Barski ljetopis

PETRA BUBANJA, violina
2019-08-07 21:30 UTC | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1.The Concerto for Two Violins in D minor, BWV 1043 , Johann Sebastian Bach (1685-1750)
„Vivace“ Petra Bubanja i Vatroslav Simić
„Largo ma non tanto“ Petra Bubanja i Edward Charity
„Allegro“

2.Divertimento for Two Violins , Igor Frolov (1937-2013) – Petra Bubanja i Vatroslav Simić
3.Tango, Song and Dance, André Previn (1929-2019)
„Passionately“
„Simply“
„Jazz Feeling“
4.Serbian Dance, Béla Bartók (1881-1945)
„Hava Nagila“, arr. Aleksey Igudesman (b. 1973)
„La Cucaracha“, Igudesman
5.A Little Blue Danube Waltz , Johann Strauss II (arr. Igudesman)
Transylvanian Dance, Béla Bartók – Petra Bubanja i Edward Charity
6.Sonata No.2 in D, Op. 94a, Sergei Prokofiev (1891-1953)
„Moderato“
„Presto-Poco piu mosso del-Tempo I
Andante“
„Allegro con brio-Poco meno mosso-Tempo I-Poco meno mosso-Allegro con brio“
Pijanistkinja: Darja Samofalova

Petra Bubanja je rođena u Baru, 1990. godine. Njena ljubav prema muzici počela je pohađanjem „Muzičke baštice“ u sklopu škole „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru. Počela je svirati violinu uz nagovor profesora muzičke škole zbog odličnog sluha, a posvećenost instrumentu i disciplini otkrila je uz pomoć svog prvog profesora, Vatroslava Simića nakon mnogobrojnih nagrada na republičkim takmičenjima.
Po završetku Umjetničke škole srednjeg muzičkog obrazovanja za talente „Andre Navarra“ u Podgorici, Petra je nastavila svoje muzičko obrazovanje u Americi.
U maju 2018.godine, Petra je doktorirala na Državnom Univerzitetu Floride (Florida Stejt) na odsjeku violine, u klasi profesora Bendžamin Sanga. Dobitnica je velikog broja stipendija i nagrada od strane univerziteta koje je pohađala. Bila je pobjednica na univerzitetskim takmičenjima 2009, 2011. i 2013. godine čime je dobila priliku da svira kao solista sa orkestrom. Petra je takođe bila koncertmajstor univerzitetskih orkestara.
U februaru 2018. svirala je sola u simfonijskoj poemi „Život Heroja“ Rikarda Štrausa, uz orkestar Florida Stejt-a. Članica je mnogih regionalnih orkestara kao što su: Talahasi, Pensakola, Mobil, Valdosta, Sjeverozapadni orkestar Floride, Sinfonija GC, itd. Tokom prethodna dva ljeta, Petra je učestvovala na prestižnim muzičkim festivalima Brevard (u sklopu selektivnog koncertmaster-studija) i NRO (National Repertory Orchestra) gdje je svirala kao solista sa orkestrom. Pored toga, imala je čast da svira za prestižne violiniste kao što su Dejvid Kim, Dejvid Kušeron, i Gil Šaham.

Vatroslav Simić je profesor violine u muzičkoj školi „Petar ll Petrović Njegoš“ u Baru. Diplomirao je u Ljubljani na Akademiji za glasbo 1981. godine u klasi profesora Alberta Dermelja. Od 1981. do 1998. godine, predavao je violinu u renomiranoj „Školi za muzičke talente“ u Ćupriji (Srbija), s tim što 1989. i 1990. godinu provodi i kao gostujući profesor na „Conservatorio Ataulfo Argenta“ u Santanderu (Španija). Od 1998. pa do danas, predaje u Muzičkoj školi u Baru, a kao gostujući profesor, sarađuje i sa muzičkim školama u Tivtu, Kotoru, Ulcinju kao i sa Školom za muzičke talente „Andre Navara“ u Podgorici. Njegovi učenici su dobitnici velikog broja nagrada, kako na domaćim, tako i na međunarodnim muzičkim takmičenjima.

Edward Charity je rođen u Šrivportu, Luizijana. Petru je upoznao tokom osnovnih studija na Northwestern stejtu. Edvard je završio doktorat u muzičkom izvođenju na violini 2018., na Florida stejtu, u klasi Šenon Tomas. Tokom studija, bio je pobjednik brojnih univerzitetskih takmičenja godine 2008, 2010, i 2013. čime je dobio priliku da svira kao solista sa orkestrima. Koncertmajstorsku poziciju je dijelio sa Petrom na osnovnim, magistarskim i doktorskim studijama. Tokom ljeta 2017. godine, Edvard je učestvovao na prestižnom muzičkom festivalu Aspen, a naredne 2018. godine, svirao je kao član Frankofonskog orkestra u Montrealu. Član je mnogih regionalnih orkestara gdje nastupa sa Petrom gotovo svakog vikenda.

Darja Samofalova rođena je 1994. godine u Beogradu. Muzikom je počela da se bavi od svoje šeste godine, kada je upisana u ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasu mr Maje Basarab. Godine 2007. upisala se u Srednju muzičku školu za talente „Andre Navara“, u Podgorici. Na međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“ u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu zemalja istočne Evrope.
Poslije završenog III razreda srednje škole, 2010. godine upisuje se na Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, kao student klavirskog odsjeka, u klasi prof. Ninoslava Živkovića, a zatim 2013. god u klasi prof. Nataše Mitrović. Uspješno nastupa na brojnim koncertima u salama: Zadužbine Ilije M. Kolarca, Jugoslovenskog dramskog pozorišta, Dečjeg kulturnog centra, Studentskog kulturnog centra, Pozorišnog muzeja, sali Narodne biblioteke, i u galeriji „Artget“. Takođe, održala je solističke koncerte u Crnoj Gori: u sali KIC „Budo Tomović“ (Podgorica, septembar 2010) i u sali muzičke škole „Petar II Petrović Njegoš“ (Bar, decembar 2013). Godine 2013. osvojila je specijalnu nagradu na XVIII takmičenju kamerne muzike Srbije u Lazarevcu, u klavirskom duu sa koleginicom Marijom Vasić. Naredne godine završile je osnovne akademske studije i upisuje se na master studije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Dvadesetog oktobra 2014. godine održava solistički koncert u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti.
Dobitnica je nagrade Fonda Slobodanka Milošević Savić za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj 2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Pored ove, Darja je osvojila je brojne druge nagrade na republičkim i međunarodnim takmičenjima

JU „Grad teatar“ Budva i SNP Novi Sad: „KRVAVE SVADBE", režija: Igor Vuk Torbica
2019-08-06 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
JU „Grad teatar“ Budva i Srpsko narodno pozorište Novi Sad
Federiko Garsija Lorka
„KRVAVE SVADBE“
Režija: Igor Vuk Torbica

Scenografija: Branko Hojnik
Kostimografija Jelisaveta Tatić Čuturilo
Muzika: Vladimir Pejković
Scenski govor: dr Dejan Sredojević
Dizajn svjetla: Milica Stojšić
Igraju: Varja Đukić, Milica Grujičić, Ivana Mrvaljević, Pavle Popović, Branka Stanić, Vukašin Ranđelović, Miroslav Fabri, Draginja Voganjac, Maja Stojanović, Dušan Vukašinović, Filip Đuretić i Nenad Pećinar.
Trajanje: 95 minuta

Riječ reditelja:
„Htio sam odmah da pronađem tekst zbog kojeg bi me mnogi na prvom mjestu upitali – nama rediteljima veoma dobro znano pitanje – „Šta ćeš sa tim danas?“ Već sam imao i spreman odgovor, da me ne zanima to „danas“, da, ako svakoj stvari koju činimo moramo naći i trenutno uzemljenje i utemeljenje u neposrednom „sad i ovdje“, onda k vragu sa cjelokupnom umjetnošću. Htio sam pozvati ljude da na trenutak prestanu da misle iz sopstvenog pakla subjektiviteta. Da puste znanje i da osjete. Da nekom drugom centru, a ne onom cerebralnom, dozvole da primi jedno djelo. Da umire buku svojih misli i da prije svega slušaju i osjete.
Lorka je bio moj prvi izbor, ne samo zbog neospornog mjesta u cjelokupnoj evropskoj i svjetskoj pjesničkoj tradiciji, nego i stoga što je jedan od rijetkih autora koji je uspio prenijeti svoj pjesnički jezik u teatarske okvire, istovremeno se opirući tome da se povinuje zakonima tradicionalnog dramskog sklopa, sukoba, fabularnog razvoja i značenja. Sem toga, na prostorima naše nekadašnje zajedničke zemlje, Lorka je dugo zapostavljan na pozorišnim scenama. Na tim našim geografskim prostorima zapravo je zauvijek ostalo neotkriveno, ili bar ne u potpunosti otkriveno, ono što se naziva „novom španskom poezijom“. Paradoksalno, jer mogli bismo primijetiti da je toliko toga zajedničkog u motivima naših dvaju poetskih i jezičkih nasljeđa. (Nije tek slučaj ni koincidencija to što je, recimo, nadrealizam tako brzo – nakon što je izrastao iz glasova mahom španskih autora – našao svoj trenutan odgovor i kod autora jugoslovenskih naroda). Lorka je, u tom pogledu, za mene bio autor sa kojim bismo, i bez pravog predznanja publike, mogli ostvariti podsvjesne asocijacije i dijaloge kroz predstavu. Uostalom, on je u svojoj poetici pomirio ono što se na našim prostorima, sva je prilika, nikad neće pomiriti. Kao nijedan autor prije njega, Lorka je objedinio, u jednakoj mjeri i snazi, tri poetska, autorska, i, rekao bih, ideološka plana: umjetničke tradicije, narodnog i ličnog.“
Igor Vuk Torbica
O reditelju:
Igor Vuk Torbica je rođen u Drvaru (Bosna i Hercegovina), djetinjstvo je proveo u Rovinju, u Puli je završio Srednju školu za primijenjenu umjetnost i dizajn, a režiju je diplomirao 2013. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesorke Alise Stojanović. Njegova ispitna predstava na trećoj godini, Nušićev „Pokojnik“, dobila je glavnu nagradu „Studio festa“, proglašena je za najbolju predstavu Nušićevih dana u Smederevu, i trajno je ostala na repertoaru Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
„Razbijeni krčag“ u istom pozorištu dobio je 2016. godine pet nagrada na Danima komedije u Jagodini, tri plus jednu pohvalu na Međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci, tri nagrade na danima satire u Zagrebu. Igor Vuk Torbica je zatim režirao „Ožalošćenu porodicu“ u Kranju, „Don Žuana“ u Zrenjaninu, „Hinkemana“ u Zagrebačkom kazalištu mladih koji je osvojio nagradu za najbolju predstavu Jugoslovenskog pozorišnog festivala „Bez prevoda“ u Užicu, nagradu „Ardalion“ za režiju, nagradu za najbolju predstavu na Gavelinim večerima u Zagrebu i nagradu za režiju, „Priče iz bečke šume“ u zagrebačkom pozorištu „Gavela“, a u martu 2017. je održana premijera „Carstva mraka“ Lava Tolstoja u Narodnom pozorištu u Beogradu.

Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
2019-08-05 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
Moderator: Goran Radojičić
Gostovanja pjesnika Književnog kluba „Poenta poetika“ – JU „Zahumlje“ iz Nikšića i Foruma mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ iz Podgorice na prethodnim izdanjima „Barskog ljetopisa“, preporučila su ove mlade stvaraoce za nastup na večernjoj sceni književnog programa ovog prestižnog festivala.
Deset mladih stvaralaca predstaviće svoju poeziju u programu koji je zamišljen kao nastup mlade, kreativne i aktivne crnogorske književne scene. Osim poezijom, ovi mladi stvaraoci će se predstaviti i svojim razmišljanjima o poeziji, njenoj ulozi u savremenom društvu, položaju i značenju i značaju pjesnika, festivala i konkursa.
Nikšićka književna scena danas, u vrijeme kada se o poeziji, pa ni književnosti u cjelosti, ne govori, niti poezija može privući značajniji broj čitalaca, djeluje formirano i cjelovito. Nakon prethodnih decenija u kojima su najznačajniji autori gradili sliku o dobrom duhu Nikšića i književnoj sceni, u Nikšiću se pojavljuje mlada generacija autora, okupljena oko Književnog kluba „Poenta poetika“ (od 2014) koja mijenja perspektivu i doživljaj pozicije poezije u kulturnom životu grada.
Forum mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ danas je profilisana grupa mladih autora koji su posvećeni književnosti, svom izrazu, ali i pravcu u kojem žele da se i pojedinačno i kao grupa usavršavaju. Svojim stvaralaštvom skrenuli su pažnju javnosti na sebe kao na jedan reprezentativan poetički i stilski tok najmlađeg crnogorskog pjesništva koji, od kada su počeli da djeluju kao književna zajednica (2015), karakterišu stalni razvoj i promjena.
Namjera organizatora je da stihom i darom prozvani učesnici kroz program večernje književne scene ostvare interakciju sa publikom kako bi jedno nadahnuto mediteransko veče imalo prisan i potpun doživljaj, kako pristoji „Barskom ljetopisu“.

Kišni čovjek (Rain man), režija: Beri Levinson
2019-08-04 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kišni čovjek(Rain man)
režija: Barry Levinson
Uloge: Dustin Hoffman i Tom Cruise

Kišni čovjek (Rain man) je drama Berija Levinsona iz 1988. Film govori o sebičnom japiju, Čarliju Bebitu, koji otkriva da je njegov otac ostavio multimilionsku ostavštinu njegovom autističnom bratu, Rejmondu, za kojeg Čarli nije znao da postoji.
Kišni čovjek je osvojio Oskare za najboljeg glavnog glumca, najboljeg reditelja, najbolji film i najbolji originalni scenario. Film je dobitnik Zlatnog medvjeda na Berlinskom filmskom festivalu 1989.

SIMON TRPČESKI: "MAKEDONISSIMO"
2019-08-04 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Simon Trpčeski, pijanista, rođen je Makedoniji 1979. godine. Diplomirao je na Muzičkoj školi u Skoplju, u klasi profesora Borisa Romanova.
Tokom uspješne višegodišnje karijere, Trpčeski je nastupao sa najznačajnijim svjetskim orkestrima, uključujući Kraljevski koncertni orkestar, Ruski nacionalni orkestar, NDR Elbphilharmonie Orchestre, VDR Sinfonieorchester, Helsinški filharmonijski orkestar, Royal Stockholm Philharmonic Orchestra, Orchestra National de France, Real Filharmonia de Galicia, New York i Los Angeles Philharmonics, Novu japansku filharmoniju, Kinesku filharmoniju i Melburnski simfonijski orkestar.
Redovno izvodi solističke recitale u kulturnim prijestonicama kao što su Njujork, London, Pariz, Minhen, Prag i Tokio kao i kamernu muziku na festivalima kao što su „Verbier“, „Aspen muzički festival“, Međunarodni festival u Bergenu, „Baltičko more“ i „BBC Proms“. Do sada je sarađivao sa brojnim renomiranim dirigentima poput Marin Alsop Lionel Bringuier, Thomas Dausgaard, Gustavo Dudamel, Jakob Hrš, Vladimir Jurovski, Susana Malkki, Andris Nelsons, Gianandrea Nosedo, Sakari Oram, Antonio Pappan, Vasilij Petrenko, Neeme Jarvi, Krzisztof Urbanski i Cristian Macelaru i drugih.
Njegov projekat „Makedonissimo“, koji slavi muziku i kulturu svoje matične Makedonije, nastupiće u Velikoj Britaniji, uključujući koncerte u Liverpulskoj filharmoniji i na Birmingham Piano festivalu.
Njegov plodonosni studijski rad se odrazio na i njegovo svjetsko priznanje. Njegov prvi snimak (EMI, 2002) dobio je i nagrade „Editor’s Choice“ i „Debut album“ na Gramophone Awards. Njegove interpretacije Rachmaninovljevih kompletnih koncerata plus „Rapsodija na temu Paganinija“, sa Vasilijem Petrenkom i Royial Liverpool Philharmonic Orchestra su, tokom 2010. i 2011. godine, prepoznate sa Classic FM, Gramophone „Editor’s Choice“ i „Diapason d’Or“ priznanjima.
Recital Trpčeskog u Vigmore Hallu, koji je objavljen na „Vigmore Hall Live“, The Telegraph je odmah pozdravio kao „Klasični CD sedmice“, a njegov snimak za „Onix Classics“ Prokofjevljevog koncerta za klavir mu je ponovo donio nagradu „Diapason d’Or“ u septembru 2017.
Uz posebnu podršku „KulturOp“ – vodeće makedonske kulturne i umjetničke organizacije, Trpčeski je posvećen pomaganju mlađim generacijama muzičara i njihovoj afirmaciji.

„Umjetnost je Trpčeskog da zaviri duboko ispod nota i izvuče suštinski karakter i sadržaj djela. […] Spretnost i strast za izvedbom bila je izuzetno upečatljiva u svojoj svježini i sposobnosti da razotkrije samo srce muzike.“
The Telegraph

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „O MIŠEVIMA I LJUDIMA“, režija: Dino Mustafić
2019-08-03 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
po motivima novele Džona Stajnbeka
„O MIŠEVIMA I LJUDIMA“
Režija: Dino Mustafić
Dramatizicija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Muzika: Tamara Obrovac

Igraju: Mišo Obradović, Miloš Pejović, Branko Ilić, Pavle Ilić, Vule Marković, Marija Đurić, Dejan Đonović i Božidar Zuber

O predstavi:
„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.

Riječ reditelja
„Roman je smješten u tridesete godine prošlog vijeka, u period Velike depresije u Americi, ali može se čitati nezavisno od toga da li smo upoznati sa istorijskom pozadinom, jer je siromaštvo i težak život najnižeg sloja ljudi nešto što je uvijek aktuelna i velika tema. Osim pomenutog, u centru romana je i priča o jednom neobičnom prijateljstvu između Džordža, čestitog i dobrog čovjeka, i Lenija, krupnog i snažnog čovjeka sa umom malog djeteta. Oni čine porodicu, držeći se jedan drugog kako bi pobijedili usamljenost i otuđenost. Tu je i motiv Američkog sna, kao sveprisutne teme u američkoj književnosti, ali i filozofiji utopije što mi je blisko svjetonazorski etički. Za takvo iskustvo nije potrebno bilo intervenisati u literarni materijal kako bi približili epohu gledaocima. Mi živimo isti ili čak i gori socijalni i politički trenutak, koji prepoznajemo u našoj svakodnevnici. „O ljudima i miševima“ je jedinstvena priča koja dirljivo govori o istinskom prijateljstvu, očaju i beznađu ljudi za vrijeme Velike depresije i krahu američkog sna, ispričana je egzistencijalistički i emotivno. Ova vanvremenska priča čini ovaj roman revolucionarnim za svako vrijeme jer govori o pravu na život i kada smo drugačiji od većine. Zabrinuti smo nad svijetom koji se drastično dehumanizira svakodnevnom i agresivnom trkom za profitom. Postajemo moderni robovi, nadničari neoliberalnog kapitala koji proždrljivo jede našu sudbinu i potragu za srećom, prava na san, utopiju, viziju boljeg i pravednijeg svijeta”.
Dino Mustafić
Riječ dramaturškinje
Žderači snova
„Roman „O miševima i ljudima“ napisan je za vrijeme Velike depresije u Americi. Kad razmišljamo o sintagmi „velika depresija“ nužno se nameće činjenica da ona savršeno korespondira sa našim „ovdje i sada“.
Ljude na ivici egzistencije koji utopijom krče svoj put kroz život, utapajući se u znoju, svjesni da bez tog sna za koji se grčevito drže ne bi preživjeli ni dana, srećemo svakodnevno. Mi smo ti ljudi.
Pored ljudi na margini društva, izolovanih zbog rodne, vjerske, nacionalne, rasne pripadnosti, koji opet sami marginalizuju određene manjine i na taj način zatvaraju krug diskriminacije, prolazimo iz časa u čas. Mi smo ti ljudi.
Ljudi čiji se život svodi na puko preživljavanje, jer ono što zaradimo zadovoljava tek primarne potrebe sa Maslovljeve ljestvice. Sve što zaradimo pojedemo. Jedemo svoje snove dok hrana ne proguta nas.
Mi smo ti ljudi. Ili miševi.“
Stela Mišković

Čiča Mičino pozorište: „LEGENDA O HRABROSTI“ (6+), režija: Mateja Popović
2019-08-01 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Čiča Mičino pozorište
„LEGENDA O HRABROSTI“ (6+)
Tekst i režija: Mateja Popović
Scenografija: Stojan Đorđević
Koreografija: Anka Gaćeša
Kostimografija: Srđan Perić
Muzika: Danilo Marinković
Dizajn svjetla: Gordana Pantelić
Produkcija zvuka i zvučni efekti: Pavle Nikolić

Igraju: Vaja Dujović, Anđela Jovanović, Ivan Mihailović, Stevan Piale, Stojan Đorđević, Dragana Dabović, Mateja Popović, Bogdan Bogdanović, Božidar Marović, Dušan Popović i Gavrilo Ilić
„LEGENDA O HRABROSTI“
Vikinzima je oteta hrabrost
kada je došao nezvani gost
Zato poglavarka Krungla juri
jer kad se brani čast – mora da se žuri…
Hoćemo li da skočimo na leđa lakog vetra
jedno dva tri miliona metra
I vratimo se u prošlost dve hiljade godina i više
da vidimo šta nam priča piše…

„Legenda o Hrabrosti“ je mjuzikl sa elementima akrobacije. U sebičnoj i neobičnoj potjeri protagonista i antagonista za onim za čime žude obrađena je ideja morala i pravih vrijednosti. Neobična ljubavna priča upotpunjuje poruku predstave.
Koncept predstave je zasnovan na klasičnom dječijem teatru. Kostimi su bliži realnim i istorijskim nego fiktivnim. Scenografski koncept je dječija igra, svaki prostor se određuje drugačijim slaganjem kocki, različito dizajniranih strana.

Momčilo Moša Todorović, galerista: „NJEGOŠ I TESLA“
2019-08-01 21:00 | Dvorac kralja Nikole

IGOR NOVAK, violončelo i ANA VUKAZIĆ, klavir
2019-07-31 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:

Astor Piazzolla – „Le Grand Tango“
Max Bruch – „Kol Nidrei“
Edvard Grieg – „Sonata in A minor“
Fritz Kreisler – „Liebesleid“
Vittorio Monti – „Czardas“

Igor Novak je rođen 1989.godine u Baru. Violončelo je počeo da svira sa osam godina, u Muzičkoj školi „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi Georgija Sotničuka, tada takođe i profesora muzičkog konzervatorijuma u Kijevu. Nakon osnovnog, srednje školovanje nastavlja kod profesora Mladena Popovića u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, ali već nakon završenog prvog razreda prelazi u Novi Sad u školu „Isidor Bajić“ u klasu profesora Imrea Kalmana.
Akademske studije završio je na Cetinju, u klasi profesora Igora Perazića, a kasnije profesora Dmitrija Prokofieva. Nakon studija odmah počinje da radi kao profesor violončela u Herceg Novom, gdje biva primijećen kao talentovan pedagog i promoter svog instrumenta i muzike kroz mnoštvo javnih nastupa i koncerata.
Za vrijeme školovanja osvojio je više nagrada i Laureata na festivalima i takmičenjima kao solista i član kamernih ansambala, što u našoj državi tako i u inostranstvu.
Usavršavao se na majstorskim kursevima kod renomiranih solista iz cijelog svijeta, među kojima su: Viktor Uzur (Amerika), David Gregorijan (Njemačka), Stanislav Apolin, Dragan Đorđević (Srbija), Ksenija Janković (Srbija), Aleksandar Rudin (Rusija).
Nastupao je kao član orkestra „Bridges for the future – Youth Symphony Orchestra“ u Bernu u fondaciji Yehudi Menuhin. Nastupao je kao solista orkestra Muzičke akademije na Cetinju i bio vođa dionica u istim. Svirao je i resitale i nastupao sa kamernim sastavima širom zemlje i inostranstva kao član dua, tria i kvarteta (Italija, Budimpešta – Mađarska, Beč – Austrija, Novi Sad, Beograd, Subotica – Srbija, Bosna i Hercegovina) Od 2017. godine intenzivno nastupa i sarađuje sa pijanistkinjom Lindom Poznanović i djeluje kao reprezent klasične muzike.

Ana Vukazić rođena je 1985. godine u Baru gdje je završila nižu muzičku školu „Petar II Petrović Njegoš“. Srednje muzičko obrazovanje stekla je u Kotoru u klasi prof. Jelke Filipović nakon čega 2004. godine upisuje studije klavira na Fakultetu umetnosti u Prištini sa privremenim sjedištem u Zvečanu, u klasi mr Aleksandre Trajković. Diplomirala je 2009. godine sa ocjenom 10, a kao student koji se istakao svojim prosjekom bila je proglašena i za studenta generacije. Nakon diplomiranja, nastavlja svoje usavršavanje i upisuje specijalističke studije na Fakultetu umetnosti u Beogradu u klasi mr Tijane Humo.
Tokom studija je ostvarila veći broj nastupa kao solista, klavirski saradnik i član kamernih sastava. Održala je tri veoma zapažena solistička koncerta u Galeriji Fakulteta umetnosti u Zvečanu 2007, 2008. i 2009. godine.
Kao klavirski saradnik učestvovala je na raznim kulturno-umjetničkim manifestacijama u Crnoj Gori i van nje. Među brojnim nastupima, najviše ističe one u Hrvatskom glazbenom zavodu (Zagreb) i Prešernovom pozorištu u Kranju (Slovenija).
Do sada je ostvarila i veliki broj solističkih koncerata od kojih se izdvajaju nastup na „Barskom ljetopisu“ 2013. godine, zatim koncert u „Artget“ galeriji u Beogradu i koncert u „Zetskom domu“. Na poziv CollegeChurch, Wheaton – Čikago, 2017. godine, održala je i solistički koncert u Americi.
Od 2009. godine radi kao profesorica klavira i korepeticije u Školi za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, i kao pedagog sa svojim učenicima osvojila je preko 30 nagrada, od toga 12 prvih, na raznim pijanističkim takmičenjima u Crnoj Gori, Srbiji, Italiji i Francuskoj.

Kulturocilin: „KAD JE NIČE PLAKAO“, režija: Goran Jevtić
2019-07-30 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kulturocilin
„KAD JE NIČE PLAKAO“
po istoimenom romanu Irvina D. Jaloma
Režija: Goran Jevtić
Dramatizacija: Jordan Cvetanović

Igraju: Ljubomir Bandović, Goran Jevtić, Katarina Marković, Vanja Milačić, Sara Pejčić i Dimitrije Stajić

O predstavi:
Predstava „Kad je Niče plakao“ inspirisana je istoimenim romanom Irvina Jaloma, jednog od najčitanijih savremenih svjetskih pisaca.
U pitanju je priča o rađanju psihoanalize, o izdvajanju pojedinca iz mase, priča o susretu tri genijalna uma – Jozefa Brojera, Sigmunda Frojda i Fridriha Ničea – susretu koji će promijeniti savremeno razumijevanje čovjeka.
Riječ reditelja:
„Kao retko kada, dogodi se da jedan roman postane neprikosnoveni svetski bestseler, a da pritom ne izgubi svoj umetnički i intelektualni autoritet. Roman Irvina Jaloma je upravo to. Statistike kažu da je među svetskom populacijom koja čita romane, svaki treći pročitao „KAD JE NIČE PLAKAO“, što ga svrstava u jedno od najpopularnijih dela ikada napisanih. Ovaj komad počinje molbom filozofkinje Lu Salome doktoru Brojeru, da primi na lečenje mladog i nepoznatog filozofa Fridriha Ničea. Problem je u tome što Niče neće pristati ako sazna da je upravo Lu urgirala na tome jer su odnedavno prekinuli sve odnose i ona smatra da je ona uzrok njegove patnje i narušenog zdravlja. Dr Brojer nalazi način da se sretne sa Ničeom i počinju njihovi stalni susreti u kojima se polako odmotava gusto i teško razmrsivo klupko Ničeovih problema, strahova, nasleđa, nerazjašnjenih porodičnih problema, ljubavnih nemogućnosti, strasti, filozofskih nedoumica i pitanja bez odgovora, jednom rečju svega sto čini život bilo koga od nas.
Tokom tih seansi otkriva se podjednako zamršeni unutrašnji svet i samog doktora Brojera. I dok otkrivamo i tajne njegovog bića, koje ne sme da pokaže, kao ni slabosti jer je upravo on taj koji bi trebalo da leči, prisustvujemo uzbudljivom, gotovo trilerskom zapletu i preplitanju unutrašnjih borbi, koje vode katarzi ova dva blistava uma, čiji će rad promeniti tok istorije i uticati na živote svih nas. Tokom samih seansi rađaju se tehnike i ideje za lečenje koje će kasnije biti artikulisane u ono što danas nazivamo psihoanalitički metod lečenja. Svedok ovog procesa je i mladi doktor Frojd, Brojerov saradnik koji polako uviđa plodonosnost i značaj „lečenja razgovorom“. Pitanja koja čekaju svoj odgovor i traže ga u najskrivenijim kutovima naše podsvesti su ista ona pitanja koja muče svakog čoveka, dakle i svakog gledaoca. Odnos sa porodicom, traume, nasleđa, u suprotnosti sa željama i osećanjima, moralne norme, društveni poredak koji nam je dalek, pitanja religioznosti, izdaje, snovi, značenja, strahovi, seksualnosti, besmisao…“
Goran Jevtić

O REDITELJU:
Goran Jevtić (1978, Beograd) diplomirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 2001. godine, u klasi profesorke Biljane Mašić. Član je ansambla pozorišta „Boško Buha“ u Beogradu. Učestvovao je na preko 60 domaćih i internacionalnih pozorišnih i filmskih festivala. Od 2012. godine radi kao docent na katedri za glumu Akademije umetnosti u Beogradu. Dobitnik je brojnih nacionalnih i internacionalnih nagrada za glumačka ostvarenja. Prije dvije godine je režirao svoju prvu pozorišnu predstavu ,,Kralj Ibi“, koja je postigla veliki uspjeh kako u Srbiji, tako i u regionu. Predstava ,,Kralj Ibi“ je rađena po tekstu Alfreda Žarija, jednog od najzanimljivijih autora s početka XX vijeka, tvorca pata fizike, koji u sebi objedinjuje vodviljsko djelo sa skaradnim, razuzdanim humorom, istovremeno uspijevajući da jednim novim humorističkim postupkom pokaže surovu stranu ljudske prirode, što je bio značajan i prvi slučaj na svjetskoj pozornici i u umjetnosti uopšte. ,,Kad je Niče plakao“ je njegova druga režija predstave koja je nastala inspirisana istoimenim djelom Irvina Jaloma, jednog od najčitanijih savremenih svjetskih pisaca. Pored režije, Goran Jevtić u ovoj predstavi tumači i ulogu Fridriha Ničea.

Milan Vujović: „ POČELO JE S NESANICOM“
2019-07-29 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Milan Vujović: „ POČELO JE S NESANICOM“, roman
Moderator: Petar Milatović

O autoru:
Milan Vujović je zaposlen kao novinar u Radio Baru 32 godine. Voditelj je i urednik emisija „Promenada četvrtkom“ i „Barska hronika“. Bio je urednik Radija i „Barskih novina“ i četvrt vijeka dopisnik iz Bara beogradske „Politike“. Sada ima svoj blog na on lajn izdanju „Vijesti“. Dobitnik je nagrade Aktiva novinara Bara „Božidar Boško Milošević“ 1997. godine i druge godišnje nagrade Udruženja novinara Crne Gore 2000. godine.
Napisao je nekoliko djela: romane „Agnostik ili kako je Jagoš završio pravo“ i „Ništa se nije promijenilo“, knjigu zapisa „Život i ostalo“, autor je duhovitih priča pod naslovom „Knjiga o Mikiju“, kao i „Barskih priča“ u dva dijela. Koautor je više knjiga, od kojih dvije o šahu.
Vujović je član Udruženja književnika Crne Gore. Držao je kurs novinarstva u „Otvorenoj školi“ u Baru, kao i u okviru projekta Edukativnog centra Bar. Trostruki je otac, diplomirani pravnik i majstorski kandidat u šahu.

O djelu:
„Čitanje dobre knjige je kao život. Voljeli biste da što duže traje, a nestrpljivo žurite, stranicu po stranicu, dan po dan, ka njenom, odnosno njegovom kraju.“
Ovaj zapis Viktora Vladimirovića, junaka nove knjige Milana Vujovića, upućuje, pored ostalog, na piščevu umješnost da čitaoca strpljivo i vješto, krajnje uzbudljivo, vodi do samog kraja pustolovine zvane dobar i zanimljiv roman. Onaj koji ne gubi na ritmu, u kojem se ličnosti i događaji prepliću i raspliću, tvoreći na kraju, kao u najboljim krimićima jezgrovitu i logičnu cjelinu.

Riječ kritike:
„Rukopis Milana Vujovića prati se lako, jer on tako piše, hemingvejski čitljivo. Tema knjige je intrigantna, posebno u kontekstu naših, još uvek, patrijarhalnih prilika. Ovdašnji čitaoci, navikli na štošta i svašta, imaju neku vrstu urbane sofistikovanosti, pa i blaziranosti. Ali ova knjiga može da ima i gotovo ‘egzotično’ dejstvo, budući da karakterna jednostavnost i monolitnost glavnog junaka u izvesnom smislu podseća na ono što je, najvećim delom, prošlost urbano-velegradskog mentaliteta.“
prof. dr Tihomir Brajović
„Građevina zvana ‘Počelo je s nesanicom’ čvrsto stoji. Temelji se, prije svega, na uvjerljivo realizovanim amplitudama koje slikaju ono što je, inače, zahtjevno: unutrašnji svijet likova, atmosferu odnosa među njima i ambijent u kojem se sve odvija. Vujović je majstor dijaloga koji je, po običaju, više od samog sadržaja neposredne priče.“
Pero Radović, publicista
„Ovo je, do sada, najbolji Vujovićev roman. Na vrlo sugestivan način ispričana je porodična drama, i još uvjerljivije dočarane mentalitetske i karakterne crte tipičnog tradicionalno vaspitanog Crnogorca. I sam naslov romana odiše sugestivnošću, priziva da otkrijemo šta je to počelo s nesanicom, i kakva se to priča krije među njegovim koricama. Uvjerena sam da će ta magnetna privlačnost, koja ne jenjava do samog (i efektnog) kraja romana, učiniti da roman živi dugo i da ima široku čitalačku publiku.“
Vesna Pavićević, profesorica jezika i književnosti

Eni Hol (Annie Hall), režija: Vudi Alen
2019-07-28 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Eni Hol (Annie Hall)
režija: Woody Allen
Uloge: Woody Allen, Diane Keaton i Tony Roberts.

Eni Hol (Annie Hall) je romantična komedija iz 1977. koju je režirao Vudi Alen. To je Alenov sedmi dugometražni film i po mnogim kritičarima ujedno i njegov najbolji. Radnja se vrti oko intelektualca/komičara koji depresivan i neuspješan živi u Njujorku. Film je dobio četiri Oskara: Najbolji film, najbolja režija, najbolji scenario, najbolja glavna ženska uloga. Američko udruženje scenarista (WGA) proglasilo je scenario za romantičnu komediju „Eni Hol“ Vudija Alena najsmješnijim scenariom svih vremena.

ALEKSANDAR SINČUK, klavir
2019-07-28 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:

Skrjabin – Prelid i nokturno za lijevu ruku
Etida op. 8, No.12
List – Liebestraum
Šopen – Poloneza As-dur
Božić – „Hilandar“
Čajkovski – Svita iz baleta „Krcko Oraščić“ (izbor)
Rahmanjinov – Prelide op. 23, No. 5, op. 32, No. 12, op. 23, No. 2

Aleksandar Sinčuk, pijanista, počeo je intenzivno da nastupa širom Rusije i u inostranstvu još kao student Centralne muzičke škole. Tokom studija na Moskovskom konzervatorijumu pod mentorstvom Valerija Pjasetskog, Sinčuk je postao laureat mnogih prestižnih pijanističkih konkursa. Između ostalih, ističu se Prva nagrada na Međunarodnom konkursu Rahmanjinov u Moskvi i Zlatna medalja na Međunarodnom konkursu Vladimir Horovic u Kijevu.
Nakon uspjeha na IV Međunarodnom konkursu Rahmanjinov, Sinčuk uspješno debituje i u Karnegi Holu 2009. godine. Danas se njegovi nastupi održavaju u značajnim koncertnim dvoranama širom Rusije, kao što su Velika sala Moskovskog konzervatorijuma, Dvorana Međunarodnog doma muzike Svetlanov u Moskvi, Koncertna sala Marijinskog teatra, a aktivno nastupa širom Evrope, SAD, Portoriku, Turskoj, Kini i Južnoj Koreji.
Gost je brojnih festivala klasične muzike kao što su Međunarodni festival „Lica savremenog pijanizma“ u Sankt Peterburgu, Ohridsko ljeto, Bemus, Moskovski muzički festival mladih, Piano Follies u Francuskoj, Kineski međunarodni pijanistički festival, Muzički festival u Bratislavi, Evropski muzički festival u Bugarskoj itd. Februara 2017. godine učestvovao je na ceremoniji zatvaranja III Zimskih svjetskih vojnih igara u Sočiju.
Sinčuk sarađuje sa brojnim ruskim i međunarodnim simfonijskim orkestrima, uključujući Orkestar Marijinski, Nacionalni filharmonijski orkestar Rusije, Simfonijski orkestar Moskve „Ruska filharmonija“, Brandenburški državni orkestar iz Frankfurta, Sofijska nacionalna filharmonija i nastupa sa proslavljenim dirigentima kao što su Vladimir Spivakov, Dmitrij Jurovski, Valerij Gergijev, Vjačeslav Ređa, Đorđe Pavlović, Dmitrij Vasilijev, Feliks Korobov, Fabio Mastranđelo, Nikolaj Đađura, Aleksej Kornijenko, Anatolij Levin, Valerij Poljanski, Maksim Eškenazi, Uroš Lajovic, Hovard Grifits itd.
Od 2014. godine se bavi pedagoškim radom. Godine 2015/2016. radio je kao asistent na Državnom moskovskom konzervatorijumu Čajkovski. Pored toga, redovno održava majstorske kurseve u Evropi, Americi i Aziji.
Solistički album Aleksandra Sinčuka koji sadrži remek-djela ruskih kompozitora Čajkovskog, Skrjabina i Rahmanjinova snimljen je u Velikoj sali Moskovskog konzervatorijuma, a izdao ga je Classical Records 2014. godine.

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju: „KAPITAL“, režija: Andraš Urban
2019-07-27 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju
Karl Marks
„KAPITAL“
Režija: Andraš Urban

Dramatizacija: Vedrana Božinović
Adaptacija i vizuelni identitet: Andraš Urban
Muzika: Irena Popović Dragović
Kostimografija: Lina Leković
Izrada maski: Marko Petrović Njegoš
Fotografija: Duško Miljanić
Asistenti na projektu: Jelena Odalović i Minja Novaković
Organizacija: Đorđije Radoičić
Muzičari: Milivoje Pićurić, klavir; Jovan Bjelica, gitara; Blažo Tatar, bubnjevi i Vedran Zeković, bas gitara.

Igraju: Jelena Laban, Jelena Šestović, Stevan Vuković i Pavle Perović, studenti FDU Cetinje, iz klase profesora Branislava Mićunovića.

Riječ reditelja:
„Mi smo krenuli od „Kapitala“ sa izrazitim ciljem da pojasnimo određene termine i pojmove, da ne govorimo više u vazduh, već da nam bude jasno o čemu govorimo, da odredimo taj prostor, koji bi nazvali nekim našim životom u savremenom svijetu. Čovjek se bavi preispitivanjem, ne lokalno, već u vremenu u kom postojimo. Stvarnost je samo inspiracija. Smisao svake umjetnosti je da dovodimo u pitanje sebe i određene pojmove. Predstava govori o brutalnim stvarima. Ekonomisti kažu da kapitalizam nije dobar, ali da ne postoji bolji sistem. Mi nismo naučno društvo koje nalazi rješenja, ali baš kada dovodimo u pitanje neke stavove dolazimo do istine. Ovo nije priča o Jugoslaviji. Ta priča se, kao i ona iz 1918, 1945. završila u krvi. Mi to stalno imamo u istoriji. To je lažni mit Balkana, biću intiman, toga mi je dosta. Mi se mažemo tom krvlju kao da je to naš folklor. Prihvatamo demagoške neistine koje nam se plasiraju kao fundamentalnu istinu. To se čini uglavnom na račun ugroženosti.“
Andraš Urban
Riječ dramaturškinje:
„Teško je transponovati roman na scenu, a „Kapital“, činilo mi se gotovo nemoguće, jer je to jedno zamršeno klupko raznoraznih pojmova, od ekonomske do društvene teorije i treba naći nit, koju će čovjek povući, ali tako da se sve razmrsi. Mnogo niti sam vukla, ali zapravo sam uvijek znala – treba krenuti od toga – „A gdje je tu čovjek?“ … Marks piše o tome, u svakom poglavlju, bilo da piše o radu, novcu, akumulaciji, ispod tih zamršenih redova i brojki, pita – „Gdje je čovjek?“ Postavljam to pitanje od devedesetih. Pola svog života živim u društvu za koje kažu da se zove tranzicija, u njoj smo zarobljeni. Gdje je čovjek u Crnoj Gori? Radimo u ovoj zemlji. Šta se dešava sa ovim mladim ljudima? Oni nisu živjeli u socijalizmu. Mi jesmo. Socijalizam smo srušili nacionalizmom. Prvobitna akumulacija kapitala desila se kada smo ubijedili ljude da će im biti bolje, ako se vratimo unazad. Mi klizimo unazad. Ova predstava postavlja i pitanje – Gdje ćemo se zaustaviti? Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretirala kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZK-a i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Performans: „PILKO PILKO“, Njemačka (3+)
2019-07-25 21:30 | Šetalište kod kafea Planet
O performansu:
„Pilko Pilko“ stvara nove i iznenađujuće cirkusne forme koristeći različite tehnike žongliranja, partnerski ples, komediju, mimiku, magiju i druge tajne sastojke. Njihov stav prema performansu je prilagodljiv; oni nastoje da žive u trenutku i da ostanu spremni na sve.
S naglaskom na komunikaciju i razgovor, njihov visok nivo vještina zadržan je u službi međusobne razmjene ideja, a njihov interes za publiku i okruženje jednako je važan kao i pažnja koju primaju.

„ANTIVARI POP - ROCK“
2019-07-24 21:30 | Šetalište kod Marine
Trideset drugo izdanje “Barskog ljetopisa” obilježiće prva festivalska muzička produkcija- koncert „Antivari Pop – Rock“.
Riječ je o spektakularnom nastupu tokom kojeg će vokalno-instrumentalni sastav “Antivari” koji čine barski kamerni hor “Antivari musica”, pod dirigentskom palicom mr Mira Kruščića i rock bend uz pratnju istaknutih solista predstaviti repertoar evergreen pjesama domaće i strane pop i rock muzike.
Tokom cjelovečernjeg koncerta, ovaj šezdesetočlani sastav izvešće neke od najpoznatijih pjesama “Bijelog dugmeta”, “Riblje čorbe”, “Bajage i instruktora”, “EKV-a”, grupe “Queen” kao i pjesme poznatih pop izvođača.

Beogradsko dramsko pozorište i „Beo Art“: „ROMAN O LONDONU“, režija: Ana Đorđević
2019-07-23 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Beogradsko dramsko pozorište i „Beo Art“
Miloš Crnjanski
„ROMAN O LONDONU“
Režija, dramatizacija i izbor muzike: Ana Đorđević
Scenografija: Jasmina Holbus
Kostimografija: Adrijana Pajić
Scenski govor: Dijana Marković
Vođa projekta: Srđan Obrenović
Fotografije: Marija Ivanišević

Igraju: Milan Marić, Milica Zarić, Ljubinka Klarić, Milan Čučilović, Ivana Nikolić,Dragiša Milojković, Branko Cvejić i Aleksandar Vučković

O DJELU:
Zasnovan na ličnom iskustvu pisca, „Roman o Londonu“ Miloša Crnjanskog je priča o tegobnom životu emigranata u tuđini. Prati život dvoje izbjeglih Rusa, bračnog para, koji u Londonu u godinama poslije Drugog svjetskog rata, jedva sastavlja kraj sa krajem u nepoznatom, negostoljubivom, stranom gradu… Ima li mjesta sreći u posljeratnom svijetu u kome nema prijatelja, već samo poznanika i prolaznika, u kome je, čak i u gomili, svako sam… Trošni i memljivi londonski stančići i sobičci slika su puste duše emigranata, bračnih parova poput Rjepnina i Nađe, u kojima u tišini i nemaštini, životare uz bolna sjećanja, osjećaje nepripadanja, izgnanosti, neuklopljenosti i strepnje. Kakva je to egzistencija u kojoj vam, osim golog života, nedostaje sve: otadžbina, prijatelji, porodica, pa čak i oni koji su neposredno pored vas?

O PREDSTAVI:
„Iako ne može da se kaže da stvaralaštvo M. Crnjanskog nije bilo prisutno na srpskim scenama u proteklih petnaest godina, sigurno je da, s obzirom na značaj i obim njegovog opusa, niko ne može da tvrdi da ga je bilo previše, pa čak ni dovoljno. Od pozorišnih institucija i umetnika koji se, u estetskom pristupu, prvenstveno oslanjaju na literarna ostvarenja kao polazišnu tačku u radu na predstavama, očekuje se da svoj izbor baziraju na najvišim dometima te literature, a posebno se to odnosi na ona literarna ostvarenja koja dolaze od domaćih autora svetskog nivoa. Među njih, bez sumnje, spada Miloš Crnjanski, za kog je Ivo Andrić izjavio da je „jedini rođeni pisac među nama“.
Naravno, koliko je pojedino literarno delo značajno u direktnoj je vezi sa tim koliko situaciono i tematski ima dodirnih tačaka sa najvažnijim društvenim problemima.. „Roman o Londonu“ nedvosmisleno govori o poziciji emigranta u stranoj sredini, o razlozima za emigraciju, i emotivnoj, duhovnoj i egzistencijalnoj borbi koju vodi sa sobom i sa drugima, osoba naterana na život van svoje zemlje. Dileme i krize koje preživljavaju mnogobrojni naši sunarodnici u emigraciji ne razlikuju se od sudbine Rjepnina i njegove supruge Nađe, glavnih likova u romanu Crnjanskog. Kako je i sam Crnjanski bio emigrant, a „Roman o Londonu“ ima delimično autobiografski osnov, snaga i preciznost s kojim su u njemu izražena stanja su fascinantni. Teško da postoji literarno delo koje nadahnutije govori o životu u stranoj zemlji, o čežnji za sopstvenom, i očajanju usled saznanja da je život u njoj ultimativno nemoguć. Kada se razmišlja o najizraženijim društvenim problemima koji su potresali i potresaju ovu sredinu dve decenije unazad, „Roman o Londonu“ se nameće kao jedno od onih dela koja ih definišu na mnogo različitih načina i nivoa.
Ideja za koju želimo da bude u osnovi svakog elementa predstave, od dramatizacije do njenog vizuelnog dela, i koja će objedinjavati sve njih, i preko njih dejstvovati na publiku je ta da, ma koliko uslovi života bili surovi, razarajući po golu egzistenciju i po duševno zdravlje, čovek može i mora da zadrži dostojanstvo i pravičnost spram sveta u kome živi, i ljubav prema ljudima uopšte, najdaljem koliko i najbližem. To se posebno odnosi na ljubav prema sopstvenoj zemlji, koja ne zavisi od njenog političkog uređenja, a ne znači ni mržnju prema drugim zemljama. Ostati nepokolebljivo objektivan, odmeren, protivan svakom revanšizmu, mržnji i nasilju, u odnosu na svoj narod, ali i druge narode, ostati nepotkupljiv i kada si gladan, ne izdajući ni za jotu uverenja svog srca i logičnog uma, neophodno je da bi život, koji je u svojoj pojavnosti nemilosrdno promenljiv, imao trajni, neuništivi smisao, svoju kičmu, koja je nesalomiva.“
Ana Đorđević, reditelj i autor dramatizacije

O REDITELJU:
Ana Đorđević (1977) je završila pozorišnu i radio-režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu. Režirala je predstave u Beogradu, Novom Sadu, Skoplju, Podgorici, Subotici, Somboru, Banja Luci, Kruševcu, Vranju, Nišu. Autor je ili ko-autor većeg broja dramatizacija i autorskih tekstova koje je režirala. Dobitnik je više domaćih i regionalnih priznanja.
Značajnije režije: Kiš/Baletić/Đorđević „Red vožnje Andreasa Sama“ (JDP, 2005), Ž. B. Molijer „Don Žuan“ (BITEF teatar, 2005), Đ. Bokačo „Dekameron“ (Večernja scena pozorišta „Boško Buha“, 2006), L. Lazarević „Švabica“ (JDP, 2009), F. M. Dostojevski „Zapisi iz podzemlja“ (JDP, 2010), N. V. Gogolj „Ženidba“ (NP Sombor, 2010), Petar Mihajlović „Radnička hronika“ (NP Republike Srpske, Banja Luka, 2010), Ana Đorđević „Đakon“ (SNP Novi Sad, 2013), Ana Đorđević „Četrnaesta“ (NP Republike Srpske, Banja Luka, 2013), V. Šekspir „Mnogo vike ni oko čega“ (NP Sombor, 2015), Stojan Srdić „Moje dete“ (BDP, 2016), M. Krleža „U agoniji“ („BeoArt“ i JDP, 2016), N. V. Gogolj „Mrtve duše“ (NP Niš, 2017), Ana Đorđević „Anika i njena vremena“ („BeoArt“ i SNP, 2017), Ana Đorđević „Crne kraljice“ (Drama na mađarskom jeziku, NP Subotica, 2017).

Katarina Sarić: „SVEJADNO MI JE I OSTALE DIJAGNOZE SOCIJALE“
2019-07-22 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Katarina Sarić: „SVEJADNO MI JE I OSTALE DIJAGNOZE SOCIJALE“, zbirka poezije
Moderator: Marija Krivokapić
O autorki:
Katarina Sarić rođena 1976. godine, crnogorska je pjesnikinja srednje generacije. Na Filozofskom fakultetu u Nikšiću, diplomirala je najprije maternji jezik i južnoslovenske književnosti a potom i filozofiju. U Podgorici, na Fakultetu političkih nauka, magistrirala je socijalnu politiku i socijalni rad.
Do sada je objavila tri romana: „S one strane svjetlosti“, „Nađa uspori, zgazićeš pticu“, koji je ujedno i drugoplasirani na konkursu atinske izdavačke kuće „Monoceros books“ za balkansko područje, 2014. godine, i „Amputirani“, kao i roman-putopis pod nazivom „Moja Indija, OM journay“. Pored ovoga, objavila je i filozofsko-fragmentarnu trilogiju „Caligat in Sole“, zbirku priča pod nazivom „Akutna ženska sedmica“ te zbirke poezije „G-đice Teatralne“ i „SvejAdno mi je i ostale dijagnoze socijale“.
Sarić piše socijalno angažovanu poeziju, prozu i esejistiku namijenjenu za izvođačke performanse. Do sada je nastupala je na mnogim regionalnim festivalima od „Trga pjesnika“, „Grad – Teatra“, „Barskog ljetopisa“ do Sarajevske zime „Buka i bijes“, „Festivala Gornji-grad“ Zagreb, „Orfej na Dunavu“ Domus „Viminacijum“ itd.
Tekstovi su joj zastupljeni na svim važnijim portalima u regionu kao što su Buka, Lupiga, Strane, Hiperboreja – kulturna čitanka, Prometej, Abeceda nezavisne kulture, kao i u brojnim časopisima, zbornicima i antologijama poput „Književnost i jezik“, „Minervinim tragom“ – antologija crnogorskog ženskog proznog stvaralaštva, „Personalni karusel – šizofrena zbirka“, „Europski glasnik“, „Riječ“ Brčko, „Akt“ Valjevo, „Književne vertikale“, „Avangrad“, „Anima-art“, „Libartes“, „Kult“, „Krik“, „Bundolo“, „Balkan poetry today“, „Kvaka“, „Ars“, „Branuvanja“ Struga itd. U prevodu na engleski jezik, poezija joj je objavljivana na platformama Vox poetika, Versifi community, međunarodnoj antologiji novih glasova „East meet West Anthology“ editor Sunita Paul India, 2018. „Epoque press“, Brighton i Cheltenham UK u seriji „Ezine Edition“ 2018. „United P. C. publisher“ Great Britain, Amazon i Waterstones, iste godine.
Izbor iz političko-erotske poezije objavljuje u specijalnoj izdavačkoj kući za avangardna i ekscentrična djela svjetskih umjetnika „Black Scat Books“ u Kaliforniji. Izborom iz socijalne poezije uvrštena je u ediciju „Artifact Nouveau“ 2019. kao materijal za čitanje na seminarima i kursevima Delta Koledža, okrug San Joaquin, Kalifornija.

O djelu:
Knjiga Katarine Sarić ,,SvejAdno mi je i ostale dijagnoze socijale“ društveno je angažovana poezija, prevashodno narativna, s dramskim elementima, namijenjena za performanse i scenu prije nego li tradicionalno čitanje.
Riječ kritike:
,,U radu Katarine Sarić prepoznaju se četiri konteksta u kojim se pozicionira savremena crnogorska žena: kontekst amputiranosti, kontekst modernosti, kontekst doma i kontekst autorstva. Ovi konteksti značajno su magnetizovani figurom muškarca, oca, brata, sina, vođe, preostalom iz tradicionalne patrijarhalne kulture, no neprilagođenom kako post-komunističkom haosu vrijednosti, tako ni savremenoj globalnoj situaciji koja neprestano podriva ustanovljena značenja…“
dr Marija Krivokapić

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „DON KIHOT“, režija: Andraš Urban
2019-07-22 21:30, 2019-07-21 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
Migel de Servantes
„DON KIHOT“
Režija: Andraš Urban
Tekst: Vedrana Božinović
Muzika: Irena Popović Dragović
Scenorafija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Igraju: Branka Femić Šćekić, Kristina Obradović, Branka Stanić, Jelena Simić, Sanja Popović, Vanja Jovićević i Anđelija Rondović.

Riječ reditelja:
Neću da radim folirantsku predstavu. Da. Radim samo jednu. Ovu. Kao da je poslednja. Svaka je donkihotovsko ludilo. Borba na život i smrt. Pa svojevrsno ludilo. Nemoćni smo pred zlom. Kompromisni smo. Palićemo i knjige. A na početku smo samo hteli miran život. U biti. Borba za ideale postane samo budalaština iz mladosti. Krizis adolescensis. Svi nas ubeđuju da su to samo vetrenjače… da je pozorište samo ono sto oni razumeju, samo ono sto oni umeju da rade. Sedam žena. Sedam glumica koje biju svoju bitku malo duže od sat vremena. Izgaraju na sceni. I 7 mikrofona. Opet. Da. Znači da vama ipak samo ostaje da se udobno namestite na vašim stolicama, i prepustite se predstavi.
Andraš Urban
Riječ autorke teksta:
Don Kihot je klasika.
Ovo je rečenica koja će na ovaj ili onaj način nekoliko puta biti izgovorena u predstavi. I to jeste tako. „Najprevođenije djelo nakon Biblije“, roman koji se proglašava začetnikom savremenog romana, lik koji je postao simbolom, arhetipom, vjerovatno najpoznatiji lutajući vitez svih vremena – samo je početak onoga što se kao teret svali na svakoga ko krene u dramsku borbu sa Don Kihotom. Servantes je veliki pisac i „Don Kihot“ je, nesumnjivo, veliko djelo, ali čvrsto vjerujem u to da posao pozorišta nije da nam velika djela lijepo pročita sa scene. Pozorište je umjetnost za sebe. Nikako samo ilustracija književnosti, ma kako ona genijalna bila. Zato ova predstava nije namijenjena srednjoškolcima koji se teško probijaju kroz školsku lektiru. Nije, u slučaju da žele da im se prepriča fabula. I svakako jeste i njima, ali i svima onima koji žele da se zajedno sa nama zapitaju – šta znači potraga za idealima danas. U kakvom društvu živimo, kakvom težimo i da li je idealno društvo, čak i ako ga dosegnemo, zaista po našim mjerilima. Nas, Balkanaca, koji cijene činjenicu da ne mora sve uvijek po zakonu, nego postoji i nešto što je stvar dogovora.
Pa makar se to ticalo i zakona koje smo sami donijeli.
Servantes piše roman koji je zabavna i duhovita pustolovina. Ali je i kritika književnosti, pozorišta, drame (Servantes je bio dramaturg i dramski pisac), religije, čak i odnosa prema ženama… Iako se opšte znanje o Don Kihotu zaustavlja na vjetrenjačama, u romanu se jasno progovara o idealu države, društva, ljubavi i umjetnosti. Time smo se bavili.
Naši lutajući vitezovi su viteškinje. Rogobatan termin. Ali gender ispravan, te potpuno u skladu sa Zakonom o ravnopravnosti spolova u Crnoj Gori koji diskriminacijom smatra, da parafraziram, čak i jezičku upotrebu muškog roda kao generički neutralnog kada se govori o različitim rodovima. No, zakoni su jedno. A praksa je, rekoh, gotovo uvijek, nešto sasvim drugo.
Ovo nije priča o ženama. Ovo je priča o društvu. Jer su i žene i muškarci plod društvenih zakonitosti i posljedica odnosa koji se njeguju kao tradicija, očuvanje reda ili, što je možda i najvažnije – obraza. Ovo nije samo ženska priča, ali jeste priča koju pričaju žene. Iz svoje vizure. One progovaraju o svojim, tim strašnim i nerazumnim, „ženskim pravima“. A samo onaj koji ne sluša ili neće da sluša neće shvatiti kako su to uvijek i samo prava svakog čovjeka.
Ako više iko ima snage i volje da se za prava bori. Jer, „ovo je loše vrijeme za lutajuće vitezove“.
Juriš na vjetrenjače.
Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretira kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZKa, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Početak škole mozaika Petra Vujoševića
2019-07-22 09:00 | Stari Bar – amfiteatar
O školi i autoru:
Ljetnja škola mozaika održava se već šest godina za redom i uvijek okupi veliki broj polaznika, kako djece, tako i odraslih. Tokom ovogodišnjeg izdanja Festivala trajaće od 22. jula do 5. avgusta kada će biti organizovana završna izložba radova.
Autor i osnivač Ljetnje škole mozaika je Petar Vujošević, magistar slikarstva. Za njenu organizaciju i rad, 2015. godine je dobio Nagradu ulupuds-a za najuspješnijeg likovnog pedagoga na 50. Dečjem oktobarskom salonu, održanom u Muzeju primenjenih umetnosti u Beogradu. Takođe, autor je i više projekata koji su realizovani u Baru u sklopu Barskog ljetopisa: Kamen je znamen (2000), Legenda o gvožđu (2001), Da, voda(2002.) i Jedan drugi svijet (2004). Osnivač je i autor Beogradskog festivala mozaika (2016) kao i Festivala umjetnosti Virski (Bar -Virpazar, 2015. i 2016). Održao je brojna predavanja i vodio veliki broj radionica mozaika: Ljetnja škola mozaika (Stari grad, Bar, 2015/2014/2013), Ljetnja škola mozaika (Arheološki muzej – Muzeji i galerije Budva, 2015), Kurs mozaika (Galerija V. A. Leković, Bar, 2013), Radionica mozaika za decu (Muzej primenjenih umetnosti, Beograd, 2013), XI Međunarodni umetnički kamp, radionica mozaika sa grupom Ametist (Trstenik, 2011), Letnja radionica mozaika za djecu (Kalemegdanska tvrđava, Beograd, 2009), Radionica mozaika u okviru manifestacije Noć muzeja, (Kalemegdanska tvrđava, 2009), Ljetnja škola keramike (Stari grad Bar, 2006), Radionica mozaičkih tehnika, grupa Ametist (galerija Stara kapetanija, Zemun, 2004), Tribina Savremeni materijali u livenju mozaičkih kompozicija (galerija SULUJ, Beograd, 2004), Tribina Mozaik nekad i sad (galerija V. A. Leković, Bar, 2002).

Varljivo sunce (Утомлённые солнцем), režija: Nikita Mihalkov
2019-07-21 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Varljivo sunce (Утомлённые солнцем)
režija: Nikita Mihalkov
Uloge: Nikita Mihalkov, Ingeborga Dapkunaite i Oleg Menshikov
Varljivo sunce (Утомлённые солнцем) je film iz 1994.godine koji obrađuje napetu atmosferu za vrijeme Staljinovih čistki. Sergej Kotov je ostareli pukovnik sovjetske crvene armije koga u njegovom rodnom mjestu posjećuje agent političke policije.
Ovaj film predstavlja najviši domet talenta Nikite Mihalkova. To je prepoznao i žiri Festivala u Kanu na kojem je film osvojio Grand-Prix, kao i Američka filmska akademija koja mu je dodijelila nagradu Oskar u kategoriji najbolji strani film. Britanski dramaturg Peter Flannery je po motivima „Varljivog sunca“ napisao pozorišni komad koji je 2009. premijerno izveden u Londonu.

Vesna Pisarović: „THE GREAT YUGOSLAV SINGBOOK"
2019-07-21 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Projekat „The great Yugoslav singbook” / „Naša velika Pjesmarica“ specifičan je i nadasve originalan osvrt na nasljeđe bivše jugoslovenske zabavne muzike iz razdoblja od pedesetih do sedamdesetih godina. Srceparajuće balade u big-band aranžmanima i laki evrovizijski hitovi, francuske šansone i italijanski šlageri u prepjevima, maštovite twist melodije i pastoralne rock scene, sving plesači i neizbježni južnoamerički ritmovi Mediterana – Vesna Pisarović i njeni muzički partneri sve to podvrgavaju minucioznom postupku dekonstrukcije: ogoljavajući i rastavljajući, izokrećući i manipulišući, te ponovo sastavljajući u ekscentričnu muzičku montažu.
U tom smislu, umjesto nostalgijske čežnje za starim, ono što nam još jedan plod Vesninog zaokreta džezu pruža, zapravo je posebno kreativan odnos prema prošlosti. Njen neobičan glas i muzički izraz nekih od slavnih svjetskih džez imena, kao što su Zeno de Rossi na bubnjevima, Romano Todesco na kontrabasu te Giorgio Pacorig na klaviru, tako aktualizuju kolekciju nemogućih „standarda“ – koji više nisu stvar zabavne muzike – već su osnova i preduslov za džez improvizaciju i eksperimentisanje: za igru između forme i neformalnog, između melodičnog i disonantnog, između autentičnog i hibridnog.
Vesna Pisarović (1978) renomirana je hrvatska pjevačica koju do džeza vodi neobičan put uz radikalan zaokret u muzičkom izrazu. Nakon dugogodišnje istaknute karijere u popularnoj muzici u Hrvatskoj i drugim zemljama bivše Jugoslavije, 2012. godine objavljuje svoj džez prvijenac „With Suspicious Minds“ pri čuvenoj berlinskoj avangardnoj etiketi „Jazzwerkstatt“. Trenutno živi i radi u Berlinu, sarađujući sa brojnim muzičarima kao što su Greg Cohen, Tony Buck, Chris Abrahams, Chris Dahlgren, John Betsch, Gerhard Gschlößl, Steve Heather, Clayton Thomas, Wolfgang Schmidtke, Martin Sasse te Frederick Köster.
Zeno de Rossi (1970) nezaobilazno je ime mlađe generacije italijanske džez scene, poznat po saradnji s nizom svjetskih muzičara kao što su Chris Speed, Dave Douglas, Cuong Vu, Mike Patton, Briggan Krauss, Anthony Coleman, Marc Ribot, Steven Bernstein, Josh Roseman, Kurt Rosenwinkel te Jamie Saft. Slovi kao bubnjar nevjerovatnog muzičkog senzibiliteta i lakoće snalaženja u veoma raznolikim muzičkim žanrovima, od džeza do improvizovane muzike.
Giorgio Pacorig (1970) etablirano je ime italijanske avangardne džez scene. Kao vrsni pijanista sarađuje s nebrojenim svjetskim muzičarima, poput Tristana Honsingera, Gianluigija Trovesija, Giancarla Schiaffinija, Antonella Salisa, Daniele D’Agara, Massima De Mattija, Marc Ribota, Jessice Lurie, Cuong Vua i mnogih drugih.
Romano Todesco (1958) italijanski je muzičar, multiinstrumentalista koji zauzima posebno mjesto na muzičkoj sceni gdje se prepliću žanrovi džez, klasične i etno muzike, rock-a ili slobodne improvizacije. Od muzičara s kojim je surađivao treba istaći su imena poput Flavija Boltra, Lugija Bonafedea, Brune Cassellija, Tonyija Scotta, Cuong Vua, Stevea Guta, Tom Kirka i mnogi drugi. Osim samog umijeća sviranja nekoliko instrumenata ono što ga dodatno ističe jeste nevjerovatna lakoća i preciznost prelaska s jednog instrumenta na drugi. Instrumenti na kojima najčešće muzicira su kontrabas i harmonika.

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „DON KIHOT“, režija: Andraš Urban (PREMIJERA sa pozivnicom)
2019-07-20 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
Inspirisano istoimenim romanom Migela de Servantesa
„DON KIHOT“
Režija: Andraš Urban
Tekst: Vedrana Božinović
Muzika: Irena Popović Dragović
Scenorafija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Igraju: Branka Femić Šćekić, Kristina Obradović, Branka Stanić, Jelena Simić, Sanja Popović, Vanja Jovićević i Anđelija Rondović.

Riječ reditelja:
Neću da radim folirantsku predstavu. Da. Radim samo jednu. Ovu. Kao da je poslednja. Svaka je donkihotovsko ludilo. Borba na život i smrt. Pa svojevrsno ludilo. Nemoćni smo pred zlom. Kompromisni smo. Palićemo i knjige. A na početku smo samo hteli miran život. U biti. Borba za ideale postane samo budalaština iz mladosti. Krizis adolescensis. Svi nas ubeđuju da su to samo vetrenjače… da je pozorište samo ono sto oni razumeju, samo ono sto oni umeju da rade. Sedam žena. Sedam glumica koje biju svoju bitku malo duže od sat vremena. Izgaraju na sceni. I 7 mikrofona. Opet. Da. Znači da vama ipak samo ostaje da se udobno namestite na vašim stolicama, i prepustite se predstavi.
Andraš Urban
Riječ autorke teksta:
Don Kihot je klasika.
Ovo je rečenica koja će na ovaj ili onaj način nekoliko puta biti izgovorena u predstavi. I to jeste tako. „Najprevođenije djelo nakon Biblije“, roman koji se proglašava začetnikom savremenog romana, lik koji je postao simbolom, arhetipom, vjerovatno najpoznatiji lutajući vitez svih vremena – samo je početak onoga što se kao teret svali na svakoga ko krene u dramsku borbu sa Don Kihotom. Servantes je veliki pisac i „Don Kihot“ je, nesumnjivo, veliko djelo, ali čvrsto vjerujem u to da posao pozorišta nije da nam velika djela lijepo pročita sa scene. Pozorište je umjetnost za sebe. Nikako samo ilustracija književnosti, ma kako ona genijalna bila. Zato ova predstava nije namijenjena srednjoškolcima koji se teško probijaju kroz školsku lektiru. Nije, u slučaju da žele da im se prepriča fabula. I svakako jeste i njima, ali i svima onima koji žele da se zajedno sa nama zapitaju – šta znači potraga za idealima danas. U kakvom društvu živimo, kakvom težimo i da li je idealno društvo, čak i ako ga dosegnemo, zaista po našim mjerilima. Nas, Balkanaca, koji cijene činjenicu da ne mora sve uvijek po zakonu, nego postoji i nešto što je stvar dogovora.
Pa makar se to ticalo i zakona koje smo sami donijeli.
Servantes piše roman koji je zabavna i duhovita pustolovina. Ali je i kritika književnosti, pozorišta, drame (Servantes je bio dramaturg i dramski pisac), religije, čak i odnosa prema ženama… Iako se opšte znanje o Don Kihotu zaustavlja na vjetrenjačama, u romanu se jasno progovara o idealu države, društva, ljubavi i umjetnosti. Time smo se bavili.
Naši lutajući vitezovi su viteškinje. Rogobatan termin. Ali gender ispravan, te potpuno u skladu sa Zakonom o ravnopravnosti spolova u Crnoj Gori koji diskriminacijom smatra, da parafraziram, čak i jezičku upotrebu muškog roda kao generički neutralnog kada se govori o različitim rodovima. No, zakoni su jedno. A praksa je, rekoh, gotovo uvijek, nešto sasvim drugo.
Ovo nije priča o ženama. Ovo je priča o društvu. Jer su i žene i muškarci plod društvenih zakonitosti i posljedica odnosa koji se njeguju kao tradicija, očuvanje reda ili, što je možda i najvažnije – obraza. Ovo nije samo ženska priča, ali jeste priča koju pričaju žene. Iz svoje vizure. One progovaraju o svojim, tim strašnim i nerazumnim, „ženskim pravima“. A samo onaj koji ne sluša ili neće da sluša neće shvatiti kako su to uvijek i samo prava svakog čovjeka.
Ako više iko ima snage i volje da se za prava bori. Jer, „ovo je loše vrijeme za lutajuće vitezove“.
Juriš na vjetrenjače.
Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretira kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZKa, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Fakultet dramskih i filmskih umetnosti: „San letnje noći“ (11+)
2019-07-18 21:30 | Šetalište kod kafea Planet
Fakultet dramskih i filmskih umetnosti
Vilijam Šekspir
„San letnje noći“ (11+)

Igraju: Jelena Popović, Marta Mikić, Aleksandra Milisavljević, Tamara Milojković, Dejana Radaković, Luka Pavlović i Nemanja Stanković, studenti treće godine glume na Fakultetu dramskih i likovnih umetnosti

O predstavi:
„Glumačka postavka sačinjena od studenata iz klase prof. Ljiljane Blagojević i Nikoline Bogdanović izvela je Šekspirov komad, njegovu zrelu komediju, koju odlikuje bogatstvo zapleta i suvereno vladanje komičnim dramskim oblikom. Bogatstvu ove drame doprinose i likovi koji se nalaze na više nivoa realnosti: onostrana šumska stvorenja, romantični ljubavnici, realistične i prizemne zanatlije i fiktivni likovi iz igre o Piramu i Tizbi. Lepota prepletenih svetova odiše složenošću dramskog zapleta koja je dovedena do virtuoziteta. Prepliće se čak pet priča: o venčanju atinskog vojvode Tezeja i amonske kraljice Hermije, Lisandra, Helene i Demetra, svađa vilinskog kralja Oberona i kraljice Titanije, priprema amaterske predstave o Piramu i Tizbi, i sama tragična ljubav Pirama i Tizme, koja čini sadržaj te „drame u drami“. Sve te priče međusobno su povezane u pravolinijski sled događaja sveprisutnim motivom ljubavi, koji se u ovom ili onom obliku, zanesenjačkom ili staloženom, komičnom ili tragičnom, uzvišenom ili prizemnom, pojavljuju kroz ceo komad.
Letnja noć odnosi se, kao što je poznato, na noć 23. juna, najkraću u godini, koja je u engleskom folkloru bila povezana sa odlascima u prirodu, zabavama na otvorenom i verovanjima o posebno snažnom delovanju natprirodnih bića u to doba godine. Tu priču su studenti glume izneli u zanimljivoj formi, stilski i glumački homogeno, stvarajući svojevrsnu magiju noći pred publikom, posebno zanosnom igrom bele postelje… Rediteljski odlično zamišljeno, a glumački dobro izveden komad čiji izvor možemo pronaći u Plutarhovim spisima o Tezejevom životu, Apulejevom „Zlatnom magarcu“, Čoserovim „Kantaberijskim pričama“. Skladnom i duhovito građenom pozorišnom predstavom studenti ove glumačke klase predstavili su se vrlo uspešno na Pozorju mladih.“
Milena Kulić

Peđa Đonović: „TESTAMENT”, izložba fotografija
2019-07-18 21:00 | Dvorac kralja Nikole
Izložba fotografija iz fundusa Narodnog muzeja Crne Gore

Peđa Đonović je rođen na Cetinju, 15. novembra 1967. godine. Fotografijom se amaterski bavio u srednjoj školi. Od 1990. godine je radio kao fotograf u Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture na Cetinju. Osim dokumentarne fotografije koju je radio u Zavodu, učestvovao je u snimanju nekoliko monografija, kao i u snimanjima većeg broja kataloga i kalendara. Više puta je izlagao na kolektivnim izložbama u Crnoj Gori.
Fotografiju je, kako je zapisao, doživljavao kao način bilježenja prolaznosti vremena i vid umjetnosti koji mu omogućava izražavanje unutrašnjih osjećanja i ideja. Bio je član Udruženja profesionalnih fotografa Crne Gore.
Život je izgubio, nesrećnim slučajem, 22. januara 2003. godine.

„SARA JOVOVIĆ BEND"
2019-07-17 21:30 | Dvorac kralja Nikole
U okviru nastupa na „Barskom ljetopisu“ „Sara Jovović bend“ će izvesti program sastavljen od džez i fusion standarda i obrada crnogorskih pjesama u džez maniru.
Sara Jovović je rođena u Podgorici 1999. godine. Pohađala je nižu muzičku školu za klavir kod profesora Miladina Peruničića, dok je srednju završila u klasi profesorice Anke Asanović u školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici. Trenutno studira džez klavir na čuvenom Berkli koledžu u Bostonu (SAD) i kao stipendista ove prestižne ustanove uspješno je završila prvu godinu studija.
Iako vrlo mlada, već je imala niz značajnih nastupa u zemlji i inostranstvu. U januaru ove godine imala je nekoliko koncerata u Berlinu od kojih je najznačajniji u poznatom „Zig Zag“ klubu. Tri godine zaredom učestvovala je na „Made in New York“ džez festivalu u Podgorici. Nastupala je i na festivalima u Bijelom Polju, Petrovcu, Herceg Novom i Tivtu i imala veliki broj klubskih svirki. Prošle godine je učestvovala na džez festivalu u Tirani. Aktivno nastupa i u Bostonu gdje kao student učestvuje u raznim muzičkim projektima, studijskim snimanjima i performansima.

Milorad Šule Jovović je završio Muzičku akademiju na Cetinju. Poznat je kao vođa prvog crnogorskog džez sastava „Piva džez band“, kroz koji su prošli skoro svi crnogorski džez muzičari. Podgorički džez gitarista, radi kao profesor na izbornom predmetu džez u Umjetničkoj skoli za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici. Svira razne stilove od bluza, svinga, be-bop-a, do hard bop-a i funk-a. Radi i kao studijski muzičar, naročito kao solo gitarista. Učestvovao je u raznovrsnim muzičkim projektima i sarađivao sa mnogim uglednim kolegama iz svijeta džez muzike, među kojima su i oni internacionalnog kalibra, kao npr. François Jeanneau.

Martin Đorđević je završio srednju muzičku školu „Kornelije Kovač“ u Beogradu. Školovanje je nastavio u Italiji, na „Siena Jazz University“ gdje je i diplomirao. Odnedavno živi i radi u Podgorici i sarađuje sa raznim muzičkim sastavima.

Milivoje Pićurić, kompozitor, basista i pijanista, rođen je 1985. godine u Podgorici. Osnovne studije kompozicije završio je na Cetinju u klasi profesora Žarka Mirkovića. Specijalističke studije završio je u Ljubljani, u klasi profesora Pavela Mihelčića. Master studije završio je 2014. godine u Beogradu. Pored navedenog, diplomirao je i na smjeru za opštu pedagogiju na Cetinju. Zaposlen je kao profesor u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici.

„Beo Art“ i „Hartefakt“ fond: „BALAVA“, režija: Andrej Nosov
2019-07-16 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
„Beo Art“ i „Hartefakt“ fond
Dunja Matić
„BALAVA“
Režija: Andrej Nosov

Muzika: Draško Adžić
Scenografija i kostim: Selena Orb
Dizajn svjetla: Izvanredni Bob
Scenski pokret: Damjan Kecojević
Igraju: Mirjana Karanović, Jasna Đuričić, Jovana Belović i Isidora Simijonović

O PREDSTAVI:
„Balava“ je drama koja prati četiri ženska lika: Balavu, njenu sestru Malu i njihove Mamu i Tetku, u periodu Balavinog sazrevanja i odlaska od kuće. Kroz mučan odnos, njih četiri pokušavaju da se izbore jedna sa drugom, i same za sebe, uljuljkane u toksičnu svakodnevicu porodice na koju su navikle, nesvesne da su se stvari otele kontroli i da će njihov balon konačno pući. Balava je komad koji preispituje iskonske porodične i međuljudske odnose i njihov uticaj i značaj na svakodnevni život, težinu društvenih normi koje konstruišu našu realnost, te kakve posledice porodica ima po čoveka.
Odlazak od kuće, iz roditeljskog „gnezda“, za moju generaciju je ključno i još uvek nerešivo pitanje. Sigurno da ima mnogo razloga zašto je to problem, u društvenom, ekonomskom i alimentarnom smislu, ali ima nešto i u nedostatku odgovornosti ljudi moje generacije za sopstveni život, snove i strasti. Dunja Matić je napisala dramu o svima nama, pišući o sebi, i kada to nije direktno ona, niti direktno mi. Njena poetika možda asocira na mnoge savremene pisce, ali najveća snaga njene literature je u jednostavnom, a poetskom, odlučnom, a nežnom, ekonomičnom, a bogatom, ciničnom, ali ranjivom poetskom jeziku.
Dunja ne slika te pasivne i apatične mlade ljude, naprotiv, Balava se ne plaši ili ju je barem stid da se plaši, i baš time vraća mladost i snagu na našu scenu.
Bila je velika privilegija i škola napraviti ovu oazu rada i poezije, pozorišta i vrhunske glume, koje su mi pružile glumice u ovoj predstavi.
Imati decu, naslednike i one koji dolaze posle nas, imati roditelje i biti roditelj, za mene je fokusiralo glavni problem čitave generacije naših roditelja: nikada nisu razumeli reči Duška Radovića, kada im je poručivao „tucite svoju decu kad počnu da liče na vas“.
Jer kako Dunja poručuje sa scene: „Šta će ti drvo, da liči na tebe.“

O REDITELJU:
Andrej Nosov je rođen u Prokuplju 1983. godine. Svoj rediteljski rad posvetio je temama društveno-političke odgovornosti, promocije i odbrane ljudskih i manjinskih prava.
Osnivač je Inicijative mladih za ljudska prava i „Hartefakt“ fonda koji podržava male i značajne programe i posebne pojedince, ali i kao produkcija i svojevrsni hub novih i posebnih ideja.
Posljednjih godina, Nosov aktivno režira. Dobitnik je značajnih priznanja.

Marko Šelić Marčelo: „HIGIJENA NESEĆANJA"
2019-07-15 21:30 | Dvorac kralja Nikole
MARKO ŠELIĆ MARČELO : „HIGIJENA NESEĆANJA“, roman
Moderator: Aleksandar Đuričić

O autoru:
Marko Šelić Marčelo (Paraćin, 22.01.1983) pisac je kojem se dogodila muzika, iako redolsed objavljivanja dela sugeriše da se desilo obrnuto. Objavio je studijske albume De facto (2003), Puzzle shock! (2005), Treća strana medalje (2008) i Deca i Sunce (2010), romane Zajedno sami (2008), Malterego, knjiga prva: Rubikova stolica (2012; izmenjeno i dopunjeno izdanje 2016), Malterego, knjiga druga: Higijena nesećanja (2017, širi izbor za NIN-ovu nagradu), zbirku tekstova O ljudima, psima i mišima (2009), stotinak kolumni za razne redakcije i Napet šou (2014), konceptualno delo koje objedinjuje peti studijski album i zbirku kolumnističko-esejističkih tekstova. Pažnju javnosti najpre je stekao tekstovima svojih pesama, kojima je zavredeo priznanja poput nagrade TV Metropolis (najbolja pesma) i Davorin za 2006. i 2009. godinu (najbolji urbani/rok album), a spot za Pozerište prvi je srpski spot uvršten u World chart express evropskog MTV-a. Prvi album bio je najprodavanije izdanje godine na listi IPS-a, tada najrelevantnijoj. Nekoliko godina objavljivao je kolumne u Politici, ali i u Huperu, gde je vodio i rubriku o stripovima. Ovaj angažman ovenčan je Nagradom za najboljeg mladog strip esejistu na Desetoj smotri mladih strip autora Balkana (2010), a od 2009. i poslom jednog od urednika u redakciji Veselog četvrtka, najvećeg domaćeg izdavača stripova, gde se stara o svim izdanjima Dilana Doga, italijanskog junaka. Uradio je, takođe, prevod i adaptaciju svih šest knjiga serijala Lokot i Ključ za kuću Darkwood. Učestvovao je u akcijama REX-a, Centra za nenasilje, Centra za ratnu traumu i organizacije ASTRA; temom tolerancije među narodima ex-Yu bavi se i aktuelna televizijska emisija Perspektiva, u kojoj je jedan od naratora i moderatora. Udruženje izdavača i knjižara Vojvodine dodelilo mu je titulu ambasadora knjige i čitanja (2007), a prva dva njegova romana dobila su Popboksovu nagradu publike za najbolju knjigu 2008. i 2012. Časopis The Men proglašava autora „čovekom godine“ u kategoriji New Idol (2010), a 2012. Šelić otvara 49. Niški sajam knjiga i grafike.
Poslednjih godina angažovan je i u pozorištu: u DADOV-u se 2010. igrala dramska adaptacija romana Zajedno sami (po tekstu Branislave Ilić), a radio je i na komadima Klasni neprijatelj P. Stojmenovića (tekst završnog songa), Istraživač noćnih mora N. Zavišića (scenario) i Doktor Nušić K. Mladenovića (tekstovi svih songova). Napet šou osvojio je nagradu City magazina za album godine, a celokupan Šelićev javni angažman doneo mu je i nagradu Pravi muškarac, kojom su, između ostalih, ovenčani Marko Somborac i Zoran Kesić.
Diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, smer srpski jezik i književnost; Fakultet pedagoških nauka Univerziteta u Kragujevcu dodelio mu je počasnu diplomu Magister Humanitas za pedagoško delovanje i poseban doprinos razvoju kulture mladih. Radi i radi u Beogradu. Živi u svom svetu.

O djelu:
“Higijena nesećanja” je intrigantna priča o stvarnom, nestvarnom i onome na prevoju. Petoro mladih, ogorčenih ljudi dospijevaju u gravitaciju zagonetnog čovjeka koji nudi izlaz. Cijena je, međutim, previsoka, jer traži teške žrtve, ponajprije poniženje i odustajanje od sebe i svega u šta vjeruješ.
Knjiga “Higijena nesećanja”, kroz vremenske skokove, pripovijeda o očevima, o ličnom i kolektivnom (ne)sjećanju, o pokušaju da se u nasilnim traumama nađe smisao. Iznad svega: o izgubljenom prijateljstvu koje iznova niče iz krhotina.

Riječ kritike:
„Šelić ponire do zadivljujućeg nivoa u mračne ponore prirode ljudi uopšte i čoveka pojedinačno, nudeći zavodljiv mamac za nastajući serijal. A oštrinu progutane udice osetićete tek duboko u stomaku”
Pavle Zelić, autor romana “Peščana hronika” i “Družina Dardaneli”

KAZABLANKA (Casablanca), režija: Majkl Kurtiz
2019-07-14 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
KAZABLANKA(Casablanca)
režija: Michael Curtiz
Uloge: Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains i Peter Lorre
KAZABLANKA (Casablanca) јe romantična drama Majkla Kurtiza iz 1942. godine. Rik Blejn je vlasnik najpopularnijeg noćnog kluba u Kazablanki, marokanskom gradu pod kontrolom vlade u Višiju za vrijeme Drugog svjetskog rata. Kada se jedne večeri pojavi njegova davno izgubljena ljubav Ilsa, sa svojim suprugom Viktorom, istaknutim članom pokreta otpora, Rik biva uvučen u ljubavni trougao, ali i mrežu političkih intriga. Ilsa i Viktor moraju pobjeći iz grada, a jedini koji im u tome može pomoći je Rik.
Film je nominovan za sedam Oskara, od kojih je osvojio tri: za najbolji film, za najbolju režiju, i najbolji adaptirani scenario.
