Barski ljetopis

Miloš Karadaglić, gitara i Avi Avital, mandolina
2022-08-16 21:00 UTC | Ljetnja pozornica Doma kulture
MILOŠ KARADAGLIĆ, gitara i AVI AVITAL, mandolina

Biografije:
Miloš Karadaglić
„Ljubav na prvo slušanje“ – tako Miloš opisuje trenutak kada je, kao dijete u Crnoj Gori, prvi put uzeo u ruke staru gitaru koja je ležala u kući njegovog djetinjstva i skupljala prašinu. Crna Gora početkom 1990-ih nije bila najbolji početni korak za svijet klasične muzike, pa je njegova porodica podržala kada je Miloš sa 14 godina odlučio da ide u specijalizovanu muzičku školu. Napuštanje Balkana i dolazak u London da bi zauzeo željeno mjesto na prestižnoj Kraljevskoj muzičkoj akademiji bilo je, kaže, „malo kao odlazak na Mars“.
2010. Miloš je potpisao ekskluzivni ugovor za snimanje sa legendarnom klasičnom producentskom kućom Deutsche Grammophon i ubrzo je nastupao na rasprodanim koncertima kao solista sa međunarodnim orkestrima i na recitalima. Nastupao je u nekim od najvažnijih koncertnih dvorana i na velikim festivalima širom svijeta, dok je kontinuirano bio na vrhu muzičkih lista sa svojim najprodavanijim snimcima. Jedan od vrhunaca tog perioda bio je njegov solo gitaristički recital u Royal Albert Hall-u, koji je bio prvi te vrste i veoma hvaljen od strane kritičara. Vratio se u Royal Albert 1. juna 2022.
Miloševi rani albumi „Mediterraneo“ i „Latino“ bili su izuzetno uspješni, dok je njegov snimak Rodrigovih koncerata sa Londonskom filharmonijom i Yannickom Nézet-Séguinom 2014. godine izazvao da ga iz Sunday Times-a prozovu „Kraljem Aranjueza“. Njegov album iz 2016. godine, „Blackbird – The Beatles Album“, prihvaćen je sa jednoglasnom pohvalom, kao i njegov peti studijski album „Sound of Silence“, objavljen 2019. godine, koji predstavlja muzičko blago, uključujući potpuno nove aranžmane klasičnog repertoara, odobravanje pop svijeta, i saradnju sa prijateljima.
Tokom protekle decenije, popularnost instrumenta je eksplodirala zahvaljujući Miloševom pionirskom pristupu. Ambiciozni gitaristi mogu da uče od njega kroz Schott-ovu seriju ,,Play Guitar with Miloš“. Godine 2016. BBC Music Magazine ga je uvrstio na svoju listu „Šest najboljih klasičnih gitarista prošlog vijeka“.
Ove godine Miloš sa Universal Music proslavlja desetogodišnjicu sa svojim novim albumom „The Moon and the Forest“, na kojem su premijerno snimljena dva potpuno nova koncerta za gitaru napisana specijalno za njega. ,,Ink Dark Moon“ Džobija Talbota premijerno je izvedena na BBC Proms 2018. u Royal Albert Hall-u, uz BBC Simfonijski orkestar, dok se Miloš pridružio Orkestru Nacionalnog umjetničkog centra Otava za pesmu Hauarda Šora ,,The Forest“ 2019. godine. Album slavi njegovu posvećenost stvaranju novih djela za gitaru i učvršćuje njegovu ulogu pionira i inovatora savremenog gitarskog repertoara.
Koristeći svaku priliku da klasičnu muziku promoviše što širem auditorijumu, Miloš se često nađe u ulozi radio i TV voditelja. Strastveni je zagovornik muzičkog obrazovanja i pokrovitelj je Fonda za mlade muzičare gradonačelnika Londona i Nagrade za mlade muzičare.
Miloš Karadaglić živi u Londonu i svira na gitari Grega Smallmana iz 2007. godine. On je danas jedan od najpoznatijih svetskih klasičnih gitarista.

Avi Avital
Prvi solista na mandolini koji je nominovan za klasični Gremi, Avi Avital upoređivan je sa Andresom Segovijom zbog svog šampionskog upravljanja instrumentom i sa Jašom Hajficom zbog njegove nevjerovatne virtuoznosti. Strastven i „eksplozivno harizmatičan“ (New York Times) na nastupu uživo, on je pokretačka snaga koja stoji iza oživljavanja repertoara mandolina. Za njega je napisano više od 100 savremenih kompozicija, od kojih su 15 koncerata među kojima su oni od Ane Klajn, Avnera Dormana i Đovanija Solimu.
Kao ekskluzivni umjetnik Deutsche Grammophon-a, imao je pet snimanja za producentsku kuću, od čega je najskoriji bio solo Bach (2019). Ranija izdanja uključuju Avital meets Avital (2017) sa oud/basistom, Omerom Avitalom, koji istražuje njihovo zajedničko kulturno nasljeđe i stvara dijalog o njihovim različitim klasičnim i džez muzičkim pozadinama. Vivaldi (2015) je slijedio njegove transkripcije Bahovih koncerata (2012) i Between Worlds (2014), kolekciju koja istražuje vezu između klasične i tradicionalne muzike. Takođe je snimao za Naxos i SONY Classical.
Sve traženiji kao koncertni solista, Avital je nastupao sa Simfonijskim orkestrom BBC-ja, Čikaškim simfonijskim orkestrom, Deutsche Simphonie Orchester Berlin, Maggio Musicale Fiorentino, Tonhalle Cirih, Izraelskom filharmonijom, Drezdenskom filharmonijom, Yomiuri Nippon simfonijom, Residentie orkestrom, Norwegian Radio, Orpheus, The Knights, Detroit simfonijom, Seattle simfonijom i Montrealskim simfonijskim orkestrom pod dirigentima kao što su Mehta, Nagano, Vänskä, Sado, Jonathan Cohen, McGegan, Koopman i Antonini.
Redovno je prisutan na velikim festivalima kao što su Aspen, Salzburg, Tanglewood, Spoleto, Ravenna, MISA Shanghai, Cheltenham i Verbier, a bio je i umjetnik portreta na muzičkom festivalu u Schleswig-Holstein 2017. Kasnije je bio kustos vikenda Zeitsinsel u Konzerthaus-u u Dortmundu sa četiri programa prepletenih klasičnom muzikom, džezom i improvizacijom, kao i novom saradnjom sa Venecijanskim baroknim orkestrom i Gruzijskim lutkarskim pozorištem Budrugana Gagra.
Najznačajniji događaji njegove 2019/20 sezone uključuju svjetsku premijeru Koncerta za mandolinu Đovanija Solime sa Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI, dok ga drugi koncertni angažmani dovode do Nacionalnog orkestra Liona, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Orchestra della Svizzera Italiana, Tonhalle Cirih, Staatskapelle Weimar, Baltimorskog simfonijskog orkestra, dok sad putuje po SAD sa Les Violons du Roy. Takođe putuje po Evropi i Aziji sa Avital meets Avital, započinje novu saradnju sa Đovanijem Solimom „Mediterraneo” i predstavljen je kao umjetnik portreta u Bozaru u Briselu.
Rođen u Be’er Ševi u južnom Izraelu, Avital je počeo da uči mandolinu sa osam godina i ubrzo se pridružio cvjetajućem omladinskom orkestru mandolina koji je osnovao i vodio njegov harizmatični učitelj, violinista ruskog porekla Simča Natanson. Studirao je na Jerusalimskoj muzičkoj akademiji i Konzervatorijumu Cesare Pollini u Padovi kod Uga Orlandija. Pobjednik prestižnog izraelskog takmičenja Aviv 2007. godine, Avital je prvi mandolinista u istoriji takmičenja kome je to dodijeljeno. Svira na mandolini koju je napravio izraelski majstor Arik Kerman.

Damir Karakaš: „Okretište", roman
2022-08-12 21:00 | Dvorac kralja Nikole
DAMIR KARAKAŠ: „OKRETIŠTE”, roman
Moderatorka: Dragana Erjavšek

O djelu:
Okretište je bolno dirljiva knjiga u kojoj se autor suočava s traumom posle napada koji ga je gotovo stajao života. Bez spektakla i senzacionalizma, s brutalnim činom u nagovještajima – jer književnost je za Karakaša oduvek bila jezik, a ne puko opisivanje događaja – ovaj roman prikazuje osjećaj nemoći, ranjivosti, paranoje i gnijeva.
U snove mu dolaze preci, svi odreda osvetnici, bivši vojnici i legionari, i donose mu svoje oružje, tražeći da izravna račune i odluči „hoće li biti čovjek pa da mu konobar donosi u birtiji piće na stol ili da bude žaba pa da mu donosi piće na pod“. Ipak, s ljudskim porivom za osvetu odlučio je da raskrsti pisanjem romana.
Reč je o dosad najintimnijem Karakaševom delu koje se bavi pronalaženjem mehanizama za vraćanje povjerenja u ljude uprkos teškoj psihofizičkoj traumi. Okretište, remek-delo pisca poznatog po sažetom izrazu, predstavlja njegovu književnu „borbu na život i smrt“.

O autoru:

Damir Karakaš je rođen 1967. u selu Plašćica kod Brinja u Lici. Nekoliko godina radio je u Zagrebu i Splitu kao novinar, od 2001. živi u Bordeauxu u Francuskoj, a od 2002. do 2007. u Parizu gdje se izdržava sviranjem harmonike. U Parizu na Novoj Sorboni studira i francuski jezik, izvodi performanse te izlaže konceptualne radove. Još kao tinejdžer objavljuje karikature i crteže u brojnim novinama u bivšoj Jugoslaviji, a nagrađen je i s nekoliko nagrada za karikaturu. Objavio je knjigu putopisa Bosanci su dobri ljudi (1999.), roman Kombetari (2000.), zbirku priča Kino Lika (2001.), roman Kako sam ušao u Europu (2004.) zbirku priča Eskimi (2007.), roman Sjajno mjesto za nesreću (2009.), zbirku priča Pukovnik Beethoven (2012.), roman Blue Moon (2014.), roman Sjećanje šume (2016.), roman Proslava (2019.) te roman Okretište (2021.) koji će na jesen u režiji Dine Mustafića biti postavljen na pozorišne daske Hrvatskog narodnog kazališta u Splitu.
Po knjizi Kino Lika redatelj Dalibor Matanić snimio je istoimeni film, višestruko nagrađivan u Hrvatskoj i inozemstvu, a uskoro će na filmsko platno i roman Proslava u režiji Brune Ankovića, a pod mentorstvom Oscarom nagrađenog redatelja Pavela Pavlikovskog. Dramski tekstovi izvode mu se u Hrvatskoj i inostranstvu (Gavella, HNK Rijeka, Kerempuh…). Dobitnik je važnih domaćih i stranih književnih nagrada (nagrada Tportal za najbolji roman u Hrvatskoj, nagrada Miroslav Krleža Fric, nagrada Kočićevo pero, talijanska književna nagrada Premio Itas…). Djela su mu prevođena na desetak jezika, a knjiga Eskimi prvi je prevod s hrvatske književnosti na arapski. Od ove godine zastupljen je u čitankama za osmi razred te u čitankama za treće razrede srednje škole. Otac je tri kćeri. Živi u Zagrebu.

Milun Lutovac: „Ex Ponto", izložba radova
2022-08-12 20:30 | Galerija “Velimir A. Leković”
MILUN LUTOVAC: „EX PONTO”, izložba radova

O izložbi:
„Ex Ponto”
Iznad kopna i vode Mediterana prostire se vazdušni mediteran koji je sazdan od “dijaloga” Atlantskog okeana i Sahare.
Na tom beskrajnom vazdušnom polju, naizmjenično se nadmeću planetarni iluzionisti: Sahara, koja neštedemice, svuda, kad može, razastire svjetlost i beskrajno plavetnilo i Atlantik koji, kada se ne razmeće oblacima i kišom, iz svojih bisaga prosijava izmaglicu i prepoznatljiv vodeni prah.
Okružen mediteranskim svijetom Milun Lutovac živi i stvara u vremenu koje nazivamo prelaznim razdobljem. Međutim, dijalektički složen i sveobuhvatan proces promjena ne dešava se samo oko njega, već i u njemu samom. Priđemo li bliže jednoj od njegovih slika, doživljaj će zatražiti predah da se snađe u mreži izukrštanih linija međutim, utisci se brzo sređuju i zaustavljaju kada prikazano dosegne oblik i uprete se kao “riba”, u mrežu slike.
Lutovac, kao glasnik privida, unutar rođenjem date lokalne zatvorenosti, otuda i naslov postavke “Ex Ponto”, poseže za univerzalnom sveobuhvatnošću i suštinom koja izvire iz onog pojedinačnog i zaboravljenog svijeta, ličnog iskustva. Prostor Mediterana pored onog mjerljivog i vidljivog golim okom, postoji i u onom višeslojno-simboličkom i asocijativnom. Lutovac, to zna, pa iz svoje, oslobođene stega – autodidaktike, neophodne soli fantazije i podsvijesti, sna i jave svakog stvaralaštva, gradi svoj autentični stvaralački pogled koji nije okrenut ka lokalnoj samodovoljnosti, već pripada akcentima i bojama velikog svijeta.

O autoru:
Milun Lutovac, teoretičar savremene umjetnosti, doktorirao je na Univerzitetu Donja Gorica, na katedri Teorije savremene umjetnosti. Bavio se pedagoškim radom (Gimnazija „Niko Rolović“ u Baru, 1996 – 2000.), a bio je i direktor Kulturnog centra u Baru u periodu od 2002 do 2007. Rukovodilac je Umjetničke galerije „Veliša A. Leković“ u Baru od 2014. godine. Angažovan je kao predavač na UDG/Fakultet umjetnosti u Podgorici.
Aktivno se bavi slikarstvom koje realizuje u domenu nadrealnih, asocijativnih fantazija i lirske apstrakcije. Primarno problemsko pitanje kojim se bavi posvećeno je vječnim sukobima prirodnih fenomena, koji personifikuju čovjeka i njegove unutrašnje konflikte nastale otuđenjem od pravih vrijednosti. Njegovo slikarstvo je posvećeno magijskom prostoru Mediterana, kao duhovnoj sveukupnosti i fizičkoj konkretnosti neodvojivih mikrokosmičkih elemenata: zemlje, vode, neba i čovjeka. Njegov likovni izraz karakteriše dinamika pokreta/kretanja, koju realizuje ekspresivnim gestom, svjetlošću, kontrapunktovima kolorističkih sukoba i hromatskih harmonija.
Autor je brojnih likovnih i književnih kritika, kao i monografije Stih i slika – Uticaj Njegoševog djela na stvaralaštvo Teodora Valeria, Pera Počeka i Petra Lubarde, u izdanju Narodne biblioteke „Radoslav Ljumović“, Podgorica, 2013. Ostvario je brojne samostalne izložbe: Tuzla („Zavjera igre“), Bar („Tajno lice knjige“, Mediterranean Sundance“, „Prolazi“), Podgorica („Deus ex Machina“, „Change“), Tivat („Human Migration“), Petrovac („Halellujah“).

„SESTRE” - crnogorska premijera filma
2022-08-11 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
SEVERNA MAKEDONIJA, KOSOVO, CRNA GORA
„SESTRE”
režija: Dina Duma
Scenario: Dina Duma, Martin Ivanov
Uloge: Antonia Belazelkoska, Mia Giraud, Marija Jančevska, Hanis Bagashov, Emil Isaevski, Verica Nedeska, Nora Kus-Ivanova, Ognen Drangovski, Ana Levajković, May-Linda Kosumović, Zaklina Ostir, Biljana Dragičević Projkovska, Zaklina Stefkovska
Fotografija: Naum Doksevski
Montaža: Martin Ivanov
Muzika: Igor Vasilev – Novogradska
Producenti: Marija Dimitrova
Produkcija: List
Festivali: 2021 – Karlove Vari, Rejkjavik, Solun, Kotbus, Sao Paulo, Talin / Karlovy Vary International Film Festival, Reykjavik International Film Festival, Thessaloniki International Film Festival, Film Festival Cottbus, São Paulo International Film Festival,
Tallinn Black Nights Film Festival
Nagrade: 2021 – Karlove Vari – Specijalno priznanje u programu “East of the West” / Karlovy Vary International Film Festival – Special Prize, East of the West Section
O filmu:
Tinejdžerke Maja i Jana su nerazdvojne i sve rade zajedno. Svojeglava Jana obično vodi, a Maja je slijedi. Jedne noći na žurki pronalaze Elenu, najpopularniju devojku u školi, kako ima seks sa Majinom dugotrajnom simpatijom. Jana ubjeđuje Maju da objavi video-snimak i kada postane viralan, Elenin život je uništen. Zbog žestokog sukoba između tri djevojke Maja želi da ode u policiju…

O rediteljki:
Dina Duma je rođena 1991. godine u Skoplju, Severna Makedonija. Diplomirala je filmsku i TV režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Skoplju 2014. godine, a 2016. pohađala je Berlinale Talents. Snimila je nekoliko kratkih filmova. Njen debitantski celovečernji igrani film Sestre (2021) premijerno je prikazan u takmičarskom programu “East of the West” na filmskom festivalu u Karlovim Varima.

Obradovic - Tixier Duo
2022-08-10 21:00 | Stari Bar – amfiteatar
Obradovic – Tixier Duo
David Tixier – klavir, keyboards, DSP, kompozicije
Lada Obradović – bubnjevi, vokal, perkusije, glockenspiel, kompozicije

Obradovic – Tixier Duo je duo projekt francuskog pijaniste David Tixiera i hrvatske bubnjarke Lade Obradović. Novi svježi akustični zvuk izmješan sa elektronikom, tekstom, poliritmima, intrigama i nemali broj lupova u kombinaciji sa sofisticiranim harmonijama smještenim u moderne polimetre služe kao medij za transfer muzike vođene emocijama i elegancijom.
​Biografije:

Lada Obradović je hrvatska džez bubnjarka i kompozitorka. Nakon završenih osnovnih muzičkih studija, smjer bubnjevi na Akademiji u Gracu u Austriji, magistrirala je džez bubnjeve na Univerzitetu u Bernu u Švajcarskoj. 2019. godine jednoglasno je dobila nagradu Najbolji instrumentalista na 42. nacionalnom takmičenju džez festivala La defense. Bavi se dobrotvornim radom, a 2018. godine je pokrenula humanitarni projekat uz pomoć svojih dizajniranih cipela „StartAs You Are“. Lada radi za “Bay Custom Drums” i “TRX Cymbals”. Dizajnirala je prvu džez seriju TRX Cymbals pod nazivom CLS. Radila je, između ostalog, na Netfliksovoj seriji The Eddy sa Oskarom nagrađenim režiserom Demijenom Šazelom (La La Land, Whiplash) i Gremi nagrađenim kompozitorom Glen Ballardom (Michael Jackson, Alanis Morissette).

David Tixier je francuski pijanista, aranžer i kompozitor. Godine 2011. diplomirao je DEM na Pariskom konzervatorijumu (CRR), Rue de Madrid, a tri godine kasnije završio je master studije džez muzike na HEMU, u Lozani, Švajcarska. Tokom 2017. je stekao drugi master iz džez pedagogije na HKB, u Bernu, Švajcarska.
Tixier vodi svoj klavirski solo projekat, vođa je David Tixier trija i ko-lider Dua Obradovic-Tixier. Osim nagrada koje je osvojio sa duom, David je 2015. godine bio polufinalista klavirskog solo takmičenja Montreux, i polufinalista javne nagrade UBS u organizaciji Montreux Jazz Festivala. Iste godine osvojio je II nagradu na takmičenju Monako džez solisti. Osvojio je i I nagradu na takmičenju JazzHaus u Frajburgu. David je menadžer dobrotvorne akcije prikupljanja sredstava “StartAs You Are” koju je pokrenula Lada.

„Avec amour et acharnement" (Fire)
2022-08-09 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„AVEC AMOUR ET ACHARNEMENT” (FIRE)
režija: Claire Denis
Uloge: Juliette Binoche, Vincent Lindon i Grégoire Colin

Sinopsis:
Priča o ljubavnom trouglu o ženi uhvaćenoj između dva muškarca, svog dugogodišnjeg partnera i njegovog najboljeg prijatelja, a njenog bivšeg ljubavnika.
Film je imao svetsku premijeru 12. februara 2022. na 72. Berlinskom međunarodnom filmskom festivalu, gde se takmičio za Zlatnog medveda, dok je rediteljka osvojila Srebrnog medveda za najbolju režiju.

„Le otto montagne" (The Eight Mountains)
2022-08-08 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„LE OTTO MONTAGNE” (THE EIGHT MOUNTAINS)
Režija: Felix van Groeningen i Charlotte Vandermeersch
Uloge: Alessandro Borghi, Luca Marinelli i Filippo Timi

O filmu:
„Le otto montagne” je priča o prijateljstvu. O djeci koja postaju muškarci pokušavajući da izbrišu tragove svojih očeva, ali koji se, sticajem okolnosti, uvijek na kraju vrate kući. Pjetro je dječak iz grada, Bruno je poslednje dijete zaboravljenog planinskog sela. Tokom godina Bruno ostaje veran svojoj planini, dok je Pjetro taj koji dolazi i odlazi. Njihovi susreti ih uvode u ljubav i gubitak, podsjećajući ih na njihovo poreklo, puštajući da se njihove sudbine odvijaju, dok Pjetro i Bruno otkrivaju šta znači biti pravi prijatelji za cijeli život.

Simo Šišević, klavir
2022-08-07 21:00 | Dvorac kralja Nikole
SIMO ŠIŠEVIĆ, klavir

Biografija:
Simo Šišević (1999. Podgorica) je crnogorski pijanista koji je student magistarskih studija na Kraljevskom muzičkom koledžu (Royal College of Music) u Londonu.
Osnovno muzičko obrazovanje je stekao u ŠOMO “Petar II Petrović – Njegoš u Baru, u klasi mr Maje Basarab, gdje je bio dobitnik priznanja “Đak generacije” i nagrade “Luča”. Umjetničku školu za muziku i balet “Vasa Pavić” u Podgorici je maturirao u klasi profesorice Anke Asanović 2017. godine, gdje je takođe dobitnik diplome “Luča”. Nakon srednje škole je upisao osnovne studije klavira na Kraljevskom muzičkom koledžu u Londonu, najprestižnijem konzervatorijumu na svijetu, u klasi poznatog britanskog pijaniste Gordona Fergus-Tomsona i renomiranog pedagoga Džona Berna (John Byrne). Osnovne studije klavira, dirigovanja i kompozicije je zavrsio sa najvišom ocjenom sa počastima, na diplomskom ispitu (First Class Honours) 2021. godine. Iste godine je i upisao postdimplomske studije na istom konzervatorijumu, a takođe je dobio stipendiju za postiplomske studije u klasi poznatog ruskog pijaniste i pedagoga Borisa Bermana na “Accademia del Riddoto” u Italiji.

Šišević je do sada bio učesnik mnogih takmičenja od kojih se izdvajaju:
2022 -Treća nagrada na “London Classical Music Competition” u Ujedinjenom
Kraljevstvu
2021– Druga nagrada na “Orbetello International Piano Competition” u Italiji
2021– Treća nagrada na “Carles and Sofia International Piano Competition” u Španiji
2017 – Zlatna lira na Muzičkom festival mladih Crne Gore
2016 – Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju Petar Gaci u Skadru sa učešćem na koncertu pobjednika
2016 – Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju u Tivtu
2015 – Specijalna nagrada na “Windsor International competition” u Londonu
2015 – Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom
2013 – Prva (Apsolutna) nagrada “Academy Award 2013” – Internacionalno takmičenje u Rimu, sa učešćem na gala koncertu pobjednika 2013- Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom.

Do svoje 22 godine uspio je da bude dio brojnih festivala i projekata koji su organizovani od strane Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“: „Fortepiano“ 2016. godine („Klavir u duhu folklora“) u okviru koncerta „Bartok za mlade pijaniste“, „,Fortepiano“ 2015. godine („Francuska muzika s početka XX vijeka“) u okviru koncerta „Impresionisti i nova francuska škola „AXIS“ radionica 2014.(„Veza između nove i stare muzike“). Učesnik je i džez festivala „Made in New York “ 2016 gdje je sa školskim džez sastavom imao i nekoliko sešna sa poznatim džez muzičarima: Rendy Brecker, Bobby Sanabria, Edsel Gomez… Takođe, u februaru 2016. godine Šišević je zajedno sa kolegama uspješno predstavio muzičko naslijeđe svoje države francuskoj publici na festivalu „Vikend savremenog klavira“ u Parizu na Konzervatorijumu „Frederik Šopen“.Na završnom koncertu UŠMB “Vasa Pavić” kojim se proslavljao jubilej 70. godina postojanja ove škole veoma uspješno je u KICU Budo Tomović sa orkestrom izveo Mocartov koncert za klavir i orkestar u D duru (K40).

Svirao je u koncertnim salama kao što su: St James’s Church Piccadilly, St Mary’s Perivale Church, St Mary Abbot’s Church Kensington, University Women’s Club, Amaryllis Fleming Concert Hall, Europe House, KIC Budo Tomovic, Dvorac Kralja Nikole u Baru, Crkva Svetog Duha u Kotoru, Auditorio del Tor Vergata, Konzervatorijum “Frederik open” u Parizu i druge. Tokom prve I druge godine studija na Royal College of Music-u je bio angažovan kako na “maratonskim” konceratima (Corelli room, Parry Room, St. Mary’s Abbot Church) tako I RCM Klavirskom festivalu 2019. (Amaryllis Fleming Concert Hall). Učestvovao je na Novogodišnjem koncertu (2018) sopranistkinje Tamare Rađenović, kao poklon gradu Kotoru,a učesnik je i manifestacije “Crnogorska kulturna simfonija “ u Ambasadi Crne Gore u Londonu.
Redovno nastupa u Velikoj Britaniji i Evropi, a takođe je i dio crnogorskih projekata kao što su Kotor Art, Barski Ljetopis, Budva Grad Teatar, Ljetnji kamp za kamernu muziku na Ivanovim Koritima. 2019-te gordine je učestvovao na festivalu “Clara Schuman’s s Circle” posvećenom ovoj kompozitorki.

dr Zoran Živković: „Sa okusom soli", eseji
2022-08-05 21:00 | Dvorac kralja Nikole
dr ZORAN ŽIVKOVIĆ: „SA OKUSOM SOLI“, eseji
Moderatorka: Maja Simović

O djelu:
U naslovu ove knjige je zvuk čuvene pesme poznatog italijanskog kantautora Đina Paolija “Sapore di sale, sapore di mare”, koja je u nas poznata u prepevu Arsena Dedića.
I ne samo zbog toga, prirodno je da ovu knjigu izvesnog senzibiliteta ali ne i manje važnih preokupacija, otvara pravi mediteranski triptih, i to posvećen Federiku Feliniju, Voju Staniću i Arsenu Dediću.
I Felini, i Stanić, kao i Dedić, čine mediteranski trio čiji uticaj, ako ga je zaista bilo, sad bih želeo da je bio veći i značajniji. I to ne samo na mene samog, i ne samo na svet koji znam.

O autoru:
Zoran Živković je rođen 1958. godine u Novom Sadu. Osnovnu školu i gimanziju završio je u Baru, da bi studije jugoslovenske književnosti započeo na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Diplomirao je, magistrirao i doktorirao na beogradskom Fililoškom fakultetu. Autor je knjige „Mediteranski svetionik“ za koju je 2019. godine dobio nagradu Vukove zadužbine za nauku.
Objavio je brojne radove u zbornicima i stručnim časopisima, kao i tekstove u poznatim nedeljnicima i dnevnim listovima.
Bio je dugogodišnji novinar i urednik Radio Bara, jedan od njegovih prepoznatljivih glasova (i lica) osamdesetih.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica: „Bez portfelja"- repriza
2022-08-04 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Gradsko pozorište Podgorica i „Barski ljetopis“
Tekst: Stevan Koprivica
„BEZ PORTFELJA“
Režija: Branislav Mićunović

Dramaturgija: Dragana Tripković
Scenografija: Marko Petrović-Njegoš
Kostimografija: Lina Leković
Asistentkinja reditelja: Branka Knežević

Igraju: Dubravka Drakić, Dušan Kovačević, Simo Trebješanin, Ivana Mrvaljević, Jelena Nenezić Rakočević, Miloš Pejović, Omar Bajramspahić, Ivona Čović Jaćimović i Vahidin Prelić.

Riječ pisca:
Imao sam nakanu da napišem još jednu komediju. Ispočetka, postojala je namjera da se oslonim na Branislava Nušića, kao što se on oslanjao na Gogolja. Da
napravimo ogled – šta bi bilo sa njegovom ministarkom u našem vremenu, u našim prostorima. Stvarnost vremena u kojem živimo, ova neviđena kolekcija oksimorona, ubijedila me je /dodajmo tu i argumentacije reditelja Branislava Mićunovića/ da je izlišno i deplasirano praviti transmisiju Nušića u naše okolnosti.
Sveli bi se na, ko zna koju po redu, reciklažu. Inicijalni motiv postoji, sve ostalo je proizvod ličnog viđenja aktuelnog herbarijuma, u kojem su presovane halucinantne
biljke, čije derivate sami sebi svakodnevno ubrizgavamo. Od tužne komedije „Bez portfelja” se pretvorilo u horor komediju, čiji junaci nisu čudovišta i zombiji, nego neki „slični nama”, kako bi rekao Aristotel. Ili je ovdje ipak riječ o čudovištima?
Stevan Koprivica

O reditelju:
Branislav Mićunović rođen je u Podgorici.
Pozorišni je reditelj. Radio je kao profesor glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Režirao je u pozorištima u Beogradu, Novom Sadu, Rijeci, Tuzli, Nišu. U Crnogorskom narodnom pozorištu ostvario značajne režije: Gospodska krv M. Kavaje, Odbrana i poslednji dani i Obešenjak B. Pekića, Hasanaginica Lj. Simovića, Rat i mir u Grudi V. Radovića, Nora H. Ibzena, Lažni car M. Kovača, San o Svetom Petru Cetinjskom M. Drljević i Njegošev Gorski vijenac. Nagrade: nagrada za režiju Joakim Vujić i Jovan Putnik, Gran-prix za režiju Festivala festivala; Sterijina nagrada; Velika nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta; Nagrada za doprinos pozorišnoj kulturi u Crnoj Gori Veljko Mandić; Trinaestojulska nagrada; Decembarska nagrada, Međunarodna nagrada Zlatna jabuka; Orden Reda Danice hrvatske sa likom Marka Marulića.
Bio je umjetnički direktor festivala “Barski ljetopis”. Obavljao je funkciju direktora i umjetničkog direktora CNP-a. Član je Odbora za pozorišnu umjetnost CANU, predsjednik Senata DANU, počasni predsjednik Festivala Kotor Art. Predsjednik je Nacionalne komisije za saradnju sa UNESCO i Nacionalnog savjeta za kulturu.
Branislav Mićunović je za ministra kulture biran u tri mandata 2008, 2010. i 2012, a bio je i ambasador Crne Gore u Beogradu.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica: „Bez portfelja"- PREMIJERA
2022-08-03 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Gradsko pozorište Podgorica i „Barski ljetopis“
Tekst: Stevan Koprivica
„BEZ PORTFELJA“
Režija: Branislav Mićunović

Dramaturgija: Dragana Tripković
Scenografija: Marko Petrović-Njegoš
Kostimografija: Lina Leković
Asistentkinja reditelja: Branka Knežević

Igraju: Dubravka Drakić, Dušan Kovačević, Simo Trebješanin, Ivana Mrvaljević, Jelena Nenezić Rakočević, Miloš Pejović, Omar Bajramspahić, Ivona Čović Jaćimović i Vahidin Prelić.

Riječ pisca:
Imao sam nakanu da napišem još jednu komediju. Ispočetka, postojala je namjera da se oslonim na Branislava Nušića, kao što se on oslanjao na Gogolja. Da
napravimo ogled – šta bi bilo sa njegovom ministarkom u našem vremenu, u našim prostorima. Stvarnost vremena u kojem živimo, ova neviđena kolekcija oksimorona, ubijedila me je /dodajmo tu i argumentacije reditelja Branislava Mićunovića/ da je izlišno i deplasirano praviti transmisiju Nušića u naše okolnosti.
Sveli bi se na, ko zna koju po redu, reciklažu. Inicijalni motiv postoji, sve ostalo je proizvod ličnog viđenja aktuelnog herbarijuma, u kojem su presovane halucinantne
biljke, čije derivate sami sebi svakodnevno ubrizgavamo. Od tužne komedije „Bez portfelja” se pretvorilo u horor komediju, čiji junaci nisu čudovišta i zombiji, nego neki „slični nama”, kako bi rekao Aristotel. Ili je ovdje ipak riječ o čudovištima?
Stevan Koprivica

Riječ reditelja:
„Čovječanstvo se toliko prozlilo da mu više ne vrijedi fabulizirati“, napisao je Vladan Desnica u komentaru svog esejizovanog romana „Proljeća Ivana Galeba“.
Od te konstatacije, koje sam se bezbroj puta sjetio radeći ovu predstavu, prošlo je više od šezdeset godina, a mi smo gradirali zlo.
Zalud prividi civilizacijskog napretka, zalud.
Čini se da smo mi posebno nadareni za takvu vrstu gradacije.
Zato sam od Stevana Koprivice zatražio tekst koji se neće bazirati na fabuli, nego na vivisekciji fenomena naših svagdašnjih malformacija.
Nijesam u rediteljskom postupku krivio druge, već sam, zajedno sa ansamblom, sklonio zastore sa zrcala u kome se ogledaju naši mrakovi.
U nekoj vrsti pozorišnog egzorcizma suočavali smo se sa zlom i njegovim modifikacijama, glupošću, sujetom, pohlepom, izdajom, koja je postala paradigma vremena.
Dozvoljeno je, u samoodbrani, i nasmijati se tim odrazima, ali nas to neće spasiti od usuda gubitništva.

Branislav Mićunović

O reditelju:
Branislav Mićunović rođen je u Podgorici.
Pozorišni je reditelj. Radio je kao profesor glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Režirao je u pozorištima u Beogradu, Novom Sadu, Rijeci, Tuzli, Nišu. U Crnogorskom narodnom pozorištu ostvario značajne režije: Gospodska krv M. Kavaje, Odbrana i poslednji dani i Obešenjak B. Pekića, Hasanaginica Lj. Simovića, Rat i mir u Grudi V. Radovića, Nora H. Ibzena, Lažni car M. Kovača, San o Svetom Petru Cetinjskom M. Drljević i Njegošev Gorski vijenac. Nagrade: nagrada za režiju Joakim Vujić i Jovan Putnik, Gran-prix za režiju Festivala festivala; Sterijina nagrada; Velika nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta; Nagrada za doprinos pozorišnoj kulturi u Crnoj Gori Veljko Mandić; Trinaestojulska nagrada; Decembarska nagrada, Međunarodna nagrada Zlatna jabuka; Orden Reda Danice hrvatske sa likom Marka Marulića.
Bio je umjetnički direktor festivala “Barski ljetopis”. Obavljao je funkciju direktora i umjetničkog direktora CNP-a. Član je Odbora za pozorišnu umjetnost CANU, predsjednik Senata DANU, počasni predsjednik Festivala Kotor Art. Predsjednik je Nacionalne komisije za saradnju sa UNESCO i Nacionalnog savjeta za kulturu.
Branislav Mićunović je za ministra kulture biran u tri mandata 2008, 2010. i 2012, a bio je ambasador Crne Gore u Beogradu.

Feđa Štukan: „Blank", roman
2022-08-02 21:00 | Dvorac kralja Nikole
FEĐA ŠTUKAN: „BLANK“, roman
Moderatorka: Marija Šušter

O djelu:
Autobiografski roman glumca Feđe Štukana, bi se s pravom mogao svrstati i među istorijske udžbenike. Napisan je na nagovor Anđeline Džoli i Breda Pita kao moguća građa za igrani film. Od snajperiste u specijalnim jedinicama u ratu, beskućnika i heroinskog ovisnika u miru, pa sve do reflektora holivudske “”A”” produkcije. Priča o životu i smrti, politici i vjeri, mržnji i ljubavi.
Blank surovo i bez licemjerja demistifikuje bosanski rat koji vode lokalni lopovi, aminuju hodže i popovi, a koriste političari svih fela. Blank je i demistifikacija religije. Ova knjiga demistifikuje i državu koja ubija vlastitu djecu, a predstavlja na kraju i demistifikaciju međunarodne politike koja, uz šampanjac, kavijar i diplomatski humor posmatra predstavu i aplaudira glumcima koji stvarno umiru na životnoj pozornici pretvorenoj u gladijatorsku arenu.
Ova knjiga se čita u jednom dahu. Štukan piše veoma direktno, kratko i jasno, puca pravo u glavu, bez suzdržavanja i viška riječi. Knjiga Blank je stvarna, surova, bolna, tragikomična, nevjerovatna, svedena na nivo običnog čoveka.
„Ovo je knjiga koja nikada nije ni trebala biti objavljena pa sam, misleći da to niko nikad neće čitati, imao slobodu da napišem sve.”, Feđa Štukan.

O autoru:
Feđa Štukan rođen je u Sarajevu 28.01.1974.godine. Diplomirao je glumu u klasi Mustafe Nadarevića i Aleksandra Jevđevića, a na istoj Akademiji scenskih umjetnostosti Univerziteta u Sarajevu je i magistrirao.
Jedan je od rijetkih glumaca sa naših prostora koji je imao priliku da glumi s oskarovcima poput Benisia del Tora, Kolin Firta, Tim Robinsa, Ben Kingslija, kao i u filmovima Terensa Malika, Marka Vinterberga, Andjeline Džoli. Štukan je takođe prisutan u ex-yu kinematografiji, u filmovima „Zgarište“, „Gori vatra“, „Nafaka“, „Top je bio vreo“, „Nečista krv“, serijama „Klan“, „ Kotlina“ i mnogim drugim. Stalni je član Kamernog teatra 55 iz Sarajeva. Strastveni je pilot, padobranac, motorista, ali i predavač teorijske grupe predmeta u Pilotskoj školi u Sarajevu.
Roman „Blank“ objavio je 2019.godine i ovo intrigantno autobiografsko štivo za kratko vrijeme postalo je najčitanije djelo na prostorima bivše Jugoslavije.

Mirsad Kurgaš: „Česme (hajrati i zadužbine u barskom kraju)"
2022-08-01 21:30 | Dvorac kralja Nikole
MIRSAD KURGAŠ: „ČESME (HAJRATI I ZADUŽBINE U BARSKOM KRAJU)
Moderator: Radomir Petrić

O djelu:
SVJEDOČANSTVO O KULTURI PROŽIMANJA TRIJU RELIGIJA
“Knjiga “Česme, hajrati i zadužbine u barskom kraju“ autora Mirsada Kurgaša predstavlja značajan doprinos istraživanju ukupnog kulturnog nasleđa barskog kraja. Kurgaš je na veoma kvalitetan način uspio da istraživački obuhvati impozantan broj zadužbina iz različitih vremenskih perioda koje u cijelosti ili djelimično i danas postoje a svjedoče po izuzetnoj razvijenoj kulturi življenja u ovom drevnome gradu na obali Jadranskoga mora. Doima se izuzetno kvalitetni i njegov originalni i nepristrasni pristup jer obrađuje zadužbine i javna dobra te i druge objekte kako bošnjačko, albanske, muslimanske tako i srpske, crnogorske, albanske, pravoslavne – katoličke spomenike što svjedoči o kulturi prožimanja triju religija koji izgrađuju poseban identitet ovoga kraja, posve originalan i autentičan. Također njegov istraživački osjećaj usmjerio ga je ispravno da u svom djelu podjednako tretira spomenike iz urbanog i ruralnog okružja ovog prostora čime je postigao da čitalac ima cijelovitu sliku svih oblika društvenog osjećaja i
odgovornosti spram drugih u svom neposrednom okruženju. Način obrade svakog pojedinačnog spomenika izuzetno je precizan, podkrijepljen adekvatnim činjenicama, kao i prilozima fotografije svakog od tih spomenika uz transcript epitafa koji sadrže poruke htitora i vakifa i najčešće podatke o njima, povodima izgradnje te datumima datiranja spomenika. Kod pojedinih spomenika čak ima i izvore, to jest autentična svjedočenja starosjedilaca da je na njima u prethodnim vremenima stajao drugi zapis, kao što je slučaj kod česme na
lokalitetu Gornji Stari Sušanj.
Odabir rada na ovakvom istraživačkom projektu predstavlja visprenost Mirsada Kurgaša, jer su ovakvi hajrati i zadužbine najbolji svjedoci prisutnosti nekog naroda na određenom lokalitetu. Njima se, posebno kod onih koji imaju sačuvane autentične zapise, potvrđuje prisustvo i uvriježenost nekog naroda na tom prostoru. Pored toga oko česama su se, kao javnih dobara, uvijek okupljali ljudi i one su predstavljale neku vrstu sastajališta te nerijetko orijentira i simbola – što svjedoči o tome da predstavljaju važan biljeg koji je narodu služio kao putokaz i smjernica. To zapravo znači da se oko njih odvijao život, te su stoga nerijetke legende, mitovi, hićaje, skaske I druge priče koje je Kurgaš vrlo uspješno inkorporirao u svoj tekst sa preciznim izvorima njihovog bilježenja.
(…)Ovo djelo ozbiljan je prilog i važan polazični materijal za neke buduće istraživače koji se budu htjeli baviti izradom kulturno – historijske monografije barskog kraja, jer je na mikroplanu kroz uzorak tek jednog dijela znamenitosti sveobuhvatnim pristupom dokazalo svu slojevitost, bogatstvo i trajnost naroda na ovome prostoru. S druge strane, može poslužiti i kao veliki znak upozorenja da se priličan broj ovih hajrata i zadužbina restauriraju, obnove i zaštite od daljnjeg urušavanja I propadanja. Istraživačka dosljednost i upornost Mirsada Kurgaša dovela je do toga da u svojoj knjizi obradi čak i one skoro pa upotpunosti nestale objekte ove vrste, čime je učinio značajnu uslugu onim institucijama i odgovornim ljudima u njima koje trebaju voditi brigu o njima.
Iz svih probrojanih razloga knjigu “Česme, hajrati i zadužbine u barskom kraju“ toplo preporučujemo jer smatramo da je veoma važan doprinos kako kulturi pamćenja i sjećanja tako i istraživanju, zaštiti i očuvanju kulturno – historijskog nasleđa ne samo Bara i Crne Gore već šireg balkanskog prostora jer se kroz prožimanje ovih spomenika ustvari jasno oslikava I prožimanje najznačajnih naroda ovog prostora. Isto tako, knjigu preporučujemo kako stručnoj javnosti tako i širim čitalačkim krugovima koji će se kroz nju moći podrobno I naučno utemeljeno informirati o svim važnim objektima ove vrste u barskome kraju, ali i naučiti kulturi zajedničkoga života i dijeljenja jednog prostora sa drugima i drugačijima.”
Dr Jahja Fehratović

O autoru:
Mirsad Kurgaš (1961, Bijelo Polje) diplomirao je na Višoj školi unutrašnjih poslova u Beogradu. Kao student, bio je predsjednik partijske organizacije na VŠUP u Zemunu. U periodu od 1984. do 1992. godine radio je kao Viši inspektor u službi Republičkog ministarstva unutrašnjih poslova. Od 1997. godine živi i radi u Baru kao samostalni preduzetnik Zlatarskooptičarske radnje “Mirza”.
2010. godine osniva NVO “Broj 19 – Number 19”, sa ciljem promovisanja i afirmacije vjerskog, kulturnog i istorijskog nasljeđa crnogorskih građana islamske vjeroispovijesti kao autohtonog evropskog naroda, kao i revitalizacije i očuvanja vjerske i kulturne baštine i međusobnog upoznavanja i dijaloga uz širenje kulture, mira, tolerancije, razumijevanja i suživota među narodima, vjerama i kulturama u Crnoj Gori i šire.
Kao rezultat naučno-istraživačkog angažovanja u oblastima revitalizacije i očuvanja vjerskog i kulturnog identiteta crnogorskih građana islamske vjeroispovijesti (promocije knjiga, okrugli stolovi, tribine, izložbe…) kao i aktivnosti na humanitarnom planu bez obzira na rasu, pol, vjeroispovijest kako u Crnoj Gori tako i van nje, objavio je i preko tri stotine članaka, a uz to je i zaslužan za proglašenje Mevluda Hafiza Gaševića kao nematerijalnog kulturnog dobra Crne Gore. Suosnivač je džemata “Novi Bar” i prve Islamske knjižare u Baru.
Kao autor i dopisnik agencije SANA, objavio je i brojne članke u Glasu Islama i Reviji Sandžak.
Otac je troje djece i djed sedmoro unučadi.

Željko Milović i Anto Baković: „Bar. Događaji.", izložba fotografija
2022-08-01 20:30 | Korzo kod statue Popa Dukljanina
ŽELJKO MILOVIĆ I ANTO BAKOVIĆ: „BAR. DOGAĐAJI.“, izložba fotografija
O izložbi:
Izložba starih fotografija „Bar. Događaji.“ je nastavak prošlogodišnje postavke „Bar. Ljudi.“ u saradnji NVO Mediteran Multimedia i Barskog ljetopisa. Cilj izložbe je podsjećanje na ljude koji su ugradili dio sebe u temelje modernog i savremenog Bara i događaje koji su promijenili izgled i funkcionisanje grada i opštine. Postavka na atraktivnom mjestu, barskom korzou, omogućava da fotografije vidi mnogo veći broj ljudi, Barana i njihovih gostiju, nego što bi bio slučaj u zatvorenim prostorijama. Na izložbi „Bar. Događaji.“ biće izloženi snimci iz fundusa višedecenijskog hroničara objektivom Anta Bakovića, ali i radovi drugih, mahom anonimnih fotografa, iz prve polovine XX vijeka.

O autorima:
Željko Milović (Bar, 1968) je književnik, novinar i publicista, urednik portala Bar Info. Prvi je laureat godišnje nagrade časopisa „Komun@“ za promociju i valorizaciju kulturne baštine Crne Gore i dobitnik književne nagrade „Ćamil Sijarić“ za zbirku pripovijetki. Autor je 12 knjiga poezije i proze, samostalni autor ili koautor 8 monografija i prigodnih publikacija o Baru, te jedne monografije o crnogorskoj pop-rock muzici. Autor je i dokumentarnog filma „Bar na vremenskoj kapiji“. Urednik je u izdavačkoj kući „Mediteran Multimedia“ iz Bara. Ovo je treća izložba fotografija i memorabilija koju potpisuje Željko Milović („Najljepše su pjesme tebi ostale – prve tri decenije barskog pop-rocka“, „Bar. Ljudi.“).

Anto Baković (Split, 1947) fotografijom profesionalno počinje da se bavi krajem šezdesetih godina, kao mladi hipik koji je lutao širom SFRJ, kada su mu prvi radovi objavljeni u „Slobodnoj Dalmaciji“. Od januara 1977. živi u Baru. Slobodni fotograf postaje 1986. godine, a dvije godine kasnije pokreće poznati foto-video studio „Yugophoto“. Njegove fotografije iz Bara objavljivali su svi važniji dnevni i revijalni listovi sa prostora nekadašnje Jugoslavije. Imao je nekoliko samostalnih izložbi („Ne žmurimo pred lošim stvarima“, „NATO u misijama mira – Bar južna vrata Jadrana“, „Topolica u oku Anta Bakovića 1977-1990“, „Četrdeset godina od zemljotresa 1979“…) i učestvovao u velikom broju grupnih i on-line postavki. Autor je zbirke poezije „Obično oko nasukano“ i koautor knjige “Tradicionalna barska kuhinja”. Bio je jedan od prvih članova Udruženja književnika “Ars Antibari”, član uprave Biciklističkog kluba Bar, predsjednik Udruženja ronioca Bara, jedan od osnivača Društva Dalmatinaca u Baru, predsjednik NVO Mediteranski centar fotografije, pokretač „Mont press photo“ konkursa za najbolju novinsku fotografiju u crnogorskim medijima, jedan od pionira barskog internacionalnog TV festivala za čije je prvo izdanje usnimio film, pokretač projekta „Omnia Vita Ex Mare”… Danas je urednik portala „Jedro“.

Aleksandra Vojvodić Jovović, veče solo pjesama
2022-07-31 21:00 | Dvorac kralja Nikole
ALEKSANDRA VOJVODIĆ JOVOVIĆ (sopran), veče solo pjesama
Mr Aleksandra Vojvodić Jovović je rođena u Baru, gdje je završila nižu muzičku školu. Nakon niže završava srednju muzičku školu ,,Vasa Pavić“ u Podgorici i to dva odsjeka – teoretski i odsjek za solo pjevanje u klasi prof. Larise Dašić Simović. Muzičku akademiju – teoretski odsjek završila je na Cetinju , nakon čega se upisuje na Muzičku akademiju u Sarajevu, odsjek solo pjevanja u klasi primadone prof. Radmile Bakočević. Magistrirala je solo pjevanje 2013. u klasi mr Aleksandre Ristić.
Iza sebe ima veliki broj nastupa i solističkih koncerata u Crnoj Gori i inostranstvu, od kojih izdvaja koncerte u Moskvi, Milanu, Istanbulu, Sarajevu, Skoplju, Zagrebu, Rijeci, Puli, Splitu, Ljubljani, Beogradu. Sarađivala je sa poznatim ansamblima, dirigentima i operskim pjevačima. Snimila je CD pod nazivom Korijeni, sa crnogorskim pjesmama obrađenim u new age stilu. Sa kolegom Aleksandrom Basarabom je uradila obrade crnogorskih pjesama za glas i klavir, a povodom 10 godina od obnove Nezavisnosti snimila je pjesmu i spot Iskra vječnog plamena. Trenutno radi kao prof. solo pjevanja i aktivna je na muzičkoj sceni Crne Gore .

Izložba radova Milovana Mikija Radulovića
2022-07-30 21:00 | Dvorac kralja Nikole
IZLOŽBA RADOVA MILOVANA MIKIJA RADULOVIĆA

Biografija:
Milovan Miki Radulović rođen je 1947. godine u Nikšiću. Pedagošku akademiju, grupa likovno vaspitanje završio je 1972. godine u Nikšiću. Pet godina kasnije diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti u Beogradu u klasi prof. Miloša Bajića, a 1980. godine magistrirao kod prof. Radenka Miševića, na istom fakultetu. Član je ULUCG-a od 1987. godine. Pripadao je umjetničkoj grupi ”Generacija 9” .
Priredio je oko 30 samostalnih i učestvovao na preko 200 grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu: Nikšić, Podgorica, Beograd, Novi Sad, Skoplje, Pančevo, Rijeka, Trst, Bar, Herceg Novi, Bari, Rim, Pariz i dr. Dobitnik je više stručnih nagrada, među kojima nagrada Oslobođenja grada Nikšića. Radio je kao profesor likovnog vaspitanja u Gimnaziji u Nikšiću. Bavi se slikarstvom, akvarelom i crtežom.

Amira Medunjanin
2022-07-28 21:00 | Ljetnja pozornica Doma kulture
AMIRA MEDUNJANIN & ANTONIO VRBIČKI, ATILA AKSOJ, RIAD GUZIN

Biografija:

Amira Medunjanin je rođena u Sarajevu, 23. aprila 1972. godine.
Od samih početaka svoje karijere traži odgovarajući pristup tumačenju i predstavljanju tradicionalne muzike jugoistočne Europe i pokušava se usredsrediti na onaj dio naše umjetnosti iz perspektive modernog svijeta koji nas okružuje.
Njena opčinjenost ljepotom usmene tradicije ovih prostora navela ju je da se posveti stvaranju specifičnog umjetničkog izraza koji nije sastavni dio muzičkih trendova, ili kompromisa kako bi se uklopio u postojeće muzičke kalupe. Kroz rad s profesionalnim umjetnicima i mnogobrojnim koncertima uspješno predstavlja kulturu s ovih prostora, odnosno balkansku tradicionalnu muziku na svjetskoj World Music sceni. Odlično poznavanje engleskoga jezika olakšalo je predstavljanje jedinstvenog koncepta projekata u zapadnoj Evropi i šire.
Muzički novinar Garth Cartwright naziva je “bosanskom Billie Holiday” poredeći način na koji se Amira igra sa sevdahom, nalazeći novi kontekst i formu u tradiciji staroj stotinama godina.
Dobitnica je, između ostalih, i prestižne nagrade La plue belle voix feminine 2012 (Najbolji ženski vokal 2012. godine) Fondacije Orange (Francuska, Marseille, Babel Med Music festival).
Takođe je dobitnica nagrade PORIN za najbolju žensku vokalnu izvedbu u 2020. godini i najbolji album svjetske muzike 2020. godine.
Gostovala je na albumu Bal-Kan: Honey and Blood, čuvenog katalonskog umjetnika Jordija Savalla, s kojim aktivno sarađuje i nastupa širom svijeta.
U prethodnom razdoblju od devetnaest godina vlastitim je snagama objavila jedanaest nosača zvuka koji su obuhvatili muzičko nasljeđe Bosne i Hercegovine s osvrtom na regionalnu perspektivu.

Pozorište „Deže Kostolanji“ Subotica/Kosztolányi Dezső Színház: Vitezovi “Lake male”
2022-07-27 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Pozorište „Deže Kostolanji“ Subotica/Kosztolányi Dezső Színház
Vitezovi “Lake male”
Režija i scenografija: Andraš Urban

Dramaturzi: Kornelija Goli i Tamaš Olah
Kompozitor: Arpad Serda
Kostimografkinja: Marina Sremac
Asistentkinja kostimografkinje: Senka Ranosavljević
Koreografkinja: Timea Filep
Asistentkinja reditelja: Žofija Serda
Igraju: Timea Filep, Andrea Verebš, Dina Dedović Tomić, Blanka Horvat, Gabor Mesaroš, Boris Kučov, David Buboš
Učesnici video snimaka: Marta Bereš, Emeše Nađabonji, Arpad Mesaroš, Imre Elek Mikeš

Riječ dramaturškinje:
„Posegnuli smo za praoperetom, koja se nije ustručavala od izrugivanja politici ili javnosti, za ironijom. Ovo je šarolika predstava, uspostavili smo šaroliku strukturu sa pesmama, šalama, ali bavili smo se i sopstvenom tradicijom, što je veoma važno. Osvrćemo se na istoriju vojvođanskog mađarskog pozorišta, na baštinu kojoj pripadamo, koja predstavlja organski deo ovog operetskog sveta, što će publika moći da vidi na sceni.”
Tamaš Olah

Riječ reditelja:
Siže predstave staje u nekoliko reči: glumcima je dozlogrdio njihov položaj i formirali su sindikat. Pod rediteljskom imaginacijom, uz improvizacije glumaca, dobija se dvočasovna opereta sa mnogo pesme, igre, humora, ali i ironije. Opereta je popularna forma u mađarskom kulturnom miljeu i specifičan momenat. Ipak, mi nismo izabrali žanr, ja se ne bavim žanrom, niti me zanima, niti mislim da je to bitno pitanje, ali žanr je nastao tokom procesa proba, naravno, uz našu želju da predstavu vodimo u pravcu varijetea.
Često se postavlja pitanje zone komfora, to jeste teško, ali ima izazova u tome da prevaziđeš svoje granice. Veoma brzo shvatimo da smo ušli u rutinu, to ubija naše scene. Rutina je, u stvari, najveći otrov za umetnost. Probijanje određenih ograničenja upravo je protivotrov. Ali pitanje je i o čemu možemo i o čemu smemo da govorimo.
Andraš Urban

Riječ kritike:
(…) Savremeni teatar, barem onaj koji poput „Deže Kostolanjija“ odbija da svede sebe na zabavu za dokonu publiku – ne samo da je odustao od podražavanja života i od tako shvaćene glume nego insistira na potrazi za istinom o tom životu. Današnje istraživačko pozorište preispituje odnose između stvarnosti i teatra ne pristajući da bude imitacija života i pokušava da na umetničke načine u teatru generiše autentičan život. Takvom pozorištu više nisu potrebni glumci izvođači nego glumci kreatori. Da li je, međutim, savremeno pozorište svim svojim segmentima spremno za ovakve izazove, i da li su baš svi glumciu stanju da participiraju u takvom teatru?
(…) Postepeno se, dakle, u Vitezovima ՚Lake male՚ razgrću zavese koje prikrivaju autentično utemeljenje ove pobune u teatru, da bi, posredstvom tipično malograđanskog žanra, na pozornicu stupilo i sve ono što uz taj žanr i tu estetiku logično sledi. Naspram autentično umetničkih preispitivanja istine o životu i stvarnosti, od teatra se danas zahteva da bude zabavan, a sa zabavom ide i zaborav koji lako vodi u samozaborav.
(…) Urban se u predstavi poigravao i vlastitim rediteljskim pristupom teatru. Atraktivnom operetskom koreografijom, koju je osmislila Timea Filep, vešto i promišljeno, ali i samoironično, razgrađivao je svoju rediteljsku svedenost; operetski kupleti sada imaju funkciju songova, a sadržaj njihovih tekstova dobija ironičnu snagu na koju nas je ovaj reditelj navikao. Ujedno, Urban je i autor scenografije: u prvom delu predstave scenski proctor je sveden na praznu pozornicu, dok nas u drugom tri velika platna banalnošću svojih motiva – predeo s drvetom, razigrani jeleni na poljani te fontana na pustoj livadi s plavim nebom kojim krstare oblačići – upućuju na kič kao temelj operetskog pogleda na svet. Na tragu Abrahama Mola i njegove studije „Psihologija kiča – umetnost sreće”, Urban pokazuje kako operetski kič ne samo što čini svakodnevni život prijatnim nego i na koji način teatar, želeći da u kontekstu tiranije tržišta ugodi gledaocu (koji je postao kupac umetnosti), uspostavlja konkretne rituale koji taj život čine lepšim. No, isto tako, reditelj ukazuje i kuda prepuštanje kiču vodi – i umetnike i publiku. Srećom, Andrea Verebeš, Blanka Horvat, David Buboš, Dina Dedović Tomić, a naročito Timea Filep, Boris Kučov i Gabor Mesaroš evidentno nisu glumci koji se pobune protiv teatra kakav pravi Andraš Urban. Ne samo da su iskazali volju i predanost da učestvuju u ovoj „pobuni“ nego su savršeno balansirali između različitih estetika i raznovrsnih zadataka koje je reditelj stavio pred njih, bili su i pomalo zbunjeni pozorišni debitanti, i uspaljeni pobunjenici, ali i sjajni učesnici operetskog spektakla. Svakako su doprineli da nastane nova, odlična i uzbudljiva predstava Pozorišta „Deže Kostolanji“, ali i još jedna tačka scenske smelosti i pameti na sve skromnijoj mapi ovdašnjeg teatarskog života.
Aleksandar Milosavljević
(Kritika je deo projekta „Kritičarski karavan“ koji realizuje
Udruženje pozorišnih kritičara i teatrologa Srbije, pod pokroviteljstvom Ministarstva kulture i informisanja)

O reditelju:
Andraš Urban (Senta, 1970) studirao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi Vlatka Gilića i režirao u Narodnom pozorištu u Subotici. Devedesetih godina napušta studije i vraća se u Sentu da bi 2000. diplomirao u klasi Bore Draškovića. Po završetku studija započinje njegov profesionalni angažman u pozorištu „Deže Kostolanji” u Subotici, čiji je sadašnji direktor. Bogati rediteljski opus Andraša Urbana svedoči o njegovom raznolikom interesovanju i traganju za novim, alternativnim pozorišnim izrazom.
Nagrađen je brojnim i značajnim nagradama na pozorišnim festivalima (Bitef, 1992, Festival alternativnog teatra Mađarske, 2003. i 2004, Sterijino pozorje 2011. i 2016, Infant, 2008) ali svakako treba izdvojiti prestižnu nagradu „Mari Jašai” koja se dodeljuje kao najznačajnija nagrada Mađarske za pozorišnu umetnost čiji laureat postaje 2008. godine.

Teatar Exit, Zagreb: „Realisti"
2022-07-26 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Teatar „Exit“ Zagreb
Jure Karas
„REALISTI“
Režija: Matko Raguž

Scenograf i autor svjetla: Matko Raguž
Koreografkinja: Ksenija Zec

Igraju: Domagoj Ivanković, Nika Ivančić, Nikola Nedić, Rok Juričić, Fabijan Komljenović
O predstavi:
Svijet srlja u propast, a ljudi u šoping-centre.
Reality show postaje stvarniji od vijesti. Tražimo poslove tamo gdje ih nema, a samo su smrt i kredit neizbježni.
Nepodnošljiva lakoća površnosti dopušta nam misliti da možemo ostvarivati svoje snove bez imalo uloženog truda ili resursa bilo koje vrste.
Diskriminacija, predrasude, neprilagođenost, narušeni raznovrsni međuljudski odnosi.
Realisti nam kroz smijeh govore o haotičnoj realnosti i apsurdnostima vremena u kojem živimo u maniru kabarea kroz parodiju i muzičke komentare.

Riječ kritike:
„REALISTI” ISPRAĆENI STAJAĆIM OVACIJAMA
„Teatar Exit ima novu hit-predstavu – Realiste, kabare kojem se može predvidjeti ‘sudbina’ primjerice Njuški ili do sada nedostižnih Kauboja, definitivno najvećeg hita ovog kazališta. Subotnja premijerna publika ispratila je Realiste stajaćim ovacijama. I bilo je zasluženo, zbog nevjerojatne glumačke energije koja se vratila u kazalište koje od svojih početaka inzistira na glumačkoj izvrsnosti. Tekst Jure Karasa, nije nepoznat zagrebačkoj kazališnoj publici, jer Realiste smo gledali na Danima satire, štoviše – u izvedbi SNG Nova Gorica i u režiji Tijane Zidajnič, bila je to i pobjednička predstava Dana satire 2019. godine. Ovi zagrebački, exitovski “Realisti” su čak i bolji od toga. Možda su i najbolja stvar koja nam se mogla dogoditi u ovim crnim vremenima, predstava u kojoj publika uživa, smije se od početka do kraja, ali smije se na vlastitom sudbinom i nadasve pametnim prikazom naše stvarnosti. Redatelj Matko Raguž i koreografkinja Ksenija Zec stvorili su okvir za glumačke akrobacije i nevjerojatnu zajedničlu igru petoro mladih glumaca. Oni su: Domagoj Ivanković, Nika Ivančić, Nikola Nedić, Rok Jurčić i Fabijan Komljenović.”
Bojana Radović (Večernji list)

NOVI HIT TEATRA EXIT
Exitove predstave uvijek su bile pravi izvedbeni biseri, visokoestetizirane produkcije snažne scenske energije koje su okupljale sjajne, iznimno kreativne umjetnike i glumce, od kojih su mnogi poslije postali velike glumačke zvijezde. Zahvaljujući tomu, to je malo nezavisno kazalište u Ilici 208 sagradilo postojanu bazu obožavatelja, a da pritom u 28 godina postojanja nije bilo prisiljeno odstupiti od svoje misije stvaranja nešto „drukčijeg kazališta“, temeljena na idealu autentične umjetnosti koja neumorno traži izlaz iz okvira konvencionalnoga scenskog promišljanja, pritom uporno u središte svoga stvaralaštva postavljajući glumačko umijeće.
Nova Exitova predstava, komični kabaret Realisti, premijerno postavljen 12. ožujka, apsolutno se nastavlja na dosadašnji niz najvećih uspješnica toga teatra. Komad koji je po predlošku slovenskoga pisca, scenarista i glazbenika Jure Karasa preveo, adaptirao i režirao Matko Raguž, urnebesno je duhovita, izvrsno glumački oblikovana predstava, savršen spoj čiste kreativnosti, oštre socijalne kritike i divnog, sočnog humora.
Kabaretski uobličen satirični niz beskrajno zabavnih narativnih skečeva, Realisti su britka parodija suvremenoga trenutka modelirana na spoju komične estetike bosanskohercegovačke Top liste nadrealista i ekspresivnog, nesputanog, politički nekorektnog montipajtonovskog humora, koja pozornicu pretvara u poligon ozbiljnoga društvenokritičkog teatarskog angažmana. (…)
Bogato protkana iskričavim crnim humorom, spektakularna komedija o tragičnom stanju suvremenoga svijeta pravo je osvježenje na kulturnoj karti Zagreba, primjer izvanredno uigrane kolektivne scenske sinergije i pravi kreativni biser koji temama, pristupom i izvedbom dokazuje da je kazalište još itekako relevantan medij, da je itekako u dodiru s našom stvarnošću i da može biti itekako zanimljivo suvremenoj publici.
Ukratko, zagrebački Teatar Exit ponovo ima hit.”
Gea Vlahović (Vijenac)

Predrag Milović: „Košarkaške i druge priče", kratke priče
2022-07-25 21:00 | Košarkaški teren kod Gimnazije
PREDRAG MILOVIĆ: „KOŠARKAŠKE I DRUGE PRIČE”, kratke priče, (drugo, dopunjeno izdanje)
Moderator: Željko Milović
O djelu:
Riječ je o zbirci priča poznatog košarkaškog trenera iz Bara, koji od 1989. živi u Sloveniji, vodi tamošnje ekipe u kontinuitetu 33. godinu, i oglašava se kolumnama na web-sajtovima i u časopisima.
Knjiga „Košarkaške i druge priče” je podsjetnik na pionirske dane košarke u gradu pod Rumijom, zbirka anegdota, ali i preciznih informacija i zabilješki iz dnevnika koje je Milović decenijama vodio tokom igračke i trenerske karijere. Pored ostalog, čitalac stiče uvid o postojanju prvog neformalnog kluba „Gimnazijalac”, nastanku prvog registrovanog kluba „Mladost”, ulasku u Drugu, pa u Prvu B ligu Jugoslavije, zlatnim danima ženske košarke u Baru tokom osvajanja Lige i Kupa Crne Gore… kroz sentimentalnu prizmu nostalgije za rodnim krajem. Djelo oživljava Bar sedamdesetih i osamdesetih: u njemu su autorovi prijatelji iz djetinjstva i mladosti, košarkaši koji su odavno posljednji put stupili na parket sale, betonski i tereni osnovnih škola, jeftini jugoslovenski hoteli, putovanja na utakmice taksijem, dječaci predugačkih ruku i nogu, djevojčice nježnih pokreta koje se razgoropade na terenu, barake Trudbeničkog naselja, hotel „Agava”, Bedžetijeva slastičara, parapet pored mora, diskoteka „Crveni talas”, „Tarini” autobusi… i lepeza barskih oriđinala koji su ostavili pečat u životu grada, na području od drvenih gatova do Zgrada solidarnosti i Pivnice, od Madžarice do Stare raskrsnice…
O autoru:
Predrag Peđa Milović rođen je 28.09.1959 u Podgorici, ali se preselio u Bar 1966. gdje je završio osnovnu školu „Meksiko”, a zatim i gimnaziju „Niko Rolović”. Studirao je na podgoričkom Pravnom fakultetu u , ali zbog posvećenosti košarci i upisa na Višu trenersku školu u Beogradu 1984. godine nikada nije diplomirao. U Sloveniju se preselio 1989. godine gdje i danas živi sa porodicom. Svoj život je posvetio sportu. Prvobitno se bavio fudbalom, zatim atletikom i odbojkom, a kada je radničko trudbeničko naselje na Madžarici, gdje je živio, dobilo koš zavolio je košarku i ostao joj vjeran.
Knjigu „Košarkaške i druge priče” posvetio je svojim unucima Nikši, Fjodoru i Luki.

Variete trio Montenegro
2022-07-24 21:00 | Dvorac kralja Nikole
VARIETE TRIO MONTENEGRO
Dijana Orlandić (flauta), Miroslav Č. Ilić (harmonika) i Petar Dobričanin (gitara)

Program:

G.Hermosa- Anantango
A. Vivaldi- Zima ( I i II stav)
R. Dynes- Tango en skai
R. Galiano- Tango pur Claude
Paco de Lucia- Entre dos Aguas
J.K. Mertz – Madjarska rapsodija

( Petar Dobricanin)

A. Piazzola- Libertango
A. Scnitke- Polka

Biografije:
Miroslav Č. Ilić je rođen 1988. godine u Prokuplju. Osnovno i srednje muzičko obrazovanje stekao je u Podgorici (UŠMB „Vasa Pavić“) u klasi prof. Predraga Jankovića, a Muzičku akademiju završio je na Cetinju u klasi istog profesora.
Kao solista i kamerni izvođač, laureat je na republičkim (2000, 2002, 2006. i 2009. godine) i međunarodnim takmičenjima: „Majski susreti mladih harmonikaša“ Lazarevac (2008.), „Dani harmonike“ Smederevo (2011.), „Italia award“ Pineto (2011.), „37. Međunarodni susreti harmonikaša“ Pula (2012. godine, sa triom harmonika dobitnik i kupa grada Pule sa najviše osvojenih bodova u svim kategorijama).
Nastupao je na međunarodnim muzičkim festivalima Harmonika fest (Crna Gora), Nei suoni dei luoghi (Italija), Carniarmonie (Italija), koncertima u zemlji i regionu. Aktivno sarađuje sa Muzičkim centrom Crne Gore u čijoj organizaciji je odsvirao više koncerata, nastupio je i sa simfonijskim orkestrom i istaknutim gitaristom Milošem Karadaglićem. Svirao je koncerte u organizaciji muzicke fondacije „Santa Cecilia“, pozorišne predstave za Crnogorsko narodno pozorište i Gradsko pozorište Podgorica, svečane akademije… Usavršavao se na majstorskim kursevima kod profesora P. Fjenuka, V. Murze i dr.
Od 2009. godine radi kao pedagog u školi za osnovno i srednje muzičko obrazovanje „Vasa Pavić“ u Podgorici, na predmetima harmonika i kamerna muzika. Njegovi đaci su laureati i dobitnici prvih nagrada.

Dijana Orlandić (1989) je rođena na Cetinju. Niže i srednje muzičko obrazovanje je stekla u Kotoru, u klasi prof. Jasminke Terzić i doc. Žane Lekić. Tokom školovanja osvojila je brojne nagrade među kojima su: I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Požarevcu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Davorin Jenko“ u Beogradu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Barleti. Pohađala je majstorske kurseve kod istaknutih flautista: prof. Ljubiša Jovanović (Srbija); Karolj Maročik (Srbija); Mishel Debost (Amerika); Matej Zupan (Slovenija); Felix Renggli (Švedska); Vinsent Lukas (Francuska). Kao prva flauta Young Euro Classic orkestra nastupala je u Concert Haus-u u Berlinu, Kaselu, i Splitu, pod dirigentskom upravom Henriha Šifta. Treću godinu studija završila je u Kini u klasi prof. Gouliang Hana. Tokom boravka u Kini, imala je čast da radi sa James Galway-em, najvećim flautistom našeg vremena. Godinu kasnije kao njegov stipendista pohađala je masterclass u Švajcarskoj. Diplomirala je na Muzičkoj Akademiji na Cetinju u klasi profesora Ljubiše Jovanovića. Angažovana je kao profesor u Muzičkoj školi „Vasa Pavic” u Podgorici.

Petar Dobričanin, profesor, rođen je u Podgorici gdje je stekao osnovno i srednje muzičko obrazovanje u klasi Srđana Bulatovića, kod kojeg je završio i Muzičku akademiju na Cetinju. Kao jedanaestogodišnjak je održao prvi solistički koncert i od tada veoma uspješno nastupa kako u zemlji, tako i u regionu. Dobitnik je brojnih nagrada na takmičenjima gitare, a usavršavao se i na majstorskim kursevima kod eminentnih svjetskih profesora gitare kao što su: Oskar Gilja, Kostas Kociolis, Edin Karamazov, Goran Krivokapić, Vera Ogrizović, Gaele Solal i drugi.

Radomir Petrić i Sabrija Vulić: „Pola vijeka stvaralaštva Muharema Muratovića", monografija
2022-07-22 21:00 | Dvorac kralja Nikole
RADOMIR PETRIĆ I SABRIJA VULIĆ: „POLA VIJEKA STVARALAŠTVA MUHAREMA MURATOVIĆA“, monografija
Moderatorka: Maja Tomović

O monografiji:
Projekat „Pola vijeka stvaralaštva Muharema Muratovića” obuhvata izradu monografije posvećene ovom uglednom crnogorskom slikaru rodom iz Mrkojevića i njegovom vrijednom jubileju od značaja za savremenu crnogorsku likovnu scenu.
Na preko 160 stranica obuhvaćene su sve faze Muratovićevog stvaralaštva, o kojem je stručni sud dao uvaženi crnogorski likovni stvaralac i kritičar Slobodan Slovinić u eseju „Genius Loci”.
Predstavljeno je preko 110 reprodukcija najbitnijih Muratovićevih likovnih ostvarenja, njegove najvažnije izložbe kroz kritike eminentnih istoričara umjetnosti Crne Gore i regiona, kao i umjetnikove pjesme i razmišljanja o aspektima koji su ga oformirali kao stvaraoca.
Projekat je podržao Fond za zaštitu i ostvarivanje manjinskih prava Crne Gore na svom godišnjem konkursu.
Monografiju potpisuje urednički tim Radomir Petrić i Sabrija Vulić.
O autorima:
Radomir Petrić je novinar i urednik portala Feral.bar. Predsjednik je NVU Sua Sponte, dugogodišnji novinar ND Vijesti iz Bara i saradnik više domaćih i regionalnih medija.
Sabrija Vulić, urednik je II programa TVCG i predsjednik Savjeta Muslimanskog naroda Crne Gore. Pokretač je lista “Glas Mrkojevića” i dugogodišnji saradnik brojnih medija iz Crne Gore i regiona.

Ilija Đurović: „Sampas", roman
2022-07-21 21:00 | Dvorac kralja Nikole
ILIJA ĐUROVIĆ: „SAMPAS“, roman
Moderatorka: Dragana Erjavšek

O romanu:
„Sampas je poema puta. Sampas je roman. Sampas je muzika.
Od prve do poslednje stranice ove knjige, od Ade Bojane, preko Bokokotorskog zaliva pa do Podgorice, Ilija Đurović rafiniranim književnim stilom pred nas postavlja slike i situacije celog jednog života, života kao traganja za boljim, života kao kolopleta milih i nemilih okolnosti i događaja – onoga što bi se zaista moglo nazvati: život, literatura.
Savremeni crnogorski, odnosno rasparčano-jugoslovenski, odnosno balkanski kontekst – milje je kroz koji likovi ove knjige traže svoj: sampas. Ili spas?
Ilija Đurović vešto sastavlja književni puzzle od kojeg nas katkad podilaze srsi, a katkad milina. Besprekoran stil kojim je ovaj roman napisan čini da ne poželimo da je kraj.
Ali kraj čega? Kraj puta? Kraj traganja? Sampas nam ne dopušta da stavimo tačku.
Sampas je knjiga o ljubavi prema životu, uprkos svemu“.
Bojan Krivokapić

O autoru:
Ilija Đurović rođen je 1990. godine u Podgorici. Piše prozu, poeziju, drame i filmske scenarije. Objavio je sljedeće knjige: Oni to tako divno rade u velikim ljubavnim romanima, priče (Žuta kornjača, 2014); Crne ribe, priče (Žuta kornjača, 2016); Brid, poezija (Treći trg, 2018; nagrada za najbolji neobjavljeni rukopis napisan na BHSC jezicima u okviru Beogradskog festivala poezije i knjige Trgni se! Poezija! 2018) i Sampas, roman (Treći trg, 2021; najuži izbor za NIN-ovu nagradu za 2021. godinu)
Od 2013. živi i radi u Berlinu.

Max Kochetov Quintet: „Altered feelings"
2022-07-20 21:00 - 22:00 | Stari Bar – amfiteatar
MAX KOCHETOV QUINTET: „ALTERED FEELINGS”
Max Kochetov (saksofon), Andreja Hristić (klavir), Boris Šainović (kontrabas), Miloš Grbatinić (bubnjevi) i Zoran Žikić (perkusije)

O kvintetu:
Već više od decenije Max Kochetov kvintet intrigira publiku autorskom muzikom na balkanskoj džez sceni i šire.
Autentičan pristup u nesvakidašnjim okvirima svojih kompozicija, originalan i nadasve prepoznatljiv ton, samo su neki od kvaliteta koji krase ukrajinskog saksofonistu. Max Kochetov koji od 2006. godine živi i nastupa po Srbiji, u dosadašnjem radu predstavio je tri albuma svog kvarteta u saradnji sa eminentnim muzičarima ovih prostora.
Muziku odlikuju ukorijenjeni elementi tradicionalnog zvuka sa primesom modernog izraza u uzbudljivom i nepredvidivom toku.

Biografija:
Max Kochetov rođen je 9. januara 1979. godine u Kijevu (Ukrajina). Muzikom je počeo da se bavi od šeste godine, svirajući harmoniku i klarinet. U osmoj godini počinje da svira saksofon u dječijim duvačkim i džez orkestrima.
Od 1992. do 1997. studira na Kijevskom državnom muzičkom koledžu “R.M.Gliera” –specijalnost saksofon.
Od 1995. član je kvinteta Evgenia Dergunova. Laureat je mnogih džez festivala. 1997. godine odlazi u Erfurt (Njemacka), gdje učestvuje u “Jazz Workshop”-u, u klasi saksofoniste Zbigniewa Namislowskog (Poljska). Časove ansambla pohađa u klasi Johna Taylora (V.Britanija) i
paralelno svira po džez klubovima u Njemačkoj i Francuskoj.
2003. godine postaje laureat festivala “Dodz Junior” i nosilac nagrada: najbolja autorska kompozicija, najbolji izvođač, najbolji džez ansambl.
Od 2006. živi i radi u Beogradu, a četiri godine kasnije postaje prvi alt saksofonista u Big Bendu RTS, istovremeno nastupajući po festivalima u Srbiji i Evropi sa svojim kvartetom.
Sarađivao je sa mnogim muzičarima kao što su: Duško Gojković, Jon Faddis, Brad Leali, Clause Raible, Chuck Findley, Gregory Hutchinson, Bert Joris, Steve Fishwick, Martin Gjakonovski,…

Milica Vučković: „Smrtni ishod atletskih povreda“, roman
2022-07-19 21:00 | Dvorac kralja Nikole
MILICA VUČKOVIĆ: „SMRTNI ISHOD ATLETSKIH POVREDA“, roman
moderatorka: Gordana Leković
O romanu:
„Smrtni ishod atletskih povreda“ – roman apsolutne iskrenosti. Eva je snažna, nezavisna žena. Eva je žena koja voli. Eva je žena koja počinje da sumnja u sebe. Eva je žena koja razumije i nalazi opravdanja. Eva je žena koja ćuti i krije modrice. A drugi ništa ne primjećuju ili okreću glavu. Smrtni ishod atletskih povreda je snažna, iskrena, poetična, ali nikako i patetična knjiga koja rasvjetljava kompleksne sisteme manipulacije i njihovu suptilnost. Milica Vučković svoju junakinju potpuno degradira i ogoljava patrijarhalne obrasce u kojima su žene naučene da trpe i vjeruju da to što im se događa nije „tako strašno“.
Proza Milice Vučković je britka, oštra, brza, ona udara snažno i ostavlja bez daha, ne pružajući nam laku katarzu srećnih krajeva. Dekonstruišući romantizovanu „veliku ljubav“, koja mora i treba da boli, kao košmar bezizlazne toksične igre, Vučković prikazuje mehanizme koji omogućavaju da se svakom od nas tako nešto dogodi.

O autorki:
Milica Vučković je rođena 1989. godine u Beogradu. Završila je slikarstvo na Fakultetu primenjenih umetnosti 2012. godine, na kojem je doktorirala 2022. godine. Članica je umjetničkog udruženja ULUPUDS, od 2014. godine sa statusom samostalnog umjetnika, i ima iza sebe preko deset samostalnih slikarskih izložbi.
Prvu knjigu, zbirku kratkih priča „Roj“(Apostrof), objavila je 2014. Za „Jedu ljudi i bez nogu“ dobila je 2017. prvu nagradu na konkursu za kratku priču „Biber”. Godine 2020. našla se u finalu na konkursu FEKP, takođe za kratku priču. Svoj prvi roman „Boldvin“(LOM) objavila je 2018. i on je ušao u najuži izbor za Vitalovu nagradu, kao i za nagradu „Biljana Jovanović”. Za roman „Smrtni ishod atletskih povreda“ dobila je Vitalovu nagradu za najbolju knjigu na srpskom jeziku objavljenu u 2021. godini. Roman je bio i u užem izboru za NIN-ovu nagradu, kao i u najužem izboru za nagradu „Beogradski pobednik”.
Vučković piše i prozu i poeziju, pjesme su joj objavljene u nekoliko književnih časopisa kao što su „Fantom slobode“, pančevački „Rukopisi“, „Povelja“, „Sent“.
Živi i radi u Beogradu i Herceg Novom. Uvijek sjedi u ćošku.

"Čedo i njegova đeca“ - dvije generacije Lekića u ateljeu
2022-07-19 20:30 | Galerija “Velimir A. Leković”
“ČEDO I NJEGOVA ĐECA“ – DVIJE GENERACIJE LEKIĆA U ATELJEU
IZLOŽBA RADOVA ČEDA, JOKA I JELENE LEKIĆ

Čedo Lekić bio je prvi topolički vajar, u čiji su atelje u Lamelama dolazile generacije barskih pionira i omladinaca, da krišom vire kako u bakru, gvožđu i kamenu nastaju umjetnička djela.
Čedomir Čeko Lekić (Komarno, Crmnica, 1941) se sa porodicom odmah nakon Drugog svjetskog rata doselio u Gretvu, u Stari Bar. Tu je učio osnovnu školu, a u radionici Jovovića “krao zanat” rada u drvetu. Poslije završene polumature, dobio je stipendiju od Luke Bar i otišao u Titograd da pohađa Industrijsku školu. Tamo su zapazili njegov izuzetan talenat za ručnu obradu željeza. Počeo je 1965. godine ozbiljnije da se bavi umjetnošću, stvarao je radove u bakru, aluminijumu, drvetu, kamenu, skulpture od željeza…
Polovinom 1972. godine upoznao je Đinu Perić, koja će ga punih 40 godina pratiti i podržavati u umjetničkim i životnim poduhvatima. Bila je njegov kritičar, savjetnik i podrška za sve, pa i za umjetnost. Đina i Luka Bar ostali su Čedova konstanta za cio život.
Od 1973. je počeo da izlaže, a u Sutomoru 1974. dobija prvu nagradu na grupnoj izložbi domaće radinosti. Te godine, jedan njegov rad stiže i u Bari, gdje je reljefna slika u bakru sa motivom mora bila izuzetno zapažena.
Novembra 1976. godine dobija najveće opštinsko priznanje – Nagradu oslobođenja Bara i postaje član Udruženja likovnih amatera Crne Gore. Na prvoj zajedničkoj izložbi Udruženja, njegov rad u kestenovom drvetu “Vapaj” dobija nepodijeljene pozitivne kritike. Nizale su se izložbe, grupne i samostalne (Bar 1978, 1980, 1983, 1984, Titograd 1977, Bar 1979 – dvojna izložba sa Muharemom Muratovićem). Njegovi radovi bili su uvršteni u dvije značajne zajedničke izložbe početkom XXI vijeka – “Kamen je znamen” (2000) i “Legenda o gvožđu” (2001).
Preminuo je 8. avgusta 2012. godine. Iza njega su ostali mnogi radovi. Neke je prodavao, neke poklanjao prijateljima i rodbini, a neki krase sale ustanova u Crnoj Gori. Neki plove okeanima, a neki odolijevaju zubu vremena kao grobne biste prijatelja koje je sačuvao od zaborava. Neki su i ukradeni iz sala koje su decenijama krasili.

Čedova đeca Joko (1982) i Jelena (1985) su završili Filozofski fakultet (Italijanski jezik) i Fakultet za turizam, ali su od oca naslijedili dar za likovnu umjetnost. Njihove skulpture krase domove prijatelja, a Joko je, sa apokaliptičnim figurama u gipsu, bio učesnik nekoliko grupnih izložbi u Baru.
Ovo je prva izložba radova Čeda Lekića nakon 38 godina.

Milica Špadijer: „Novo groblje“, zbirka poezije
2022-07-18 21:00 | Dvorac kralja Nikole
MILICA ŠPADIJER: „NOVO GROBLJE“, zbirka poezije
Moderatorka: Maja Simović
O djelu:
„U generaciji koja lako i mnogo piše, a teško se(be) izražava, Milica Špadijer nalazi svoj glas-glas koji donosi teško pomirljive suprotnosti;
Klasično obrazovanje i svakodnevnicu, kritičnost građanke i gotovo dečije jezičke i misaone reflekse; samosvest angažovane žene i zaigranost, humor i ispovednost („Ja sam strašna žena/Večno uplašena); potrebu da se bude u svetu i svet intime, otvorenost ka konfuznom šumu postmodernog sveta i nacionalni osećaj… Upravo onako kako se ta summa mnogobrojnih protivrečja obznanjuje u jednom tristihom pesnikinje: I autorefleksija/Nesigurnost/I vera u stvarnost.“
Đorđe Matić

„Milica Špadijer se sa ovom knjigom uvrstila u red pjesnika sveštenika, proroka, onih koji kroz svoje ja govore i naš život. Na tragu savremene helenske poezije, Ukrs je u „Novom groblju“ stalni motiv i nikada tema već perspektiva. I čeka nas „Autobiografija“- antologijska pjesma savremene srpske poezije čija jezgrovita semantika, rima koja je od onih za koje znamo da oduvijek počiva u dubini jezika i autobiografska sposobnost metafizičkog krokija zovu da pročitamo novu zbirku poezije žene koju prsti peku kad se krsti“
Darko Ristov Đogo

O autorki:
Milica Špadijer, rođena dva dana nakon pada Berlinskog zida, tako i živi. Završila je Filološku gimanziju, osnovne i master studije na Katedri za klasične nauke na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Dobitnica je nagrade „Mladi Dis“ za 2019. godinu. Objavila je zbirku poezije „Šar planina“, a sa grčkog jezika je prevela roman „Kasandra i Vuk“ Margarite Karapanu, kao i zbirku pjesama „Afrodita u plavom“ Petrosa Stefaneasa. Član je Udruženja novinara Srbije.

Narodno pozorište Niš: „Neki to vole vruće“
2022-07-17 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Narodno pozorište Niš
Mjuzikl
„Neki to vole vruće“
Po motivima istoimenog filma
Režija: Aleksandar Marinković

Dramaturg: Branislav Nedić
Asistent reditelja i video radovi: Stefan Krasić
Scenograf/ Kostimograf: Katarina Pavlović
Muzički saradnik: Irena Popović Dragović
Koreograf: Nebojša Gromilić
Igraju:
Dragana Mićalović, Aleksandar Marinković, Uroš Milojević, Jasminka Hodžić, Danilo Petrović, Jovan Krstić, Stefan Mladenović, Bratislava Milić, Maja Dejanović, Mila Pužić, Milica Krasić, Aleksandar Stevanović, Marko Milisavljević, Mateja Mitić, Dušan Petrović, Željko Tasić, Petar Ščepihin, Aleksa Stojiljković, Vuk Marinković

Riječ reditelja:
,,Volim mjuzikl. Istinski volim, poštujem i radujem se tom pozorišnom žanru, bilo kao protagonista, reditelj ili gledalac. Smatram ga posebnim i bliskim. Za mene je on pozorišna forma budućnosti. Ne mislim samo na brodvejske franšize i muzičke komedije već pre na ozbiljne ideje i teme sprovedene kroz ovu božanstvenu žanrovsku formu.
Onomad sam gledao na nacionalnoj televiziji gostovanje svog profesora Svetozara Rapajića, reditelja, profesora emeritusa, nekadašnjeg dekana FDU, inače jednog od osnivača Pozorišta na Terazijama i pionira muzičkog teatra, kako govori o mjuziklu kao svojevrsnom fenomenu. On skreće pažnju da ovaj, nepravedno skrajnuti i kroz pejorativni pojam „bulevar“ tretiran žanr, u stvari pruža talentovanom autoru neslućeni i beskrajni spektar tema i ideja kao mogućnost da se kroz ovu formu temeljno, iskreno i duboko bavi njima. Od društvenih, političkih, socijalnih, pa do filozofskih. Moj mnogopoštovani profesor podseća da velika evropska muzička pozorišta svoju slavu grade upravo spajajući značajne i velike teme sa specifičnostima ovog žanra.
A ja, zanesen, opčinjen i bespovratno zaljubljen u taj pozorišni zagrljaj koji čine zamamni ton saksofona našeg orkestra, vešt okret zavodljive igračice, božanski glas horistkinje i reč dobrog glumca, svoje prve rediteljske korake u mjuziklu započinjem vodvilj-komedijom i muzičko-scenskim omažem vanvremenskom filmu „Neki to vole vruće“ iz 1959. Moj mjuzikl je panagirik mojoj omiljenoj filmskoj komediji, veličanstvenom glumačkom triju i slavnom reditelju.
Živeo mjuzikl!“
Aleksandar Marinković

O reditelju:
Aleksandar Marinković je prvak drame Narodnog pozorišta Niš i njegov član dvadeset pet godina. Za to vreme odigrao je više od 50 uloga u matičnom pozorištu i mnogobrojne uloge gostujući u drugim teatrima u Srbiji (Kragujevcu, Zaječaru, Lazarevcu, Beogradu, Leskovcu)…
Dobitnik je mnogobrojnih nagrada na značajnim pozorišnim festivalima u zemlji: Dani komedije u Jagodini (dva puta), Festival profesionalnih pozorišta Srbije „Joakim Vujić“ (gran pri),Festival praizvedbi u Aleksincu, „Dani Milivoja Živanovića“ u Požarevcu, „Vršačka pozorišna jesen“. Dobitnik je Zlatne značke Kulturno-prosvetne zajednice Srbije. Bavio se pozorišnom pedagogijom.
Značajnije uloge: Volođa „Draga Jelena Sergejevna“ (B. Dimitrijević), Petručio „Ukroćena Goropad“ (M. Karadžić), Princ od Velsa „Edmund Kin“ (I. Mensur), Ninković „Gospođa ministarka“ (D. Jovanović), Mića Oficir „Limunacija“ (N. Bradić), Leka „Vlast i njena opozicija“ (E. Savin), Zobar „Cigani lete u nebo“ (D. Stanojević).

NVO Teatar mladih: „Noć tribada"
2022-07-16 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
NVO TEATAR MLADIH
Per Olov Enquist
„NOĆ TRIBADA”
Režija: Branko Ilić

Scenografkinja: Vana Prelević
Kostimografkinja: Tijana Todorović

Igraju: Jelena Simić, Ivona Čović, Lazar Đurđević i Branko Ilić

O predstavi:
Evropska unija i Savjet Evrope su kroz program “Horizontal Facility za Zapadni Balkan i Tursku 2019-2022” podržali realizaciju predstave “Noć tribada” koja za temu ima rodnu ravnopravnost, emancipaciju žena, slobodu izbora. Predstava je nastala u produkciji NVO Teatra mladih, uz podršku Univerziteta Crne Gore, Pravnog fakulteta, Fakulteta dramskih umjetnosti i Centra za kulturu Tivat.
Cilj projekta je da se kroz umjetničku – pozorišnu formu približe teme koje su aktuelne u crnogorskom društvu, te da se afirmiše borba za istinskom ravnopravnošću između žena i muškaraca i važnost emancipacije žena u Crnoj Gori.
Inspiracija za ovaj komad, bio je kontroverzan odnos prema ženama koji je imao čuveni švedski književni stvaralac August Strindberg. Radnja komada prati njegov odnos prema supruzi i njenim odlukama i postupcima, koji su suprotni njegovoj volji. Akcenat priče je na disfunkcionalnom muško-ženskom odnosu u kom muškarac pokazuje netrpeljivost prema ženinim izborima, pravima i emancipaciji. Posebno zanimljiva je okolnost socijalnog sloja kom pripadaju junaci komada, a to je visoki društveni sloj, društvena elita. Ova činjenica podržava tezu da tema rodne neravnopravnosti i rodnog nasilja postoji među svim društvenim grupama, kako među siromašnim, tako i među bogatim, uglednim, poznatim članovima društva.
Ono što je posebna karakteristika odnosa koji se tretira u predstavi je psihološko i ekonomsko zlostavljanje žene, koje je početni oblik nasilja, mnogo ga je teže prepoznati, preduprijediti i sankcionisati, te je neophodno na njega prvenstveno skrenuti pažnju, a ovaj komad stavlja fokus upravo na taj problem.

Izložba radova Mila Milunovića
2022-07-16 21:00 | Dvorac kralja Nikole
IZLOŽBA RADOVA MILA MILUNOVIĆA
Saradnja sa Narodnim muzejom Crne Gore

Milo Milunović je rođen na Cetinju 6. avgusta 1897. Godine u imućnoj trgovačkoj porodici kao najstarije dijete Vasa i Stanice Milunović. Školovanje započeto na Cetinju nastavlja 1906. u Italiji (Zavod Koleđo fumagoli, Monca), i u Scuola commerciale italiana ojima d’Albania u Skadru. Veoma rano ispoljava talenat za slikarstvo koje uči od 1912 do 1914. Godine u Firenci kod profesora Antonija Augusta Đakometija u Švajcarskoj slobodnoj akademiji (Academie ojima), ali ga prekida i svjetski rat kada se pridružuje crnogorskoj vojsci. Biva zarobljen i interniran u Osijek (1917–1918) gdje upoznaje slikara Vladimira Filakovca sa kojim radi za pozorište i priređuje prvu samostalnu izložbu.
Po završetku rata prvi put boravi u Parizu od 1919. Do 1922. godine gdje, u tada vodećoj evropskoj kulturnoj metropoli samostalno upotpunjuje slikarsko znanje i ispituje nova polja likovnih interesovanja. Druži se sa vajarom Sretenom Stojanovićem, sa kojim nakon povratka u Beograd pred kraj 1922. priređuje zajedničku izložbu. Na poziv don Nika Lukovića radi freske za župnu crkvu u Prčnju kod Kotora 1923. i 1924.
Od 1924. do 1926. živi i radi u Zagrebu i izlaže na Proljetnom salonu. Tada dobija stipendiju i ponovo odlazi u Pariz gdje boravi od 1926. do 1932. Izlaže na Jesenjem salonu (salond’ Automne) 1926, I tiljerijskom salonu (salon des tuileries), 1927. godine. Zapaža ga vajar Antoan Burdel i otkupljuje sliku Mrtva priroda. Iste godine sklapa ugovor sa galerijom Kardo (Cardo) od koje dobija mjesečni prihod. Ljeta 1927. i 1928. provodi u Sen Tropeu sa Markom Čelebonovićem i Marinom Tartaljom. Galerija Kardo ga bira da u okviru Pariske škole učestvuje na XVI bijenalu u Veneciji 1928.
U Beograd se vraća 1932. i ženi slikarkom Olgom Bogdanović sa kojom do 1935. živi u Ulcinju. Nakon toga ponovo se vraća u Beograd od 1935. do 1946. gdje radi kao profesor na AlU i vodi klasu tonskih slikara, pristalica sezana.
Krajem 1935. dobija sina Nikolu, 1941. kćerku Vesnu, 1948. sina Vasilija. Od sredine 1946. do početka 1948. na poziv Ministarstva prosvjete NR Crne Gore boravi na Cetinju i radi kao profesor u novootvorenoj Umjetničkoj školi.
Po njenom preseljenju u Herceg Novi, Milunović se vraća u Beograd gdje na AlU nastavlja pedagoški rad. Komitet za kulturu i umetnost Vlade FNRJ dodjeljuje mu zvanje majstora-slikara i vodi Majstorsku radionicu. Bio je član umjetničke grupe Dvanaestorica.
Jedan je od osnivača Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Dopisni član SANU postaje 1950, a redovni 1958. Od 1952. dobija rješenje kojim se imenuje za redovnog profesora AlU u Beogradu. Za člana dopisnika Jugoslovenske akademije znanosti i umjetnosti izabran je 1966. godine.
Umro je iznenada 11. Februara 1967. godine u Beogradu gdje je i sahranjen.
Ostvario je veliki broj samostalnih izložbi, a učestvovao je i na brojnim kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Njegovi radovi bili su zastupljeni na svim važnijim predstavljanjima jugoslovenske umjetnosti u svijetu (Pariz, Rim, Venecija, Milano, Atina, Ankara, Lion, Marsej, Tokio, Ojima, Brisel, Bombaj, Štokholm, Moskva, Berlin…). Dobitnik je domaćih i međunarodnih nagrada i priznanja među ojima se izdvajaju: Grand Prix za mozaik i slikarstvo na Međunarodnoj izložbi u Parizu 1937, Orden legije časti 1939, Državna nagrada Vlade FNRJ za 1949. Godinu dodijeljena za mozaik u Jugoslovenskom dramskom pozorištu u Beogradu, Sedmojulska nagrada za životno djelo, Zlatna medalja na II Trijenalu jugoslovenska likovne umetnosti, I nagrada na Plavom salonu u Zadru…
