015) je slijedio njegove transkripcije Bahovih koncerata (2012) i Between Worlds (2014), kolekciju koja istražuje vezu između klasične i tradicionalne muzike. Takođe je snimao za Naxos i SONY Classical.
Sve traženiji kao koncertni solista, Avital je nastupao sa Simfonijskim orkestrom BBC-ja, Čikaškim simfonijskim orkestrom, Deutsche Simphonie Orchester Berlin, Maggio Musicale Fiorentino, Tonhalle Cirih, Izraelskom filharmonijom, Drezdenskom filharmonijom, Yomiuri Nippon simfonijom, Residentie orkestrom, Norwegian Radio, Orpheus, The Knights, Detroit simfonijom, Seattle simfonijom i Montrealskim simfonijskim orkestrom pod dirigentima kao što su Mehta, Nagano, Vänskä, Sado, Jonathan Cohen, McGegan, Koopman i Antonini.
Redovno je prisutan na velikim festivalima kao što su Aspen, Salzburg, Tanglewood, Spoleto, Ravenna, MISA Shanghai, Cheltenham i Verbier, a bio je i umjetnik portreta na muzičkom festivalu u Schleswig-Holstein 2017. Kasnije je bio kustos vikenda Zeitsinsel u Konzerthaus-u u Dortmundu sa četiri programa prepletenih klasičnom muzikom, džezom i improvizacijom, kao i novom saradnjom sa Venecijanskim baroknim orkestrom i Gruzijskim lutkarskim pozorištem Budrugana Gagra.
Najznačajniji događaji njegove 2019/20 sezone uključuju svjetsku premijeru Koncerta za mandolinu Đovanija Solime sa Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI, dok ga drugi koncertni angažmani dovode do Nacionalnog orkestra Liona, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Orchestra della Svizzera Italiana, Tonhalle Cirih, Staatskapelle Weimar, Baltimorskog simfonijskog orkestra, dok sad putuje po SAD sa Les Violons du Roy. Takođe putuje po Evropi i Aziji sa Avital meets Avital, započinje novu saradnju sa Đovanijem Solimom „Mediterraneo” i predstavljen je kao umjetnik portreta u Bozaru u Briselu.
Rođen u Be’er Ševi u južnom Izraelu, Avital je počeo da uči mandolinu sa osam godina i ubrzo se pridružio cvjetajućem omladinskom orkestru mandolina koji je osnovao i vodio njegov harizmatični učitelj, violinista ruskog porekla Simča Natanson. Studirao je na Jerusalimskoj muzičkoj akademiji i Konzervatorijumu Cesare Pollini u Padovi kod Uga Orlandija. Pobjednik prestižnog izraelskog takmičenja Aviv 2007. godine, Avital je prvi mandolinista u istoriji takmičenja kome je to dodijeljeno. Svira na mandolini koju je napravio izraelski majstor Arik Kerman.

Akademski hor Collegium musicum
2022-08-17 21:00 | Ljetnja pozornica Doma kulture
AKADEMSKI HOR COLLEGIUM MUSICUM
dirigentkinja: dr um. Dragana Jovanović

O horu:
Akademski hor Collegium musicum osnovan je 1971. godine na inicijativu profesora Vojislava Ilića i čine ga studentkinje Fakulteta muzičke umjetnosti u Beogradu. Od osnivanja je dirigent hora bila Darinka Matić Marović, profesor emeritus Univerziteta umetnosti u Beogradu, dok je dr um. Dragana Jovanović, vanredni profesor na Katedri za dirigovanje Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu od 1999. godine bila angažovana kao asistent dirigenta, a od 2002. godine i kao dirigent hora. Od 1971. godine do danas oko 500 studentkinja Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu bile su članice ovog ansambla.
Collegium musicum je jedan od najeminentnijih horova u Srbiji i 2017. godine ukazom predsjednika Republike Srbije odlikovan je zlatnom medaljom za izuzetne zasluge, čuvanje tradicije horskog pevanja i promociju srpske kulture u svetu. Do sada je održao preko 3000 koncerata širom zemlje i sveta (Španija, Portugal, Francuska, Belgija, Engleska, Irska, Norveška, Švedska, Nemačka, Austrija, Poljska, Češka, Slovačka, Mađarska, Rumunija, Bugarska, Italija, Slovenija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina, Makedonija, Crna Gora, Grčka, Kipar, Turska, Pakistan, Avganistan, Iran, Indija, Mongolija, Kina, Tajvan, Južna Koreja, Rusija, Belorusija, Ukrajina, Litvanija, Letonija, Estonija, Argentina, Brazil, Ekvador, Meksiko, Kuba i SAD).
Akademski hor Collegium musicum ostvario je trajne snimke za Radio televiziju Srbije, Nacionalni radio Norveške, Italijansku nacionalnu radio televiziju (RAI), RTV Meksiko i druge. Neka od remek djela horske umjetnosti ostala su zabilježena na pločama Hiljaditi koncert Kolegium muzikuma, Duhovna muzika Zapada, kao i na kompakt disk izdanjima Boje i zvuci Balkana, Sirene i Tri zvuka Mokranjca (integralno izdanje Rukoveti Stevana Stojanovića Mokranjca u transkripciji Vojislava Ilića).
Repertoar hora obuhvata dela kompozitora različitih stilskih epoha, od rane muzike do savremenog muzičkog stvaralaštva. Visok profesionalni nivo i kreativnost ovog ansambla inspirisala je mnoge kompozitore da mu posvete svoja djela. Za punih 50 godina postojanja hor je ostvario preko 200 premijernih izvođenja. Hor je učestvovao u realizaciji mnogih važnih kulturnih događaja u zemlji i regionu, kao i u projektima izvođenja većeg broja vokalno-instrumentalnih djela sarađujući sa Beogradskom filharmonijom, Simfonijskim orkestrom RTS-a, Gudačima Svetog Đorđa, Beogradskim gudačkim orkestrom Dušan Skovran, Niškim simfonijskim orkestrom, Crnogorskim simfonijskim orkestrom, Simfonijskim orkestrom FMU i Simfonijskim orkestrom Muzičke akademije u Banja Luci i dirigentima kao što su Zubin Mehta, Emil Tabakov, Mihail Jurovski, Uroš Lajovic, Oiđi Oue, En Šao, Frančesko La Vekija, Bojan Suđić, Saša Britvić, Grigorij Krasko i drugi. Poslednjih godina ansambl sa posebnom pažnjom razvija vizuelno-scenski identitet u horskom izvođaštvu te je ostvario i nekoliko koncerata-performansa kao što su Sirene, Dokument: VODA, Mokranjac 1914-2014, Zmija Mladoženja i Šklovski. Akademski hor Collegium musicum učestvovao je na svim značajnijim festivalima u Srbiji i inostranstvu.
Kritike za interpretacije ovog ansambla bile su uvijek izražene u superlativima: „Veličanstvene djevojke beogradskog hora Collegium musicum pevale su izuzetno. To je bilo jedno od najboljih izvođenja na takmičenju.“ (Velika Britanija); „Divimo se izvanrednoj dikciji, širini, usklađenosti glasova i njihovoj svježini.“ (Belgija); „Savršen primjer u postizanju vokalne tehnike, ujedinjen sa visoko profesionalnim članovima, dostiže zvuk neprevaziđen do sada!“ (Meksiko); „Koncert zaslužuje sve superlative, savršena virtuoznost mladih umjetnika je fascinantna!“ (Indija); „Do sada nismo čuli izvođenje ovako savršenog hora i njegovog maestralnog dirigenta:“ (Kina); „Collegium musicum – događaj sezone!“ (Moskva).
Biografija:
Dr um. Dragana Jovanović diplomirala je, magistrirala i doktorirala na Odseku za dirigovanje Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Darinke Matić Marović. Usavršavala se kod prof. Matsa Nilsona u okviru projekta The Art of Choral Singing, Kraljevskog koledža za muziku iz Štokholma. Dobitnik je Nagrade iz Fonda Predraga Miloševića za najboljeg studenta dirigovanja.
Dirigentsku karijeru započela je u vreme studija, kao profesor i dirigent mješovitog hora, gudačkog i simfonijskog orkestra Srednje muzičke škole Kosta Manojlović u Zemunu, postigavši pedagoške i umjetničke rezultate koji su više puta nagrađivani. Kao asistent dirigenta, prof. Darinke Matić Marović u Akademskom horu Obilić AKUD Branko Krsmanović i Akademskom horu Collegium musicum, imala je priliku da radi na značajnim vokalnim i vokalno – instrumentalnim delima i sarađuje sa brojnim dirigentima: Zubinom Mehtom, Urošem Lajovicem, Mihailom Jurovskim, En Šaom, Piterom Robinsonom, Frančeskom La Vekijom, Mladenom Jaguštom, Bojanom Suđićem, Sašom Britvićem… Pripremala je gostovanja ovih horova na takmičenjima i učestvovala kao drugi dirigent na festivalima i turnejama u Srbiji i inostranstvu (Grčka, Kipar, Rumunija, Mađarska, Poljska, Slovenija, Austrija, Italija, Španija, Belgija, Francuska, Velika Britanija, Irska, Švedska, Turska, Rusija, Belorusija, Kina, Južna Koreja, Meksiko, Ekvador, Argentina, SAD).
Značajniji umjetnički angažman realizovala je pre svega u radu sa Akademskim horom Collegium musicum, ali i Mešovitim horom FMU i Akademskim horom Obilić AKUD Branko Krsmanović sa kojima je ostvarila veliki broj koncerata u Srbiji kao i koncertne turneje u Grčkoj, Makedoniji, Bugarskoj, Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Mađarskoj, Austriji, Italiji, Španiji, Kini i na Tajvanu, ali i gostovala na domaćim festivalima kao što su Bemus, Tribina kompozitora, Mikser festival, Harfafest, Horovi među freskama (2004. godine je sa horom Obilić dobila nagradu Vojislav Ilić za autentično izvođenje duhovne muzike) u Beogradu, Internacionalne Niške horske svečanosti i Muzički edikt u Nišu, Stringfest u Leskovcu, Dani srpskog duhovnog preobraženja u Manasiji, Međunarodni festival kamernih horova u Kragujevcu, Somus u Somboru, Cinema City festival u Novom Sadu i drugi. Bila je angažovana kao korepetitor Operskog Studija Narodnog pozorišta u Beogradu i korepetitor i dirigent Mešovitog hora Radio Televizije Srbije, a nastupala je i sa Simfonijskim orkestrom Fakulteta muzičkih umetnosti u Beogradu.
U poslednjoj dekadi, Dragana Jovanović okrenuta je autorskim i koautorskim umjetničkim projektima koji ispituju horsko i dirigentsko izvođaštvo u susretu sa pokretom, mizanscenom, prostorom, svjetlom, elektronikom, dramaturgijom, vizualima… (Sirene, Mokranjac 1914 – 2014, Dokument: VODA, Zmija mladoženja, Inter nos…., African Sanctus, Tri zvuka Mokranjca, Šklovski, i Ukradeni princ i izgubljena princeza).
Autor je trotomne knjige Antologija srpske muzike za dečji i ženski hor kompozitora druge polovine 19. i prve polovine 20. veka, kao i više radova, seminara i radionica iz oblasti dirigentske interpretacije i horskog pevanja. Dobitnik je Nagrade za najbolji koncert u 2013. godini koju dodeljuje Udruženje muzičkih umetnika Srbije, Zlatne značke za doprinos kulturi Srbije Kulturno-prosvetne zajednice Srbije 2014. godine, priznanja Vidovdanski vitez 2018. godine i prvi dobitnik novoustanovljenog priznanja za istaknutu ličnost u oblasti muzičke umjetnosti KotorArta (Crna Gora), Nagrade Darinka Matić Marović 2021.
Zaposlena je na mestu vanrednog profesora za horsko pevanje i dirigovanje na Katedri za dirigovanje Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu gde djeluje i kao prodekan za međunarodnu saradnju i projekte. Od 2017. godine anagažovana je i kao dirigent Orkestra Ministarstva unutrašnjih poslova Republike Srbije sa kojim je ostvarila više koncerata u zemlji i turneju u Dubai.

Kolektivna izložba radova: „Priče iz karantina"
2022-08-18 21:00 | Dvorac kralja Nikole
KOLEKTIVNA IZLOŽBA RADOVA: „PRIČE IZ KARANTINA”
Zdravko Delibašić Beli, Tadija Janičić, Teodora Nikčević, Ivana Radovanović, Siniša Radulović, Jovana Vujanović

Priče iz karantina / Quarantine stories
Istorijsko iskustvo globalne pandemije Corona virusom, koje još uvijek živimo, suočilo nas je sa najrazličitijim utiscima socijalnih, ekonomskih, emocionalnih, psihičkih i raznih drugih promjena koje će, najvjerovatnije, ostati zauvijek memorisane kao neka vrsta trajne kolektivne traume XXI vijeka. S druge strane, lična memorija svakog pojedinca kreće se u najširem mogućem polju svakojakih utiska, gdje se to iskustvo nužno ne percipira kao nešto loše ili traumatično, već naprotiv, kao često povoljna predispozicija preispitivanja sebe, sopstvenih potencijala i mogućnosti. Svakako, radi se o tome da ,,prolazimo kroz društveni preobražaj bez presedana” (Žižek) koji je moguće analizirati i interpretirati iz više uglova.
Pojam karantin u svom izvornom značenju određuje jednu situaciju privremene izolovanosti u slučaju zarazne bolesti. U širem smislu, ovaj pojam usvojen je kao izraz izopštenosti, otuđenosti, nemogućnosti komunikacije sa drugim. Ono što čini povod ove izložbe i njenu ideju jeste promišljanje o karantinu kao poziciji, ali ne isključivo u kontekstu aktuelne pandemije, već i o načinu na koji svaki pojedinac živi svoje vlastite svakodnevne karantine – različite situacije nepripadanja, odbačenosti, društvene i socijalne izolacije i svjesne samoizolacije. Uznemirujući osjećaji zastoja, anksiozna isčekivanja neke promjene, sve očigledniji raspad uobičajene svakodnevice, samo su neki od opštih utiska karantinski provedenog vremena. Izložba je dakle koncipirana kao neka vrsta sakupljenih utisaka ili uspomena iz doba karantina, ličnog ili pandemijskog, svejedeno, i njihovih umjetničkih refleksija.
U radu Distanca, Zdravka Delibašića Belog, polazište je jedna situacija naizgled harmoničnog i skladnog, imaginarnog mediteranskog predjela, čistih, jasno definisanih površina. Prostor je primamljivog, hedonističkog sadržaja, određen preciznom, gotovo geometrijskom usklađenošću cjeline. Ipak, preovladava utisak zastrašujuće praznine, fizičke odsutnosti i jedne sterilne, uznemirujuće i prijeteće atmosfere. Sa distance posmatrana mirna i usklađena scena, kao da će svakog časa izroditi neki potres, nešto strašno i nepoznato. Svjesno naglašeno dotjeran prizor slike, toliko je zategnut i doveden do svojih krajnjih granica, upravo kao zastrašujući nagovještaj onog sledećeg trenutka koji ne vidimo, ali jasno naslućujemo, koji će izvjesno biti taj konačni trenutak pucanja i raspadanja. Tako je postignuta jedna snažna sugestija tjeskobe i neizvjesnosti, toliko prisutna i već uveliko uspostavljena kao dio kolektivne svakodnevice.
Tadija Janičić u svom likovnom maniru nastavlja da duhovito i originalno reaguje na najrazličitijie populističke sadržaje, pa se tako i u ovoj seriji radova bavio aktuelnim temama vezanim za izolaciju. Radovi su nastajali paralelno sa trajanjem pandemije, kao umjetnička reakcija na novonastalu situaciju, u kojima prepoznajemo kratke sekvence svakodnevnih momenata iz života u lockdownu. On je već razvio svojevrsnu karantin ikonografiju (maske, gumene rukavice, boce sa kiseonikom) koja se javlja kao aktuelni narativ jednog šireg konteksta o kojem je riječ. Ovdje se, naime, kroz naizgled banalne situacije svakodnevice propituje jedan složeniji sociološki momenat masovne identifikacije sa novouspostavljenim premisama i otvara jedno daleko šire područje njegovog tumačenja. U tom smislu Tadijini radovi postaju neka vrsta društvene hronike jednog vremena; uzbudljivi i lucidni citati scena iz svakodnevnog života.
Ambijentalna instalacija Do poslednjeg daha Teodore Nikčević odnosi se na sam prostor izolacije kao takav, posmatran kao pojam ili kao subjekt. Drvena klackalica u prostoru, na čijim krajevima su smještene makete autorkinog porodičnog doma, gdje je krov na jednoj kući pomjeren, oduvan, dok je na drugoj maketi urušen, sjajna je simulacija promjenljive percepcije vlastitog, bliskog prostora. Ako je porodična kuća najintimniji prostor koji nam pripada i za koji smo fundamentalno vezani, onda jedino u njemu i u kontekstu njegovog shvatanja, pojam izolacije dolazi do svog potpunog sadržaja u smislu zaštićenosti i sigurnosti koji nam nudi. S druge strane, konstantna konzumacija drugih, virtuelnih prostora, dostupnih putem društvenih mreža, YouToube kanala i drugih medijskih sadržaja, neprestano kreira jedan novi, nepregledni prostor kontorlisane izolacije, tačnije samoizolacije, jednako podsticajan i privlačan. Meditativna muzika koja prati YouTube video na kom se smjenjuju prijatni predjeli morskih plaža ili talasa, nasuprot pozadini na kojoj su fotografije ledenih glečera, još jedno je akcentovanje tih polarizovanih prostora, bilo da su sagledivi ili ne. Tako se u korealaciji svih tih zajedničkih prostora, konkretnih i imaginarnih, tačnije u njihovom suživotu, stvara prostor koji postaje mjesto izolacije.
Rad Ivane Radovanović ,,O buduće vrijeme da li si mi tuđe” sastoji se iz dvije cjeline – dva reljefa u bronzi oivičena kockama šećera i jednog live video zapisa. Reljefi su preuzeti detalji sa već izvedene skulpture / obeliska od šećera u prostoru, dok video zapis kontinuirano uživo prenosi i memoriše fizički proces kroz koji skulptura od šećera prolazi na otvorenom prostoru. Taj preobražajni proces u kom skulptura fizički reaguje na svoje prirodno okruženje (vremenske uslove, insekte koje privlači itd.) uzbudljiva je i snažna slika jednog neprekidnog toka transformacije, preobličavanja, deformacije oblika i njegovog sadržaja u nešto drugo i drugačije. Sistemom prirodnih, organskih procesa kroz koje prolazi sama skulptura od šećera u odnosu na postojeći prirodni ambijent, preispituje se zapravo njen uspostavljeni ikonički, herojski, pobjednički identitet obeliska. Tim neprimjetnim ali kontinuiranim procesom transformacije, poništava se i demistifikuje njena etičnost. Formalno i asocijativno, svojom arhitektonikom šećernih kocki, ona zadržava plastičku monumentalnost, ali u sadržajnom smislu emanira upravo suprotno, ideju poroznosti, trošnosti, u konačnom Vanitas. Reljefi u bronzi ovdje su otisci ili tragovi nekog uhvaćenog, zaustavljenog momenta u tom kontinuiranom i neizvjesnom procesu. Oni su na neki način postali memorija šećernog obeliska, njegove forme tj. njegove plastičke anatomije, iako su dovedeni do apsolutne formalne i sadržajne autonomije. U takvim procesima najrazličitijih umjetničkih istraživanja, ovaj rad doprinosi kontekstu uspostavljene teme na način shvatanja i razumijevanja različitih procesa transformacija i njenih neizvjesnosti u širem diskursu postojećih društvenih okolnosti.
Siniša Radulović polazi od činjenice da živimo u vremenu post-istina ili alternativnih činjenica, u savremenom društvu gdje ne postoje jasne granice između istine i laži, gdje propagandni uticaji dominiraju u odnosu na pouzdane i provjerene sadržaje. Video rad Zenith nastaje kao hibridna forma različitih vizuelnih, narativnih i auditivnih sadržaja koji svojim međusobnim ko-realacijama i uzajamnim odnosima djeluju u jedinstvenoj ravni postojanja, kojoj umjetnik daje željeni karakter mističnosti ili tajanstvenosti. Ovdje se dodatno razotkriva jedan sadržaj diskretne melahnolije, ne samo u kontekstu verbalne naracije, već i na širem nivou vizuelnog opažaja. Umjetnik svjesno povlači paralelu ili tačnije rečeno vertikalu koja se odnosi na njegovu vlastitu, intimnu situaciju koja ga stavlja u poziciju zenita, a koja ga istovremeno, gotovo brutalno izmješta u jedno novonastalo iskustvo, u čijoj se kranjoj, usijanoj tački sažimaju prošlost i budućnost. Kompleksna struktura narativa, gdje se smjenuju izokrenute, ,,naopake” slike prirode i sterilnog, čistog, uredno poređanog posuđa kao simulacija privida jednog uspostavljenog reda, daje taj uznemirujući osjećaj praznine i odsutnosti, skoro apokaliptičnog naboja. Ta tenzičnost situacije osjeća se tokom cijelog trajanja rada, kao uznemirujuća pozornost na mogući kataklizmičan ishod cjelokupnog procesa. Simbolička uporišta jednog hibridnog produkta zanemaruju pitanja čovjekovog identiteta i entiteta, prepuštajući ga pitanjima kako i kuda dalje.
Višemedijski rad Jovane Vujanović The Lost Leveles Vol.III prostorna je instalacija koja uključuje fotografske kolaže analogno animirane putem dva praksinoskopska objekta. Kolaži su nastali u procesu fotomontaže, gdje se na šemu-matricu iz starih ženskih časopisa za heklanje i kukičanje umeće fotografija autorkine figure u pokretu. Slika ženske figure data je u pasivizirajućoj pozi, u spavaćici koja aludira na uspavanost i inertnost. Preuzeta matrica za heklanje svojom šematskom, matematičkom preciznošću funkcioniše kao zadato polje po kojem treba djelovati – kako se ispravno kretati da bi se dobio željeni rezultat. Njena estetika neodoljivo podsjeća na rane video igrice iz 80-tih godina (Super Mario Bros), gdje su se protagoisti kretali kroz šematska polja, prelazeći nivoe. Budući da autorka fotomontažom postavlja svoju fotografiju u sadržaj pomenute matrice, ona ujedno postaje i glavni protagonista koji se kreće, uslovljen praksinoskopskim kretanjem slika. Njena kretnja međutim nema perspektivu, ona je pravolinijska, jednolična i bez mogućnosti da se prekine ili okonča. Ženska figura u neprekidnom jednoličnom pokretu udara glavom u zid, ustaje, nastavlja pa opet pada, i taj repetativni proces neprestanog uzaludnog pokušaja održavanja na nogama, sugeriše bezbroj izgubljenih nivoa u tradicionalnim uspostavljenim sociološkim i društvenim matricama, koje nam zadaju kriterijume mišljenja i ponašanja. Na ovaj način, rad referira na aktuelnu temu ubrzanja civilizacije i pozicije pojedinca u njemu, kao i na druge situacije njegove izopštenosti, dezintegracije i socijalne konfuzije.”
Milica Bezmarević

Beogradsko dramsko pozorište i Beo Art produkcija: „U raljama života”
2022-08-19 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Beogradsko dramsko pozorište i Beo Art produkcija
„U raljama života”
Prema romanu Dubravke Ugrešić
Reditelj: Andrej Nosov

Dramatizacija i adaptacija: Biljana Srbljanović
Scenograf: Una Jankov
Scenski pokret: Marija Milenković
Kompozitor: Irena Popovic Dragović
Saradnica na dramatizaciji: Hristina Mitić
Asistent reditelja: Aleksandra Lozanović
Dramaturg saradnik: Đorđe Kosić

Igraju: Iva Ilinčić, Aleksandar Vučković, Vesna Čipčić, Dunja Stojanović, Vanja Nenadić, Luka Grbić, Miloš Petrović Trojpec, Marko Todorović

Riječ reditelja:
„Šta to znači biti mlada žena na Balkanu? Kako sa muškarcima? Kako naći svog idealnog tipa? Kako žena danas da bude srećna? „U raljama života“ je predstava o muškarcima, na kakve muke stavljaju žene, i sa kakvim mukama žene moraju da se nose. Osnovna ideja je da se spremimo za svadbu, jednu dugu, lepu, mrsnu, balkansku svadbu koja bi trebalo da nam iznedri mladu, a mlada puno mladunčadi. I tako, sve kako su babe htele. I dede. Sve onako kako su oni svi za nju, tu Šteficu sanjali. Šta je zapravo taj san – on je satkan između nametnute patrijahalne matrice i medijske kulture koja jede i jede. Često se samo prilikom žestokog nasilja govori o ženskim pravima, ili uopšte o toj tihoj puzajućoj, prihvatljivoj, svakodnevnoj i nepodnošljivoj diskriminaciji i nadasve prihvaćenom nasilju. Nije to samo pitanje diskriminacije, to je pitanje jezika, to je pitanje normi, to je pitanje pravila koja su dodatno pometenim postjugoslovenskim društvima emancipaciju i napredak podredile suvom kapitalu. Diskriminacija postaje takođe roba, svet se kao menja, a sve zapravo ostaje manje više isto. Ključna je paradigma današnjeg nametnutog i često osuđivanog okvira lepote, sreće, bliskosti ili pak potreba i namera koje žena ima. Nekadašnje ljubiće zamenili su instagram postovi, svet satkan u medijskoj kakofoniji i sve neke velike priče koje svako ima. Šta je na nekom jednostavnom čoveku željnom sreće? Može li se izaći iz takvog okvira? I zašto bi? I ko bi i kako? Kako u odnosu na film? Dosta drugačije, ova predstava nastaje tridest i više godina posle filma. Ona je čitanje neke nove generacije.“
Andrej Nosov

Riječ kritike:
P(l)tka komedija o našim tragedijama
„Polazeći od romana Dubravke Ugrešić, autori predstave “U raljama života” su uobličili delo za koje je ispravnije reći da je nastalo prema motivima iz ovog romana, jer su radnja, kao i sadržaj i forma prilično drugačiji od njega (dramatizacija i adaptacija Biljana Srbljanović). Za početak, u predstavu nije uključeno autorefleksivno, postmodernističko rešenje “dela u delu”, postavka procesa nastajanja dela, koja upadljivo određuje ovaj “pačvork roman”, ali i kasniji, čuveni film Rajka Grlića. Taj postupak je vrlo izazovan na planu značenja i strukture, romana kao i filma, jer omogućava idejno i komičko poigravanje sa konvencijama žanrova, a ono bi bilo naročito provokativno u pozorištu, jer je ono živo, nastaje u realnom vremenu, pred gledaocima, zbog čega su mogućnosti za poigravanje veće. Radnja predstave je bitno drugačija od fragmentarnije radnje romana, čiji glavni tok, između ostalog, prati Šteficine pokušaje da nađe ljubav, u kratkim epizodama sa različitim muškarcima. U predstavi je Štefica u vezi, što je slučaj i sa njene dve drugarice, Anuškom i Marijanom, dok su originalni likovi iz romana, Trokrilni, Intelektualac i Mister Frndić, koji su bili Šteficini pokušaji ljubavnih avantura, u predstavi, između ostalog, postali partneri njenih prijateljica (neki od njih). Dakle, scenski tekst se u ogromnoj meri udaljio od romana, što je naravno legitimno, ali, sa isključivanjem postupka metateatralnosti, isključena su i potencijalno izazovna značenja predstave. Novi komad je strukturalno i idejno uprošćeniji, više-manje je sveden na savremenu pripovest o napetostima u muško-ženskim odnosima, p(l)itku komediju o tragičnoj otuđenosti i izgubljenosti današnjeg čoveka. Foto Dragana Udovičić Scenski prostor koji predstavlja Šteficin i Tetin stan je odgovarajuće savremeno, stilizovano, pomalo i kičasto dizajniran, kao i kostimi likova (scenografija Una Jankov). Vođeni rediteljem Andrejem Nosovim, glumci igraju energično i nadahnuto, nesporno ubedljivo gradeći mozaik nezadovoljstva i nemoći današnjeg čoveka. Likovi provode vreme tražeći seks, drogu i beskonačne žurke, što se može shvatiti kao pokušaj bega od praznina u njihovim životima. Vesna Čipčić izuzetno šarmantno i dirljivo igra Tetu koja se trapavo muva po Šteficinom životu, označavajući i njenu emotivnu podršku. Komički je efektno rešenje Tetine bezubosti, zbog odsustva veštačke vilice koja je neprestano negde zaturena, pa ona stalno šuška dok priča. Iva Ilinčić je takođe ubedljiva kao nezadovoljna, ali odlučna i samosvesna Štefica, mnogo samouverenija od one nesigurne i kilave Štefice iz romana. Vanja Nenadić igra vrlo samouverenu Šteficinu prijateljicu Anušku, u vezi sa lažljivim oženjenim muškarcem (Trokrilnim), a Dunja Stojanović predstavlja drčnu Marijanu, pred udajom. Ženski likovi su jaki, možda i snažniji od muških, što istinito odražava stanje našeg društva. Luka Grbić izuzetno uverljivo predstavlja Trokrilnog, jednu sirovinčinu sa viškom testosterona, Marko Todorović je nešto smireniji Mister Frndić, Aleksandar Vučković igra Šofera, dok Miloš Petrović Trojpec ekspresivno i komički sugestivno oblikuje lik Intelektualca koji neprestano filozofira o weltschmerzu.”
Ana Tasić
Kritika je objavljena u Politici 27. oktobra 2021. godine

Jovan Jerkov: „Biophotonic", performans - instalacija
2022-08-20 20:30 | korzo ispred Dvorca kralja Nikole
JOVAN JERKOV : „BIOPHOTONIC“, performans – instalacija

O projektu:
„Ljudi su počeli da recikliraju i čovjekovo tijelo. Hoće li duša u budućnosti ostati ista? Hoće li se jednog dana reciklirati i duša? Ako uopšte bude duša koje mogu (ponovo) da se recikliraju. Odgovore potražite u instalaciji BIOPHOTONIC. Ova instalacija predstavlja omaž kompakt diskovima (CD) i svim optičkim digitalnim medijima koji su refleksija svoga vremena, kao i generaciji koja je odrasla uz njih. 17. avgusta se navršava 35 godina od pronalaska CD-a. Informacije koje su upisane na CD-u predstavljaju odraz vremena koje smo proživjeli. One su nam ujedno pomogle da se obrazujemo ili informišemo. Sada i sama pomisao na određeni CD, evocira uspomene, emocije, kod tog vremena i na specifičan način nas vraća u one trenutke koje smo proveli čitajući, gledajući ili slušajući podatke sa njega. Noseći informacije iz tog vremena, CD nas je ujedno pripremio za novi tehnološki skok… CD-ovi se ispisuju svjetlošću i sadrže podatke koje može da „pročita“ samo svjetlo uz upotrebu tehnologije. Za neke CD-ove smo vezani i emotivno, kao što je to slučaj sa nekim predmetima koje više ne koristimo. Ta neraskidiva veza je kulminirala u reciklažu – u fizičkom smislu. I tada se postavlja pitanje što smo, u stvari, reciklirali: emocije, predmet ili nešto treće, što će možda buduće generacije odrediti.”
Jovan Jerkov

O instalaciji:
Reciklirana umjetnost je u povoju i direktna je veza čovjeka sa potrebom da poštuje prirodu. Svakim danom ekološka umjetnost, napravljena od odbačenog materijala ili zaboravljenih predmeta, ima sve više pristalica čija je potreba da takvim stvarima udahnu novi život. Crna Gora je ekološka država i, u skladu sa stalnom potrebom da se sve više podiže svijest o zaštiti životne sredine i recikliranju, pred vama je instalacija BIOPHOTONIC. Biophotonic je skup skulptura slobodno postavljenih u prostoru (sa ili bez pjedestala) koji čine instalaciju koja je napravljena od CD-ova, DVD-eva i njihovih kutija. Instalacija je vezana za datum – 17. avgust (1982). Na taj datum 35 godina pronađen je CD koji je suštinski obilježio dio digitalne ere i jednu generaciju koja je rasla uz njih. Tehnološkim napretkom CD-ovi polako odlaze u zaborav i sve više postaju fosili digitalne ere, kao što je prije njih to bio slučaj sa disketama.

O autoru:
Jovan Jerkov je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju, na odsjeku za grafiku, u klasi prof. mr Mirka Toljića. Posjeduje diplome za predavanje: Likovne Kulture, Zdravih stilova života i Građansko vaspitanje. Dizajnom i marketingom se profesionalno bavi od 2006 god. Radio je kao dizajner, projekt menadžer u više dizajnerskih kuća i štamparija, kao i na poziciji direktora marketinga u Eurosalonu i Homemarket-u. Ima i iskustvo u radu sa djecom u školskom obrazovnom sistemu kao i sa djecom posebnih potreba. Radio je na implementaciji Volcano, kladise.me na tržištu Crne Gore kao i na njegovom marketinško, dizajnersko, informatično tehničkom razvoju. Kreator je više portala kao i sajtova. Ima iskustvo i u novinarstvu, nevladinom sektoru NVO. Jedan je od osnivača “Smotre kratke video forme” (AVI-fest) koja je imala proekcije kako u Crnoj Gori tako i u inostranstvu.
Realizovao je veliki broj samostalnih izložbi i bio učesnik brojnih domaćih i međunarodnih kolektivnih.

Labud Lončar: „Sidro noći", poezija
2022-08-20 21:00 | Dvorac kralja Nikole
LABUD LONČAR: „SIDRO NOĆI“, poezija
Moderator: Milan Vujović

O djelu:
„Kako vezati nebo za zemlju, kako usidriti noć, zaustaviti vrijeme, zauzdati vjetar, natpjevati ptice, biti bestjelesan, vladati svjetlom, biti vlasnik bar jedne zvijezde? Kako istinski spoznati sebe? Kako podijeliti komad beskraja, parče vremena i zrno suštine? Kako iz tišine sopstva preći u božansko sazvučje? Dati sebe? Ljubavlju! Primiti tuđe svjetove i pretvoriti ih u svoje – stopiti ih sa svojim.
Ljubav – iluzija koja nas čini življim, ili suština i cilj životnog putovanja?! Možda ćemo do nekih odgovora koje i sami očekujemo doći čitajući knjigu Labuda Lončara, u kojoj je sabrao sve svoje ljubavne pjesme napisane do sad. Možda će se otvoriti i neke dileme, ali ono što je sigurno je to da ćemo se uvjeriti da, iako je ljubav kao motiv za pisanje poezije mač sa dvije oštrice… iskušenje pjesniku da lako sklizne u lično, pa se sa ivice sunovrati stihom u ponor trivijalnosti i spomenarski lakog i lakomislenog – ova knjiga uvjeriće nas u suprotno. U njoj je dokaz da se sa te ivice može preći i u vanvremeno, u stihove vrijedne čitanja, dostojne ljubavi i snage koja uzdiže riječ na božanske visine.“
Slobodan Zoran Obradović

„Njegova metafora je čista, umivena kao suza devojačka, ili kap rose sa rascvetalog pupoljka, epiteti, opisni pridevi i ukupna slikovna poruka, na najviši stepen izvedena, te mu skaz ni u čemu ne oskudeva, darujući čitaocu nesvakidašnju lepotu umetničkog tajanstva, u stihove pretočene.
Labudove pesme nemaju zavijenu formu, ne skrivaju tajanstvene poruke, ne predstavljaju ogoljenu formu započetog a ne završenog, one su same po sebi otvorene, pregledne, jasne, čitljive i razumljive, govore o najlepšem ljudskom osećanju, o fizičkoj i čulnoj vezi između muškarca i žene, o njihovom slatkom umoru, koji je rekapitulacija nove draži, za koju je teško naći nove, stajaće reči, sa potpunim značenjem onoga što pesnik želi da kaže.
A Labud ume da kaže, čini to na jedan maestralan način, kao što i priliči dobrom pesniku koji je odavno ovladao svojim fundamentalnim stilskim posebnostima, tehnikom zvuka i značenja, eufonijom, ritmom, metrom i drugim pojedinostima jezičke kreacije u tvorbi stiha i sroka.“
Doc dr Rade Vučićević

O autoru:
Labud N. Lončar, rođen je 1964.god. u Ivangradu, današnje Berane. Pjesnik, prozni pisac i kolumnista. Organizator je mnogih kulturnih manifestacija i promocija i osnivač i predsjednik međunarodnog udruženja književnih stvaralaca i umjetnika „Nekazano“ iz Bara. Član je Udruženja književnika Srbije i međunarodnog udruženja književnih stvaralaca i umjetnika „Nekazano“ iz Bara, kao i mnogih drugih Udruženja književnika putem društvenih mreža. Zastupljen je u tridesetak domaćih i stranih antologija i zbornika. Dobitnik je mnogih međunarodnih i domaćih nagrada i priznanja. Pjesme su mu prevedene na engleski, francuski, njemački, poljski, ruski, bengalski, rusinski, makedonski i bugarski jezik.
Objavio je pet knjiga poezije: „Rođenje suze“, „Ostavljanja“, „Na poleđini sna“, „Ako prećutim pjesmu“ i “Sidro noći” kao i knjigu kratkih priča „Svako ostavi neki trag“. Osnivač je i urednik časopisa za kulturu i umjetnost „Nekazano“, kao i časopisa za haiku „Nekazano“ ujedno je i osnivač i glavni urednik Portala za kulturu iumjetnost „Nekazano“. Osnivač je Festivala ljubavne poezije „Pjesnik – Svetionik“. Živi i stvara u Baru.

SNP, Kulturni centar Pančeva, BEO ART i Saveza dramskih umetnika Vojvodine: „Lutka sa kreveta broj 21”
2022-08-21 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
SNP, Kulturni centar Pančeva, BEO ART i Saveza dramskih umetnika Vojvodine
Đorđe Lebović
„Lutka sa kreveta broj 21”
Adaptacija: Ana Đorđević
Reditelj: Slobodan Branković
Dramaturg: Nikolina Đukanović
Scenograf i kostimograf: Minja Poljak
Izbor muzike: Slobodan Branković
Igraju:Jasmina Večanski Kujundžić, Branislav Jerković, Jugoslav Krajnov, Marko Marković

O predstavi:
U slavu pozorišta
„Kad su u skorijoj prošlosti, na nekom konkursu, koji se odvijao pod motom „Šta je meni stvarno važno“, pitali dječaka od 16 godina, šta je njemu stvarno važno, dječak je odgovorio da mu je stvarno važna mašta. Začuđeni ispitivači su ga potom pitali, zbog čega mu je baš mašta najvažnija, a dječak spremno odgovorio- zato što je to jedino na šta niko ne može da mi utiče!
Pozorište je važno. I danas, kad se perfidno, gura u estradu, zabavu, provod…, pozorište je važno. I biće važno, dok je svijeta i vijeka, ako ni zbog čega drugog, ono zbog toga, što je mašta, a to je drugo ime za pozorište, jedini, preostali prostor slobode, kako ga divno formulisa dječak iz navedene priče, neraskidivo vezana za našu unutrašnju slobodu. A sloboda je, znamo, neodoljiva…
SNP iz Novog Sada i KC Pančeva su na predlog Beo Art-a, čiji sam osnivač i umjetnički direktor, sa radošću prihvatili, da se uhvatimo u koštac sa fantastičnim Lebovićevim tekstom, koga je, genijalno, adaptirala Ana Đorđević, čime su se, nedvosmisleno, svrstali u red onih kojima je do pozorišta, itekako, stalo. Jer naša predstava jeste pozorište. Pravo. Pošteno. Iskreno. Koje propituje, podsjeća, upozorava. Pozorište kakvo treba da bude.
Vjerujem da smo uradili nešto značajno za ovo društvo, a to, odmah, čini da se čovjek osjeća dobro. Nadajmo se, da će se, posle svakog izvođenja predstave, tako osjećati i naša publika, da sve protekne u slavu pozorišta!”
Boris Mišković

Riječ reditelja:
„Prošlo je više od deset godina od kada sam prvi put pročitao ovu dramu. Osećaj jeze koji sam imao nakon pročitanog dela nije me prošao ni danas.
Đorđe Lebović je majstorskim rukopisom dao svojim likovima takvu moć da pred vašim očima očiglednu istinu kidaju, transformišu, manipulatorski besprekorno pervertuju u svoju suprotnost, tako da vi možete samo da se smrznete od straha kad shvatite sa kakvom je lakoćom to moguće učiniti.
Oksfordski rečnik je 2016. za reč godine izabrao reč postistina. Definicija kaže da ta reč odražava stanje u kojem su činjenice manje važne od od ličnog ubeđenja šta je istina i time otvara prostor za manipulaciju svake vrste. Veliki pisac Đorđe Lebović je za to znao i mnogo pre, u ovom tekstu pisanom pre više od pedeset godina, na to nas je proročki i upozoravao.
Ovu predstavu posvećujemo svim onim žrtavama seksualnog nasilja koje su smogle hrabrosti da izađu i javno „upere prstom direktno u lice zla” ali onim koje još ćute, jer ova predstava prikazuje sav pakao koji jedna žrtva prolazi kada reši da progovori.”
Slobodan Branković

Crnogorska bajka, multimedijalni koncert PREMIJERA
2022-08-22 21:00 | Dvorac kralja Nikole
CRNOGORSKA BAJKA, multimedijalni koncert, PREMIJERA
Autor muzike i pripovjetke: Veljko Ivanović
Izvođač: Ana Vukazić, klavir

O projektu:
Crnogorska bajka je autorski klavirsko-gitarski koncert. Bajka se sastoji iz 12 kompozicija koje će biti upotpunjene naracijom autorske pripovjetke. Prije svake kompozicije, autor će pričom dočarati svaku numeru. Kompozicije su konceptualne i napisane su hronološki.
Muzika je inspirisana etno i tradicionalnim elementima Crne Gore , kao i sama pripovjetka.
Autor muzike i pripovjetke je Veljko Ivanović. Izvođači bajke: Ana Vukazić i Veljko Ivanović.

O autoru:
Veljko Ivanović rođen je 1984.god. u Baru gdje je i završio Gimnaziju ,,Niko Rolović“. Svijet muzike otkrio je sa šesnaest godina kada je dobio prvu gitaru i od tada započinje njegovo muzičko putovanje. 2003.god. odlazi u Beograd gdje počinje da gradi svoju muzičku karijeru kao gitarista i kompozitor. Jedan je od osnivača benda NAMELESS ONE. Iako zvanično nema formalno muzičko obrazovanje, ljubav prema muzici i umjetnosti ga je oblikovala i usmjeravala da se edukuje u tom pravcu.
Komponovao je muziku i pisao tekstove za pozorište, televiziju i bendove, a najviše izdvaja saradnju sa Nevenom Božović sa kojom je radio muziku za dječju predstavu Petar Pan. 2011.godine francuska televizija „France 24“ izabrala je njegovu kompoziciju ,,Montenegro sunrise“ za svoju emisiju o Crnoj Gori. Pored muzike, posvetio se i edukaciji u oblasti glume i režije kod prof. Branislava Lečića u njegovoj privatnoj školi LEKART. Takođe je pohađao masterklas Nikole Pejakovića za scenario i kreativno pisanje kao i pjevanje kod istaknute džez pjevačice Jelene Jovović. Sa svojim bratom pokrenuo je niz projekata kao što je Youtube dječji muzički kanal pod nazivom PLANETA ZNANJA u kojem se ostvario kao kompozitor, tekstopisac, narator, animator i muzički producent, zatim kao kompozitor prvog 4K televizijskog kanala u Crnoj Gori – WoW Montenegro.
U periodu između 2005-2022 ostvario je preko hiljadu javnih nastupa, pretežno kao pjevač i gitarista autorskih i komercijalnih bendova, amaterskih i profesionalnih predstava. 2013. god. započinje saradnju sa dugogodišnjom prijateljicom i pijanistkinjom Anom Vukazić na pjesmama za autorski album “Covijek od soli”. Sudar klasike i popularne muzike odveo ih je u nove dimenzije kada su u ljeto 2021 godine osmislili koncept “Crnogorska bajka”. U međuvremenu zajedno su sarađivali na projektu DUKLJA, baletske škole ,,Princeza Ksenija” i turističke organizacije iz Podgorice, gdje je Veljko radio kao aranžer i muzički producent.
O izvođaču:
Ana Vukazić, rođena je 1985. godine u Baru, gdje je i završila nižu muzičku školu „Petar II Petrović Njegoš.“ Srednju muzičku školu nastavlja u Kotoru u klasi prof. Jelke Filipović. 2004 godine upisuje klavir na Fakultetu umetnosti u Prištini sa privremenim sjedištem u Kosovskoj Mitrovici (Zvečanu) u klasi mr. Aleksandre Trajković. Diplomirala je 2009 godine sa ocjenom 10, a kao student koji se istakao svojim prosjekom biva proglašena za studenta generacije.
Nakon studija nastavlja svoje usavršavanje i upisuje specijalističke studije na Fakultetu umetnosti u Beogradu u klasi mr. Tijane Humo. Aktivno koncertira nakon studija kao solista, klavirski saradnik i član kamernih sastava. Održala je veliki broj solističkih koncerata u zemlji i inostranstvu (Srbija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina, Slovenija, Amerika). Više puta je učestvovala na Barskom ljetopisu. Svoj umjetnički rad zaokružila je angažmanom u predstavi Gradskog pozorišta iz Podgorice i Barskog Festivala ,,Don Kihot” u režiji Andraša Urbana kao i saradnjom sa baletskom školom “Princeza Ksenija” sa kojom je snimila četiri spota. Od 2009. god. radi kao prof. klavira i korepeticije u muzičkoj školi u Baru, i kao pedagog sa svojim učenicima osvojila je preko 70 nagrada, na raznim pijanističkim takmičenjima u Crnoj Gori, Srbiji, Bosni i Hercegovini,Makedoniji, Albaniji, Italiji i Francuskoj.

Andrej Nikolaidis: „Anomalija", roman
2022-08-23 21:00 | Dvorac kralja Nikole
ANDREJ NIKOLAIDIS: „ANOMALIJA”, roman
Moderatorka: Dragana Erjavšek

O djelu:
Novogodišnja je slavna noć u svih devet priča koje čine ‘Toccatu’, prvi dio proze Anomalija Andreja Nikolaidisa. Ali onda, baš te zimske noći, prostorvremena se sljubljuju i dolazi do neočekivanih raspleta tih priča, literarnim postupkom koji smijemo nazvati satanas ex machina, kad se raspliće Priča svih priča, sudbina svijeta. I svi scenariji i životi oko kojih se trudimo su učas maleni i nevažni, kolikogod do maloprije bili potresni ili izazivali čisto gnušanje.
U drugom, dugim dnevničkim rečenicama ispisanom, mirnijem i već po svom naslovu obuhvatnijem dijelu romana, ‘Fugue‘, kontemplirat će početkom nove godine negdje u austrijskim Alpama, u samom oku katastrofe, nekim čudom za sada preživjela, pripovjedačica, sve strepeći za malenu kćer.
Ovako bizaran, zaigran i duhovit roman Andrej Nikolaidis nije još napisao. Anomalija je neka vrsta sotije, eksplozija groteske, ironije, razuzdanosti, a u svemu ne manjka briljantnih esejističkih seciranja i dekonstrukcije civilizacije i njezinih filozofskih i teoloških postulata. Svaka natruha poetske pravde ili ideje zasluge i nagrade temeljito je u ovom apokaliptičnom cabaretu prozrena i prezrena. Kao da će, nakon svega, i nakon čitanja ovog romana, ostati lebdjeti samo gromoglasan smijeh nad sve tišim vodama.”
Kruno Lokotar
“Andrej Nikolaidis je anomalija u našem jeziku i našim književnostima, a Anomalija roman u kojem maštoviti mizantrop − kod kojeg su i mašta i mizantropija na steroidima − kraj svijeta najavljuje onako kako taj svijet, poslije svega što su ljudi od njega napravili, i zaslužuje: kao happy end.”
Emir Imamović Pirke

O autoru:
Andrej Nikolaidis (Sarajevo, 1974) romanopisac, kritički komentator i novinar, jedan je od najvažnih glasova iz bivše Jugoslavije. Napisao je romane Mimesis, Sin, Dolazak, Odlaganje. Parezija, Mađarska rečenica, ogled Homo Sucker: Poetika Apokalipse, i dr. Za roman Sin dobio je Nagradu Evropske unije za književnost 2011, a za Mađarsku rečenicu 2017. godine Nagradu “Meša Selimović“. Knjige su mu objavljene na četrnaest jezika, između ostalih engleski, njemački, talijanski, mađarski, finski i turski.

Slobodan Vučković: „Hram zlatnog lotosa, 40 godina kasnije“, multimedijalno veče
2022-08-24 21:00 | “Dublin pub”, ulica Maršala Tita
SLOBODAN VUČKOVIĆ: „HRAM ZLATNOG LOTOSA, 40 GODINA KASNIJE“
multimedijalno veče (poezija, muzika, izložba fotografija)
Moderator: Željko Milović

„HRAM ZLATNOG LOTOSA“
„Već više od dvije decenije, u raznim intervjuima i na skupnim susretima književnika, potenciram kako je najljepšu zbirku poezije ovdašnjih pisaca objavio još 1982. Slobodan Vučković. Zove se Hram zlatnog lotosa.
Bivalo je i biće u Baru i boljih pjesnika, i boljih pjesama, ali nijedna zbirka nije bila ovako raskošna, puna mirisa i boja koji vrište sa stranica, iz stihova, nijedna nije imala duh slobode i širokih prostranstava kao ova.
Vučković je do ove knjige stigao u 32. godini, nakon putovanja po svijetu, nošen neuništivim osjećajem hipi slobode koja se poklapala sa autorovim afinitetima. Bio je, naime, pjevač, izvođač, kompozitor, u monografiji crnogorskog rocka ima značajno mjesto.
Boravio je 1976. na putovanju po Istoku u “Magic Busovima” od Istanbula do Indije, što ga je inspirisalo za nagrađivanu zbirku psihodelične hermetične poezije Cvijet na kamenu (Titograd, 1980), ali i na autobiografsku putopisnu poetsku knjigu Hram zlatnog lotosa (uz putovanja kao oficir na trgovačkim brodovima), i danas u Crnoj Gori neprevaziđenu u domenu post-hipi poetskog izraza.
Knjiga Hram zlatnog lotosa je, nakon uvodne pjesme Pjesnik na putu, koja objašnjava credo čitavog izdanja, podijeljena na nekoliko poglavlja.
“Neka horovođe nategnu bubnjeve” donosi pjesme napisane u Istanbulu (Kapaličaršija ima dar da odagna teške misli), Dakaru (tam-tam, kora i balafon odzvanja u crnoj maski), Port Luisu (Lizu s Mauricijusa poznaje svaki mornar koji zna da bos hoda zelenim plažama ostrva), ispod Kilimandžara (dječak Bao Bao užarenim okom topi snijeg vrha Kibo), Singapura (podatim tijelom u ljubavi vješte Malajke) i Kabulu (oaza proizvođača hašiša iz Masar- i-Šerifa).
Slijedi “Čežnjiva pjesma punog mjeseca” od spisa nastalih u Amritsaru – Pendžab (zaboravi na ime, porijeklo i vjeru kada ulaziš u Zlatni hram), Benaresu na Gangu (zvuci sitara iz hrama na obali, miris sandalovog drveta), Agri (cio svijet zna kako voli slavni šah Jahana), Meruliju kod Nju Delhija (Ashoka mision miruje par koraka od solitera), Bengala (tražeći lik bengalca Tagore, bivam osvijetljen svijećom sa glave bogalja bez nogu i ruku), vozeći se Indijskom državnom željeznicom (prodavac čaja prodorno opominje na žeđ)… Treći pjesnički ciklus “Porculanska faza jasminovog čaja” vodi čitaoca na putovanje Kinom: Dairenom (plave, crvene, žute, crne porculanske vaze plove morima, kupe prašinu na nečijim policama), Šangaja (šampion rada fabrike Hero izlazi na glavnu kapiju), Kineskim zidom (nije se mogao sačuvati od malog cvijeta što je iznikao u kamenu).
Knjiga završava ciklusom “Hamburger i coca- cola”, pjesmama povratka u ralje moderne civilizacije, kao kontrasta dalekom istoku: iz voza Balkan- express (sufi ples bez kraja vrti se na kružnom putovanju od Istanbula do Kelna), Đenove (na trgu slavnog Andrea Dorie ni turista nema više), Roterdama (ja i moj prijatelj Dragon stišavamo mora u uzburkanim kriglama Heineken piva), luke Konstanca u Rumuniji (Marina Kotkina ima ples od sedefa), Pariza (jedan trenutak zaustavljanja na mostu na Seni dovoljan je), Njujorka (noć u Americi je budnija od dana), iz aviona preko Atlantika (reguliši časovnik kada se spustiš na aerodrom Kenedi)…
Svaka od stranica buja od treperenja čula, pisana je širom otvorenih očiju čovjeka koji u sebe upija sve moguće impresije iz raznih krajeva planete. Bavi se globalnim, ali i ličnim sudbinama; priča o antiherojima koji umiru od sifilisa, ali i o junacima koji osvajaju gradove i zemlje; govori o vječnoj ljubavi persijskih šahova ali i činovnika sa očima okruglih od pljeskavica… Pripovijeda o ribarima koji potežu mrežu, pijanim mornarima, zurlama od tikovine, avetima pustinjskih vjetrova, bisernim đinđuvama crne ljubavnice, redovima pred bordelom madam Niko, tezgama u Ulici kokošaka, đubrištima Starog i Novog svijeta, žutim lotosima, svetim kravama, čovjeku-svijeći, budistima koji hodaju kao gazele, ausslanderima nakon teškog rada, baru Zanzibar u kome se skupljaju domaći, pariškim mamurlucima, halucinacijama, azbintu i kokainu, a sve zato što “plavu epohu bilježi istorija”.
Knjiga je pravi udžbenik primijenjene geografije, još bolje koktel putopisnih reportaža Milana Kovačevića, Zuka Džumhura i Željka Malnara (prva od pjesama je i posvećena Zuku Džumhuru, a mnoge autorima koji su ogromnoj većini Barana tada (a sad ne?) bili nepoznati – Allenu Ginsbergu, Khalilu Jubranu, Waltu Whitmanu, Andy Warholu…), pravi spektar civilizacija u 80 stanica knjige poezije, štampane u barskoj štampariji, od barskog izdavača i napisane od (tada) barskog autora.
“Hram zlatnog lotosa” je bio dobro prihvaćen među kolegama, koje su znale o kakvoj je knjizi riječ, pa je Vučković pozivan da čita poeziju širom Crne Gore, ali je ostala društveno nevalorizovana, najviše zbog činjenice da je kritičarska i opštekulturna scena toga doba bila konzervativna i tradicionalistička, nesenzibilna i nedorasla za ovakav vid pjesništva. Očekivano, većini su se najviše dopale radovi sa jasnim asocijacijama i slikama, poput Balkan ekspresa ili Mosta na Seni.“
Željko Milović

O autoru:
Slobodan Vučković je rođen u glavnom gradu Crne Gore, bio bubnjar titogradskog benda “Stelle” još avgusta 1966. godine, pa se pojavljivao kao pridruženi član grupe “Bliss”, a u drugoj polovini sedamdesetih jedan od dva vokala prve crnogorske super-grupe “Titogradska rock selekcija”, da bi potom prešao u barski hard rock bend “Napokon”.
Bio je jedan od pokretača prvih skupnih rock dešavanja vodećih crnogorskih bendova, po uzoru na one u Evropi, “Pop parada”, u Baru, februara 1977. Srednju pomorsku školu (Nautika) u Kotoru završio je 1970, pa plovio tri godine na brodovima “Prekookeanske plovidbe”, a onda na švajcarskoj kompaniji “Tulier”. U Baru se nastanio maja 1977. kada se zaposlio u Luci (organizator rada na brodu, pa referent za odnose sa brodarima, zatim šef smjene na gatu 2).
Boravio je 1976. na putovanju po Istoku, od Istanbula do Indije, što ga je inspirisalo za nagrađivanu zbirku psihodelične hermetične poezije “Cvijet na kamenu” (izdavači: Književna omladina Crne Gore / Omladinski pokret / Univerzitetska riječ, Titograd, 1980), ali i na autobiografsku putopisnu poetsku knjigu “Hram zlatnog lotosa” (Književni klub Bar, 1982), i danas u Crnoj Gori neprevaziđenu u domenu post-hippie poetskog izraza.
Jedan je osnivača agilnog Književnog kluba Bar 1977. godine, a pjesme su mu objavljene u prvom skupnom izdanju poezije u Baru – zborniku” Vertikale”, 1979. Bio je poznat po učešću na čitalačkim sesijama pod nazivom “Književni utorak”, a među “krivcima” je za pokretanje festivala “Susreti pod Starom maslinom”.
Nakon koncerta gitariste John McLaughlina sa indijskom formacijom “Shakti”, aprila 1977, beogradski prestižni muzički časopis “Džuboks” mu na čitavoj strani objavljuje pjesmu “Zov”, posvetu velikom muzičkom učitelju. Vučković se nakon boravka u Indiji u potpunosti okreće istočnjačkim filozofijama, pa prevodi i objavljuje dvije knjige Bhogwan Shree Rajneesha – Osha, indijskog duhovnog majstora i filozofa: “Vječno hodočašće” (Lotos, 1986.) i “O osnovnim ljudskim pravima” (Lotos, 1988.). Pokreće izdavačku djelatnost u okviru edicije “Osho Lotos Knjiga” u kojoj prevodi i objavljuje na desetine naslova svjetski poznatog autora Oshoa. Tokom 1988. odlazi na studijsko putovanje u Indiju gdje izučava istočnjačku kulturu i meditaciju na institutu Multiversity u Osho International Foundation. Do danas je preveo i objavio 16 Oshovih knjiga.
Od 1987. do 2010. U elektonskom izdanju objavio je knjige poezije: “Antiplanetum” (Protestne i pjesme katarze), 1987, “Jutarnji zazen” (haiku poezija), 1992. i “Horizont smiraja” (objektivna poetika), 2010.
Bavi se prevođenjem sa engleskog i italijanskog.
Od 2000. živi i radi u Prčanju, u Boki Kotorskoj.

Hrvatsko narodno kazalište Zagreb i teatar „Erato“ Zagreb: “Kad svijeće dogore”
2022-08-25 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Hrvatsko narodno kazalište Zagreb i teatar „Erato“ Zagreb
Sándor Márai-Christopher Hampton
“Kad svijeće dogore”
režija: Branko Ivanda

prevod: Veronika Kordić
scenografija: Andrea Lipaj
kostimografija: Slavica Šnur
svjetlo: Milan Kovačević
video i zvuk: Alfred Kolombo, Mario Romulić, Tomislav Gučić
Igraju: Siniša Popović, Goran Grgić, Zrinka Cvitešić/Iva Mihalić

O predstavi:
Dvojica prijatelja nalaze se nakon trideset godina i svojevrsnim verbalnim sukobom suočavaju se s dugo skrivanom tajnom njihovog odnosa. Šta ih je razdvojilo i šta ih je ponovo spojilo u jednoj burnoj noći, da bi se ponovo rastali, ali ovaj put zauvijek? Je li to duh mrtve žene koja se pojavljuje prelazeći u njihovu realnost? Koja je uloga muzike u njihovim životima, naročito Šopena? Dvojica ostarjelih muškaraca i tri žene isprepliću svoje živote, miješaju prošlost sa sadašnjošću, dajući priči okvir napetog suspensa. Evocirajući prošlost, skidajući veo po veo s tajanstvenog događaja koji je turbulentno promijenio njihove živote, prenose dramski sukob u sadašnjost i tražeći razrješenje plešu između osvete i pomirenja. Tražeći svrhu svojih života, jedno epizodno lice će im prigovoriti: Što hoćete? Preživjeli ste. Je li zaista svrha naših života preživjeti? Na to pitanje Márai daje konkretan odgovor.
A odgovor daje i kreativni tim predstave Kad svijeće dogore. Zaveden i inspirisan, Ivanda slijedi Máraiev put prema središtu tamnih prostora naše psihe. Odriče se efekata teatra vizualnih i fizičkih atrakcija te vodi svoje glumce do dubokih intimnih odnosa u kojem svaka riječ, ponekad šapat, traži uvjerljivost u privatnosti glumčeve osobe. Nazovimo to shvaćanjem Máraievog de profundisa ili pokušajem povratka uvjerljivosti pozorišne riječi.

Riječ reditelja:
“Dok se bauk masovne zaraze i straha od bolnog umiranja širi zemaljskom kuglom, Márai nas vraća u intimni svijet živih lica i kontradiktornih moralnih stavova. Ako je smrt zadana i neizbježna, onda postaju dominantna pitanja odnosa muškarca i žene, prijateljstva i izdajstva, moralnost ubojstva u namjeri i kao kruna: Što je smisao ljudskog života, preživjeti ili doživjeti? Máraieva dramatična introspekcija budi kreativnu strast i neodoljivu potrebu da se dramska lica oplode životnom uvjerljivošću, a publici udahne jedinstveni emotivni doživljaj. Márai preskače banalnosti i piše o suštini. A povratak suštini je za sve nas pomalo zaboravljena kategorija.”

Branko Ivanda

O reditelju:
Branko Ivanda rođen je 1941. godine u Splitu, a komparativnu književnost i filozofiju apsolvirao je na zagrebačkom Filozofskom fakultetu te diplomirao filmsku i pozorišnu režiju na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu. Profesionalnu filmsku karijeru započeo je 1967. kao scenarista filma Iluzija, a od tada je kao scenarista i/ili reditelj učestvovao u tridesetak filmskih projekata. Prvi rediteljski radio bio je film Gravitacija ili fantastična Mladost činovnika Borisa Horvata iz 1968. Snimio je nekoliko televizijskih serija i filmova, režirao dokumentarne i reklamne filmove, direktne televizijske prenose operskih i dramskih predstava, koncerata klasične i jazz muzike i učestvovao kao autor stručnih filmskih priloga u specijalnim televizijskim emisijama o filmu. Od 1980. bio je redovni profesor filmske I televizijske režije na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu, a od 1985. do 1990. predavao je režiju na University of California u Los Anđelesu. Dobitnik je nekoliko domaćih i inostranih nagrada na filmskim festivalima.

Zatvaranje festivala: „Mediteranske priče", multimedijalni art projekat
2022-08-27 21:00 | Dvorac kralja Nikole
ZATVARANJE FESTIVALA
„MEDITERANSKE PRIČE”, MULTIMEDIJALNI ART PROJEKAT:
SONJA ĐURANOVIĆ (izložba radova), dr ANASTAZIJA MIRANOVIĆ (modna revija) i unplugged koncert „ANDREA DEMIROVIĆ & BEND”

O projektu:
Multimedijalni art projekat „Mediteranske priče“, kojim se zatvara 35. izdanje „Barskog ljetopisa”, čini izložba slika crnogorske likovne umjetnice Sonje Đuranović i modna kolekcija istoričarke umjetnosti Anastazije Miranović, inspirisana Sonjinim slikarskim opusima „Vrtovi” i „Kaktusi su sada lale”.
Svedena predmetnost samorazvojnih formi, instinktivna arabeska i intuitivna estetika građeni intenzivnim, istovremeno, suptilnim koloritom, karakterišu stvaralaštvo Sonje Đuranović. Modeli u svili Anastazije Miranović sa reprodukcijama Sonjinih slika, svedenošću modelovanja/forme daju slikama potrebnu trodimenzionalnu mobilnost/vitalnost, uz zadržavanje /neremećenje njihove osnovne estetsko-značenjske upečatljivosti/znakovitosti. Upravo, kreativno, intuitivno prepoznavanje i „poštovanje instinktivnog sloja u sopstvenom biću” čini sinergetsku, kohezivnu kopču artističkih priča Sonje Đuranović i Anastazije Miranović.

Biografije:
Sonja Đuranović je diplomirala 1988. godine na Odsijeku za likovno vaspitanje Pedagoške akademije u Nikšiću. Od 1988. do 1992. godine je studirala na Odsijeku za slikarstvo, u klasi prof. Milivoja Unkovića na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu, a 1992. je diplomirala na Odsijeku za slikarstvo na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju.
Od 1994. godine je članica ULUCG. Izlagala je na više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Živi i radi u Podgorici.

Dr Anastazija Miranović, istoričarka umjetnosti, likovna kritičarka i modna dizajnerka, rođena je u Kotoru, gdje je završila osnovnu i srednju školu, kao i školu za Osnovno muzičko obrazovanje. U Beogradu je diplomirala na Filozofskom fakultetu, na grupi za istoriju umjetnosti. Magistrirala je, a potom i doktorirala iz oblasti kulturnog turizma. Ima zvanje istraživača i muzejskog savjetnika, što je posljedica dugogodišnjeg rada u galerijskoj i muzejskoj djelatnosti i relevantnog broja objavljenih stručnih tekstova iz oblasti likovne umjetnosti.
Selektor je mnogih značajnih izložbi u Crnoj Gori i inostranstvu, kao i član respektabilnih stručnih žirija i komisija iz domena likovnih umjetnosti i kulturno-istorijskog nasljeđa. Selektor je i komesar za nacionalne postavke Venecijanskog bijenala likovne umjetnosti za 2015. godinu, najprestižnije smotre likovne umjetnosti na svijetu i višegodišnji je selektor likovnog programa festivala „Barski ljetopis“. Od jula 2013. bila je radno angažovana na Cetinju, kao direktorica Uprave za zaštitu kulturnih dobara, a zatim i kao direktorica Narodnog muzeja Crne Gore. Trenutno upravlja Zavičajnim muzejom u Baru.

O koncertu:
Za sve ljubitelje akustičnog zvuka unplugged nastup Andree Demirović & banda donosi nam jedinstvene obrade domaćih i stranih publici dobro poznatih hitova. Pjesme kada se stvaraju obično nastaju uz klavir ili gitaru, te takvom akustičnom izvedbom želimo direktno prenijeti muzičku energiju u ušuškanoj i intimnoj atmosferi.
Dobro došli na „koncert bez struje“.

Biografija:
Andrea Demirović je rođena 17.06. 1985. god u Podgorici. U Baru završava nižu muzičku školu na odsjeku za klavir. Srednju muzičku školu, na odsjeku za solo pjevanje, završava u Kotoru. Diplomirala je osnovne, a zatim i specijalističke studije na Muzičkoj akademiji na Cetinju na odsjeku muzička pedagogija, tj. harmonija sa harmonskom analizom. Radi kao profesor u nižoj muzičkoj školi u Baru.
Svoju karijeru započinje 2002. god na festivalu Sunčane skale. Svoj prvi studijski album objavljuje 2006. god. Sa albuma su se izdvojile pjesme „Šta će mi dani“, „Previše sam mlada“, „Nisi ti kriv“, „Planina“…
Tri godine kasnije predstavlja Crnu Goru na Eurosongu u Moskvi sa pjesmom „Just get out of my life“ proslavljenog njemačkog kompozitora Ralpha Siegela. Pjesma je postala hit među fanovima Eurosonga, a Andrea je često bila gost na koncertima širom Evrope u organizaciji OGAE (Portugal, Švedska, Španija, Srbija).
Nakon Eurosonga objavila je dva singla u saradnji sa kompozitorom Vladimirom Graićem – „Odlazim“ i „Posveta“.
U junu 2017. god objavljuje singl „Pamti“ (muzika i aranžman Nemanja Nedeljković Nemus, tekst Andrea Demirović) koji je rezultat saradnje sa Zoranom Markovićem Zonjom, koji se potpisuje kao izvršni muzički producent, scenarista, režiser i producent spota . Ovom pjesmom Andrea pravi muzički zaokret u svojoj karijeri, okrenuvši se novom muzičkom pravcu – elektro popu. „Pamti“ se našla na jedinoj relevantnoj regionalnoj top listi „Domaćica“ Mtv Adria, i zadržala se na istoj sedam nedelja.
Na “Monteviziji” 2019. godine predstavila je singl “Ja sam ti san”, za koji je napisala tekst, a koautor je muzike u saradnji sa inostranim timom autora. (Michael James Down, Primoz Poglajen, Adam Featherstone, Will Taylor). I ovoga puta za ekranizaciju pjesme bio je zadužen Zoran Marković Zonjo, koji potpisuje scenario, produkciju i režiju spota.
U maju 2021. godine objavljuje dva ekranizovana singla – “Proljeće“ u saradnji sa produkcijom Džep sa tajnama,autora Momčila Zekoviča Zeka, i elektro baladu „Igra“ čiji je autor Bojan Jovović. Režiju,scenario i produkciju spota za singl „Igra“ takođe potpisuje Zoran Marković Zonjo.
U okviru „Barskog ljetopisa“ do sada je održala dva jazz koncerta, .2016. i 2018. godine.

Plesno-pozorišni komad inspirisan romanom „Bjeguni“
2023-07-15
Ljetnja scena Doma kulture
21.00h
Plesno-pozorišni komad inspirisan romanom „Bjeguni“ poljske književnice i nobelovke Olge Tokarczuk.
Koreograf i reditelj: Staša Zurovac
Muzika: Alexander Balanescu
Kostimografkinja/Scenografkinja: Bjanka Adžić Ursulov
Dizajner svjetla: Marko Mijatović
Inženjer zvuka: David Kent
Izvođači: Yuko Harada, Núria Giménez Villarroya, Kasija Vrbanac-Strelkin, Lucija Kukor, Juliana Vargas Rodriguez, Shao Yang Hsieh
Muziku izvodi: Balanescu Quartet
Alexander Balanescu – violina
Yuri Kalnits – violina
Una Palliser – viola
Nicholas Holland – cello
Koprodukcija: Hrvatski institut za pokret i ples / 40. Tjedan suvremenog plesa

O predstavi:
Olga Tokarczuk, poljska nobelovka, napisala je „Bjegune“ kao posvetu putovanju i bijegu, potrazi za smislom i besciljnom lutanju. Fascinantno stjecište vremena, mjesta i prostora, ovo izvanredno djelo zbirka je dužih i kraćih priča koje se spajaju poput šarenog kaleidoskopa. Smješten između 17. i 21. vijeka, roman je „filozofsko promišljanje savremenog putovanja“. Roman je strukturiran kao niz vinjeta, od kojih su neke izmišljene, a druge temeljene na činjenicama.
„Bjeguni“ su predstava koja crpi inspiraciju iz začudnih slika romana te kroz istraživački proces stvara vlastiti slikopis. Autori pronalaze poveznice sa junacima knjige, u nastojanju da publiku povedu na putovanje gdje im se iskustva susreću.

Riječ reditelja:
Kako i sama autorka u jednom tekstu u knjizi kaže: „Ne zanimaju me ponovljivi događaji, onakvi kakvima se sa pažnjom klanja statistika, oni koje svi slave sa zadovoljnim, familijarnim smiješkom na licima, zanima me nenadano, slučajno razgolićavanje. Stidljivo „ups“, porub rublja ispod pomno plisirane haljine. Metalni, odvratni skelet iznenada izvire ispod baršunaste presvlake; erupcija opruge iz plišanog naslonjača koja besramno demaskira iluziju svake mekoće.
„Muzika Alexandera Balanescua, virtuoza na violini i osnivača svjetski poznatog Balanescu Quartetа sa kojim će nastupiti u predstavi, bila je neodoljiv partner u ovom pokušaju da zajedno stvorimo ovu priču o putovanju, o kretanju.“
Staša Zurovac

O kompozitoru:
Tokom svoje karijere Balanescu je crpio brojne inspiracije iz svojih saradnji. U svijetu plesa: s Pinom Bausch, Meryl Tankard, Jochenom Ulrichom, Virgiliom Sienijem; u pozorištu: s Pippom Delbonom, Matthewom Dunsterom, Chiara Guidi; u filmu je dva puta nagrađen Gopo nagradom za najbolji originalni soundtrack. Balanescu odbija prihvatiti podjele između različitih muzičkih polja, posljedično radeći s tako raznolikim umjetnicima kao što su Michael Nyman, Gavin Bryars, David Byrne, Kraftwerk, Pet Shop Boys, Jack De Johnette, Ornette Coleman, John Surman, Goldfrapp, Depeche Mode i Grace Jones.

Plažne radionice
2023-07-16
Plažne radionice
16. jul – 26. avgust
Topolica: utorak i subota 19.00 – 20.00h
Šušanj: četvrtak 19.00 – 20.00h
O autorkama:

Neda Popović je rođena 1988. godine u Baru gdje je završila osnovnu i srednju školu.
Osnovne strukovne studije na studijskom programu Primijenjena fotografija završila je na Visokoj tehničkoj školi strukovnih studija u Novom Sadu. Specijalističke studije Grafičkog dizajna završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju.
Sa fotografijom i radom u tamnoj komori se upoznaje tokom srednje škole. Fotografija je postala, i ostala, polazna tačka njenog stvaralaštva, način na koji posmatra i doživljava stvari.
Sloboda i mogućnost da se iskoristi znanje iz različitih oblasti kako bi se došlo do realizacije zamišljenog doveli su je do sasvim novih načina izražavanja.
Crtežom i digitalnom ilustracijom intenzivnije se bavim prilikom rada na završnom ispitu. Tadašnji odabir teme je umnogome determinisao način na koji će se dalje izražavati i kretati kroz sopstvene vode unutrašnjosti.
Od 2020. godine osniva firmu pod nazivom „Morska luda“ koja objedinjuje njeno stvaralaštvo u jednu cjelinu.

Milena Vukoslavović Rođena je u Baru. Završila je Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju. Osnovne studije grafike na Fakultetu likovnih umjetnosti Cetinje završava 2013. godine, u klasi prof. Anke Burić. Bavi se crtežom, slikarstvom, zidnim slikarstvom i ilustracijom, a vodi i likovne radionice za djecu. Izlagala je na više kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Svoje slikarske radove izlagala je samostalno u prostoru CKZ „Ribnica“ u Podgorici, na izložbi „Field Notes“ (zajedno sa Srđom Dragovićem), i na izložbi „Još slika iz današnje šetnje“ u Modernoj galeriji – Muzeji i galerije Podgorice (takođe sa Srđom Dragovićem) a kolektivno u okviru više grupnih izložbi i salona (Mali format: slike, crteži, objekti – Budva, 2021/2022; Hercegnovski zimski salon 2022; projekat „Vidim umjetnika – slutim bolje društvo“, ULUCG, Podgorica, 2022). Od skorijih projekata izdvajaju se umjetničke radionice u okviru pratećeg programa Festivala „Barski ljetopis“ u Baru, kao i umjetničko angažovanje u okviru međunarodnog projekta „Oni žive ‒ studentski životi otkriveni kroz kontekstualne umetničke prakse“, kojim rukovodi Dom kulture „Studentski grad“ iz Beograda, a koji organizuje Institut za savremenu umjetnost (ISU). Živi u Podgorici.

Predstava „Luckasti klovnovi“
2023-07-16
Predstava „Luckasti klovnovi“
Šetalište kralja Nikole
21.30h

O predstavi:
Magistar glume i asistent na FDU Anđelija Rondović sa koleginicom Sanjom Vujisić potpisuje režiju i glumu predstave za djecu „Luckasti klovnovi“ u produkciji Korifej festa. Tekst je napisao Tode Nikoletić, jedan od najpoznatijih pisaca za djecu u regionu.
Neobični klovnovi Toto i Tati u luckastoj borbi za titulu najboljeg klovna dokazuju se publici kroz šašave borbe nadjačavanja, spletki, smicalica. Krot prikazivanje sukoba djeca se dovode do spoznaje da sreća i radost treba da osvoje naša srca koliko god bilo tuge na svijetu, kao i to da za dobru zabavu nije potreban jedan, ili dva, nego 1.000 klovnova. I, naravno, da je prijateljstvo važnije od takmičenja.
Predstava je za uzrast 3+ (zaključno sa 5. razredom osnovne skole).
