Barski ljetopis

Koncert klasične muzike: Vladimir Miler (bass profundo); Aleksandra Jovanović (sopran)
2018-08-11 22:00 UTC | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Vladimir Miler je rođen 1964. u Sibiru, Rusiji. Školovanje je završio na Višoj muzičkoj školi u Kelnu, Njemačkoj, gdje je radio sa velikim profesorima glasa Reinhardom Lejenhajmerom i Kurtom Molom. Zatim se vratio u Rusiju, gdje je pohađao Državnu akademiju u St. Petersburgu, stičući zvanje muzikologa. Miler uživa bogatu reputaciju kao solista St. Petersburg State Academic Capella, a pogotovo kao jedan od rijetkih vokaslista na svijetu koji posjeduju opseg glasa Basso-Profundo. Među glavnim operskim ulogama koje je stvorio, nalazi se uloga Kolasa u Mocartovom „Bastien i Bastien“; Sprecher und Priester u Mocartovoj „Čarobnoj fruli“, Osmin u „Otmici iz Saraja“; Karont i Pluton u Monteverdijevom „Orfeju“; i Konenkov u premijeri Jusupovinoj „Ajnštajn i Margareta“.
Milerov talenat mu je omogućio međunarodnu muzičku karijeru. Nastupao je u solo koncertima u Rusiji, Estoniji, Francuskoj, Njemačkoj, Velikoj Britaniji, Italiji, Holandiji, Luksemburgu, širom Balkana i u SAD, između ostalih. Učestvovao je na brojnim muzičkim festivalima, kao što su Abendmusik im Hohen Dom (Ahen, Njemačka), Festival sakralne umjetnosti (Pariz), Frankfurt-Fest, Međunarodni festival pravoslavne muzike u Rusiji (Moskva), Moskovski jesenji festival i Nick Caves Meltdown Festival (London). Sarađivao je sa velikim dirigentima kao što su Vladimir Altšuler, Vadim Afanasjev, Martin Brabins, Džastin Braun, Pol Hilijer, Mark Kadin, Vladimir Minin, Viktor Popov, Hans Diter Reš, Aleksander Sladkovski, Andreas Spieri i Aleksander Titov.
Aleksandra Jovanović je koloraturni sopran iz Beograda. Muzičko obrazovanje započela je u Muzičkoj školi „Mokranjac“, gdje je završila teoretski odsjek, nakon čega je završila osnovne i master studije muzikologije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Paralelno sa studijama muzikologije upisala je i odsjek za solo pjevanje (prof. Tatjana Bajalica) u Muzičkoj školi „Stanković“, a potom završila i osnovne i master studije solo pjevanja (prof. Aneta Ilić) na Fakultetu muzičke umetnosti.
U operi je debitovala 2013. godine, ulogom Kraljice noći u „Čarobnoj fruli“ V. A. Mocarta, u produkciji Opere i teatra „Madlenianum“, a istom ulogom debitovala je i na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu (2014. godine), kao i u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu (2017. godine). U Operi i teatru „Madlenianum nastupala je i u ulozi Pepi Pleninger u opereti „Bečka krv“, Johana Štrausa II, u sezoni 2014/15, kao i u ulozi Servilije u operi „Titovo milosrđe“, V. A. Mocarta, u produkciji „Operosa“ studija.
Plodnu saradnju sa Simfonijskim orkestrom i Horom RTS započela je nastupom na Novogodišnjem koncertu 2016. godine, za kojim su uslijedili i nastup na festivalu „Organic fest“, izvođenje „Rekvijema“ Gabrijela Forea, premijerno izvođenje i snimanje Jezera za sopran i simfonijski orkestar, Boža Banovića, kao i nastup na Novogodišnjem koncertu u Sava Centru, 2018. godine.
Aleksandra redovno nastupa na koncertima i festivalima u zemlji i regionu, uz čestu saradnju i sa drugim istaknutim srpskim ansamblima, kao što su Vojni simfonijski orkestar „Stanislav Binički“, Gudački orkestar „Dušan Skovran“, Jevrejski kamerni orkestar, simfonijski orkestar Beogradski simfoničari, akademski hor „Collegium musicum“ i drugi.
Kao jedan od najperspektivnijih studenata, od strane Fakulteta muzičke umetnosti nagrađena je iz fondova „Anita Mezetova“ (2017. godine) i „Danica Mastilović“(2018. godine), a među nagradama koje je osvojila na takmičenjima, izdvajaju se treća nagrada na takmičenju „Die Meistersinger von Nürnberg“ (2018, Nemačka), treća nagrada na Međunarodnom takmičenju „Ada Sari“ (2017, Poljska), kao i pozicije laureata kategorije na Međunarodnom takmičenju solo pjevača „Bruna Špiler“(Herceg Novi, 2014), kao i Republičkom takmičenju Asocijacije muzičkih i baletskih škola Srbije (Beograd, 2013).

Exit teatar: "Taksimetar", režija Matko Raguž
2018-08-09 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Exit teatar Zagreb
Goran Vojnović
“TAKSIMETAR”
Adaptacija i režija: Matko Raguž
Kostimi: Marita Ćopo
Muzika i video: Willem Miličević
Glasovi: Tihana Lazović, Tomislav Šikić, Srećko Borse
Svjetlo: Dragan Micić
Ton: Ivan Biondić/Vjekoslav Palinić
Scena: Matko Raguž, Rudolf Balja i Vedran Relja
Fotografije: Radomir Sarađen
Uloge: Zijad Gračić i Robert Budak
O predstavi
Šta se događa taksisti na ulicama Zagreba dok se u njegovom taksiju vozi mnoštvo različitih karaktera, od konceptualnog umjetnika preko tajanstvene dame koja to nije, novopečenog japija i bivšeg pankera, neiskusnog svećenika, pasioniranog demonstranta, starog, usamljenog profesora marksizma te drugih likova kroz koje se ogledaju problemi i frustracije vremena u kojem živimo.
O autoru
Goran Vojnović rođen je u Ljubljani 1980. godine. Diplomirao je na Akademiji za kazalište, radio, film i televiziju u Ljubljani te je jedan je od najcjenjenijih slovenskih književnika, scenarista i filmskih reditelja novije generacije. Njegova prva dva romana Čefuri raus! (2008) i Jugoslavija, moja domovina (2011) osvojili su kritičare i čitaoce, a doživjeli su i svoje uspješne pozorišne adaptacije. Za roman Čefuri raus! dobio je nagradu Prešernove zaklade i nagradu Kresnik. Autor je dugometražnih filmova Piran – Pirano (2010) i Čefuri raus! (2013) te više kratkih filmova.
Riječ kritike
„’Taksimetar’ putem kratkih prikaza otužnih sudbina i neuspješnih ljudi detektira kako ozbiljne socijalne probleme tako i mučne neuroze pojedinca u društvu. Mladi napuštaju Hrvatsku do opasnih razmjera, a što se brakova tiče, raspada se svaki treći. Najveća vrijednost ove predstave je Vojnovićev tekst koji, osim galerije likova uzbudljivih za gledanje, u sebi skriva taj dublji sloj socijalne drame: kada ona izroni na površinu, publika se smjesta utiša i prestaje smijati.“
Bojan Munjin, „Novosti“
„Sudeći po oduševljenju publike na premijeri „Taksimetra“, čini se da Teatar EXIT ima novu hit predstavu. Tekst slovenskog pisca Gorana Vojnovića gazda Exita Matko Raguž sjajno je režirao i vrhunski adaptirao u duodramu koja u gorko-slatkoj, duhovitoj maniri smjelo progovara o neveseloj hrvatskoj stvarnosti.“
Mia Mitrović, „Express“
„Matko Raguž je još jednom kao redatelj u drugi plan potisnuo moguće režijske atrakcije i svu pozornost usmjerio na to da glumcima pruži mogućnost iskazivanja svekolikog umijeća. Time je u Vojnovićevoj komediji uspio maksimalno istaknuti ne samo humor i uspjela komediografska rješenja nego i slojevitost značenja, te je tako s „Taksimetrom“ ostvario još jednu Exitovu uspješnicu”.
Tomislav Kurelec, Kazalište.hr

Izložba slika Milke Vujović
2018-08-08 21:00 - 22:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Mr Milka Vujović, akademski slikar i grafičar, rođena je 1965. u Podgorici. Na Fakultet primenjenih umetnosti u Beogradu upisala se 1985. godine, a godinu ranije na Nastavnički fakultet u Nikšiću na kom diplomira 1987. godine. Diplomu na fakultetu u Beogradu stekla je 1990. godine, kada upisuje i postdiplomske studije. Na istom fakultetu je i magistrirala na odsjeku za grafiku. Od 1991. godine član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Od 1998. radi kao docent na Fakultetu primenjenih umetnosti, za predmet Grafičke tehnike, na odseku Primenjeno slikarstvo, Konzervacija i restauracija i Primenjeno vajarstvo. Godine 2010. postaje vanredni profesor na fakultetu, a 2016. godine i redovni profesor. Član je ULUS-a i ULUPUDS-a. Neke od nagrada koje je dobila su: Posebna pohvala ULUPUDS (1990), Plaketa „Zlatno pero Beograda“ – I Međunarodno bijenale ilustracije (1990), Počasna diploma na II Međunarodnom Bijenalu grafike malog formata u Rumuniji (1999), Prva nagrada Beogradske „Mini-art scene“ (2005), Specijalna nagrada žirija na Internacionalnom trijenalu grafičke umjetnosti u Makedoniji (2015). Neke od samostalnih izložbi realizovala je u Budvi, Beogradu, Podgorici, Petrovcu, Tivtu, Herceg Novom, Kotoru, Tivtu, Novoj Gorici u Sloveniji. U okviru kolektivnih izložbi radove je prikazala publici u Crnoj Gori, Srbiji, Rumuniji, Francuskoj, Maleziji, Poljskoj, Belgiji, Rusiji, Grčkoj, Mađarskoj, Hrvatskoj, Bugarskoj, Bosni i Hercegovini i Italiji.

Mjuzikl za djecu: Happy teatar, Beograd: "Vilinska zavrzlama - priče iz Maštošume", režija Monika Romić
2018-08-08 20:30 UTC | Šetalište kod kafea Planet
Happy teatar, Beograd
„VILINSKA ZAVRZLAMA“ – PRIČE IZ MAŠTOŠUME
Režija, kostim i scena: Monika Romić
Tekst: Slavica Ljujić i Monika Romić
Muzika: Dejan Pejović – Peja
Koreografija: Slavica Ljujić i Monika Romić
Vođa tehnike: Vojislav Savić
Beatboxer: Filip Marković
Uloge: Monika Romić, Slavica Ljujić, Nikola Ugrinović, Jovana Mladenović, Uroš Milojević
O predstavi:
Princ Milovan i princeza Ana su, kao i većina današnje dece, vrlo upućeni i zainteresovani za modernu tehnologiju (igrice, telefoni, tableti..) i kada, u jednom trenu, ostanu bez toga, pokušavaju da se zabave, ali konstatuju da su im sve standardne igre – dosadne. Pojavljuje se kuvarica Mica koja želi da ih raspoloži pričanjem priče, ali njena Crvenkapica je Žutokapica, baka živi u soliteru, Vuk je bakin kum, tj. Mica zna da pravi kolače i priča recepte ali ne i bajke. Princ i princeza, traže da dođe njihova dadilja Dada, međutim, Dade nema. Sve su pretražili ali su našli samo jednu njenu papuču. Pomoću Mice kuvarice, oni kreću na nevjerovatno putovanje u potragu za njom, putem mašte.
Na tom putu, dobiju mapu od vile Maštojle, pomoću koje prelaze more i kopno.
U svijetu mašte, sreću mMornara Miku, maštovitog i zabavnog tipa, kao i njegovog kopnenog prijatelja, ozbiljnog, kapetana Peru, zatim strašnog Lazu Cara oluje, koji će im zadavati „teske“ matematičke zadatke, Aždajicu Žderavicu, Crvenkapicu koja će im ispričati pravu verziju priče o sebi.
​Da li će mornar Mika uspjeti da ih preveze u papirnom čamcu preko mora?
Da li će kapetan Pera, uz pomoć Ane i Milovana, uspjeti da se nasmije?
Da li je Aždajica Žderavica strašna, kako je svi zamišljaju, ili je ipak nježna?
Da li će im trebati pomoć djece na tom putu?
Da li je cijelu zavrzlamu smislila dadilja Dada, da bi ih potakla na maštanje?
Kroz ovu nevjerovatnu avanturu bićete nošeni na krilima mašte, muzike, ljubavi i dječije razigranosti svih aktera
Riječ autora:
Edukacija: Predstava „Vilinska zavrzlama“ je nastala kao jedna moderna bajka, sa detaljima koje djeca prepoznaju iz svog okruženja. Upotrijebili smo maštu kao glavnu pokretačku energiju djece, tj. ovom predstavom ih podstičemo da i sami budu kreativni i maštoviti – samim tim nema scenografije u predstavi. Takođe, predstava je izuzetno edukativna. Finim instrumentima, smo se bavili motivisanjem djece da upoznaju sebe kao i da prepoznaju svoje kvalitete i talente, bavili smo se dječijim strahovima i kako da ih prevaziđu. Takođe, približavamo djeci važnost učenja kroz život i ističemo sestrinsko-bratsku ljubav,​ kao i to da kada smo složni, tada smo i jaki – „Zajedno smo i lepši i jači!“.
Interakcija: Kroz komunikaciju glumaca i djece – predstava je izuzetno interaktivna, djeca učestvuju, pomažu da naši glumci pređu kopno, more, računaju sa glumcima postavljene zadatke, prave im „vetar u leđa“ i uključeni su u mnoga druga rješenja.

Petar Andonovski: promocija romana „Oči boje cipela“
2018-08-07 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Petar Andonovski
„OČI BOJE CIPELA“ (roman)
moderator : Maja Simović
O autoru
Petar Andonovski je rođen 1987. godine u Kumanovu. Studirao je Opštu i komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Skoplju. Autor je knjiga: „Mentalni prostor“ (poezija, 2008), „Oči boje cipela“ (roman, 2013, drugo i treće izdanje 2016). Njegov prvi roman „Oči boje cipela“, ušao je u finale za nagradu „Roman godine“ 2014, a 2016. u finale za Evropsku nagradu za književnost. Roman „Tijelo u kojem treba da se živi“ dobio je nagradu „Roman godine“ za 2015. godinu. Njegov prvi roman preveden je na bugarski, a do kraja godine treba da izađe i prevod romana „Tijelo u kojem treba da se živi“, takođe na bugarski.
O djelu
Oba romana Petra Andonovskog, i „Oči boje cipela“ i „Tijelo u kojem treba da se živi“, prošli su veoma zapaženo u Makedoniji. Rijetko se dešava da nagrada za roman godine bude dodijeljena tako mladom autoru. Ono što Burić primjećuje jeste da oba romana karakteriše jaka psihologizacija likova, što smatra neobičnim i pohvalnim za autora koji tek izdaje svoje prvijence. Ono što je primjetno u romanima je i jedan veoma relativiziran osjećaj pravednosti. Andonovski ističe da je to posljedica društvenog stanja kako makedonskog, tako i cjelokupnog južnoslavenskog prostora.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: "O Miševima i ljudima", režija Dino Mustafić
2018-08-06 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica
po motivima novele Džona Stajnbeka
“O MIŠEVIMA I LJUDIMA”
Dino Mustafić
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Muzika: Tamara Obrovac

Uloge:
Mišo Obradović – Džordž
Miloš Pejović – Leni
Branko Ilić – Karli
Pavle Ilić – Kendi
Vule Marković – Slim
Marija Đurić – Suzan
Dejan Đonović – Krivi
Božidar Zuber – Vit
„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom. Svoju premijeru predstava je imala 23. jula u Baru 2018. godine, a u oktobru je upriličena i premijerna izvedba i u Gradskom pozorištu Podgorica.
Riječ reditelja
Roman je smješten u tridesete godine prošlog vijeka, u period Velike depresije u Americi, ali može se čitati nezavisno od toga da li smo upoznati sa istorijskom pozadinom, jer je siromaštvo i težak život najnižeg sloja ljudi nešto što je uvijek aktuelna i velika tema. Osim pomenutog, u centru romana je i priča o jednom neobičnom prijateljstvu između Džordža, čestitog i dobrog čovjeka, i Lenija, krupnog i snažnog čovjeka sa umom malog djeteta. Oni čine porodicu, držeći se jedan drugog kako bi pobijedili usamljenost i otuđenost. Tu je i motiv Američkog sna, kao sveprisutne teme u američkoj književnosti, ali i filozofiji utopije što mi je blisko svjetonazorski i etički. Za takvo iskustvo nije potrebno bilo intervenisati u literarni materijal kako bi približili epohu gledaocima. Mi živimo isti ili čak i gori socijalni i politički trenutak, koji prepoznajemo u našoj svakodnevnici. „O ljudima i miševima“ je jedinstvena priča koja dirljivo govori o istinskom prijateljstvu, očaju i beznađu ljudi za vrijeme Velike depresije i krahu američkog sna, ispričana je egzistencijalistički i emotivno. Ova vanvremenska priča čini ovaj roman revolucionarnim za svako vrijeme jer govori o pravu na život i kada smo drugačiji od većine. Zabrinuti smo nad svijetom koji se drastično dehumanizira svakodnevnom i agresivnom trkom za profitom. Postajemo moderni robovi, nadničari neoliberalnog kapitala koji proždrljivo jede našu sudbinu i potragu za srećom, prava na san, utopiju, viziju boljeg i pravednijeg svijeta.
Dino Mustfić, reditelj
Riječ dramaturškinje
Žderači snova
Roman „O miševima i ljudima“ napisan je za vrijeme Velike depresije u Americi. Kad razmišljamo o sintagmi „velika depresija“ nužno se nameće činjenica da ona savršeno korespondira sa našim „ovdje i sada“.
Ljude na ivici egzistencije koji utopijom krče svoj put kroz život, utapajući se u znoju, svjesni da bez tog sna za koji se grčevito drže ne bi preživjeli ni dana, srećemo svakodnevno. Mi smo ti ljudi.
Pored ljudi na margini društva, izolovanih zbog rodne, vjerske, nacionalne, rasne pripadnosti, koji opet sami marginalizuju određene manjine i na taj način zatvaraju krug diskriminacije, prolazimo iz časa u čas. Mi smo ti ljudi.
Ljudi čiji se život svodi na puko preživljavanje, jer ono što zaradimo zadovoljava tek primarne potrebe sa Maslovljeve ljestvice. Sve što zaradimo pojedemo. Jedemo svoje snove dok hrana ne proguta nas.
Mi smo ti ljudi. Ili miševi.

Ružica Vasić: promocija romana „Domodržnica“
2018-08-05 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Ružica Vasić
„DOMODRŽNICA“ (roman)
moderator: Novak Govedarica
Ružica Vasić je rođena u Kragujevcu 1976. godine. Diplomirala je dramaturgiju na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju 2012. godine. Autorka je nagrađene drame „Hladnjača za sladoled“ i zbirke pjesama „Trošenje usana na reči“. Živi i radi u Budvi.
„Domodržnica“ je roman prvijenac dramaturškinje Ružice Vasić, u izdanju „Nove poetike“, koji šalje važnu poruku:
„Umetnika može da shvati samo onaj ko je dovoljno hrabar da otvori dušu i pusti ga da u nju udahne istinsku slobodu lišenu svih okova života.“

Forum mladih pisaca KIC-a "Budo Tomović": javno čitanje poezije
2018-08-05 20:00 UTC | Šetalište ispred kafea Gvardija

Sanel Redžić (gitara) i Jovan Bogoslavljević (violina)
2018-08-04 22:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Sanel Redžić je rođen 1988. godine u Tuzli, Bosna i Hercegovina. Jedan od najperspektivnijih i virtuoznijih gitarista mlađe generacije, kome mnogi muzički kritičari i ljubitelji klasične muzike predviđaju blistavu svjetsku karijeru. Sanel je uz veliki repertoar, koji se sastoji od muzike baroka pa sve do moderne muzike, stvorio važno ime na internacionalnoj sceni. Gitaru počinje da uči sa osam godina u Osnovnoj muzičkoj školi Tuzla, gdje je 2007. godine okončao svoje školovanje sa najvišim ocjenama u klasi Predraga Stankovića. Nakon toga Sanel se upisuje na Muzičku akademiju „Franz Liszt“ u Weimaru, gdje je studirao kod Thomasa Müllera-Peringa i Ricarda Gallena. U toku studija imao je priliku pohađati i masterklase kod mnogih profesora gitare kao što su Costas Cotsiolis, William Kanengiser, Judicael Perroy, Aniello Desiderio, Denis Azabagić, Dejan Ivanović, Petr Saidl, Jorgos Panetsos, Thomas Offerman, Jozef Zsapka, Darko Petrinjak i mnogi drugi. U junu 2005. godine, Sanel je proglašen najtinejdžerom opštine Tuzla za školsku 2004/2005 godinu. Do danas, Sanel je oduševio publiku i medije na preko 1000 nastupa i solo koncerata u Bosni, Hrvatskoj, Srbiji, Crnoj Gori, Sloveniji, Mađarskoj, Češkoj, Bugarskoj, Ukrajini, Poljskoj, Austriji, Njemačkoj, Švicarskoj, Belgiji, Španiji, Italiji, Francuskoj, Holandiji, Grčkoj, Portugalu, Čileu, Kini, Japanu, Indiji i SADu. Koncertirao je na profiliranim binama kao što su Concertgebouw Amsterdam, Tokyo Bunka Kaikan Recital Hall, Hakuju Hall te Yamaha Hall, National Philharmonic of Ukraine, Philharmonic Paul Constantinescu Ploiesti i mnogim drugim. Na internacionalnim takmičenjima kao što su Tokyo i Tychy, „Forum Gitarre Wien“, Markneukirchen, Changsha u Kini, „Anna Amalia“ Weimar, Fernando Sor Rim, Emilio Pujol Sassari, Iserlohn, „Andres Segovia“ Velbert, Kutna Hora, „Guitarmania“ u Lisabonu ili „Guitar Art Festival“ u Beogradu, stekao je mnoge važne nagrade i priznanja za svoj rad. U međuvremenu je i sam postao član žirija, na mnogim takmičenjima za mlade gitariste, te redovno održava masterklase. Od 2006. godine Sanel Redžić je snimao CD-ove u Sarajevu i Lajpzigu. Posljednji je nastao u saradnji sa MDRom. Aktuelni CD, produciran u Kelnu, izlazi početkom Aprila 2013. Pored toga imao je priliku snimati za mnoge radio i TV stanice, te svirati sa različitim orkestrima.
Mr Jovan Bogosavljević rođen je 1908. godine. Muzičko obrazovanje sticao je od oca Dragutina i prof. Tatjane Olujić na Fakultetu Muzičke umetnosti u Beogradu, kao i od jednog od najvećih izvođača i pedagoga današnjice, Igora Ojstraha, u Briselu. Dobitnik je mnogih nagrada u zemlji i inostranstvu, ali i nagrade Udruženja muzičkih umetnika Srbije – za najboljeg mladog umetnika. Kao solista, nastupao je sa najznačajnijim orkestrima i dirigentima u zemlji, muzicirao u najpoznatijim koncertnim salama. Na međunarodnoj sceni nastupao je kao solista sa orkestrima i značajnim dirigentima i pijanistima od Kine, Japana, Argentine, Poljske, Grčke, Danske, Finske, Italije, Austrije, Francuske, pa do Švajcarske, Slovenije, Hrvatske… Poslednjih godina značajnu saradnju ostvaruje sa renomiranim pijanistom Aleksandrom Serdarom, na domaćoj i na međunarodnoj sceni. Od 2009. godine nastupa kao solista i gost na koncertima širom Evrope sa Evropskim kvartetomiz Minhena,Basiona Amorosa. Duži niz godina stalni je član kvintetaBeltangokoji nosi epitet jednog od najboljih u svetu. Bavi se pedagoškim radom na Fakultetu umetnosti u Nišu, a na glavnom predmetu Violina je redovni profesor.

Stefan Đukić i gosti: "Od epike do pop kulture, razvoj junaka od Baš Čelika do Spajdermena"
2018-08-04 21:00 UTC | Bašta kafea Ciao
Priče o herojima, bilo da su u formi epa, romana, stripa ili filma, dio su ljudske baštine od početka pismenosti. Bilo da se radi o „Epu o Gilgamešu“, Heraklovim podvizima, borbi Marka Kraljevića sa Musom Kesedžijom, Don Kihotu, Frodu Baginu, Luku Skajvokeru ili Betmenu, priče o herojima nas prate od najranijih dana do najdublje starosti.
Zašto su nam ovako primamljive? Postoje li sličnosti između Gilgameša i Aragorna, između Tanosa i Baš Čelika? Da li je u ljudskom DNK ugrađeno da prolazi put heroja, od inicijacije do trijumfalnog povratka?
Ovo su samo neka od pitanja o kojima će u pratećem programu „Barskog ljetopisa“ razgovarati Maja Simović, profesorica jezika i književnosti i Stefan Đukić, kolumnista i profesor filozofije.

Narodno pozorište Republike Srpske: „Sinovi umiru prvi“, režija Marko Misirača
2018-08-02 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Narodno pozorište Republike Srpske
Mate Matišić
„SINOVI UMIRU PRVI“
Reditelj: Marko Misirača
Dramaturg predstave: Ivan Velisavljević
Dijalekatska obrada teksta: Milorad Telebak
Scenograf: Dragana Purković Macan
Kostimograf: Jelena Vidović
Muzika: Petar Topalović / SOPOT
Audio-dizajn: Petar Bilbija
Lektori: Milorad Telebak i Nataša Kecman
Inspicijent: Radovan Glogovac
Uloge: Dragoslav Medojević, Nataša Ivančević, Aleksandar Stojković, Miljka Brđanin, Boško Đurđević, Goran Jokić, Ljubiša Savanović, Zlatan Vidović, Svetlana Tanja Popović, Đorđe Marković, Vladimir Đorđević, Rok Radiša, Zoran Stanišić
O predstavi
Mnogo je tema i bolnih pitanja koje otvara ovaj izuzetan komad. Zato mislim da je potrebno i važno danas, više od dvije decenije nakon rata u BiH, postaviti na scenu Narodnog pozorišta Republike Srpske u Banja Luci „Sinove“ i napraviti predstavu koja nas, poput onog Gogoljevog ogledala suočava sa mnogim ratnim i poratnim traumama koje svi živimo na ovaj ili onaj način, ali i predstavu koja na problem ratne i poratne stvarnosti gleda „odozgo“, iz ptičje perspektive, sa potrebnim otklonom kroz koji ćemo mnogo bolje osjetiti ono što nas tišti. Matišićev komad predstavlja svojevrsni žanrovski sinkretizam: ima tu svega i to na jedan jako promišljen način: od antičke tragedije do komedije apsurda sa elementima crnog, „montipajtonovskog“ humora. Realistična groteska bilo bi, možda, najtačnije žanrovsko odredište naše predstave.
Matišićev original dešava se u selu Ričice kod Imotskog, u Dalmatinskoj Zagori 2002. godine, dakle sedam godina od rata i tri godine od Tuđmanove smrti na koju se jedna od situacija u komadu odnosi. Naša adaptirana verzija „premještena“ je u selo Rekavice kraj Banja Luke u Republici Srpskoj i u 2008. godinu, 13 godina od rata, dvije godine od Miloševićeve smrti na koju će se pomenuta situacija referisati u našoj verziji i u godini velikih protesta ratnih vojnih invalida Vojske Republike Srpske povodom lošeg materijalnog stanja i odnosa vlasti prema njima.
Osim što se sam naslov komada referiše na našu ratnu i poratnu stvarnost, kao i na istoriju ovih prostora (na starce što su uvijek ispraćali u rat sinove koji su umirali prvi), kao dominantna tema naše predstave nameće se bolno pitanje na koje odgovora nema: koliko je traganje za prošlošću i iskopavanje starih rana (u metaforičkom smislu, želja da se konačno „raščiste“ pitanja oko Jasenovca, Jadovna i drugih stratišta ‒ u srpskom slučaju; isto se pitanje može postaviti u okolnostima hrvatskog ili bošnjačkog naroda) zaista potrebno i neophodno? Da li nam kopanje po toj prošlosti zapravo donosi samo nesreću i otvara uvijek novi krug mržnje, zla i nasilne smrti? Koliko god imali empatiju prema žrtvama i koliko god sa stanovišta žrtve težnja da se stvari „raščiste“ izgledala nužna, očigledno ta „raščišćavanja“ na ovim prostorima nikada nisu dobro donijela. Ostaje, dakle, vječno pitanje da li treba i da li je moguće jednom zauvijek zakopati ratne sjekire, staviti tačku na istoriju koja nam se intenzivno dešava i početi život u sadašnjosti?”
Marko Misirača
Riječ autora
„Ideja o ‘Sinovima…’ stigla me je u rodnim Ričicama kraj Imotskog. Jednog popodneva tamo sam se zatekao u društvu nekolicine tridesetogodišnjih umirovljenika u seoskoj gostionici. Tamo sam susreo mladiće u dobi između 25 i 35 godina. Ponudio sam ih pićem, krenuo je razgovor i pitao sam ih čime se bave. Odgovorili su mi jednostavno: „Idemo u poštu i gostionicu“. U poštu po mirovine, jer su svi umirovljenici, a potom u gostionicu jer se tim dragim momcima u životu ništa drugo nije događalo, osim alkohola. I tu sam shvatio tu našu poratnu napetost koju sam odmah odlučio pretočiti u dramski tekst…“
Mate Matišić
Riječ kritike
Matišićev komad u banjalučkoj verziji i dalje, kako u programskoj knjižici predstave zapisuje dramaturg Ivan Velisavljević, „čuva emotivnost, humor i vještu kompoziciju originala, uz nastojanje da gledaoce primoramo na razmišljanje o ideološkim temeljima i o ludilu ekonomije mržnje i smrti, u kojoj živimo i dvadeset godina nakon ‘ratova za nasljeđe i to u svim državama, pokrajinama, entitetima, kantonima i opštinama nastalim poslije raspada Jugoslavije“. Autori predstave idu i korak dalje, tu grotesknu, crnohumornu priču o traženju nestalih, najmilijih, ubijenih i pokopanih tko zna gdje, o ucjenama mafije koja im na prodaju nudi podatke o mjestu gdje su zakopani, o iskopavanjima drugih, potpuno nevinih mrtvaca da bi prisilili mafijaše da im otkriju te toliko tražene lokacije, čitav taj kontekst prebacuju iz izvornog ambijenta, nekog zabitog sela u Dalmatinskoj Zagori u ništa manje zabačenije krajiško selo, Hrvati katolici postaju Srbi pravoslavci, narodnosti se miješaju poput karata u špilu kojim se igra ta opasna i volšebna partija u kojoj se ne pita o visini uloga, promijenjeno je i vrijeme kada se sve odigrava, a dominantan dijalekt ikavskog izgovora tako tipičan za ruralnu Dalmaciju i tako bitan za ovaj Matišićev komad, ispisuje se kočićevskom, ruralnom ijekavicom tipičnom za Zmijanje i okolinu Manjače. Dakle, novi tipovi, novi likovi, novi toponimi i novo vrijeme – a opet sve je tako matišićevski pogođeno, uštimano i funkcionira besprijekorno. Jer, i u originalu i u predstavi što je potpisuje tim Marka Misirače mrtvi su i dalje dominantni, sve se oko njih odvija, njihov govor, nečujan i neprimjetan za uho, grmi pozornicom i našom intimom, osvaja nutrinu naših rastrojenih i ustreptalih duša, pogađa nas više od bezbrojnih riječi i govora živih što tumaraju scenom u potrazi za tim neuhvatljivim trenucima smiraja, zadovoljstva i obiteljske sreće što je sakrivena negdje duboko, netragom nestala sred neznanih grobova dragih osoba.
Mladen Bićanić, „Oslobođenje“ – bosanskohercegovačke nezavisne novine

Džez koncert: Andrea Demirović kvartet
2018-08-01 22:00 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Andrea Demirović je rođena 1985. godine u Podgorici. U Baru je završila nižu muzičku školu na odsjeku za klavir, a srednju muzičku školu, na odsjeku za solo pjevanje u Kotoru. Diplomirala je osnovne, a zatim i specijalističke studije na Muzičkoj akademiji na Cetinju na odsjeku muzička pedagogija, tj. harmonija sa harmonskom analizom. Radi kao profesor u nižoj muzičkoj školi u Baru. Svoju karijeru započinje 2002. godine na festivalu „Sunčane skale“. Svoj prvi studijski album objavljuje 2006. godine. Sa albuma su se izdvojile pjesme „Šta će mi dani“, „Previše sam mlada“, „Nisi ti kriv“, „Planina“… Tri godine kasnije predstavlja Crnu Goru na Eurosongu u Moskvi sa pjesmom „Just get out of my life“ proslavljenog njemačkog kompozitora Ralpha Siegela. Pjesma je postala hit među fanovima Eurosonga, a Andrea je često bila gost na koncertima širom Evrope u organizaciji OGAE (Portugal, Švedska, Španija, Srbija). Nakon Eurosonga objavila je dva singla u saradnji sa kompozitorom Vladimirom Graićem – „Odlazim“ i „Posveta“. U junu 2017. godine objavljuje singl „Pamti“ (muzika i aranžman: Nemanja Nedeljković Nemus, tekst: Andrea Demirović), koji je rezultat saradnje sa Zoranom Markovićem Zonjom, koji se potpisuje kao izvršni muzički producent, scenarista, režiser i producent spota. Ovom pjesmom Andrea pravi muzički zaokret u svojoj karijeri, okrenuvši se novom muzičkom pravcu – elektropopu. „Pamti“ se našla na jedinoj relevantnoj regionalnoj top listi „Domaćica“ MTV Adria, i zadržala se na istoj sedam nedjelja.
Enes Tahirović je rođen 1991. u Beogradu. Osnovno i srednje muzičko obrazovanje stekao je u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, u klavirskoj klasi prof. Lidije Skender, i džez uz mentorstvo prof. Milorada Jovovića. Nakon godinu dana provedenih na „Ujedinjenom svjetskom koledžu“ u Italiji, kod prof. Igora Konjolata, i majstorskih kurseva, upisao se na odsjek za klavir na univerzitetu u Teksasu, ali je prevladalo njegovo rastuće interesovanje za džez muziku. Upisuje džez klavir na Univerzitetu za muziku i dramske umjetnosti u Gracu, u klasi renomiranog njemačkog džez pijaniste Olafa Polcina. Učesnik je različitih džez projekata, sarađivao je i učio od istaknutih svjetskih umjetnika kao što su: Stjepko Gut, Barbara Denerlajn, Ehud Ašeri, Patrik O’Liri, Hauard Kurtis, Luis Bonila i Džo Kaplovic. Pohađao je džez radionice koje su vodili Leri Goldings, Bob Mincer, Piter Bernstin i Bili Hart. Član je univerzitetskog džez hora u Gracu, a nastupio je sa džez orkestrom „Hrvatske glazbene mladeži“ u Dvorani „Lisinski“ u Zagrebu. Od 2009. godine, aktivni je učesnik u edukativnim radionicama i projektima „JAM“-a u Crnoj Gori. Kao džez pijanista debitovao je 2013. godine, u KIC-u „Budo Tomović“.
Martin Đorđević je završio srednju muzičku školu „Kornelije Stanković“ u Beogradu, školovanje je nastavio u Italiji na Siena Jazz University gdje je i diplomirao. Aktivni je učesnik na klupskoj sceni Podgorice i šire. Povremeni je član različitih džez i rok sastava, među kojima je „Senkina đeca“.
Dragan Ivanović, multi-instrumentalista, profesionalni studijski i koncertni basista, bio je član pratećih grupa Đ. Balaševića, S. Ćetkovića, A. Radović, Van Gogha, a trenutno je član pratećeg benda Vlade Georgieva.
PROGRAM:
Blue Moon – Richard Rodgers
Anything Goes – Cole Porter
Too Darn Hot– Cole Porter
Goody, Goody – Matty Malneck
Cry Me a River – Arthur Hamilton
New York, New York – John Kander
Blue Skies – Irving Berlin
The Man I Love – George Gershwin
AS Times Goes By – Herman Hupfeld
Moon River – Henry Mancini
Somewhere Over The Rainbow – Harold Arlen
Singin In The Rain – Nacio Herb Brown
Fly Me To The Moon – Bart Howard
Big Spender – Cy Coleman,Dorothy Fields
At Last – Mack Gordon, Harry Warren
What a Wonderful World – Bob Thiele, George David Weiss
Dr Feelgood– Aretha Franklin, Ted White
Sunny – Bobby Hebb
It Don’t Mean a Thing – Duke Ellington
Summertime – George Gershwin

Izložba radova Jovana Jerkova
2018-08-01 21:00 - 22:00 UTC | Galerija “Velimir A. Leković”
Jovan Jerkov je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju, na odsjeku za grafiku, u klasi prof. mr Mirka Toljića. Direktor je osnivač firme „Blue IT“, kreator portala www.tvojbar.me, a predavao je i u osnovnoj školi „Vladimir Nazor“ u Podgorici. Iza sebe ima veliki broj samostalnih i kolektivnih izložbi među kojima su: „Tradicionalna izložba članova ULUCG“ (Podgorica, 2014. i 2018); samostalne izlože „Duobus Dimidiis“ (Galerija „Velimir A. Leković” Bar, 2014), „Omnia Mea“ (Galerija „Art“ Podgorica, 2013), „Dodir Andromede“ (Podgorica i Pljevlja, 2013); likovne kolonije „Stari most“ (Bijelo Polje, 2014) i „Suvodo“ (Berane, 2014); potom Izložba mladih članova ULUCG (Podgorica, 2012) i mnoge druge.

Luka Perazić (violina) i Đina Perazić (klavir)
2018-07-31 22:00 - 23:00 (Europe/Belgrade) | Dvorac kralja Nikole
Luka Perazić je rođen 2001, u porodici muzičara. Sa osam godina je počeo da svira na violini, u klasi prof. Vilija Ferdinandija, u školi „Vasa Pavić“. Sa dvanaest godina je imao prvi nastup sa orkestrom, a prvi solistički koncert kao petnaestogodišnjak. Pored rada sa renomiranim prof. Ferdinandijem, pohađao je seminare kod uglednih violinista i pedagoga: Romana Simovića, Mihaila Bereznitskog, Vujadina Krivokapića, Marka Josifoskog, Jaroslava Nadrzickog, Antona Martinova, Marka Radonića, Marka Simovića, gudačkog kvarteta Beogradske filharmonije i kvarteta „Montenegro“. Učestvovao je na velikom broju takmičenja u Srbiji, Italiji, Albaniji, Makedoniji, Češkoj i Velikoj Britaniji, gdje je osvajao uglavnom prve ili specijalne nagrade. Značajniji solistički nastupi, uz pratnju orkestra: svečani koncert u okviru proslave Dana oslobođenja Podgorice na glavnom gradskom trgu, nastup na završnom koncertu Festivala gudača u Kotoru, zatvaranje „Barskog ljetopisa“, svečani koncert u čast trideset petog rođendana Muzičke akademije, koncerti združenog simfonijskog orkestra mladih Crne Gore i Albanije. Ljeta 2017. godine bio je učesnik renomiranog Verbier festivala kao član „Verbier Junior Festival Orchestra“. Od septembra 2017. je učenik „Whitgift School“ u Londonu, kao dobitnik stipendije na „Whitgift International Music Competition“ u klasi profesora Iva Stankova, kao i „Guilhall Junior School“ („Guildhall School of Music & Drama“) i imao već niz nastupa u prestižnim koncertnim dvoranama poput Cadogan Hall, Milton Court, Charlton House. Nastupao je na „Richmond upon Thames Performing Arts festivalu“, „Montenegrin culture symphony“, umjetničkoj večeri stvaralaca koji žive u Londonu, 54. Internacionalnom festivalu kamerne muzike u Plovdivu (Bugarska) i bio finalista „Lutine Prize 2018“ na „Guildhallu“.
Đina Perazić je rođena 1997. godine u Podgorici, kao dio muzičke porodice. Svoje muzičko obrazovanje započela je sa 6 godina, u klasi prof. Anke Asanović, u Umjetničkoj školi „Vasa Pavić“. Stručnoj javnosti poznata je već od prvih nastupa i osvojenih nagrada na takmičenjima u državi i regionu. Danas se njeno školovanje odvija na Muzičkoj akademiji u Minhenu („Hochschule für Musik und Theater München“), na umjetničko-pedagoškom smjeru, gdje se uspješno iskazuje kao pijanistkinja i kao budući pedagog. U toku dosadašnjih studija, u klasi prof. Sylvije Hewig-Tröscher, imala je veliki broj zapaženih nastupa. Tri godine zaredom učestvovala na „Klavier festivalu“, ove godine održanom u sklopu velikog „Faust“ festivala, koji obuhvata mnogobrojna koncertna dešavanja u Minhenu i nastupe najkvalitetnijih umjetnika. Akademija joj je ukazala povjerenje angažujući je i kao korepetitora na takmičenju „Jugend Musiziert“. Posebno uživanje Đina nalazi u kamernom muziciranju i svira u različitim sastavima. Ističu se nastupi sa slovenačkim trombonistom Nikom Mir i osvojena prva nagrada na takmičenju „Temsig“ u Ljubljani. Nedavno je njenim koncertom, pod nazivom „Klavirski kaleidoskop“, u Ministarstvu kulture obilježen dan muzike. Đina nastavlja da se razvija kao umjetnik, čemu doprinosi učešće na masterklasovima renomiranih pijanista i pedagoga kao što su Boris Kraljević, Vladimir Ovchinikov, Jurij Kot, Vedrana Kovač, Vladimir Viardo, Polina Osetinskaya, Tatjana Prelević, Horst Leichtfried, Vladimir Bashkirov i Klaus Schilde. Trenutno je angažovana kao profesor klavira u Muzičkoj školi „MusiKreativ“ u Minhenu.
PROGRAM:
Beethoven: Sonata za violinu, no. 5 u F-duru, op. 24
Allegro
Adagio molto espressivo
Scherzo: Allegro Molto
Rondo: Allegro ma non troppo
Camille Saint – Saëns: Introduction i Rondo Capriccioso op. 28
Georgi Zlatev – Čerkin: Sevdana
Maurice Ravel: Tzigane, Koncertna rapsodija

CNP i Barski ljetopis: „Koza ili ko je Silvija“, režija Danilo Marunović
2018-07-30 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Crnogorsko narodno pozorište, u saradnji sa Barskim ljetopisom i FDU Cetinje
„KOZA ILI KO JE SILVIJA“
Reditelj: Danilo Marunović
Prevod: Žanko Tomić
Dizajn scene: Danilo Marunović
Asistent scenskog dizajna: Ivanka Vana Prelević
Izbor muzike: Danilo Marunović
Kostim: Natalija Vujošević
Dizajn svjetla: Mirko Radonjić, Miodrag Mili Malović
Izvršni producent: Danilo Kovačević
Uloge: Marko Baćović, Nada Vukčević, Dejan Ivanić, Emir Ćatović
Riječ reditelja
Da li je zapadna civilizacija izvojevala sve velike bitke za slobodu? Jesmo li dosegli krajnje granice slobode? Ko određuje dokle sežu granice? Koliko smo smjeli da granicu zone tabua pomjeramo? Koji su kriterijumi za definiciju tabua? Je li ljubav opravdana baš u svakom obliku? Da li nas ljubav uvijek može amnestirati pred nama samima? Jesmo li sami sebi postavili previsoke moralne standarde? Jesmo li „prerasli“ iste? Imamo li pravo na to? Šta je to što je „prirodno“ ? Imamo li pretenziju postati „prirodniji“ od same prirode? Je li nam potrebna opšta redefinicija, nova verzija, update morala? Jesmo li požurili? Da li smo pretjerali? Ako su limiti naših himera sloboda postavljeni kao konačni, da li nas upravo ta autocenzura preporučuje kao civilizovane? Zar poenta civilizacijskog progresa nije oduvijek bila osvajanje novih sloboda, razbijanje tabua? Ako više nemamo šta osvajati, znači li to da se civilizacija kakvu poznajemo raspada? Je li liberalizam postao diktatura? Robujemo li ideji o bezuslovnoj slobodi? Jesmo li ekstremno slijedeći takvu ideologiju postali konzervativni? Pretvorili smo se u sopstvenu suprotnost, u grotesknu autoparodiju? Jesmo li toliko nesavršeni da se moramo uzdržavati od toga što osjećamo?
Danilo Marunović

Balša Brković: promocija zbirke poezije "Crno igralište"
2018-07-29 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Balša Brković
“CRNO IGRLIŠTE” (poezija)
moderator: Aleksandar Bečanović
O autoru
Balša Brković, crnogorski pisac, književni i pozorišni kritičar, rođen je u Titogradu, 1966. godine. Završio je Filološki fakultet u Beogradu, grupa za opštu književnost i teoriju književnosti. Prvu zbirku poezije, „Konji jedu breskve“, objavio je u Beogradu 1985. godine. Početkom devedesetih godina je, slijedeći oca, Jevrema Brkovića, pripadao grupi crnogorskih intelektualaca koji su se usprotivili ratu, kao i politici crnogorskih vlasti. Bio je urednik za kulturu „Liberala“, zvaničnog glasila Liberalnog saveza Crne Gore, a urednik je i kolumnista dnevnika „Vijesti“, od njegovog osnivanja, 1997. godine. Dobio je državnu nagradu „Miroslavlјevo jevanđelјe“ za roman „Privatna galerija“, 2003. godine. Član je Crnogorskog PEN centra i Crnogorskog društva nezavisnih književnika. Napisao je knjige poezije: „Konji jedu breskve“ (Beograd 1985), „Filip boje srebra“ (Podgorica 1991), „Rt Svete Marije“ (Zagreb 1993), „Contrapposto“ (Cetinje 1998), „Dvojenje“ (Podgorica 2001), „Crno igralište“ (Podgorica 2017); zatim romane: „Privatna galerija“ (Zagreb 2002), „Paranoja u Podgorici“ (Podgorica 2010), „Plaža Imelde Markos“ (Podgorica 2013), i knjigu pripovijedaka „Berlinski krug“ (Beograd 2008).
O djelu
„…Kod Brkovića je fascinantno što otvorenost njegove poezije, njena komunikativnost, ne samo da ne sprečava nego pojačava semantičke dubine. To je velika stvar – da znate da izbalansirate emocionalni sloj i konotativni sloj teksta. Njegova komunikativnost je vrlo poetički utemeljena. Pjesme su pisane u kavafijevskom ritmu (Kavafi je pisao po dvije-tri pjesme godišnje). I kada pogledate te datume vidjećete da je pjesnički Balša Brković ostao u tom svom privilegovanom području, da je zanatski trening ostao na snazi i ono što je ekstremno važno je da je ova zbirka duboko konceptualna, a to nije mali podvig kada znate u kolikom je vremenskom rasponu nastajala. Ova je knjiga jedna vrsta Balšinog danteovskog istraživanja sebe, svoje poeezije, i svijeta oko sebe“
Aleksandar Bečanović

Škola grafike Nataše Drešić - izložba završnih radova
2018-07-29 20:00 UTC | Crkva Sv. Venerande
U okviru pratećeg programa 31. „Ljetopisa“ ove godine, po prvi put, organizovana je i uspješno održana Škola grafike sa Natašom Drešić. Škola je počela sa radom 16. jula, od kada se nekoliko desetina prijavljenih različite uzrasne dobi svakodnevno okupljalo u Starom Baru, savladavajući vještinu izrade grafike. U nedjelju, 29. jula, planirano je otvaranje izložbe završnih radova polaznika. Otvaranje će biti upriličeno u crkvi Svete Venerande, u Starom Baru, u 20h.
Nataša Drešić je rođena 1987. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na grafičkom odsjeku, u klasi prof. mr Anke Burić 2016. godine. Tokom 2015. godine bila je na studijskom usavršavanju na „Ecole Superieure d’Art de Lorraine“ u Metzu, u Francuskoj. Dobitnica je brojnih stipendija i priznanja, među kojima je i stipendija CANU za podsticanje umjetničkog podmlatka Crne Gore za 2017. godinu. Iste godine postala je član ULUCG. Tokom 2017. godine je radila kao pripravnik na slikarskom odsjeku na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Trenutno radi kao likovni pedagog u OŠ „Stefan Mitrov Ljubiša“ u Budvi. Značajne kolektivne izložbe i radionice su joj: „Belt and Road China & CEEC Print Exhibition“ (Ningbo, Kina, 20018), grupna izložba „Art rooms“ (Crna Gora, 2017), Festival umjetnosti „Virski“ (galerija „V. A. Leković“, Bar, 2016), „17. Internacionalno bijenale grafike – Sarcelles“ (Pariz, 2015), „Mozaik malog formata X“ (Mala galerija ULUPUDS-a, Beograd, 2015), Kolektivna izložba studenata („Galerija 42“, Cetinje, 2014), Mozaik malog formata – radionica mozaika („Barski ljetopis“, Stari Bar, 2013), „Henri Mur kao inspiracija“, grafička radionica s britanskom grafičarkom Sarom Gilet (galerija „Miodrag-Dado Đurić“, Cetinje, 2012). Iza nje su i samostalne izlože: „Jesen grafike“ (2017), „Samoozbiljenje“ (Crnogorska komercijalna banka, Podgorica, 2017. i „Barski ljetopis 2017), „Samoozbiljenje“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, galerija „Centar“, Podgorica, 2017), „Diplomska izložba“ („Galerija 42“, Cetinje, 2016), „Ecole Superieure d’Art de

Vasil Hadžimanov bend
2018-07-28 22:00 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Vasilova ideja o kombinovanju balkanskih tradicionalnih, folk ritmova i zapadnih, modernih muzičkih stilova (jazz, funk, rock, world music…) u njegovoj muzici je u potpunosti autentična i predstavlja nov pristup džez muzici. Godine 2001, Vasil Hadžimanov Band izbacuje prvi album pod nazivom „11 razloga za…“ pod etiketom PGP-RTS. Prvi tiraž se rasprodao za samo tri mjeseca. Takođe, za svoj prvijenac osvojili su nagradu „Beovizije 2002“ za najbolji debi album 2002. godine.
Ljeta 2002. godine, Vasil Hadžimanov Band se pridružuje Goranu Paskaljeviću i njegovoj filmskoj ekipi na snimanju dokumentarnog filma o Beogradu za ARTE televiziju. Vasil je komponovao muziku, a bend je, predvođen njihovim perkusionistom Bojanom Ivkovićem, glumio i svirao muziku u filmu. Vasilova muzika se, takođe, može čuti u filmu „011 Belgrade“, mladog austrijskog režisera Michael Pfeifenberger-a, kao i u filmu Raše Andrića „Kad porastem biću kengur“.
Godine 2003. objavljuju drugi CD „Kafanki“, opet pod okriljem PGP-RTS-a, koji uspješno promovišu širom Evrope. Za ovaj album, bend osvaja nagradu na festivalu „Sunčane skale 2003“ za Najbolji instrumentalni album 2003. godine. 19. novembra 2003. godine, VH Bend nastupa na „Enter Music Festival“ u Beogradu, dijeleći binu sa čuvenim Joe Zawinul-om i njegovim bendom Zawinul Syndicate. Čuvši kako bend zvuči uživo, Zawinul lično poziva Vasila i drugare da na proleće 2005. sviraju u njegovom novom klubu “Joe’s Birdland”, u Beču. Juna 2004. godine, VH Band je pozvan od strane virtuoza Nigel Kenedija da nastupe sa njim na njegovom velikom beogradskom koncertu. Ovo iskustvo je bilo prijatno iznenađenje za sve prisutne… Avgusta 2005. godine, bend je predstavio muziku Balkana i bio jedini predstavnik Srbije i Crne Gore, na velikoj svjetskoj izložbi Expo 2005 Aichi u Japanu, gdje doživljava veliki uspjeh i najviše posjetilaca (preko 3000) na sceni EXPO DOME do tada. Novembra 2005. godine, VH Band je održao tri koncerta, u Parizu, u okviru tradicionalnog jazz festivala kulturnih centara „Jazzy Colors“ ponovo predstavljajući našu zemlju. Marta, kao i avgusta 2006. godine, održali su dva, sjajno posjećena i pozdravljena, koncerta u Trstu (Italija). Na proljeće 2006. Vasil komponuje muziku za film „Stvar srca“ reditelja Mike Aleksića, koji se predstavio i prikazao na mnogim filmskim festivalima. Oktobra 2007, a ponovo u saradnji sa izdavačkom kućom PGP-RTS, izdaju svoj treći album pod nazivom „3“ (Sega Mu e Majkata), koji su uspješno promovisali širom Srbije i Evrope. U aprilu 2009. godine snimili su svoj četvrti album pod nazivom „Života mi“, koji je ocijenjen od strane kritičara kao njihov najbolji do sada. Godine 2013. promovisali su svoj peti album „Can you dig it?“ koji je iste godine, u DD formatu, objavljen od strane OverJazz Records iz Hamburga (Njemačka), dok je CD objavljen za diskografsku kuću „Zmex“ iz Beograda. Takođe, od maja 2013. svi albumi VHBand-a će u digitalnom formatu biti objavljeni od strane već pomenute izdavacke kuće, OverJazz Records. Godine 2016. promovišu svoj šesti album „Alive“, njihov prvi album snimljen uživo u pet različitih gradova, pet koncertnih dvorana. Specijalni gost na albumu je svetski poznat i priznat saksofonista i autor David Binney. Ovaj album objavila je američka izdavačka kuća „MoonJune Records“ iz Njujorka.
Sva izdanja i muzika VH benda su u Srbiji proglašeni za umjetnička dela od kulturnog značaja za ovu zemlju.
U proteklih 15 godina, Vasil i njegovi muzičari su neumorno i sa velikim uspjehom svirali svoju muziku na koncertima i džez festivalima širom Srbije, kao i u inostranstvu:
„Belgrade Enter Fest“ (sa Joe Zawinul-om), „Beogradski Jazz Fest“, „Novi Sad Jazz Fest“, „Benefit koncert“ (Berlin-Nemačka), „Porgy and Bess“, „Joe’s Birdland“, „Balkan Fever Fest“ (Beč-Austrija), „Bratislava Jazz Days“ (Slovačka), „Polichka Jazz Fest“ (Česka), „EXPO 2006 Aichi“, Nagoya (Japan), „Jazzycolors Fest“ (Pariz – Francuska), „Teatro Miela“, Trst (Italija), „Pecs Jazz Fest“, Budimpešta (Mađarska), Niš, Valjevo, Smederevo, Kragujevac, Kraljevo, Kruševac, Leskovac…. (Srbija), Podgorica, Cetinje, Nikšić, Budva, Kotor, Ulcinj… (Crna Gora), Banja Luka, Sarajevo, Mostar, Gradiška, „Zelenkovac Jazz Fest“… (Bosna), „Skopje Soul and Blues Fest“, „Kumanovo Jazz Fest“, Ohrid, Bitola, Kavadarci, Resen… (Makedonija), „Maribor Lent Fest“, „Cerkno Jazz Fest“, Novo Mesto, Ljubljana, Koper… (Slovenija), „Opatija Jazz Fest“, Pula, Poreč, Đakovo, Zagreb, Čakovec… (Hrvatska)…

Revijalni program: ROK OPERA, Novosadski Big Bend i Hor i orkestar opere SNP-a
2018-07-27 22:00 UTC | Šetalište kod Marine
Koncert ROK OPERA je realizovan u prvoj zajedničkoj saradnji Novosadskog Big Benda i Hora i Orkestra Opere SNP-a. U spoju muzičkih žanrova roka, džeza i opere, na ekskluzivnom koncertnom programu zastupljeno je 18 antologijskih muzičkih hitova pop i rok grupa čija su imena uvrštena u enciklopedije svetske i domaće muzičke scene 20. veka. Dirigent je Fedor Vrtačnik.
Koncert se na Barskom ljetopisu organizuje sa kompanijom Rabbit records.
Novosadski big bend je osnovan 2003. godine od strane profesionalnih i renomiranih džez i pop muzičari Novog Sada, sa željom da ispuni prazninu nastalu gašenjem Plesnog orkestra RTV Novi Sad, te da nastavi tradiciju orkestarskog muziciranja Novog Sada na polju džez,pop, filmske i opšte scenske muzike. Tokom proteklih 14 godina rada orkestar je priredio 360 koncerata na gotovo svim kulturnim manifestacijama i festivalima u zemlji i regionu. Na koncertima u Studiju „M“ RTV Vojvodine snimljeno je 18 izuzetno kvalitetnih nastupa. Godine 2010. objavljen je prvi studijski CD „Samo muzika“ . Novi, autorski CD-a „ Polaris”, obogaćen modernim funk zvukom, izlazi u februaru 2017. Novosadski big bend je snimio muziku za dve kultne serije: Cvat lipe na Balkanu i Nepobedivo srce, dok je kroz koncertnu delatnost ostvario aktivnu saradnju s Beogradskom filharmonijom, medijskim kućama – RTV Srbije, RTV Vojvodine, RTV Pink, kao i sa gotovo svim renomiranim umetnicima u regionu, od kojih izdvajamo Tota Kutunja, Emira Kusturicu, Jelenu Tomašević, Željka Joksimovića, Bojanu Stamenov, Masima Savića, Kornelija Kovača, Aleksandru Radović, Tanju Jovićević, Tanju Banjanin, Terezu Kesoviju,Coloniju,Borisa Režaka, Sergeja Trifunovića… U dosadašnjem radu Novosadski big bend je nastupao u različitim formacijama, koje su bile uslovljene programskim sadržajima. Njegovu okosnicu danas čine najbolji džez muzičari Novog Sada.

Festival 9: „Kralj Ibi“, režija Goran Jevtić
2018-07-26 21:30 UTC | Tvrđava “Besac”
Festival 9 Beograd
„KRALJ IBI“
Reditelj: Goran Jevtić​
Koreografija: Sonja Vukićević​
Scenografija: Viktor Kiss​
Kostimografija: Tijana Pavlov​
Muzika: Nemanja Aćimović​
Video: Srđan Ćešić​
Reditelj filma: Džonatan ​Ingliš
Uloge: Goran Jevtić, Mirjana Đurđević, Sonja Vukićević/Viktor Kiss, Katarina Jovanović, Dimitrije Stajić, Sava Stojanović, Saša Nićiforović, Nemanja Rafailović, Marko Milošević.
O predstavi
Komad je rađen je po tekstu Alfreda Žarija, jednog od najzanimljivijih autora s početka XX vijeka, tvorca patafizike, koji u sebi objedinjuje vodviljsko djelo sa skaradnim, razuzdanim humorom, istovremeno uspijevajući da jednim novim humorističkim postupkom pokaže surovu stranu ljudske prirode, što je bio značajan i prvi slučaj na svjetskoj pozornici i u umjetnosti uopšte. Ovo je drugačija verzija predstave „Kralj Ibi“. Razlikuje se od predstave koja je svoju premijeru imala 1964. godine, a gdje je Ibija igrao čuveni Zoran Radmilović. Glumci su smješteni unutar instalacije koju čine skulpture jednog od najtalentovanijih savremenih umjetnika, Viktora Kissa, a atmosferu upotpunjuju filmovi Srđana Ćešića i Džonatana Ingliša kao i kostimi Tijane Pavlov. Predstava je splet različitih vidova umjetnosti i nastala je spontano kao borbeni krik, jedini način da umjetnici iskažu stav u okruženju koje umjetnost tretira kao korov i pokušava da je uguši i suzbije na sve načine. Autorski tim je pokrenuo i realizovao predstavu sa željom da podstakne na razmišljanje o svakodnevnici, budućnosti, ratu, gladi, nemoći, manipulaciji, otimanju, samoživosti, narodu i borbi za opstanak.
Danas svi žive Ibija, danas je on svugdje prisutan, opasniji nego ikada. On danas ima medije, on zanemaruje kulturu, guši umjetnost, zatire mišljenje, on ućutkuje neistomišljenike, ne preza ni od čega, on ignoriše budućnost bahato stičući i otimajući samo za sebe, on je sebi dovoljan, mi smo mu kolateralna šteta, jeftina radna snaga. Zato dižemo glas i umjetnost kao jedino oružje – kaže uglas autorski tim koji čine…
O reditelju

Goran Jevtić, srpski pozorišni, televizijski i filmski glumac, rođen je 1978. godine u Mladenovcu. Diplomirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 2001. godine. Igra u brojnim srpskim pozorištima kao što su Jugoslovensko dramsko pozorište, Atelje 212, Malo pozorište „Duško Radović“ itd. Dobitnik je jedne od najprestižnijih srpskih pozorišnih nagrada „Miloš Žutić“ za više uloga u predstavi Okamenjeni princ koja je postavljena u koprodukciji Malog pozorišta „Duško Radović“ sa danskim teatrima „Corona La Blance“ i „Lampe“ i beogradskim pozorištem lutaka „Pinokio“. Ostale važnije uloge uključuju: Romeo („Romeo i Julija“, Srpsko narodno pozorište, Novi Sad), Geri („Shopping and Fucking“, Jugoslovensko dramsko pozorište), Andreas Sam („Red vožnje Andreasa Sama“, Jugoslovensko dramsko pozorište), Hitler („Hitler i Hitler“, Atelje 212), Doktor („Fedrina ljubav“, Jugoslovensko dramsko pozorište), Salvador Dali („Histerija“, Jugoslovensko dramsko pozorište). Dobitnik je i nagrade „Ljubinka Bobić“ 2014. godine. Na filmu najčešće sarađuje sa rediteljem Srđanom Dragojevićem i veliku popularnost postiže ulogama u njegovim filmovima „Mi nismo anđeli 2“ i „Sveti Georgije ubija aždahu“.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: “O Miševima i ljudima”, režija Dino Mustafić
2018-07-25 21:30, 2018-07-24 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Pozorišni program Barskog ljetopisa 2018. i ove godine uključuje veliku produkciju inspirisanu klasičnim djelom svjetske književnosti. Ovoga ljeta biće to predstava „O miševima i ljudima“, po motivima istoimenog romana Džona Stajnbeka. Predstavu koju Barski ljetopis postavlja u koprodukciji sa Gradskim pozorištem iz Podgorice, režiraće jedan od najuspješnijih reditelja u regionu, Dino Mustafić. Premijera je zakazana za 23. jul, u Baru, u okviru 31. izdanja Barskog ljetopisa.
Dramatizaciju i dramaturgiju predstave „O miševima i ljudima“ potpisuje dramaturškinja Stela Mišković. Za scenografiju je zadužena Smiljka Šeparović Radonjić, kostimografiju Lina Leković, dok će uloge tumačiti Mišo Obradović, Miloš Pejović, Vule Marković, Dejan Đonović, Branko Ilić, Marija Đurić, Pavle Ilić i Božidar Zuber.

„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.
I ovogodišnjom produkcijom Ljetopis afirmiše prošle godine utemeljenu ideju o saradnji Festivala sa profesionalnim domaćim pozorišnim subjektima, angažmanu isključivo crnogorskih glumaca i pozorišnih djelatnika, kao i njihovoj saradnji i povezivanju sa renomiranim i regionalno priznatim rediteljskim imenima.

Izložba slika Dimitrija Popovića
2018-07-25 21:00 - 22:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Dimitrije Popović rođen je 1951. godine na Cetinju. Završio je studije na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu 1976. godine. Za vrijeme boravka u Parizu 1974. godine, Dado Đurić ga upoznaje s pariškim kolekcionarom Žanom Devrejom, pa u sastavu njegove zbirke izlaže 1978. u Galeriji „Alexander Braumüller“, s umjetnicima Salvadorom Dalijem, Ernstom Fušom, Viktorom Braunerom, Dadom Đurićem, Leonorom Fini i drugima. Galerija „Liberta i Universal Fine Arts“ iz Vašingtona, mu u u Pforchajmu 1982, organiziraje zajedničku izložbu grafika s Salvadorom Dalijem. Iste godine, povodom velikog jubileja „Leonardo a Milano 1482-1982“, izlaže ciklus crteža „Omaggio a Leonardo“ u milanskoj „Palazzo Sormani“. U okviru 27. međunarodnog umjetničkog festivala „Due mondi“ grad Spoleto u kojemu se taj festival održava, organizuje mu izložbu slika, crteža i grafika. U godini jubileja dvije hiljade godina hrišćanstva, izlaže u Rimu ciklus raspeća „Corpus Mysticum“ u Sant Andrea al Quirinale, Santa Maria del Popolo – l’Agostinianaa arte sacra conteporanea i u Panteonu. Jedan je od petnaest umjetnika, likovnih kritičara i filozofa, (M. Bota, M. Cacijari, M. Paladino i P. Portogesi), koji su pozvani da odgovore na „Pismo Pape Jovana Pavla II Umjetnicima“. Odgovori su objavljeni u knjizi „Umjetnici odgovaraju Papi Jovanu Pavlu II“, izdavač Sri spa – Milano, 2003. Član je Dukljanske akademije nauka i umjetnosti, Crnogorske akademije nauka i umjetnosti, Ruske akademije književnosti, Slavenske akademije književnosti i umjetnosti. Član je Hrvatskog društva likovnih umjetnika, Hrvatskog društva pisaca, Crnogorskog PEN-a. Zabilježeno je na desetine njegovih samostalnih i grupnih izložbi u regionu i cijelom svijetu. Dimitrije Popović je dobitnik brojnih nagrada, kao i autor brojnih knjiga. O njemu je napisan veliki broj monografija, kao i naučnih radova i filmova.

Jicak Bar Josef: promocija romana „Sećanje na ljubav“
2018-07-24 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Jicak Bar Josef
„SEĆANJE NA LJUBAV“ (roman)
U programu učestvuje i Zoran Hamović, direktor i glavni urednik IK „Clio“
O autoru
Jicak Bar Josef rođen je u Tel Avivu 1949. godine. Diplomirao je nacionalnu istoriju na univerzitetu u Jerusalimu, a magistrirao komparativnu književnost. Dugo je radio kao novinar u dnevnom listu „Jediot Ahronot“, a trenutno radi u institutu „Gnazim“ u Tel Avivu. Dobitnik je Kugelove (1995) i Premijerove (2002) nagrade za književnost.
O djelu
Autor pripovijeda o svom preminulom ocu, čuvenom izraelskom književniku Jošui Bar Josefu. Radnja romana počinje očevom smrću i isprepletana je sjećanjima na piščevo djetinjstvo i mladost. Očev život je zadivljujuć. Rođen je u pravovjernoj porodici u naselju Mea Šearim u Jerusalimu. Pošto se razočarao u religiju, napušta ženu i dvoje male dece i seli se u Tel Aviv. Iako je u zagrljaju druge, Jošua redovno posjećuje bivšu ženu i djecu i tokom jedne od tih posjeta začinje se i njihov sin Jicak. Ostavljena žena odgaja novorođenče i dvoje starije dece u siromaštvu. Kad oboli od raka, Jošua joj se vraća i oni žive zajedno u Haifi sve do njene smrti.
Jicak Bar Josef pun je saosjećanja prema majci i ogorčen je na oca, ali ga ipak voli. Opisuje ga kao zadivljujuću ličnost, koje se istovremeno i plaši i divi joj se. U ovoj knjizi Jošua je pun žudnje za životom, ženskaroš i sebičnjak. Priču o vrtlogu osjećanja, razapet između oca i majke, Jicak Bar Josef pripovijeda bez zadrške i iskreno. Radnja knjige se premješta iz Jerusalima u Tel Aviv, zatim Haifu i Safed, gdje Jošua i umire.
Prevod sa hebrejskog: Dušica Stojanović Čvorić

Andrea Fedi kao klovn: "Katastrofa šou"
2018-07-24 20:00 UTC | Šetalište kod kafea Planet
Teatar za djecu

Andrea Fedi iz italijanskog grada Livorno, prepoznatljiv je po maštovitim nastupima koje obožavaju ne samo djeca, već i njihovi roditelji. Učestvovao je na brojnim festivalima širom svijeta. Interaktivnost je sastavni dio njegovog nastupa – odabrani iz publike postaju dio predstave, a kakav će ona imati ishod nikada se sa sigurnošču ne može kazati. Ali ono što jeste sigurno – kada je Katastrofa klovm u blizini, zabave ne može faliti.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: "O Miševima i ljudima", režija Dino Mustafić (PREMIJERA)
2018-07-23 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar

Dino Mustafić i Stela Mišković: "O miševima i ljudima" Džona Stajnbeka
2018-07-22 21:00 UTC | Plato Knjaževe bašte
Džon Stajnbek
“O MIŠEVIMA I LJUDIMA”
O djelu govore: Dino Mustafić (reditelj) i Stela Mišković (dramski pisac)
Moderator: Maja Simović

Pozorišni program Barskog ljetopisa 2018. i ove godine uključuje veliku produkciju inspirisanu klasičnim djelom svjetske književnosti. Ovoga ljeta biće to predstava „O miševima i ljudima“, po motivima istoimenog romana Džona Stajnbeka. Predstavu koju Barski ljetopis postavlja u koprodukciji sa Gradskim pozorištem iz Podgorice, režiraće jedan od najuspješnijih reditelja u regionu, Dino Mustafić. Premijera je zakazana za 23. jul, u Baru, u okviru 31.
„O miševima i ljudima“, jedna od najkontroverznijih knjiga XX vijeka, od govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.
O djelu
Oni su neobičan par: Džordž je mali, vispren i tamnoput; Leni, krupan čovek koji poseduje um malog deteta. Ipak, oni čine „porodicu“, držeći se jedan drugog kako bi pobedili usamljenost i otuđenost.
Kao radnici u kalifornijskim prašnjavim poljima koji jedva sastavljaju kraj sa krajem, oni grabe svaki posao koji stignu. Jer Džordž i Leni imaju plan: da postanu vlanici komada zemlje i barake koju mogu nazvati svojom. Kad pronađu posao na ranču u dolini Salinas, ostvarenje njihovih snova čini se da je nadohvat ruke. Ali čak ni Džordž ne može sačuvati Lenija od provokacija koketne žene niti predvideti kobne posledice Lenijevog nepokolebljivog pokoravanja stvarima kojima ga je Džordž učio.
„Stajnbekov kratki roman uzdiže živote siromašnih i obespravljenih na jedan viši, simboličan nivo.“ Džems Topam

Roman Simović (violina)
2018-07-21 22:00 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Roman Simović je koncertmajstor Londonskog simfonijskog orekstra. Briljantna virtuoznost i urođena muzikalnost Romana Simovića, pothranjena neograničenom maštom, odvela ga je na sve kontinente, gdje je nastupao na mnogim vodećim svjetskim scenama poput Boljšoj sale Moskovskog konzervatorijuma, Marinsky teatra u St. Petersburgu, Grand Opere u Tel Avivu, Viktorija hola u Ženevi, Rudolfinum hola u Pragu, Barbikan hola u Londonu, Art Centra u Seulu, Grieg hola u Bergenu, Rahmanjinov hola u Moskvi… Osvajao je nagrade na brojnim međunarodnim takmičenjima kao što su: „Premio Rodolfo Lipizer” (Italija), „Sion-Valais“ (Švajcarska), „Jampoljski takmičenje violine“ (Rusija) i „Henrik Vienavski takmičenje violine“ (Poljska), čime se plasirao među najveće violiniste generacije.
Kao solista, Simović je nastupio sa vodećim svjetskim orkestrima: Londonskim simfonijskim orkestrom, Simfonijskim orkestrom Marinski teatra, Teatro Ređio Torino, Simfonija Nove Škotske (Kanada), „Franc List“ kamerni orkestar (Mađarska), Kamerata Bern (Švajcarska), Kamerata Salzburg (Austrija), CRR Kamerni orkestar (Turska), Poznanjska filharmonija, Praška filharmonija, Sjeverni Brabant (Holandija), Simfonijski orkestar grada Birmingema, BBC Škotski orkestar, Orkestar Ređio Toskane, sa dirigentima kao što su: Valeri Gergijev, Antonio Papano, Danijel Harding, Đanandrea Nozeda, Kristijan Džarvi, Jiri Belohlavek, Pablo Heras Kasado, Nikolai Znaider, Mark Elder, Džon Vilson.
Veoma tražen kao umjetnik, Roman Simović učestvuje na brojnim festivalima: „Verbier festival”, „Bijele noći“ u St. Petersburgu, Uskršnji festival „Valeri Gergijev“ u Moskvi, „Dubrovačke ljetnje igre“, „Kotor art“, „BEMUS“ i „NOMUS“ u Srbiji, “Sion Valais” u Švajcarskoj, „Bergen Festival“ u Norveškoj, „Moskovski zimski festival“ u Rusiji, „Portogruaro festival“ u Italiji, „Granada muzički festival” u Španiji. Na festivalima je sarađivao sa umjetnicima kao što su Leonidas Kavakos, Evgenij Kisin, Juja Vang, Goti Kapuson, Antoan Tamestit, Miša Majski, Šlomo Minc, Fransoa Lelo Itamar Golan, Simon Trpčeski, Žanin Džansen, Džulian Raklin… Drži predavačke master-class u SAD, UK, Južnoj Koreji, Crnoj Gori, Srbiji, Izraelu, Italiji. Roman Simović svira na Stradivarijevoj violini iz 1709. godine, koju mu je pozajmio Džonatan Molds, predsjednik „Bank of America“.
PROGRAM:
Sergei Prokofiev – 5 melodija Op. 35;
Ežen Isai – Elegična Poema Op. 12;
Moris Ravel – Sonata broj 2, G-dur
*Pauza: 20 minuta
Henrik Vjenjavski – Fantazija „Faust“ Op. 20;
Camille Sen-Sans – Etida u Formi Valcera Op. 52;

Srpsko narodno pozorište: "Ilustrovana enciklopedija nestajanja", režija Zoltan Puškaš
2018-07-19 21:30 UTC | Ljetnja pozornica Doma kulture
Srpsko narodno pozorište i Sterijino pozorje, Novi Sad
Božidar Knežević
„ILUSTROVANA ENCIKLOPEDIJA NESTAJANJA“
Reditelj, scenograf i koreograf: Zoltan Puškaš
Dramaturg: Nikolina Stjepanović
Kostimograf: Snežana Horvat
Lektor: Konstantin Knežević
Pomoćnik reditelja, saradnik za pokret: Terezia Figura
Dizajn svjetla: Robert Majoroš
Majstor tona: Dušan Jovanović
Tehnika glasa: Agota Vitkai Kučera
Uloge: Nebojša Savić, Sanja Ristić Krajnov, Jugoslav Krajnov, Mia Simonović, Marko Savković, Grigorije Jakišić, Nina Rukavina, Vukašin Ranđelović, Jelena Antonijević, Aleksandra Pejić, Terezia Figura, Agota Vitkai Kučera, Daniel Husta
O predstavi
Živimo u svetu, gde više ne znamo šta su prave vrednosti, a dobili smo priliku da ih očuvamo. Svi imamo svoje probleme, patimo od raznih bolesti, fizičkih ili psihičkih, ali odgovor na pitanje ko je kriv zbog toga, sasvim je nebitan!
Ovaj komad predstavlja svet, svet u kojem postoje mnogi problemi koji se tiču svakog od nas. Koliko treba da budemo privrženi svojoj prošlosti? Kako doživljavamo svoju sadašnjost i šta nas čeka u budućnosti? Ova apsurdna drama daje mogućnost maksimalnog ostvarenja glumačke igre, anticipirajući, pritom, odgovore na postavljena pitanja.
Predstava je u formi ritualnog pozorišta koje prikazuje naš odraz u „zakrivljenom ogledalu“, a začinjena je humorom i živahnim scenskim pokretima.
Zoltan Puškaš
Riječ pisca
Nacionalni park Koljigora (all inclusive & all exclusive), u toku je svečano otvaranje putokaza (sa srećnom završnicom).
ODISEJ:
(…) Dame i gospodo, braćo, okupili smo se ovde da svečano otvorimo naš novi putokaz. Ovu značajnu investiciju obezbedio je Turistički savez Koljigore i ovaj, naš i samo naš, najsavremeniji putokaz sigurno će biti snažan zamajac u razvoju turizma na
ovim prostorima.
Dame i gospodo, sad znate gde su Koljibabe – tamo! Osetite gostoprimstvo i toplinu kakvu još niste osetili. Koljigora ima specifičnu mikroklimu, posuta je cvećem i metaforama u koje se može ugaziti, a za koji dan slavimo i značajan jubilej – hiljadu godina bez kupatila.
Dobrodošli na Koljigoru, gde je nebo visoko, a rupe duboke! Može aplauz.
Božidar Knežević
Riječ kritike

“Reč je o tekstu koji je pre nekoliko godina pobedio na konkursu Sterijinog pozorja za originalni domaći dramski tekst, a koji je jedna stilski veoma neobična parodija, gotovo stripoliki scenario za jednu od omiljenih alegorijskih i mitomanijskih priča (ne samo) sa ovih prostora o plemenu koje spremno dočekuje apokalipsu i, u tom kontekstu što da ne, vanzemaljce. Porodicom Koljibaba predsedava baba, na vrhu planine – nacionalnog parka – Koljigora. Ona će učiniti sve da se ispuni proročanstvo i da poslednji naslednik izvornog bića njenog pokolenja bude poslednji i prvi koji će uploviti u novo doba. Ovaj nivo višestruko je pomešan sa nivoom priče u kojem prepoznajemo obrise savremenog društva, diskriminacije, homofobije, zatucanost, medijsku i drugu nepismenost, ali sve vreme pisac izbegava neko konkretnije i banalnije poređenje sa stvarnim ljudima i događajima, što i nije neophodno i bilo bi dodatno potcrtavanje situacije koja je svima prepoznatljiva. Noseći se sa zahtevnim zadatakom da na scenu postavi različito „ilustrativne“ i „enciklopedijske“ aspekte teksta (slajd projekcije i determinisanje ključnih pojmova), reditelj, ovde i scenograf i koreograf Zoltan Puškaš, poseže za jednim, takoreći, priručnim rešenjem da predstavu postavi u nedefinisani prostor pustinje (peska), da likove oboji živopisnim bojama (frizurama i „pustinjskim“ kostimom u kreaciji Snežane Horvat), a da ništa dodatno ne objašnjava, nego da igru prevede mnogo više u pokret i stilizovanu dramsku igru satire, koja na momente zna da bude veoma smešna (duhovita). Sve podseća na postapokaliptične filmove tipa „Pobešnjelog Maksa“, s tim što teze, donekle i shodno tekstu, nimalo nisu uozbiljene, nego pre postavljene tako da izgledaju začudno, zbog čega gube obrise realnog tkiva, a dodatno dobijaju niti fantastike.
[…] Stilski, „Ilustrovana enciklopedija nestajanja“ u Srpskom narodnom pozorištu predstavlja iskorak, zbog svoje kreativne rasposajanosti, počevši od teksta, preko ritualne muzike bubnjeva, pa do rediteljskih i glumačkih rešenja. Na glumačkom planu, ističu se uloge glavnog krvnika Koljibaba, u tumačenju Jugoslava Krajnova, vrhovnog zapovednika u liku babe koju igra Sanja Ristić Krajnov, sporednih, običnih likova iz života koje kao svojevrstan kontrapunkt plemenskim budalama igraju Marko Savković i Mia Simonović. Mladi Grigorije Jakišić sve više pokazuje format velikog glumca, a Nebojša Savić kao „prestolonaslednik“ svedeno i više dramski igra glavnog lika, čime uspešno dodaje komički efekat celokupne igre… Zanimljiva i neobična predstava koja će sigurno imati svoje poklonike na Kamernoj sceni Srpskog narodnog pozorišta.”
Igor Burić, „Dnevnik“, 17. marta 2018.
O reditelju
Zoltan Puškaš, pozorišni reditelj, profesor glume i režije rođen je 20. februara 1976. godine u Senti. Osnovnu i srednju školu je završio u rodnom gradu. Akademiju umetnosti u Novom Sadu upisuje 1995. godine. Do 2003. godine dobija diplomu glumac-reditelj. Kao glumac i reditelj zaposlen je u Narodnom pozorištu u Subotici od 2000. do 2002. Tada prelazi na istu poziciju u Dečjem pozorištu u Subotici do kraja 2003. godine. Počinje da radi na Akademiji umetnosti, na odseku Gluma na mađarskom jeziku, kao asistent na predmetu Gluma. Godine 2003. postaje član ansambla Novosadsko pozorište – Újvidéki Színház, a od 2006. godine postaje vodeći reditelj istog pozorišta. U inostranstvu vodi radionice na temu „Mjuzikl u pozorištu“. Od 2003. do 2016. godine režirao preko 40 predstava u zemlji i inostranstvu.
Ilustrovana enciklopedija nestajanja je njegova druga režija u SNP-u. Prva je bila 2013. godine, kada je režirao predstavu Neka se jave najbolji, rađena u koprodukciji SNP-a i Saveza dramskih umetnika Vojvodine, Novi Sad.
Mjuzikli: „Ben Akiba Night Club Show (Moulen Rouge)“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Violinista na krovu“ – Internacionalni pozorišni festival, Kišvarad (Mađarska); „Knjiga o džungli“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház i Nacionalno pozorište Kluž (Rumunija). Ova predstava dobija specijalnu Nagradu publike na Internacionalnom pozorišnom festivalu u Kišvardu; „Čarobnjak iz Oza“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház i Nacionalno pozorište Kluž (Rumunija) – najbolji reditelj na „Tvrđava festivalu“ u Smederevu; „I love you“ – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar – najbolji mjuzikl na Internacionalnom pozorišnom festivalu u Kišvardu; „Dangerous Liasions“ – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar; Kosa – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar; „San letnje noći“ – najbolja predstava na „Tvrđava festivalu“ u Smederevu, na Internacionalnom festivalu u Kragujevcu: nagrada za najbolju muziku i nagrada za najbolju predstavu; „Buđenje proleća“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Cabaret“ – Kamerno pozorište, Senta.
Muzičke pozorišne predstave: „Feri Tot“ – Salaško pozorište; „Miljokaz“ – Salaško pozorište; „Priče iz šume“ – Dečje pozorište Subotica; „Čongor i Tinde“ – Pozorište komedije Budimpešta; „Otapanje kockica leda“ – Amatersko pozorište u Lendvi (Slovenija); „Tragedija čoveka“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Biberah“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház
Alternativne pozorišne predstave: „Tango“ – Pozorište „Deže Kostolanji“, Subotica; „Muve“ – Kamerno pozorište, Senta: „OFF“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Obala strasti“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház: najbolja predstava na Internacionalnom festivalu u Tatabanji (Mađarska); „Dangerous Liasions“ – Pozorište „Deže Kostolanji“, Subotica; „Neka se jave najbolji“ – koprodukcija Srpskog narodnog pozorišta i Saveza dramskih umetnika Vojvodine; „Šta se desilo sa ženom?“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház.

Izložba slika Naoda Zorića
2018-07-18 21:00 - 22:00 UTC | Galerija “Velimir A. Leković”
Naod Zorić je rođen 1968. godine u selu Đurđevića Tara u Crnoj Gori. Fakultet likovnih umjetnosti na Cetinju – odsjek Slikarstvo – završio je 1993. godine, u klasi profesora Dragana Karadžića. Godine 1995. završio je postdiplomske studije, na istom odsjeku, u Beogradu, kod prof. Radomira Reljića. Član je ULUCG. Slike i crteži mu se nalaze u muzejima, galerijama i privatnim kolekcijama u zemlji i inostranstvu. Do sada je realizovao studijska putovanja u Francusku, Grčku, Izrael, Palestinu, Egipat, Tursku, Sloveniju. Učestvovao je na mnogim umjetničkim simpozijumima i kolonijama u zemlji i inostranstvu i imao niz samostalnih izložbi u svim važnijim galerijama i umjetničkim centrima u našoj zemlji. Živi i radi u Kolašinu.
Riječ kritike:
„Gotovo teološko-pjesnička zanesenost arhetipskim slikama crnogorske mitsko-legendarne povjesnice, vremena autentične herojske religije, vjere i filozofije slobode, predstavlja esenciju umjetničko-filozofskog manifesta slikara Naoda Zorića. Te slike, koje žive u nama i bez nas samih, kao i rodni ambijent – Đurđevića Tara, topos sa ruba fantazije i stvarnosti, svakovrsnih misterija i tajni, istorijskih legendi i „muke od snova“, oblikovali su umjetničku svijest i savjest ovog autora, za koga je slikanje suštastveno mjesto njegovog života, oblik molitve.“
Niko Martinović
