Kišni čovjek (Rain man), režija: Beri Levinson
2019-08-04 22:30 UTC | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kišni čovjek(Rain man)
režija: Barry Levinson
Uloge: Dustin Hoffman i Tom Cruise

Kišni čovjek (Rain man) je drama Berija Levinsona iz 1988. Film govori o sebičnom japiju, Čarliju Bebitu, koji otkriva da je njegov otac ostavio multimilionsku ostavštinu njegovom autističnom bratu, Rejmondu, za kojeg Čarli nije znao da postoji.
Kišni čovjek je osvojio Oskare za najboljeg glavnog glumca, najboljeg reditelja, najbolji film i najbolji originalni scenario. Film je dobitnik Zlatnog medvjeda na Berlinskom filmskom festivalu 1989.

Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
2019-08-05 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
Moderator: Goran Radojičić
Gostovanja pjesnika Književnog kluba „Poenta poetika“ – JU „Zahumlje“ iz Nikšića i Foruma mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ iz Podgorice na prethodnim izdanjima „Barskog ljetopisa“, preporučila su ove mlade stvaraoce za nastup na večernjoj sceni književnog programa ovog prestižnog festivala.
Deset mladih stvaralaca predstaviće svoju poeziju u programu koji je zamišljen kao nastup mlade, kreativne i aktivne crnogorske književne scene. Osim poezijom, ovi mladi stvaraoci će se predstaviti i svojim razmišljanjima o poeziji, njenoj ulozi u savremenom društvu, položaju i značenju i značaju pjesnika, festivala i konkursa.
Nikšićka književna scena danas, u vrijeme kada se o poeziji, pa ni književnosti u cjelosti, ne govori, niti poezija može privući značajniji broj čitalaca, djeluje formirano i cjelovito. Nakon prethodnih decenija u kojima su najznačajniji autori gradili sliku o dobrom duhu Nikšića i književnoj sceni, u Nikšiću se pojavljuje mlada generacija autora, okupljena oko Književnog kluba „Poenta poetika“ (od 2014) koja mijenja perspektivu i doživljaj pozicije poezije u kulturnom životu grada.
Forum mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ danas je profilisana grupa mladih autora koji su posvećeni književnosti, svom izrazu, ali i pravcu u kojem žele da se i pojedinačno i kao grupa usavršavaju. Svojim stvaralaštvom skrenuli su pažnju javnosti na sebe kao na jedan reprezentativan poetički i stilski tok najmlađeg crnogorskog pjesništva koji, od kada su počeli da djeluju kao književna zajednica (2015), karakterišu stalni razvoj i promjena.
Namjera organizatora je da stihom i darom prozvani učesnici kroz program večernje književne scene ostvare interakciju sa publikom kako bi jedno nadahnuto mediteransko veče imalo prisan i potpun doživljaj, kako pristoji „Barskom ljetopisu“.

JU „Grad teatar“ Budva i SNP Novi Sad: „KRVAVE SVADBE", režija: Igor Vuk Torbica
2019-08-06 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
JU „Grad teatar“ Budva i Srpsko narodno pozorište Novi Sad
Federiko Garsija Lorka
„KRVAVE SVADBE“
Režija: Igor Vuk Torbica

Scenografija: Branko Hojnik
Kostimografija Jelisaveta Tatić Čuturilo
Muzika: Vladimir Pejković
Scenski govor: dr Dejan Sredojević
Dizajn svjetla: Milica Stojšić
Igraju: Varja Đukić, Milica Grujičić, Ivana Mrvaljević, Pavle Popović, Branka Stanić, Vukašin Ranđelović, Miroslav Fabri, Draginja Voganjac, Maja Stojanović, Dušan Vukašinović, Filip Đuretić i Nenad Pećinar.
Trajanje: 95 minuta

Riječ reditelja:
„Htio sam odmah da pronađem tekst zbog kojeg bi me mnogi na prvom mjestu upitali – nama rediteljima veoma dobro znano pitanje – „Šta ćeš sa tim danas?“ Već sam imao i spreman odgovor, da me ne zanima to „danas“, da, ako svakoj stvari koju činimo moramo naći i trenutno uzemljenje i utemeljenje u neposrednom „sad i ovdje“, onda k vragu sa cjelokupnom umjetnošću. Htio sam pozvati ljude da na trenutak prestanu da misle iz sopstvenog pakla subjektiviteta. Da puste znanje i da osjete. Da nekom drugom centru, a ne onom cerebralnom, dozvole da primi jedno djelo. Da umire buku svojih misli i da prije svega slušaju i osjete.
Lorka je bio moj prvi izbor, ne samo zbog neospornog mjesta u cjelokupnoj evropskoj i svjetskoj pjesničkoj tradiciji, nego i stoga što je jedan od rijetkih autora koji je uspio prenijeti svoj pjesnički jezik u teatarske okvire, istovremeno se opirući tome da se povinuje zakonima tradicionalnog dramskog sklopa, sukoba, fabularnog razvoja i značenja. Sem toga, na prostorima naše nekadašnje zajedničke zemlje, Lorka je dugo zapostavljan na pozorišnim scenama. Na tim našim geografskim prostorima zapravo je zauvijek ostalo neotkriveno, ili bar ne u potpunosti otkriveno, ono što se naziva „novom španskom poezijom“. Paradoksalno, jer mogli bismo primijetiti da je toliko toga zajedničkog u motivima naših dvaju poetskih i jezičkih nasljeđa. (Nije tek slučaj ni koincidencija to što je, recimo, nadrealizam tako brzo – nakon što je izrastao iz glasova mahom španskih autora – našao svoj trenutan odgovor i kod autora jugoslovenskih naroda). Lorka je, u tom pogledu, za mene bio autor sa kojim bismo, i bez pravog predznanja publike, mogli ostvariti podsvjesne asocijacije i dijaloge kroz predstavu. Uostalom, on je u svojoj poetici pomirio ono što se na našim prostorima, sva je prilika, nikad neće pomiriti. Kao nijedan autor prije njega, Lorka je objedinio, u jednakoj mjeri i snazi, tri poetska, autorska, i, rekao bih, ideološka plana: umjetničke tradicije, narodnog i ličnog.“
Igor Vuk Torbica
O reditelju:
Igor Vuk Torbica je rođen u Drvaru (Bosna i Hercegovina), djetinjstvo je proveo u Rovinju, u Puli je završio Srednju školu za primijenjenu umjetnost i dizajn, a režiju je diplomirao 2013. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesorke Alise Stojanović. Njegova ispitna predstava na trećoj godini, Nušićev „Pokojnik“, dobila je glavnu nagradu „Studio festa“, proglašena je za najbolju predstavu Nušićevih dana u Smederevu, i trajno je ostala na repertoaru Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
„Razbijeni krčag“ u istom pozorištu dobio je 2016. godine pet nagrada na Danima komedije u Jagodini, tri plus jednu pohvalu na Međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci, tri nagrade na danima satire u Zagrebu. Igor Vuk Torbica je zatim režirao „Ožalošćenu porodicu“ u Kranju, „Don Žuana“ u Zrenjaninu, „Hinkemana“ u Zagrebačkom kazalištu mladih koji je osvojio nagradu za najbolju predstavu Jugoslovenskog pozorišnog festivala „Bez prevoda“ u Užicu, nagradu „Ardalion“ za režiju, nagradu za najbolju predstavu na Gavelinim večerima u Zagrebu i nagradu za režiju, „Priče iz bečke šume“ u zagrebačkom pozorištu „Gavela“, a u martu 2017. je održana premijera „Carstva mraka“ Lava Tolstoja u Narodnom pozorištu u Beogradu.

PETRA BUBANJA, violina
2019-08-07 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1.The Concerto for Two Violins in D minor, BWV 1043 , Johann Sebastian Bach (1685-1750)
„Vivace“ Petra Bubanja i Vatroslav Simić
„Largo ma non tanto“ Petra Bubanja i Edward Charity
„Allegro“

2.Divertimento for Two Violins , Igor Frolov (1937-2013) – Petra Bubanja i Vatroslav Simić
3.Tango, Song and Dance, André Previn (1929-2019)
„Passionately“
„Simply“
„Jazz Feeling“
4.Serbian Dance, Béla Bartók (1881-1945)
„Hava Nagila“, arr. Aleksey Igudesman (b. 1973)
„La Cucaracha“, Igudesman
5.A Little Blue Danube Waltz , Johann Strauss II (arr. Igudesman)
Transylvanian Dance, Béla Bartók – Petra Bubanja i Edward Charity
6.Sonata No.2 in D, Op. 94a, Sergei Prokofiev (1891-1953)
„Moderato“
„Presto-Poco piu mosso del-Tempo I
Andante“
„Allegro con brio-Poco meno mosso-Tempo I-Poco meno mosso-Allegro con brio“
Pijanistkinja: Darja Samofalova

Petra Bubanja je rođena u Baru, 1990. godine. Njena ljubav prema muzici počela je pohađanjem „Muzičke baštice“ u sklopu škole „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru. Počela je svirati violinu uz nagovor profesora muzičke škole zbog odličnog sluha, a posvećenost instrumentu i disciplini otkrila je uz pomoć svog prvog profesora, Vatroslava Simića nakon mnogobrojnih nagrada na republičkim takmičenjima.
Po završetku Umjetničke škole srednjeg muzičkog obrazovanja za talente „Andre Navarra“ u Podgorici, Petra je nastavila svoje muzičko obrazovanje u Americi.
U maju 2018.godine, Petra je doktorirala na Državnom Univerzitetu Floride (Florida Stejt) na odsjeku violine, u klasi profesora Bendžamin Sanga. Dobitnica je velikog broja stipendija i nagrada od strane univerziteta koje je pohađala. Bila je pobjednica na univerzitetskim takmičenjima 2009, 2011. i 2013. godine čime je dobila priliku da svira kao solista sa orkestrom. Petra je takođe bila koncertmajstor univerzitetskih orkestara.
U februaru 2018. svirala je sola u simfonijskoj poemi „Život Heroja“ Rikarda Štrausa, uz orkestar Florida Stejt-a. Članica je mnogih regionalnih orkestara kao što su: Talahasi, Pensakola, Mobil, Valdosta, Sjeverozapadni orkestar Floride, Sinfonija GC, itd. Tokom prethodna dva ljeta, Petra je učestvovala na prestižnim muzičkim festivalima Brevard (u sklopu selektivnog koncertmaster-studija) i NRO (National Repertory Orchestra) gdje je svirala kao solista sa orkestrom. Pored toga, imala je čast da svira za prestižne violiniste kao što su Dejvid Kim, Dejvid Kušeron, i Gil Šaham.

Vatroslav Simić je profesor violine u muzičkoj školi „Petar ll Petrović Njegoš“ u Baru. Diplomirao je u Ljubljani na Akademiji za glasbo 1981. godine u klasi profesora Alberta Dermelja. Od 1981. do 1998. godine, predavao je violinu u renomiranoj „Školi za muzičke talente“ u Ćupriji (Srbija), s tim što 1989. i 1990. godinu provodi i kao gostujući profesor na „Conservatorio Ataulfo Argenta“ u Santanderu (Španija). Od 1998. pa do danas, predaje u Muzičkoj školi u Baru, a kao gostujući profesor, sarađuje i sa muzičkim školama u Tivtu, Kotoru, Ulcinju kao i sa Školom za muzičke talente „Andre Navara“ u Podgorici. Njegovi učenici su dobitnici velikog broja nagrada, kako na domaćim, tako i na međunarodnim muzičkim takmičenjima.

Edward Charity je rođen u Šrivportu, Luizijana. Petru je upoznao tokom osnovnih studija na Northwestern stejtu. Edvard je završio doktorat u muzičkom izvođenju na violini 2018., na Florida stejtu, u klasi Šenon Tomas. Tokom studija, bio je pobjednik brojnih univerzitetskih takmičenja godine 2008, 2010, i 2013. čime je dobio priliku da svira kao solista sa orkestrima. Koncertmajstorsku poziciju je dijelio sa Petrom na osnovnim, magistarskim i doktorskim studijama. Tokom ljeta 2017. godine, Edvard je učestvovao na prestižnom muzičkom festivalu Aspen, a naredne 2018. godine, svirao je kao član Frankofonskog orkestra u Montrealu. Član je mnogih regionalnih orkestara gdje nastupa sa Petrom gotovo svakog vikenda.

Darja Samofalova rođena je 1994. godine u Beogradu. Muzikom je počela da se bavi od svoje šeste godine, kada je upisana u ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasu mr Maje Basarab. Godine 2007. upisala se u Srednju muzičku školu za talente „Andre Navara“, u Podgorici. Na međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“ u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu zemalja istočne Evrope.
Poslije završenog III razreda srednje škole, 2010. godine upisuje se na Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, kao student klavirskog odsjeka, u klasi prof. Ninoslava Živkovića, a zatim 2013. god u klasi prof. Nataše Mitrović. Uspješno nastupa na brojnim koncertima u salama: Zadužbine Ilije M. Kolarca, Jugoslovenskog dramskog pozorišta, Dečjeg kulturnog centra, Studentskog kulturnog centra, Pozorišnog muzeja, sali Narodne biblioteke, i u galeriji „Artget“. Takođe, održala je solističke koncerte u Crnoj Gori: u sali KIC „Budo Tomović“ (Podgorica, septembar 2010) i u sali muzičke škole „Petar II Petrović Njegoš“ (Bar, decembar 2013). Godine 2013. osvojila je specijalnu nagradu na XVIII takmičenju kamerne muzike Srbije u Lazarevcu, u klavirskom duu sa koleginicom Marijom Vasić. Naredne godine završile je osnovne akademske studije i upisuje se na master studije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Dvadesetog oktobra 2014. godine održava solistički koncert u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti.
Dobitnica je nagrade Fonda Slobodanka Milošević Savić za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj 2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Pored ove, Darja je osvojila je brojne druge nagrade na republičkim i međunarodnim takmičenjima

Predstava: „SIMFONIJA U F DURU, ILITI MALA LEKCIJA PROTIV ŠUNDA“ (4+), autor: Cvetin Aničić
2019-08-08 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Predstava „Simfonija u F duru, iliti mala lekcija protiv šunda“ nastala je kao autorski rad Cvetina Aničića, diplomiranog pozorišnog umjetnika. Premijera predstave je izvedena 04. decembra 2018. godine na festivalu monodrame za djecu u organizaciji Zmajevih dečjih igara u Novom Sadu i osvojila prvo mjesto kao najbolja predstava.
Priču o značenju klasične muzike tokom odrastanja djeteta govori nam na komičan i djeci prihvatljiv način čuveni kompozitor Dominiko Đuzepe Skarlati. Kroz svoju životnu priču i o nastanku njegove čuvene „mačije fuge“ otkrivamo blagodati zvukova klasične muzike.
Skarlati je rođen je u Napulju 1685, iste godine kao i Johan Sebastijan Bah i Georg Fridrih Hendl. Postao je kompozitor i orguljaš Kraljevske kapele u Napulju 1701. godine.

Legenda kaže da postoji kompozicija koja je nastala zahvaljujući jednoj mački. Mačka se zvala Pulčinela, a živjela je prije više od 200 godina, kad i njen vlasnik, poznati kompozitor Domeniko Skarlati.
Prema priči, Skarlati je imao čembalo čiji zvuk je izgleda bio zanimljiv Pulčineli, pa je zato često šetala po klavijaturi instrumenta. Jednom prilikom kompozitor je zapisao tonove koje je mačka napravila prilikom jedne od svojih šetnji i onda ih iskoristio za temu kompozicije, koju je dalje razradio i od nje napravio fugu. Djelo je objavljeno u Londonu, davne 1739. godine.
Ovu jednostavnu sonatu za čembalo sam Skarlati nazvao je Fuga u g-mollu, ali priznaćete da je ’nadimak’ „Mačja fuga“, mnogo zanimljiviji.
Skarlati kao učitelj muzike zahtjeva da moramo omogućiti učenicima dok su još jako mali, na primjer sa sedam godina, da slušaju klasičnu muziku u školi, jer ta vrsta muzike ima ogromnog udjela u obrazovanju. Izložiti djecu od malih nogu muzici Betovena, Mocarta, Baha, Skarlatija… znači pomoći im da povećaju koncentraciju i samodisciplinu. Pomozite svojoj djeci da se lakše koncentrišu i da povećaju svoju kreativnost uz Betoven klasičnu muziku. Klasična muzika je kao katalizator za kreativnost, jer nema riječi, pa ne sprečava kreativni proces i nije izvor ometanja i skretanja pažnje, već naprotiv, podstiče kreativno razmišljanje.
Pored svog doživljaja Skarlati nas upoznaje sa ostalim poznatim kompozitorima koji su ovjekovječili svijet muzike… Saznajemo dosta o Mocartu, Bahu, Betovenu, Hendlu, Vivaldiju… Pored kompozitora Skarlati nas vodi kroz značaj muzike, opere, baleta… I tako nas priprema u borbu protiv komšije koji sluša „savremen“ šund, odnosno muziku, iliti zvuke koji se danas, nažalost, plasiraju mladima…
Prema svim gore pomenutim stvarima, klasična muzika može biti jedno predivno iskustvo. Sa raznovrsnim raspoloženjima i tonovima koje nosi, nudi ogroman spektar korisnih stvari, a naročito može imati moć da poboljša vaše zdravlje. U današnje vrijeme, kada imate vrlo lak pristup ovoj vrsti muzike preko raznoraznih aplikacija, uživanje u klasičnoj muzici je lakše nego ikad. Pa tako, nađite aplikaciju koja vam se dopada, preuzmite je, i započnite i završite svoj dan sa zvucima Mocarta, Vivaldija, Betovena ili Baha. Život će vam se poboljšati u velikoj mjeri, u to nema sumnje!

Cvetin Aničić diplomirani je glumac lutkar i reditelj. Diplomirao je na Nacionalnoj akademiji za pozorišnu i filmsku umjetnost (NATFIZ) „Krsto Sarafov“ u Sofiji, Odsjek lutkarstvo u klasi Bonju Lungova. Od 2002. godine je član Saveza dramskih umetnika Srbije.
Do sada je režirao oko 40 komada u Srbiji i Hrvatskoj. Autor je dvije predstave za djecu „Vitamini zdravi fini“ i „Simfonija u F duru, iliti mala lekcija protiv šunda“ za koju je osvojio prvo mjesto na festivalu monodrame u organizaciji Zmajevih igara u Novom Sadu 2018. godine.
Pored rada u pozorištu, aktivan je i na televiziji.

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „DON KIHOT“, režija: Andraš Urban
2019-08-10 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
Migel de Servantes
„DON KIHOT“
Režija: Andraš Urban
Tekst: Vedrana Božinović
Muzika: Irena Popović Dragović
Scenorafija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Igraju: Branka Femić Šćekić, Kristina Obradović, Branka Stanić, Jelena Simić, Sanja Popović, Vanja Jovićević i Anđelija Rondović.

Riječ reditelja:
Neću da radim folirantsku predstavu. Da. Radim samo jednu. Ovu. Kao da je poslednja. Svaka je donkihotovsko ludilo. Borba na život i smrt. Pa svojevrsno ludilo. Nemoćni smo pred zlom. Kompromisni smo. Palićemo i knjige. A na početku smo samo hteli miran život. U biti. Borba za ideale postane samo budalaština iz mladosti. Krizis adolescensis. Svi nas ubeđuju da su to samo vetrenjače… da je pozorište samo ono sto oni razumeju, samo ono sto oni umeju da rade. Sedam žena. Sedam glumica koje biju svoju bitku malo duže od sat vremena. Izgaraju na sceni. I 7 mikrofona. Opet. Da. Znači da vama ipak samo ostaje da se udobno namestite na vašim stolicama, i prepustite se predstavi.
Andraš Urban
Riječ autorke teksta:
Don Kihot je klasika.
Ovo je rečenica koja će na ovaj ili onaj način nekoliko puta biti izgovorena u predstavi. I to jeste tako. „Najprevođenije djelo nakon Biblije“, roman koji se proglašava začetnikom savremenog romana, lik koji je postao simbolom, arhetipom, vjerovatno najpoznatiji lutajući vitez svih vremena – samo je početak onoga što se kao teret svali na svakoga ko krene u dramsku borbu sa Don Kihotom. Servantes je veliki pisac i „Don Kihot“ je, nesumnjivo, veliko djelo, ali čvrsto vjerujem u to da posao pozorišta nije da nam velika djela lijepo pročita sa scene. Pozorište je umjetnost za sebe. Nikako samo ilustracija književnosti, ma kako ona genijalna bila. Zato ova predstava nije namijenjena srednjoškolcima koji se teško probijaju kroz školsku lektiru. Nije, u slučaju da žele da im se prepriča fabula. I svakako jeste i njima, ali i svima onima koji žele da se zajedno sa nama zapitaju – šta znači potraga za idealima danas. U kakvom društvu živimo, kakvom težimo i da li je idealno društvo, čak i ako ga dosegnemo, zaista po našim mjerilima. Nas, Balkanaca, koji cijene činjenicu da ne mora sve uvijek po zakonu, nego postoji i nešto što je stvar dogovora.
Pa makar se to ticalo i zakona koje smo sami donijeli.
Servantes piše roman koji je zabavna i duhovita pustolovina. Ali je i kritika književnosti, pozorišta, drame (Servantes je bio dramaturg i dramski pisac), religije, čak i odnosa prema ženama… Iako se opšte znanje o Don Kihotu zaustavlja na vjetrenjačama, u romanu se jasno progovara o idealu države, društva, ljubavi i umjetnosti. Time smo se bavili.
Naši lutajući vitezovi su viteškinje. Rogobatan termin. Ali gender ispravan, te potpuno u skladu sa Zakonom o ravnopravnosti spolova u Crnoj Gori koji diskriminacijom smatra, da parafraziram, čak i jezičku upotrebu muškog roda kao generički neutralnog kada se govori o različitim rodovima. No, zakoni su jedno. A praksa je, rekoh, gotovo uvijek, nešto sasvim drugo.
Ovo nije priča o ženama. Ovo je priča o društvu. Jer su i žene i muškarci plod društvenih zakonitosti i posljedica odnosa koji se njeguju kao tradicija, očuvanje reda ili, što je možda i najvažnije – obraza. Ovo nije samo ženska priča, ali jeste priča koju pričaju žene. Iz svoje vizure. One progovaraju o svojim, tim strašnim i nerazumnim, „ženskim pravima“. A samo onaj koji ne sluša ili neće da sluša neće shvatiti kako su to uvijek i samo prava svakog čovjeka.
Ako više iko ima snage i volje da se za prava bori. Jer, „ovo je loše vrijeme za lutajuće vitezove“.
Juriš na vjetrenjače.
Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretira kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZKa, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

SYNERGIA 4
2019-08-11 21:30 | Dvorac kralja Nikole
SYNERGIA 4: Edin Karamazov, gitara
Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
Milan Milošević, baset klarinet i klarinet
Žarko Perišić, fagot
Kanadski kompozitori, Farshid Samandari i Sid Robinovitch
1.Papiga i trgovac (premijera) – Faršid Samandari (Kanada) 8:00 min
Edin Karamazov, gitara/ Milan Milošević, basetni klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
2.Hameum Svita – Božidar Boki Milošević i Ante Grgin 6:00 min
Milan Milošević, klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
3.Arpeggione Sonata, D.821 – Franz Peter Šubert 28:30 min Edin Karamazov, gitara/ Žarko Perišić, fagot

Allegro moderato (A minor)
Adagio (E major)
Allegretto (A major)

Pauza
4.Klavirski trio Op.11 (1797) – Ludvig van Betoven 19:00 min
Milan Milošević, klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir

Allegro con brio
Adagio

Tema con variazioni („Pria ch’io l’impegno“: Allegretto)

5.Luka Napulj, (premijera) Sid Robinovič (Kanada) 8:00 min
6.Dvostruki koncert za gitaru i basetni klarinet – Astor Pjacola 15:00 min
Edin Karamazov, gitara/ Milan Milošević, basetni klarinet/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir

Milan Milošević, klarinista, doktor muzičke umjetnosti, Univerzitet Britanske Kolumbije. Dobitnik je nagrade Saveta za umjetnost Britanske Kolumbije, doktorske istraživačke stipendije i nagrade za akademsku izuzetnost na Univerzitetu Britanske Kolumbije. Milan je aktivan kao internacionalni umjetnički predstavnik Backun MoBa klarineta, Stowasser J. Taragota i Légère Trski. Čest je gostujući predavač specijalističke pedagoške muzičke asocijacije i član je Američke federacije muzičara, kao i Internacionalne asocijacije klarinetista. Studirao je kod prof. Milenka Stefanovića, Čarlsa Najdiha, Ajako Ošime i Roberta Springa.
Trenutno predaje klarinet i direktor je Muzičkog odseka na Vankuver koledžu u Kanadi. Prethodno je bio stalni član Beogradske filharmonije i umjetnički ko-direktor Duvačkog kvinteta Beogradske filharmonije i duvačkog kvinteta Sinergija 5. Milošević se istakao kao solista i član kamernog ansambla na festivalu savremene muzike Graundsvel i Festivalu nove muzike i kao solista sa Simfonijskim orkestrom Vinipega. Gostovao je u mnogobrojnim angažmanima i promocijama klasične, savremene I tradicionalne muzike na kanadskoj državnoj radio i televizijskoj mreži CBC u Vinipegu i Vankuveru i Kanadskim premijerama. Nedavno je bio gostujući predavač na naučnoj konferenciji i seriji majstorskih kurseva, između ostalog, na Državnom univerzitetu Džeksona i Univerzitetu Britanske Kolumbije. Pored toga, sarađivao je sa Društvom za novu muziku Vankuvera, Redšift muzičkim društvom, koncertnim serijalom Virtuozi na Univerzitetu u Vinipegu, Vankuverskim simfonijskim orkestrom i Interkulturalnim orkestrom u Vankuveru.
Kritičar časopisa Internacionalne asocijacije klarinetista – The Clarinet, hvalio je njegove savremene izvođačke tehnike kao „eklektične, inovativne“, i istakao „dosad nepoznati doprinos saznanju o klarinetu“. Njegovi snimci Bramsa i Betovena su opisani kao „zavodljivi, izražajni i dobro kontrolisani… zvučno topli u cjelokupnom opsegu instrumenta.“
Edin Karamazov je svoju muzičku karijeru počeo kao klasični gitarista prije nego što se okrenuo baroknoj lutnji, koju je studirao kod Smita Hopkinsona na muzičkoj akademiji Schola Cantorum Basiliensis u Bazelu, Švajcarska. Nastupa skupa sa ansamblima kao što su Hesperion, L’Arpeggiata, Hilliard Ensemble, Mala Punica, Orpheus Chamber Orchestra kao i sa umjetnicima kao Andreas Scholl, Maria-Cristina Kiehr, Arianna Savall i Sting. Karamazov svira nekoliko žičanih instrumenata iz različitih kultura i epoha i ostaje posvećen u istraživanju korištenja lutnje u modernoj muzici u vezi savremene improvizacije. Osim svoje samostalne karijere on uživa prateći pjevače različitih stilova i kulturnih nasljeđa.
Svoj prvi solo nastup ostvario je kao lutenist 1998. godine, zamjenjujući u zadnjoj minuti legendarnog Juliana Breama. Od tada je postao jedan od najuzbudljivijih i harizmatičnih svirača lutnje današnjice. Njegovi uzbudljivi virtuozni nastupi na lutnji i gitari, sa repertoarom koji se kreće od klasika iz 16. vijeka do moderne muzike su pobrala odlične kritike u Evropi i Americi. Kao solista nastupao je i snimao sa vodećim međunarodnim ranim muzičkim ansamblima i umjetnicima poput Hilliard Ensemble, Hesperion XX, Andreas Scholl, kao i sa britanskim rok muzičarem Stingom. Karamazov je savršen tumač i izvrstan tehničar na brojnim ranim i savremenim gudačkim instrumentima. Izuzetan je koncertni umjetnik pojavljujući se u brojnim važnim koncertnim dvoranama, uključujući Amsterdam Concertgebouw, londonski Wigmore Hall, Berlinskoj filharmoniji, i Konzerthaus u Beču, između ostalih. Nastavljajući tradiciju iz svojih ranih dana on i dalje uživa u improvizovanim muzičkim nastupima na ulici.
Vesna Podrug Kossjanenko, pijanistkinja, rođena je u Splitu gdje je i započela svoje muzičko obrazovanje u klasi prof. Gordane Lentić. Za vrijeme školovanja osvojila je šest prvih nagrada na republičkim i saveznim takmičenjima u bivšoj Jugoslaviji.
Nakon maturiranja, 1986. godine dobila je stipendiju „Ivo Pogorelić“ koja joj je omogućila odlazak na studije u inostranstvo koje započinje na Hochschule fur̈ Musik und darstellende Kunst u Beču kod prof. Paula Badure-Skode. Studije klavira završava 1992. godine naslovom Magistra umjetnosti. U periodu od 1992. do 194. godine je usavršavala klavirsku komornu muziku kod prof. Georga Eberta. Na istom Univerzitetu je 2000. godine završila i pedagoški odsjek i stekla zvanje profesora s odličnim uspjehom. Već za vrijeme studija svirala je brojne recitale i nastupa solistički s orkestrom HNK u Splitu pod ravnanjem Borisa Papandopula. U Državnoj operi u Beču je u periodu od 2000. do 2005. godine čije osam puta izvela Betovenov 5. koncert s orkestrom der Wiener Staatsoper.
Tokom svoje bogate karijere, Vesna je nastupala i sa brojnim istaknutim muzičarima: Davidom Grigorjanom, Vladimirom Kossjanenkom, Soo Kyung Hong, Goranom Listešom, Isabell Bringmann, Martinom Serafin, Michelangelom Cavalcantijem u poznatim koncertnim dvoranama kao što su „Musikverein“, „Konzerthaus“ i „Staatsoper“ u Beču, „Vatroslav Lisinski“ i „Hrvatski glazbeni zavod“ u Zagrebu, „Conservatorio Giuseppe Verdi“ u Milanu.
Pored pedagoške djelatnosti na bečkom Univerzitetu (Wiener Volkshochschule) gdje je vodila klavirsku klasu od 1992. do 1995, predavala je i na mnogobrojnim ljetnjim seminarima: Gutenstein, Mauerbach – Austrija; Bordeaux – Francuska; Zadar, Hvar, Kaštela – Hrvatska. Od 1998. do 2008. Podrug je bila angažovana kao stalni korepetitor u Bečkoj državnoj operi, a od 2002. do 2008. kao pedagoški saradnik na Univerzitetu za muziku i scensku umjetnost u Beču. Od 2007. Vesna Podrug djeluje kao docent za klavir na Umjetničkoj akademiji u Splitu.
Žarko Perišić je diplomirao je fagot na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi Marijana Kobetića, a usavršavao se u Salzburgu na Visokoj školi za glazbu „Mozarteum“ u klasi Milana Turkovića i Ričarda Galera. Tokom studija osvojio je brojne nagrade na solističkim i komornim takmičenjima. Perišić sarađuje s brojnim inostranim orkestrima i komornim ansamblima kao solo-fagotist (Izraelski simfonijski radio orkestar, Izraelski komorni orkestar, Simfonijski orkestar Tel Aviva, Salzburška komorna filharmonija, Camerata Salzburg, Mozarteum orkestar Salzburg, Klangforum Wien, Chamber orchestra of Europe, Berlin, Budapest Festival Orchestra, Beogradska i Zagrebačka filharmonija). Od 1993 . godine je stalni član i povremeni dirigent ansambla za novu muziku OENM iz Salzburga. Od 1997. godine predaje fagot na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, nastupa s Vojvođanskim simfoničarima kao solo-fagotist, osniva duhački kvintet te održava brojne solističke i komorne koncerte. Pored toga, Perišić predaje fagot na Muzičkoj akademiji u Zagrebu i djeluje kao solo-fagotist Simfonijskog orkestra HRT-a s kojim održava i solističke koncerte. Predavač je i na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, a aktivno sarađuje sa Cantus ansamblom, Zagrebačkim duvačkim Triom i Duom Pfagottiano.

Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre), režija: Pedro Almodovar
2019-08-11 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre)
režija: Pedro Almodovar
Uloge: Cecilia Roth, Marisa Paredes, Antonia San Juan i Penélope Cruz
Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre) je špansko-francuska drama reditelja i scenariste Pedra Almodovara iz 1999. godine. Film se bavi složenim temama kao što su AIDS, transseksualnost, vjera i egzistencijalizam.
Radnja je dijelom preuzeta iz prethodnog Almodovarog filma „Cvijet moje tajne“ gdje se studenti medicine obučavaju u uvjeravanju ožalošćene rodbine za pristanak na transplantaciju organa preminulog, s naglaskom na majci tinejdžera koji je poginuo u saobraćajnoj nesreći.
Film je dobitnik Oskara u kategoriji za najbolji strani film, kao i nagrada Bafta, Zlatni globus, Goya, Cesar za najbolji film.

Lana Bastašić: „UHVATI ZECA“
2019-08-12 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Lana Bastašić: „UHVATI ZECA“
Moderator: Nikola Nikolić

O autorki:
Lana Bastašić je rođena u Zagrebu 1986. godine, a odrasla je u Banja Luci. Iza sebe ima dvije zbirke priča, jednu zbirku poezije i jedan roman za djecu. Svako od ovih izdanja krunisan je nekom nagradom, tako da je ona dobitnica nagrada kao što su „Zija Dizdarević“, „Ulaznica“ i „Karver“.
„Uhvati zeca“ je njen prvi roman za odrasle koji je ušao u najuži izbor 65. NIN-ove književne nagrade za najbolju knjigu iz 2018. godine. Lana živi u Barseloni, gdje uređuje književni časopis „Carn de cap“ i vodi školu književnosti Escola Bloom.

O djelu:
Roman „Uhvati zeca“ je uzbudljiva feranteovska storija o prijateljicama koje su neobične životne okolnosti odvojile na više od deceniju, da bi ih još čudnovatijim spletom ukrstile i odvele u potragu za, naizgled, jedinom preostalom tačkom međusobnog povezivanja.
Vješto usmjeravana fabula suočava nas s nekim od suštinskih pitanja današnjice: pitanja granica do kojih može ići povezivanje različitosti, pitanja ovladavanja identitetom – njegovog oblikovanja po sopstvenom nahođenju, pitanja odnosa različitih vremenskih planova koji se prelamaju na istoj jedinki, te pitanja mogućnosti da kroz opštu tranziciju I pojedinac doživi preporod.
„Uhvati zeca“ je roman o ženskom prijateljstvu u svojoj nimalo romantičnoj verziji. Bilo je očekivano da će se u 21. vijeku i kod nas pojaviti narativ o komplikovanom i u isto vrijeme opčinjavajućem odnosu dvije osobe povezane suprotnostima od rođenja do konačnog buđenja. Ako je buđenje uopšte moguće u jednoj napaćenoj zemlji čuda gdje nikada nije do kraja jasno na kojoj strani ogledala se nalazimo.

Riječ kritike:

„Lana Bastašić napisala je roman sa ubjedljivom karakterizacijom likova, sa jasno motivisanim rješenjima u pogledu strukturisanja fabule i uvezivanja motiva, sa tematikom koja teško da će skorije izgubiti na aktuelnosti. Ovdje je moguće pronaći sve što tišti savremenog čovjeka: pitanje granica do kojih može ići povezivanje različitosti (višestruko), pitanje ovladavanja identitetom – njegovog oblikovanja po sopstvenom nahođenju, pitanje odnosa različitih vremenskih planova koji se prelamaju na istoj jedinki. I možda najvažnije, treba spomenuti taj sveprisutni užitak čitanja. Bez obzira na nimalo laku sadržinu. To je možda najsigurniji pokazatelj da imamo posla s nečim što se, najblaže rečeno, sasvim približilo idealu kompletnog romana.“
Nikola Nikolić

Narodno pozorište Sombor: „SUMNJIVO LICE“, režija: Jagoš Marković
2019-08-13 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Narodno pozorište Sombor
Branislav Nušić
„SUMNJIVO LICE“
Adaptacija i režija: Jagoš Marković
Kostimografija: Božana Jovanović
Scenografija: Jagoš Marković
Izbor muzike: Jagoš Marković
Lektor: dr Ljiljana Mrkić Popović
Maska: Nijaz Memiš
Muzičari: „Dunavski biseri“, Apatin
Igraju: Saša Torlaković, Biljana Keskenović, Danica Grubački, Radoje Čupić, Srđan Aleksić, David Tasić Daf, Pero Stojančević, Aleksandar Ristoski, Zdravko Panić, Živorad Ilić, Ninoslav Đorđević, Mihajlo Nestorović, Dragana Šuša, Vladimir Broćilović i Nemanja Bakić.
Trajanje: oko 100 minuta
O predstavi:
Poznata komedija našeg čuvenog komediografa koja govori o nama, našem mentalitetu; tematski aktuelna i dan danas. Glavna tema komada je korumpirana i nesposobna vlast koja traži sumnjivo lice, a sporedna je sukob roditelja i djece. Jerotije, neuk i niskog morala sreski kapetan, želi da uhvati sumnjivo lice i da na taj način napreduje u svojoj karijeri. Deformisan otvaranjem i dešifrovanjem raznih tajnih državnih i privatnih spisa, Jerotije zajedno sa svojom ženom Anđom čita ćerkino ljubavno pismo od izvjesnog Đoke. Prekida ih činovnik Vića koga Jerotije smatra idealnim kandidatom za muža njegove ćerke. Vića donosi pismo iz Ministarstva u kom, kada su uspjeli da ga dešifruju, saznaju da će u njihov srez doći sumnjivo lice, za kojeg se samo zna da je mlad i da sa sobom nosi revolucionarne antidinastičke spise i pisma. Poslije detaljno razrađenog plana i napada na hotel „Evropa“, zajedno sa svojim podređenima Jerotije hapsi Đoku misleći da je baš on to „sumnjivo lice“.

Riječ kritike:
„…U „Sumnjivom licu“ somborskog pozorišta se, naime, ispostavilo da je Markovićeva poetika do te mere u stanju da supsumira različite stilske poetike da se Nušićev tekst bez problema uklopio u nju ili, ako stvar okrenemo drugačije, Nušićeve replike su bez problema funkcionisale u komadu koji je „ispisao“ Jagoš Marković. Konkretno govoreći, predstava „Sumnjivo lice“ je realizovana na prvi pogled oprečnim rešenjima. S jedne strane, u pitanju je potpuno preinačavanje Nušića na koga smo navikli. Postavljanjem težišta predstave u gogoljevskom načinu pripovedanja i insistirajući na ruralnim crtama karaktera glavnih junaka koje će pritom smestiti u (scenske) okvire domaćeg tužnog hora, parafrazu antičkog, ispostavilo se da je Nušić zapravo nadrealista. Priča o tužnom liku Jerotija, njegovoj porodici i stradanju kome će biti izložen zaljubljeni Vića, zapravo je nadrealna pripovest o našoj nadrealnoj stvarnosti. S druge strane, bukvalna karikaturalnost glavnog junaka Jerotija, koga je Saša Torlaković odigrao potpuno u skladu sa rediteljevom intonacijom uvećavajući njegove osobine do paroksizma, zatim pomeranja Anđinog lika (Biljana Keskenović) u istom smeru, pri čemu je njena priroda definisana kako spoljašnjim elementima, tako, usmeravanjem njenog lika u pravcu realizacije osnovnog komičarskog prosedea uz pomoć inscenacije domaćičke logike kao načina kontrole vlasti, predstavlja postupak doslovnog pridržavanja Nušićevog teksta. Značaj ove režije Jagoša Markovića upravo se sastoji u onom delu njegovog stava prema Nušiću koji se može imenovati terminom pravovernosti.“
Darinka Nikolić

O reditelju:
Jagoš Marković (Podgorica, 1966) je jedan od najistaknutijih pozorišnih reditelja u regionu. Diplomirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Borjane Prodanović i Svetozara Rapajića.
U Narodnom pozorištu u Beogradu, čiji je stalni reditelj od 2008. godine, režira najznačajnije naslove svjetske i domaće klasike: „Učene žene“, „Hasanaginica“, „Gospođa ministarka“, „Pokondirena tikva“, „Dr“, „Antigona“, „Pepeljuga“ (opera) i „Figarova ženidba“ (opera). Po pravilu, njegove predstave su dugovječne, hvaljene i izvode se uvijek pred punom salom.
U drugim teatrima u zemlji i inostranstvu režirao je do sada preko pedeset predstava. Među najznačajnije ubrajaju se: „Romeo i Julija“, „Kate Kapuralica“, „Dekameron dan ranije“ (Narodno pozorište Sombor), „Lukrecija iliti ždero“ (Pozorište na Terazijama), „Skup, „Bogojavljenska noć“, „Tako je ako vam se tako čini“ (JDP), „Porodične priče“, „Gospoda Glembajevi“, „Jesenja sonata“ (Atelje 212), „Galeb“, „Filumena Marturano“ i opera „Karmen“ (HNK Ivana pl. Zajca), „Lukrecija o bimo rekli Požeruh“ (Riječke ljetnje noći), „Učene žene“ (HNK Split), „Čarapa od sto petlji“ (BDP), „Zora na istoku“, „Naši sinovi“, „Svinjski otac“ (Zvezdara teatar), „Hasanaginica“ (Centar za kulturu Tivat), „Tartif“, „Hekuba“… (CNP).
U švedskom kraljevskom pozorištu „Dramaten“ povodom jubileja tog teatra režirao je Strinbergovu „Kraljicu Kristinu“. Poslije raspada Jugoslavije prvi je naš reditelj koji je radio na Dubrovačkim ljetnjim igrama („Romeo i Julija“, 2014).
Reditelj Marković je dobitnik oko pedeset strukovnih, festivalskih i državnih nagrada među kojima su: Nagrada „Bojan Stupica“, Nagrada oslobođenja Beograda, Trinaestojulska nagrada, Nagrada „Mića Popović“, Nagrada za sveukupan doprinos stvaralaštvu Crne Gore, Nagrada grada Beograda, Nagrada grada Podgorice, Sterijina nagrada, nekoliko nagrada „Zlatni ćuran“, „Ardalion“…
U Bugarskoj je održan i festival „Balkan čita Jagoša“ u okviru koga su četiri reditelja radila njegov tekst „Govornica“.

DRAGANA PERUNIČIĆ, akustični koncert
2019-08-14 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Dragana Peruničić, mlada nada crnogorske muzičke scene održaće svoj prvi nastup u okviru trideset drugog izdanja „Barskog ljetopisa“. Tom prilikom, publika će biti u prilici da uživa u stranim i domaćim pop hitovima koji će, specijalno za ovaj koncert, dobiti novo aranžmansko ruho.
Ovim koncertom, „Barski ljetopis“ potvrđuje predanost ideji afirmacije i podrške mladih crnogorskih i barskih umjetnika koji nastupima u okviru različitih segmenata Festivala dobijaju priliku za prezentaziju svog stvaralaštva.

Ana Petrović: „O čemu govorim kada govorim o ljubavi“
2019-08-15 21:00 - 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Ana Petrović je diplomirala na Fakultetu primijenjenih umjetnosti i dizajna u Beogradu, u klasi prof. Jadranke Simonović na Odsjeku dizajn tekstila. Bavi se dizajnom namještaja, tepiha, predmeta za kuću, oslikavanjem enterijera i eksterijera. Slike radi tehnikom akril na platnu.
Kusturica, gradonačelnik Mećavnika je, između ostalih, izabrao Anu Petrović za svog gradskog umjetnika, i ona je odgovorna za ukupan vizuelni identitet grada, a od 2005. do 2007. bila je i direktor kompleksa Mećavnik, Mokra Gora.
Petrovićeva, pored učešća na brojnim kolektivnim izložbama, samostalno izlaže već dugi niz godina, a od pregršt uspješnih izložbi širom Srbije i svijeta izdvajaju se: izložba u Ambasadi Republike Srbije u Vašingtonu 2009, izložba u konzulatu Republike Srbije u Njujorku 2010, izložbe u galerijama u Pragu, Parizu i Puli kao i izložba na otvorenom povodom godišnjice Ujedinjenih Arapskih Emirata u Dubaiju 2015. godine.
Njeno stvaralaštvo nagrađeno je brojnim priznanjima među kojima su i nagrada za najbolji dizajn flaše i kutije Gorki list, umjetnički, personalizovani poklon paket – Srpski paket, poklon predsjednika Republike Srbije Aleksandra Vučića gostima inauguracije kao i „Turistički cvet“, nagrada za najbolji suvenir.

Performans: Alice in WonderBand: „RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ (4+)
2019-08-15 21:30 | Šetalište kod kafea Planet
Alice inWonderBand
„RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ (4+)
Tekst i režija: Višnja Obradović
Dizajn zvuka: Goran Vujičin, MrV production
Kostim: Lutkart

Izvođači: Marko Dinjaški, Ana Vrbaški
Trajanje: 1h

O performansu:
Tradicionalna muzika iz Srbije i ostalih zemalja Balkana u novim aranžmanima izvedena kroz spoj tjelesnih perkusija i pjevanja predstavlja kulturnu baštinu ovog podneblja na neposredan, uzbudljiv i nesvakidašnji način.
Pjesme iz Srbije, Makedonije, Crne Gore, Bosne, Bugarske, Rumunije, kao i pjesme nacionalnih manjina kroz melodije, ritmove, ali i tekstove opisuju karakterističan svijet i kulturu koju dijelimo, ne samo geografski, već emotivno i istorijski, živeći na trusnom području u stalnim previranjima.
Kroz ovo muzičko putovanje vodi vas par umjetnika, čiju priču takođe otkrivamo na ovom putu.
Performans „RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ je do sada izvođen na brojnim festivalima u Srbiji i Njemačkoj.

Alice in WonderBand je nastao 1998. godine na Fruškoj gori, a od tada je plodove svog kreativnog rada proširio na čitav region. Jedini su u ovom dijelu Evrope koji se bave vrlo specifičnom vrstom scenske umjetnosti – spojem muzike, pozorišta, plesa i akrobatike kroz posebnu vještinu tjelesnih perkusija. Za ovu tehniku, u kojoj je tijelo ritmički instrument, edukovali su se kod svjetski poznatih tjelesnih perkusionista. Alice in WonderBand je životni projekat čije jezgro čine muzičari Ana Vrbaški i Marko Dinjaški, koji su već 22 godine partneri kako na sceni tako i u životu, što daje novu dimenziju njihovom prisustvu i odnosu na sceni. Alice in WonderBand su uspješno nastupali u Srbiji, regionu (Crna Gora, Hrvatska, Bosna) i inostranstvu (Nemačka, Italija, Francuska, Austrija, Turska).

Riječ kritike:
„Zapanjujuća perkusija tijela. Snažno i sa obuzimajućom energijom i strašću, miješaju se tradicionalne balkanske pjesme sa autorskim numerama samih izvođača. Oboje umjetnika je krajnje talentovano i to višestruko.
Vatromet govora tijela počinje čas pucketanjem prstima, čas pljeskanjem dlanom po tijelu, što proizvodi veoma opipljiv zvuk tapšanja. Zatim se zaukava ritam. Iz tog pucketanja, lupkanja i tapšanja, izrodile su se pjesme.“
Ines Wagner, Kulturvision Aktuell
„Brz i intenzivan ritam igre, poziva gledaoca svojim tempom i iskrenošću da se seti snage koju poseduje telo, poziva na jednu vrstu buđenja kroz igru.“
Nataša Gvozdenović, regionalni pozorišni kritičar
O rediteljki:
Višnja Obradović je glumica Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu od 2011. godine. Edukovala se širom svijeta u oblasti glume, scenskog pokreta, plesa i komedije del arte. Igra brojne uloge u svom matičnom pozorištu, radila režije scenskog pokreta za više predstava uz brojna priznanja i nagrade. Na Akademiji umetnosti u Novom Sadu bila je docent na predmetima Scenski pokret i Komedija del arte.

„Barski ljetopis“ i Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju: „ORKANSKI VISOVI“, režija: Dora Ruždjak Podolski
2019-08-17 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
„Barski ljetopis“ i Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju
Po motivima romana Emili Bronte
„ORKANSKI VISOVI“
Režija: Dora Ruždjak Podolski
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Jelena Tomašević
Kostim: Lina Leković
Muzika: Slobodanka Bobana Dabović
Igraju: Miloš Pejović, Ana Vučković, Katarina Krek, Dejan Ivanić, Branka Stanić, Emir Ćatović, Jelena Simić, Danilo Čelebić i Ognjen Raičević
O predstavi:
Klasik engleske i evropske književnosti, „Orkanski visovi“ Emili Bronte doživio je prvu dramatizaciju na Balkanu u koprodukciji festivala „Barski ljetopis“ i Kraljevskog pozorišta „Zetski dom“ na Cetinju. Predstava je premijerno izvedena 20. jula 2017. godine u Starom Baru, a 24. oktobra na Cetinju.
Na sceni u Starom Baru, rediteljka je insistirala na ambijentalnosti prostora, koji upisuje dodatni sadržaj, gdje metafora zavisi od metafizike samog prostora i vremena. Takva se postavka igra na svim otvorenim scenama, gdje prostor uvlači interprete u sebe, i isto tako interpreti – glumci upisuju svoj izražaj u prostor.
U zatvorenom prostoru, dobija se intimnost koja je potrebna za sprovođenje osnovnog koncepta, a to je prisustvo, svjedočenje. Metafizičnost zavisi od simbolike detalja – dramaturškog, rediteljskog, a pogotovo glumačke izražajnosti.
Dramatizacija Stele Mišković progovara o izborima koje pravimo, načinu na koji se nosimo sa njima, načinu na koji prihvatamo tuđe izbore, dosljednosti koju imamo u odnosu na ono što smo izabrali i zašto pravimo izbore sa kojima nismo spremni da živimo.

Riječ rediteljke:
„Roman govori o ljudskim manama sasvim otvoreno, on ne skriva čovjeka i njegove svijetle i mračne strane. Bronte vrlo hrabro sprovodi tabu temu zlostavljanog djeteta, Hitklifa, koji dolazi u tuđu porodicu bez ikakvog pedigrea. Sa tom tematikom, usvajanjem djece, mi se i danas mučimo. Radeći na ovom komadu uvidjela sam da Bronte prvi put u istoriji književnosti govori o razvodu. Bronte je samim tim hroničar svega što se nama danas događa. Mi živimo slobodnije, ali istovremeno opterećenije.
Uvijek sam smatrala da čovjek po suštini i potrebama uvijek ostaje isti, samo se socijalna struktura mijenja, način na koji nas društvo ograničava.“
Dora Ruždjak Podolski

O rediteljki:
Dora Ruždjak Podolski je renomirana hrvatska rediteljka koja je do sada režirala sedamdesetak dramskih, operetnih i opernih naslova, među kojima su i: „Madama Butterfly“ (Puccini), „Traviata“ (Verdi), „Tragedija mozgova“ (Kamov), „Chicago“ (Kander – Fosse – Ebb), „Priča o vojaku“ (Stravinski – Ramuz), „Ljepotica i zvijer“ (Woolverton – Rice – Ashman), „La Boheme“ (Puccini), „San ljetne noći“ (Shakespeare), „Žena – bomba“ (Sajko), „Acis i Galatea“ (Handel), „Slučajevi običnog ludila“ (Zelenka), „Carmen“ (Bizet), „Cabaret“ (Masteroff – Ebb – Kander), „Regoč“ (I. B. Mažuranić), „Dorothy Gale“ (Zajec), „Ana Karenjina“ (Tolstoj), „Amadeus“ (Schaffer), „Posljednji dani mira“ (Vidić).
Režirala je u Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu, Splitu, Osijeku i Rijeci, na Dubrovačkim ljetnjim igrama, u GK „Komedija“, GK „Trešnja“, ZKM-u, GDK „Gavella“ i dr, te u Sloveniji, Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Rusiji i Kanadi.
S Frankom Perković 2001. osnovala je „Kazališnu udrugu frustriranih redatelja“ (KUFER), koja je afirmisala niz mladih umjetnika, reditelja, glumaca, plesača i koreografa. Od 2012. godine vodi Umjetničku organizaciju „Ruždjak i Perković“ (RUPER). Bila je direktorka dramskog programa Dubrovačkih ljetnjih igara od 2009. do 2012. godine. Od 2017. godine je direktorka festivala Dubrovačke ljetnje igre. Predaje glumu na Muzičkoj akademiji i Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu.
Dobitnica je nagrade „Goran“ za mlade pjesnike, nagrade za režiju „Postojanog kositrenog vojnikana“ na „Naj, naj“ festivalu (2006), te Nagrade hrvatskog glumišta za režiju „Chicaga“ (2004), „Ljepotice i zvijeri“ (2008) i „Madame Buffault“ (2015). „Ljubavni napitak“, „Čarobna frula“, „Slavuj“, „Madame Buffault“ i „Agrippina“, projekti tri umjetničke akademije i TTF-a koje je vodila i režirala, nagrađeni su Posebnom rektorovom nagradom (2008, 2010, 2013, 2015. i 2016), a „Čarobna frula“ i „La Boheme“ (predstava HNK Split) i nagradom „Milka Trnina“. Predstave „Rent a friend“, „Chicago“, „Ljepotica i zvijer“ i „Cabaret“ nagrađene su Nagradom hrvatskog glumišta za najbolju predstavu u cjelini.

Zatvaranje Festivala: VEČE SA ORGANIZATORIMA
2019-08-18 21:30 | Dvorac kralja Nikole

Petparačke priče (Pulp Fiction) ,režija: Kventin Tarantino
2019-08-18 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Petparačke priče (Pulp Fiction)
režija: Quentin Tarantino
Uloge: John Travolta, Samuel L. Jackson i Uma Thurman
Petparačke priče (Pulp Fiction) je američki akcioni film iz 1994. u režiji Kventina Tarantina. Poznat je po nelinearnoj radnji, eklektičnom dijalogu, ironičnoj mješavini humora i nasilja i referenci iz filma i popularne kulture.
Film je osvojio ukupno 43 nagrade i 40 nominacija. Dobio je nagradu Oskar za najbolji scenario, 1995, a nominovan je za još šest oskara. Iste godine, film je osvojio nagradu Saturn za najbolji film, BAFTA nagrade za najbolji scenario i epizodnu mušku ulogu (Džekson), Globus za najbolji scenario, kao i MTV nagrade za najbolji film i najbolju scenu plesa, koju su odigrali Uma Turman i Džon Travolta. Godinu dana prije toga, film je osvojio i Zlatnu palmu na filmskom festivalu u Kanu.

Narodno pozorište Beograd i Šabačko pozorište: „PRAH“, režija: Veljko Mićunović
2020-01-16 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Đerđ Špiro
Narodno pozorište Beograd i Šabačko pozorište
„PRAH“
Režija: Veljko Mićunović
Adaptacija teksta i izbor muzike: Veljko Mićunović
Preveo: Radoslav Milenković
Scenograf: Ljubica Milanović
Kostimograf: Marina Vukasović Medenica
Igraju: Nataša Ninković i Zoran Cvijanović

RIJEČ REDITELJA:
On jednog popodneva dođe kući ranije s posla, a ona tek dolazi s pijace da spremi krompir za ručak. Ništa od ručka, ostaće gladni. Nešto strašno važno se dogodilo i to mora da joj saopšti. Ali kako da joj saopšti šta je sreća? Je li sreća sigurnost? Je li novac sreća? Je li sreća blagostanje? Kako da je zavredimo, kako da objasnimo da smo je zaslužili? Je li sreća nešto čemu samo možemo da težimo? Otkud ta ljudska vera u lutrijsku srećku? Pitanje je, zapravo, ima li kraja društvenoj ‘tranziciji’ ili će se ljudi deliti na one koji se klade na sreću i one koji su ‘srećni’ profiteri. Postaje li nam smešno svako moralisanje na temu novca? Ko još veruje da siromašni mogu biti srećni?

O AUTORU:
ĐERĐ ŠPIRO (Spiró György) je jedan od najpoznatijih savremenih mađarskih pisaca. Piše romane, pripovijetke, drame, pjesme, eseje, bavi se istorijom i teorijom književnosti, prevodi. Rođen je u Budimpešti 1946. Diplomirao je mađarsku i slovensku književnost na Univerzitetu Eötvös Loránd (ELTE) 1970, a potom i žurnalizam i sociologiju. Karijeru je počeo kao radio-novinar. Radnja njegovih romana često je prostorno i vremenski izmještena, ali se snažne paralele sa današnjim vremenom neminovno nameću: „Đerđ Špiro može da uradi nešto čemu drugi pisci mogu samo da zavide – on može da se kreće kroz vrijeme“ (Imre Kerteš). U istorijskom romanu o poljskom Narodnom pozorištu sa početka 19. vijeka, „Iksevi“ (1981), sa Vojčehom Boguslavskim kao glavnim likom, Špiro govori o borbi umjetnika protiv cenzure. Na 800 strana romana „Zarobljeništvo“ (2005), koji je smješten u Rimsko carstvo u doba Julijevsko-klaudijevske dinastije, Špiro se vraća svojim korijenima i prati doživljaje Jevrejina lutalice po imenu Uri. Roman „Proljećna izložba“ (2010) postigao je veliki uspjeh. Radnja je izmještena u revolucionarnu 1956. i postrevolucionarnu 1957. i pripovijeda zastrašujuću kafkijansku priču o anti-heroju, takozvanom malom čovjeku, inženjeru koji uprkos najjačem mogućem alibiju (sve vrijeme revolucije je proveo u bolnici), ne može da izbjegne apsurdnu optužbu da je učestvovao u pobuni i to kao jedan od glavnih podstrekača. Roman je objavljen i na srpskom jeziku. Kao izuzetan poznavalac mnogih jezika, naročito slovenskih (ruski, poljski, slovački, srpskohrvatski), Špiro je napisao jedinstvenu studiju o razvoju drame u Srednjoj i Istočnoj Evropi, a među njegovim djelima iz oblasti istorije književnosti ističe se i monografija o Miroslavu Krleži. Svojim avangardnim stilom, likovima sa margine, bogatim i sočnim jezikom, Špiro umije da šokira tradicionalnu mađarsku kritiku. Njegove drame su osvojile brojne nagrade, uključujući i nekoliko nagrada za „Najbolju mađarsku dramu godine“. Komad „Pileća glava“ (1986) je ocijenjen kao „najvažnija mađarska drama u posljednjih 20 godina“ (Dramatic Exchange). Među brojnim nagradama i priznanjima izdvajaju se Košutova nagrada, Nagrada „Atila Jožef“, Nagrada mađarske pozorišne kritike, Nagrada „Tibor Deri“…
Đerđ Špiro je profesor na Akademiji za dramsku i filmsku umjetnost. Član je Šečenji (Széchenyi) akademije za književnost i umjetnosti.

O REDITELJU:
VELJKO MIĆUNOVIĆ je rođen 1986. godine. Diplomirao pozorišnu režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti, u klasi profesora Egona Savina. Kao asistent reditelja sarađivao je sa Jiržijem Menclom i Paolom Mađelijem. Nakon ispitne predstave po Fejdoovom tekstu „Ne šetaj se gola“, slede predstave „U lovu na bubašvabe“ (Jugoslovensko dramsko pozorište), „Otelo“ (Grad teatar Budva / Zetski dom / Festival MESS), „Revizor“, „Urnebesna tragedija“ (Crnogorsko narodno pozorište, Podgorica), „Život je pred tobom“, „Smrt trgovačkog putnika“, „Anđeli čuvari“ (Beogradsko dramsko pozorište), „Nesporazum“ (Narodno pozorište u Beogradu) i „Garderober“ (Slovensko narodno gledališče, Maribor). Predstave koje je režirao gostovale su i nagrađivane na više od dvadeset festivala kod nas i u inostranstvu.

PETAR DOBRIČANIN, gitara
2020-01-23 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Koncert klasične muzike
Petar Dobričanin, gitara
Gosti koncerta: Dražen Joković i Marko Prentić
Program:

„Milonga del Angel“ – Astor Piazzolla „Cello suite no. 1“ – Preludium, Allemande – J. S. Bach
„Tango en skai“ – Roland Dyens „Sonata in A-major“ – Allegro moderato – Anton Diabelli
„Caprice no. 7“ – Luigi Legnani
„Libra sonatina“ – Fuoco- Roland Dyens

Trio gitara:

“Libertango” – Astor Piazzolla
“Faraon” – Gypsy Kings
“Entres dos aguas” – Paco de Lucia

Petar Dobričanin, profesor, rođen je u Podgorici gdje je stekao osnovno i srednje muzičko obrazovanje u klasi Srđana Bulatovića, kod kojeg je završio i Muzičku akademiju na Cetinju. Kao jedanaestogodišnjak je održao prvi solistički koncert i od tada veoma uspješno nastupa kako u zemlji, tako i u regionu. Dobitnik je brojnih nagrada na takmičenjima gitare, a usavršavao se i na majstorskim kursevima kod eminentnih svjetskih profesora gitare kao što su: Oskar Gilja, Kostas Kociolis, Edin Karamazov, Goran Krivokapić, Vera Ogrizović, Gaele Solal i drugi.

SLAVICA MILOŠEVIĆ, autorsko književno veče
2020-01-30 20:00 | Gradska knjižara Bar
Slavica Milošević
AUTORSKO VEČE

Slavica Milošević je crnogorska poetesa, esejistkinja i novinarka. Rođena je na Cetinju 14. avgusta 1992. godine.
Izdala je jedanaest knjiga od kojih dvije drame. Jedna je na engleskom jeziku i predstavlja izabrane eseje iz prethodno izdatih na maternjem jeziku. Slavicu karakteriše literarni opus esejistike, poezije u prozi, poezije, refleksivne lirike, mikro eseja, intertekstualnosti i kolažiranja.
Posljednja izdata knjiga je „Bunt i prah“ – novela, a trenutno radi na drugom dopunjenom izdanju knjige „Plava pomorandža“. Autorkine tekstove o Kišu i Lubardi objavio je kulturno-umjetnički sajt „Montenegrina“.
Član je Udruženja književnika Srbije. Slavica piše za kulturno umjetnički sajt „PULSE“ i bloguje za prestižne izraelske medijske kuće: Jerusalem Post i Times of Israel.

Bratislav Bato Medojević: "Psihodinamika portreta", samostalna izložba
2020-02-13 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Bratislav – Bato Medojević, slikar (Bijelo Polje, 13.02.1957), završio Pedagošku akademiju – likovni odsjek u Nikšiću, a potom studije na Likovnoj akademiji u Sarajevu, 1986. Član ULUS-a je od 1987. Prvi put izlaže na kolektivnoj izložbi mladih slikara Titograda 1984. U Narodnom pozorištu u Subotici radi kao scenograf 1986/87. Potom, radi na istim poslovima u TVCG. Školske 1992/93. radno je angažovan na Cetinju u Srednjoj umjetničkoj školi „Petar Lubarda“ na predmetima: crtanje, slikanje, grafika, teorija forme, istorija umjetnosti. Od 1993. ima status slobodnog umjetnika. Medojević je prepoznatljiv po likovnoj tehnici čiji je tvorac – terra apretura u kojoj realizuje svoj jedinstveni ciklus radova „Terra“ u Umjetničkom paviljonu u Podgorici, 1994, koji će u godinama koje slijede permanentno nadograđivati. Od 1997.učesvuje na izložbama ULUCG-a.
Za Medojevića slikarstvo predstavlja kontinuirani istraživački proces u kojem pronalazi vlastitu tehnologiju slikanja kojom stvara svoje najupečatljivije cikluse („Terra“, „Eros i Gea“, „Terra-Municipium“, „Terra-Poliptihon“ I I II). Uravnotežene kompozicione cjeline, prigušenih, zemljanih tonova, ponekad reljefne fakture, simboličkog prosedea, odišu samosvjesnim osjećajem stvarnosti, ali i vremena prošlih, koje umjetnik posvećenički istražuje dolazeći do novih saznanja. Za Medojevića podjednako značajnim se čine formalno-likovne i značenjsko-simboličke karakteristike djela, kojima kroz višegodišnje cikluse opservira određenu problematiku. U crtežima (ciklus „Saros“) dolazi do izražaja umjetnikova analitičnost, posebice u psihološki tretiranim muškim i ženskim portretima.
Samostalne izložbe: Titograd/Podgorica (1988, 1994, 1995, 1998, 2000, 2004, 2007, 2008, ), Tivat (1994), Bar ( 1996, 2009), Subotica (1995), Sombor (1995), Pljevlja (2011), Plav (2013), Nikšić (2015)

DUO LEKIĆ – POPOVIĆ (flauta i klavir)
2020-02-20 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Koncert klasične muzike
DUO LEKIĆ – POPOVIĆ
Žana Lekić, flauta
Nataša Popović, klavir
PROGRAM:
* W.A.Mozart:Sonatak. 304, e – mol ( 1778)
Allegro
Tempo di Menuetto
* John Rutter: Suite Antique (1979)
Prelude
Ostinato
Aria
Waltz
Chanson
Rondeau
* L. van Beethoven:Romance br. 1 in G op. 40
* L. van Beethoven:Romance br. 2 in F op. 50
* B. Zenović:Igra s primorja
* B. Tamindžić:Plesorlića
Nataša Popović je rođena u Podgorici gdje je stekla osnovno i srednje muzičko obrazovanje. Diplomirala je klavir na Muzičkoj akademiji u Podgorici 1995. godine u klasi prof. Vladimira Bočkarjova.Tokom studija dobitnik je Plakete Univerziteta Crne Gore kao i Decembarske nagrade iz oblasti umjetnosti. Učestvovala na brojnim koncertima u okviru raznih festivala i uspješno predstavljala Muzičku akademiju na susretima akademija iz cijele zemlje. Svoje znanje usavršavala je na seminarimakod Duška Trbojevića, Branka Opačića, Zorana Jovanovića, Uroša Pešić,Slave Gabrijelova, Marjana Mike, Ljubiše Jovanovića, Georgija Sotnjičuka i Davida Grigorijana sa kojim je i sarađivala kao klavirski saradnik.
Specijalističke studije iz Kamerne muzike završila je na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu u klasi red. prof. Uroša Pešića ( FMU Beograd), a magistarske studije iz Kamerne muzike na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi red. prof. Čedomira Nikolića (AU Novi Sad). Tokom školovanja i studija nastupala je kao član klavirskog trija, a kasnije, kao klavirski saradnik instrumentalistima i solo pjevačima i član klavirskog trija, klavirskog dua i drugih kamernih ansambala, na scenama u Holandiji, Engleskoj, Hrvatskoj, Sloveniji i Crnoj Gori.
Uporedo sa koncertiranjem bavi se i pedagoškim radom, a njeni učenici i studenti dobitnici su brojnih nagrada na državnim, regionalnim i međunarodnim takmičenjima što je rezultiralo pozivima da bude mentor i izvođač na seminarima kamerne muzike u Crnoj Gori, Holandiji i Italiji u okviru projekta ERASMUS+.Trenutno radi kao docent za predmet kamerna muzika na Muzičkoj akademiji na Cetinju .

Žana Lekić, flautistkinja, redovni profesor na Muzičkoj akademiji na Cetinju, rođena je 1977.godine u Kraljevu. Završila je nižu i srednju muzičku školu „ Stevan Mokranjac“, u klasi uglednog pedagoga, prof. Karolja Maročika. Diplomirala je na Cetinju u klasi eminentnog flautiste, prof. Ljubiše Jovanovića 2000. godine a magistrirala 2003. sa najvišim ocjenama. Tokom školovanja osvajala je brojne nagrade kao solista i kao kamerni muzičar.
Usavršavala se na brojnim seminarima kod vodećih svjetskih flautista – Janos Balint – Mađarska, Michael Debost-USA, Ketlin Chestin – USA, Aurel Nicolet – Švajcarska, Jiri Valek – Češka, Eje Kaufeldtl – Švedska, Gunilla von Baar – Švedska, Dejan Gavrić – Njemačka, Peter Lucas Graff- Njemačka.
Kao profesor flaute započinje pedagošku karijeru 2004. godine u ŠOSMO „ Vida Matjan“ u Kotoru, osnivač je klase flaute u muzičkoj školi ‘’Savo Popović’’ na Cetinju 2006. godine, a bila je angažovana kao profesor flaute u MŠ u Bijelom Polju.
Njeni studenti i učenici dobitnici su brojnih republičkih i međunarodnih nagrada (preko 100). Redovni je član žirija na takmičenjima u Crnoj Gori u kategoriji flaute i kamene muzike.Član je Crnogorskog Simfonijskog orkestra od njegovog osnivanja 2007. do juna 2015. godine. Ima bogatu koncertnu biografiju i za sobom nastupe širom svijeta.

Gradsko pozorište Podgorica: „Bajka o ribaru i ribici“, režija: Evgenij Ibragimov
2020-02-27 18:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Lutkarska predstava za djecu
Gradsko pozorište Podgorica
Aleksandar S. Puškin
„Bajka o ribaru i ribici“ (6+)
Režija: Evgenij Ibragimov

scenograf, kostimograf i kreator lutaka: Ljudmila Genze
kompozitor: Nikolaj Joakimov
dizajner svjetla: Igor Fomin
dramaturg: Zoran Đerić
koreograf: Slavka Nelević
asistent reditelja: Davor Dragojević
Igraju: Katarina Krek, Jelena Simić, Branka Femić/Anđelija Rondović, Dijana Dragojević, Smiljana Martinović, Pavle Ilić, Sejfo Seferović, Davor Dragojević.

O predstavi:
Prema poznatom Puškinovom djelu, „Bajku o ribaru i ribici“ režirao je Evgenij Ibragimov, jedan od najistaknutijih savremenih ruskih lutkarskih reditelja. Njegova predstava nadovezuje se na ljepotu i originalnost ruskih bajki, približava atmosferu tradicionalne ruske muzike i slikarstva, uz korišćenje magije koju dopušta teatar lutaka. Ova lutkarska predstava namijenjena svima, jednako i djeci i odraslima, jer nosi humanu poruku, ispričanu isključivo lutkarskim sredstvima.
„Bajka o ribaru i ribici“ na IX Bugojanskom lutkarskom bijenalu osvojila je četiri nagrade: za najbolju predstavu, za najbolju muziku, za vizuelni identitet i za najbolju animaciju. Takođe, naša predstava apsolutni je pobjednik i XXIII Međunarodnog festivala pozorišta za djecu u Subotici, gdje je osvojila isto četiri priznanja: Gran pri za najbolju predstavu u cjelini i nagrade za najbolju režiju, kolektivnu igru i kreaciju lutaka. Ansambl predstave osvojio je i nagradu za lutkarsku animaciju na XV Međunarodnom festivalu pozorišta za djecu u Banja Luci. „Bajka o ribaru i ribici“ osvojila je i tri nagrade na IV Međunarodnom festivalu lutkarstva u Podgorici (najbolja režija, originalna muzika i priznanje za kolektivnu igru), kao i na XVIII Međunarodnom festivalu „Zlatna iskra“ u Kragujevcu, gdje je Sejfo Seferović dobio priznanje za najbolje glumačko ostvarenje.

MOMČILO ZEKOVIĆ ZEKO: „Muško–ženske puzle: Knjiga o njoj“
2020-02-27 20:00 | Gradska knjižara Bar
Književno veče
Momčilo Zeković Zeko
„Muško–ženske puzle: Knjiga o njoj“, roman

Momčilo Zeković Zeko je rođen 1967.godine. Do sada je objavio knjige kratkih priča „Gravitacija istine“ (1997), roman „Zaliveni fikus“ (2003, 2004) (nominacija za nagradu „Miroslavljevo jevanđelje“), knjiga poezije „Džep sa tajnama“ (2017), roman „Muško–ženske puzle: Knjiga o njoj“ (2019).
Kao jedan od osnivača, član i autor grupe „PERPER“ objavio je i više knjiga pop-rok poezije i muzičkih autorskih djela među kojima se posebno ističu: „Sa gomile velikih oblaka“, „Bludni snovi“, „Perper“, „Uživo iz CNP-a“, „Iz dana u dan“, „Tragovi“ i „Do kraja uzdaha“. Njegov samostalni projekat „Džep sa tajnama“ bio je nominovan za „Trinaestojulsku nagradu“. Pored toga, bio je autor više od 300 objavljenih pop-rok kompozicija za različite domaće i regionalne zvijezde.
Bavi se i drugim vidovima umjetnosti.
Njegova djela su prevođena na francuski, italijanski, portugalski, ukrajinski i engleski jezik.
Živi i stvara na Cetinju.
O romanu:
Ovaj moderno napisan roman, govori o ljubavi kroz istraživanje sopstvenosti, o onome, o čemu muškarci i žene obično ne pričaju ili to urade sa zakašnjenjem: kuda vode očekivanja, dimenzije nepostojeće apstraktnosti, kuda vodi svako slovo koje provocira i tjera na udaljavanje, blud, razvrat…

Riječ kritike:
…„Kada spoznamo osjećanja u sebi, tek tada prihvatamo i spoznajemo sebe, svoja uvjerenja i tek onda smo spremni da razumemo našu realnost i menjamo život. Tada smo spremni da učimo svrhu duhovnog postojanja, jer duša uči samo na osnovu osećanja i to je tako jednostavno. Da bi doživjela osjećanja, potrebni su joj događaji i iskustva sa onim oko sebe. Tada nastaje mozaik života, puzle koje treba spojiti, uklopiti, ne bi li osetili sreću, ljubav, mir, harmoniju… Baš to ilustruje ova knjiga. To se ne uči u školama i fakultetima, to se uči u lekcijama koje se zovu jednom riječju ŽIVOT. Svaki dan našeg života je jedna stranica, jedna puzla, a nekada su potrebni dani i dani, mjeseci i godine da puzle postavimo na pravo mjesto i osjetimo mir i bezuslovnu ljubav i ispišemo kartu našeg života koja glasi: ,,To što tražim pronašao/pronašla sam u sebi”…
dr Gordana Baroš

SNP Novi Sad i Savez dramskih umetnika Vojvodine: „GRETA, STRANICA 89“, režija: Boris Liješević
2020-03-04 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Luc Hibner
Srpsko narodno pozorište Novi Sad i Savez dramskih umetnika Vojvodine
„GRETA, STRANICA 89“
Režija: Boris Liješević

Prevodilac: Jovan Ćirilov
Kompozitori: Stevan Divjaković, Srđan Dalagija i Lado Leš
Scenograf i kostimograf: Marina Sremac
Igraju: Jasna Đuričić i Boris Isaković
Trajanje: 90 minuta
O AUTORU:
LUC HIBNER rođen je 1964. godine u Heilbronu. Studirao je germanistiku, filozofiju i sociologiju na univerzitetu Minster. Teatarsko obrazovanje stekao je na Glumačkoj visokoj školi u Sarbrikenu, gdje je i prvi put profesionalno angažovan kao glumac i reditelj, da bi se od 1996. godine odlučio za status slobodnog umjetnika, nastavivši da radi kao glumac i reditelj. Napisao je više od deset dramskih djela, za odrasle ali i djecu. Laureat je „Jugendtheaterpreis“, najznačajnije njemačke nagrade za dramski tekst namijenjen mladima, a to priznanje je 1998. godine dobio za komad „Srce boksera“. Osim ovog komada, među značajnija Hibnerova dramska djela spada i „Nakaze“ („Creeps“), komad igran u desetak njemačkih i evropskih teatara, pa i Beogradskom dramskom pozorištu.

O REDITELJU:
BORIS LIJEŠEVIĆ je rođen u Beogradu 1976. godine. Diplomirao na Odseku za multimedijalnu režiju, u klasi profesora Bore Draškovića 1999. godine, apsolvirao na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, na Grupi za srpsku književnost i jezik. U pozorištu režirao „U kulisama duše Nikolaja Jevrejinova“, „Feniks“ Kristofera Fraja, „Dva viteza iz Verone“ Vilijama Šekspira, „Opštinsko dete“ Branislava Nušića, „Beograd – London“ Fedora Šilija, u okviru projekta „Beogradske priče 04“ i „Prisustvo“ Dejvida Harovera. Autor je filmova „Gvozdeni krst“, prema istoimenoj noveli Hajnera Milera, i dokumentarnog filma „Luka“. Učestvovao je na mnogim festivalima: FSF u Beogradu, RAF u Zagrebu, ŠTUKFEST u Mariboru, Beogradskom festivalu kratkometražnog i dokumentarnog filma, Festivalu Evroregije u Segedinu, Festivalu vojvođanskih pozorišta u Subotici i Gradu teatru u Budvi. Izabran je 2004. godine za asistenta na Odseku za multimedijalnu režiju Akademije umetnosti u Novom Sadu, u klasi prof. Draškovića.

POZORIŠNA KRITIKA:
Činjenica da je „Faust“ polazište ove komične igre na neki način je reprezentativna za Hibnerov odnos prema tradiciji, koji, sa jedne strane, otkriva autorove sklonosti prema demistifikaciji elitističkih tendencija, dok sa druge govori o njegovom obožavanju komedije, igre, i naravno, procesa pozorišnog stvaranja.
Predstava Borisa Liješevića dosledna je u poštovanju Hibnerovog teksta; na skoro sasvim praznoj sceni koja otelotvoruje koncept „siromašnog“ teatra, Jasna Đuričić i Boris Isaković, skoro u svim scenama, igraju različite tipove glumica i reditelja. U osnovi predstave je odsustvo scenske iluzije, vođeno idejom ogoljavanja procesa stvaranja; glumci se na pozornici pojavljuju kao oni sami, Boris Isaković i Jasna Đuričić, koji, dakle, igraju te različite likove-tipove.
Ana Tasić, Politika
Pozorišne (dez)iluzije
Da se razumemo: Jasna Đuričić i Boris Isaković su takvi glumci, da bi, u njihovom tumačenju, i čitanje telefonskog imenika bio uzbudljiv pozorišni događaj. Ta oveštala kritičarska fraza, ovde namerno upotrebljena u svrhu solidarisanja s nizom šablonskih ili, lepše zvuči, arhetipskih izakulisnih situacija u koje pisac (inače i glumac i reditelj) Luc Hibner, u komadu „Greta, stranica 89“, stavlja dvoje svojih protagonista, hoće na samom početku da stavi do znanja da su upravo glumci ono najvrednije i najdragocenije što donosi istoimena predstava, premijerno izvedena u Srpskom narodnom pozorištu. A sad: uvod, razrada, zaključak… Dakle, nemački pisac, naš savremenik, piše komad o pozorištu, a na primeru proba jedne scene iz Geteovog „Fausta“, Gretine scene sa škrinjom, na stranici 89. Protagonisti su Glumica i Reditelj. Šta je Hibneru Faust i zašto baš taj komad? Pa, valjda, da bi, poput nihiliste i razbijača iluzija – Mefista – demistifikovao jedan svet koji upravo počiva na iluzijama i, potom, budući da i sam u tom svetu živi, otvorio glumcima prostor za – stvaranje nove iluzije. Upravo taj dijalektički skok dogodio se u predstavi Borisa Liješevića, mladog, talentovanog, ali nadasve inteligentnog reditelja koji je, najpre, prepoznao tu dvostruku piščevu „igru“, tu njegovu potrebu za demistifikacijom i ponovnom mistifikacijom pozorišta, a potom, u idiomu scenskog minimalizma, usredsređujući se na glumce, odgovorio – istom merom, stvarajući duhovitu, povremeno dirljivu i pre svega čarobnu pozorišnu iluziju. Svu delikatnost i minucioznost Liješevićevog (uslovno „nevidljivog“) rediteljskog rada, u ovom slučaju, prepoznajemo tek „iz kontre“, pri pokušaju da odgovorimo na pitanje: šta bi tu uradio manje inteligentan, a pritom prepotentan reditelj? Kakva je to prizemna lakrdija mogla biti! A kad smo već kod lakrdije, pisac je, između ostalih, ponudio i takve (rediteljske i glumačke) arhetipove (od kojih su neki i „prepevani“ na ovdašnje, no s merom i duhovito), ali s koliko glumačkog dobrog ukusa, mašte, zadivljujuće moći transformacije i inteligentne distance Jasna Đuričić i Boris Isaković igraju i – što je valjda najteže – oneobičavaju sopstvenu svakodnevicu, sopstveno iskustvo! Njih dvoje, iz etide u etidu (naslovljene, primera radi: reditelj tezgaroš, glumica početnica, reditelj frojdist, diva, reditelj ljubitelj štriha…) superiorno, duhovito, nadahnuto i s lakoćom koju poseduju samo najveći, pokazuju svojih „hiljadu glumačkih lica“. Bez gesta viška, bez „kupovanja“ publike, bez grubog upiranja prstom, čak i kad ih tekst upućuje na kritičnost spram sopstvene profesije i, pogotovo, njenog socijalnog konteksta, Jasna Đuričić i Boris Isaković su nam priredili izuzetno veče vrhunske glume koja se ne udvara ali osvaja, do mere da vam je žao što se završilo. Prošli smo, s njima, kroz stanja bola i radosti, frustracija i prikraćenosti, istinskog i onog hinjenog traganja za suštinom (pozorišnog čina) i istovremeno se predavali iluziji koju su nam ponudili, poštujući s punim poverenjem tu „nevidljivu“ rediteljsku ruku koja ih je ritmički i značenjski precizno vodila iz jednog stanja/situacije/žanra u drugi… A ako ćemo o klimaksu, to je scena u kojoj Boris Isaković, u ulozi ostarelog glumca koji voli da režira, u jednom trenutku preuzima Glumičinu ulogu, staje na rampu i govori njen tekst! Dirljivo, potresno, kao sublimacija onog „glumac-je-glumac…“ ili, drugačije: „igrao bih i Lava“!
Darinka Nikolić

Izložba radova učesnika/ca likovne radionice sa Nedom Popović i Ognjenom Banovićem
2020-03-12 18:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Likovna radionica za omladinu srednjoškolskog uzrasta sa fokusom na najznačajnije izazove u sferi zaštite životne sredine biće organizovana po prvi put u okviru trećeg izdanja Zimske scene “Barskog ljetopisa”.
Polaznici će se, kroz temu mora, baviti pitanjem ekologije. Da li je ekologija samo očuvanje prirodne okoline ili je ona dio nas? Zaranjanjem u more pokušaćemo da pronađemo odgovore na ova pitanja.
Radionica, u trajanju od tri sata, biće održana 7. marta u galeriji “Velimir A. Leković”, dok će izložba završnih radova učesnika/ca biti otvorena u četvrtak, 12. marta u istom prostoru, sa početkom u 18h.
Radionicu vode Neda Popović, akademska slikarka i Ognjen Banović, arhitekta.

„PREPOZNAVANJE“, kolektivna internacionalna izložba
2020-03-19 20:00 | Dvorac kralja Nikole
„PREPOZNAVANJE“, kolektivna internacionalna izložba
Saradnja sa Narodnim muzejom Crne Gore

Izložba „Prepoznavanje“ nastavak je dugoročnog regionalnog umjetničkog projekta koji je, u svom četvrtom ciklusu, započet kroz rezidencijalni program, održan u Ribarskoj Banji i Кruševcu, 2017. godine.
U uvažavanju posebnosti i zajedništva svih aktera okupljenih na ovom projektu, u kontekstu samog projekta i mjesta održavanja rezidencijalnog programa, izložba predstavlja radove šestoro umjetnika. Jelena Rubil (Кruševac), Nina Galić (Кraljevo), Vesna Ilić Darijević (Čačak), Ivana Stanković (Niš), Jovana Vujanović (Podgorica) i Bogdan Aleksandrov (Vidin) u svojim radovima mapiraju pitanja savremenih procesa u kontekstu promišljanja mjesta umjetnika i umjetničkih djela, ali, prije svega, mjesta pojedinca u savremenom svijetu, odnosa ka prirodi, tehnologiji, drugima u digitalnoj kulturi, kao i pojava i pitanja koji proizilaze ili su u vezi sa prirodnim zakonitostima i fenomenima ukupne društvene stvarnosti.
Projekat je posvećen uspostavljanju i promovisanju partnerske saradnje galerija/muzeja, kustosa, umjetnika, u zajedničkom djelovanju na prepoznavanju lokalnih umjetničkih scena, mobilnosti umjetnika, kustosa, razmjene i vidljivosti savremene umjetničke prakse u regionu. Кao takav ostvaruje višeslojne saradničke mreže i istinski je doprinos decentralizaciji.
Pokrenut 2004. godine, do sada je realizovan kroz dva ciklusa izložbi: „Prepoznavanje“, 2005–2007, Кruševac, Čačak, Кraljevo, Niš i Podgorica (Crna Gora); „Prepoznavanje 2“, 2010–2012, Podgorica, Čačak, Niš, Кruševac, Кraljevo, Кumanovo (Makedonija) i Sofija (Bugarska); kroz regionalnu konferenciju „Prepoznavanje 2013“, Кruševac, kada je priređena i izložba bugarskih umjetnika, i kroz treći ciklus, koji je započet rezidencijalnim programom u Sićevu i Nišu 2014. i realizovan nizom izložbi priređenih tokom 2015. i 2016. godine u Nišu, Кruševcu, Кraljevu, Čačku, Plovdivu (Bugarska) i Nikšiću (Crna Gora).
Stručni tim projekta čine: Biljana Grković, koordinator, Milica Todorović, Julka Marinković, Ljubiša Simović, Ljiljana Кaradžić, Svilen Stefanov, istoričari umjetnosti.
Nosilac ovog projekta je Umetnička galerija/Narodni muzej Kruševac a saradnici su: Galerija savremene likovne umetnosti Niš, Umetnička galerija „Nadežda Petrović“, Čačak, Narodni muzej Kraljevo (Srbija), Narodni muzej Crne Gore sa Cetinja (Crna Gora), Umjetnička galerija „Nikola Petrov“ Vidin (Bugarska).

Umjetnici:
Mr Vesna Ilić Darijević je rođena 1970. u Čačku. Diplomirala je grafiku na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi profesora Zorana Todovića, 1997, a postdiplomske studije (smjer crtež) završila je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu u klasi profesora Darije Кačić. Master studije (studijski program slikarstvo) realizovala je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi profesora Gorana Despotovskog, 2015. Član je ULUS-a od 2000. Aktivno izlaže od 1997. godine u zemlji i inostranstvu (Кrakov, Кanagava, Beograd, Novi Sad, Кragujevac, Кraljevo, Čačak…). Profesor je na Visokoj školi tehničkih strukovnih studija u Čačku.
Ivana Stanković rođena je 1973. u Nišu. Diplomirala je na grafičkom odsjeku Fakulteta likovnih umetnosti u Prištini u klasi profesora Zorana Jovanovića Dobrotina. Magistrirala je na FLU u Beogradu u klasi prof. Biljane Vuković. Član je ULUS-a. Realizovala je 13 samostalnih izložbi širom Srbije (Niš, Beograd, Кragujevac, Кraljevo) i Makedonije (Skoplje, Кumanovo i Ohrid). Učestvovala je na preko 150 kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu (Bugarska, Meksiko, Кanada, Hrvatska…) Od 1999. radi u Umetničkoj školi u Nišu kao profesor grafičkih predmeta.
Jelena Rubil je rođena 1975. u Кruševcu. Diplomirala je slikarstvo na Akademiji umjetnosti u Banja Luci 2005. i magistrirala 2010. na odsjeku za Višemedijsku umetnost, Interdisciplinarnih studija Univerziteta u Beogradu. Trenutno je na doktorskim studijama na istom univerzitetu. Od 2012. predaje na osnovnim studijama Fakulteta lijepih umjetnosti u Banja Luci, predmete Slikarstvo i Intermedija, a od 2015, na istom fakultetu, predaje na master studijama. Član je ULUS-a od 2009. godine. Učesnica je više izložbi višemedijske umjetnosti, novih tehnologija, u zemlji i inostranstvu, koautor međunarodnog projekta „Rizom grada“, učesnica seminara i konferencija o digitalnoj kulturi.
Nina Galić je rođena je 1987. u Кraljevu. Završila osnovne (2009) i master studije (2011), na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu na vajarskom odsjeku i bila stipendista Fonda za mlade talente 2010/2011 godine. Samostalne izložbe održala u Кontakt Galeriji SКC Кragujevac (2017), Likovnoj galeriji Кulturnog centra Beograda (sa Bojanom Atlijom i Ivanom Milev, 2016), Galeriji „Remont“ u Beogradu (2015) i Galeriji Beogradske tvrđave, Gornji grad – Stambol kapija (2011). Učestvovala na više grupnih izložbi, likovnih kolonija i radionica u Srbiji i inostranstvu.
Jovana Vujanović rođena je 1986. u Podgorici. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2011. godine, studijski program grafika. Dobitnica je godišnje nagrade Fakulteta likovnih umjetnosti Cetinje za slobodni crtež 2008. godine. Rezidencijalno je boravila u Berlinu 2012. godine. Izlagala na samostalnim i grupnim izložbama u Crnoj Gori, Srbiji, Italiji, Albaniji… Živi i radi u Podgorici.
Bogdan Aleksandrov je rođen 1960. u Vidinu, Bugarska, gdje i danas živi i radi. Diplomirao je na Univerzitetu „Sveti Кiril i Metodije“ u Velikom Trnovu. Na istom univerzitetu i doktorirao. Dobitnik nacionalnih nagrada za savremenu umjetnost u Bugarskoj, izlagao je na brojnim samostalnim i kustoskim izložbama u Bugarskoj i inostranstvu, kao i na međunarodnim izložbama u Srbiji, Njemačkoj, Кini, Španiji, Rumuniji, i učestvovao je na međunarodnim festivalima video-umjetnosti. Realizovao je više kuratorskih izložbi i projekata.

„VASA PAVIĆ“ BIG BEND
2020-03-26 20:00 | Dom kulture
DŽEZ KONCERT
„VASA PAVIĆ“ BIG BEND

Program:

Europe, by Carlos Santana and Tom Coster, arr. by Eric Richards
Happy , comp. by Pharell, arr. by Mike Tomar
Welcome to the jungle, comp. by Guns ‘n Roses, arr. by Paul Murtha
Mas que nada, comp. by Sergio Mendez, arr. by Mark Taylor
Think!, comp. by Aretha Franklin and Ted White, arr. by Paul Murtha
Moanin’, by Bobby Timons, arr. by Mark Taylor
Uptown funk!, comp. by Bruno Mars and Mark Ronson, arr. by Paul Murtha
Everybody needs somebody to love, by Blues Brothers, Bert Berns, Gery Wexler and Soloman Burke
It had better be tonight , comp. by Henry Mancini and Johnny Mercer, arr. by Michael Brown
Crazy train, Ozzy Osbourne, arr. Paul Murtha
Hit the road Jack, Ray Charles, arr. Mike Lewis
Mambo no. 5, Damaso Perez Prado, arr. Jay Bocook

Trajanje koncerta: 60 minuta
„Vasa Pavić“ Big bend čine:

Jelena Strunjaš, Milena Konatar (flaute)
Milena Kankaraš (klarinet)
Stefan Pavićević, Sava Dabanović (alt saksofoni)
Milutin Barbul (sopran, tenor i bariton saksofon)
Maša Tulić (horna)
Sava Rajković, Sara Lakičević, Bojan Drobnjak (truba)
Meša Kerović (trombon)
Enes Tahirović (klavijatura)
Milorad Šule Jovović (bas gitara)
Slaven Ljujić (bubanj)

Milica M. Vukmanović „ITIJA- RUKOPIS IZ SNA“, zbirka poezije
2020-04-02 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Milica M. Vukmanović
„ITIJA- RUKOPIS IZ SNA“ – zbirka poezije

Milica M. Vukmanović rođena je u Baru 19. oktobra 1956. godine.
Objavila je nekoliko knjiga poezije: „Sveti grijeh“ (1990 – SPR-Titograd), „Itija“ (1993 – Grafopublik, Beograd), „Plač vinskog mjeseca“ (1994 – Unireks, Beograd), „Itija rukopis iz sna“ (2019 – JP Kulturni centar Bar, Nove i izabrane pjesme).
Njena poezija je zastupljena u mnogim zbornicima, izborima i u tri antologije: „Snevne Evine kćeri“, „Antologija pjesama o vinu“ i „Antologija pjesama o maslini“.
Poezija joj je prevođena na ruski, rumunski, makedonski, slovenački, engleski i italijanski jezik.
Milica Vukmanović je učesnica mnogih književnih festivala u Crnoj Gori i regionu, a njeno stvaralaštvo je nagrađeno brojnim priznanjima.

Riječ kritike:
… „Polazeći od samog naslova kao simboličnog paralelizma neba i zemlje, sintagmatske složenice koja upućuje na spoj duha i tijela, na spoj dva tijela, na spoj lica i naličja, lica i predjela kojima putuje njegov duhovni konstituent, zbirka poezije Milice Vukmanović „Itija rukopis iz sna“ otvara jedno nepregledno polje asocijativnih nizova u čijoj simbolici prepoznajemo i sopstvenu drugost, onostrani egzistencijalni actus (bitak) koji je Frojd nazvao ID a njegova psihoanaliza ga okarakterisala kao „podsvjesno“. Upravo iz tog asketski ogoljenog predjela duše, iz esencijalne nutrine složenih psihičkih procesa, umjetnički libido pjesnikinje Vukmanović započinje svoj suptilni ples zavodeći veličanstvenim metaforama i različitim tematskim inscenacijama kako podijum pjesme, tako i hronotop trajanja sa svim svojim bremenitim oscilacijama emocije, vođene prvenstveno snagom ljubavi, tom bezrezervno poklonjenom istinom, o sebi ponuđenoj, o sebi predatoj, o sebi rezigniranoj, lucidnoj, razigranoj i pomalo izgubljenoj…
…Ovo, do sada napisano, predstavlja samo minoran osvrt na poetiku Milice Vukmanović jer nije pjesma ono što pročitate, pjesma je ono što u vama propjeva kada zatvorite oči, za tren ili vječnost, svejedno.
Ova zbirka poezije ima tu moć. Pročitajte, zatvorite oči i oslušnite vječnost u vama.
mr Ana Pejović

„Beoart“: „HISTERIJA“, režija: Ivan Vuković
2020-04-09 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Terry Johnson
„Beoart“
„HISTERIJA“
Režija: Ivan Vuković
Dramaturg: Miloš Krečković
Scenografija: Ljubica Milanović
Kostimografkinje: Senka Kljakić i Marijana Radović
Kompozitori: Miroslav Radulović i Stevan Radulović

Igraju: Mladen Andrejević, Goran Jevtić, Suzana Lukić, Nebojša Ljubišić i Anđelika Simić (glas)
O PREDSTAVI:
Ovaj psihoanalitički vodvilj govori on tome šta se dogodilo kada su se 1937. godine u Londonu sreli otac psihoanalize Sigmund Frojd i princ nadrealizma Salvador Dali. Urnebesno mračna i jezovito smiješna, drama „Histerija“ osvojila je, kao komedija godine, britansku nagradu „Lorens Olivije“, najznačajnije priznanje za dramu na engleskom jeziku.

POZORIŠNA KRITIKA:
Predstava je vrlo dinamična, dijalozi duhoviti i promišljeni, gluma izvanredna. Ko zna ponešto o Frojdu i Daliju ima razlog više da je pogleda. Međutim, mislim da opis da se radi o susretu ova dva briljantna uma nije baš egzaktan. Fokus je na Frojdu, koji pred kraj života sumnja u jednu od teorija na kojoj je bazirao čitav svoj psihoanalitički rad. Sumnja u sebe, u smisao svog poziva i života, haos, predstavljen u liku Dalija, gubljenje granica između svijeta oko sebe i u onoga u sebi, ova predstava je kao jedna jeziva, zabavna, zastrašujuća halucinacija čovjeka na samrti. Efekti svjetla, zvuka i fantastične sinhronizovanosti glumaca zaista čine da imate osjećaj da ste izgubljeni u košmaru. Glavna zamjerka je u vezi sa samim tekstom, a ne sa njegovim izvođenjem i predstavlja, po mom mišljenju, banalizovan i nedovoljno razrađen sukob u psihi samog Frojda koji mu nije dozvolio da u potpunosti prodre u tajne ljudske duše. On, naime, zbog traumatičnih iskustva iz sopstvenog djetinjstva s kojima nije u stanju da se suoči bazira znatan dio svog rada na negaciji istih na taj način oštećujući pacijentkinju. Interesantna ideja, no pomalo naivno izvedena. Sve u svemu, odlična predstava, fantastične gluma i režija, i puno nadrealnog humora!

O REDITELJU:
IVAN VUKOVIĆ (1983) diplomirao je pozorišnu režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Nikole Jevtića i profesorke Alise Stojanović. Od 2012. godine radi kao v. d. direktora, a zatim kao direktor Narodnog pozorišta u Nišu. Predstave: Tina Fej: „Loše devojke“, Pozorište „Dadov“ Beograd (2008); Malgorzata Mrockovska: „Justina, sestra moja“, Narodno pozorište „Toša Jovanović“ Zrenjanin (2008); Džon Ozborn: „Osvrni se u gnevu“, Narodno pozorište „Bora Stanković“ Vranje (2010); Teri Džonson: „Histerija“, Jugoslovensko dramsko pozorište Beograd (2010); Radoslav Pavlović: „Devojke“, Narodno pozorište u Nišu (2011); Stiven Grinblat: „Šekspir – izgubljeno/nađeno“, Dom omladine Beograd u koprodukciji sa Harvardskim univerzitetom (2011); Kristofer Durang: „Ludi od terapije“, Scena Stamenković Beograd (2012); Ivo Bresan: „Veliki manevri u tijesnim ulicama“, Narodno pozorište u Nišu (2013), Radoslav Pavlović: „Mala“, Narodno pozorište u Nišu (2014), Jelena Mijović: „12 gnevnih žena“, Narodno pozorište u Nišu (2014); Ivan Velisavljević: „Svrati, reče čovek“, Narodno pozorište u Užicu (2015). Operske predstave: Jonan Straus Mlađi: „Slepi miš“, Narodno pozorište u Nišu (2013); Đoakino Rosini: „Seviljski berberin“, Narodno pozorište u Nišu (2013). Godine 2014. izabran je za docenta na Fakultetu umetnosti u Nišu.

Dječji hor „Zvjezdice“
2020-04-16 18:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Dječji koncert
Hor „Zvjezdice“

Dječiji hor „Zvjezdice” osnovan je u Podgorici 1985. godine, kao hor tadašnjeg Doma JNA, potom postaje hor Doma omladine „Budo Tomović“, a danas je hor Dječjeg saveza Podgorice. Dirigent i osnivač hora je Marko Klepić, kompozitor i dirigent. Za 32 godine, kroz hor je prošlo vise hiljada djece Podgorice. Iza sebe imamo brojne dječje emisije proizvodnje RTCG, preko 20 festivala dječje pjesme „Naša radost“, veliki broj popularnih dječjih pjesama koje su se izvodile na svim televizijskim i radio-stanicama, širom Crne Gore i nekadašnje Jugoslavije.
Hor je u svijet muzike uveo mnoge mališane i iznjedrio veliki broj danas poznatih pjevača i muzičara, koji su osvajali brojne nagrade na dječjim festivalima. Mjesečna članarina iznosi 5 eura. Hor je do skoro bio potpuno besplatna aktivnost, a simbolična članarina uvedena je kako bismo mogli da pokrijemo osnovne troškove. Probe se održavaju ponedjeljkom i četvrtkom u 19h u KIC-u „Budo Tomović“ i audicija je otvorena dva puta godišnje, u septembru i februaru. Danas hor broji oko 50 članova, odabranih, talentovanih učenika osnovih škola Podgorice. Dirigenti hora su Marko i Ana Klepić.
