Barski ljetopis

Nikola Vučković, klavir
2019-07-10 21:30 UTC | Dvorac kralja Nikole
Nikola Vučković, klavir
Gošća koncerta: Dušica Kordić, violina

PROGRAM:
1. F. Liszt: Sonata h-moll, S. 178

2. Dušica Kordić: Rumunska rapsodija za violinu solo

3. M. Ravel: Gaspard de la nuit, M. 55

Ondine
Le Gibet
Scarbo

Nikola Vučković (1981) završio je nižu muzičku školu u Budvi, u klasi prof. Gabriele Aksamit nakon čega je upisao srednju muzičku školu u Subotici, u klasi prof. Matije Molcera. Školovanje nastavlja na Muzičkoj akademiji u Novari u Italiji, u klasi prof. Mariana Mike, gdje 2002. godine diplomira uz počasti. Za vrijeme studija u Italiji bio je dobitnik šest stipendija fondacije „Luciano Martelli“ iz Galliate-a. Paralelno sa studijama u Italiji, pohađao je i studije i na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi prof. Borisa Kraljevića u čijoj klasi i diplomira 2004. god. Magistarske studije završio je u klasi prof. Vladimira Bočkarjova.
Usavršavao se u zemlji i inostranstvu kod poznatih pedagoga kao što su: Dmitri Baškirov, Šandor Falvai, Noel Flores, Vladimir Ovčinjikov, Kemal Gekić, Aleksandar Serdar i dr.
Pored zapaženih nastupa na saveznim i međunarodnim takmičenjima nastupao je i na preko 250 koncerata kao solista i kamerni muzičar u Crnoj Gori, Srbiji, Italiji, Austriji, Francuskoj, Mađarskoj, BiH, Njemačkoj i dr.
Od značajnijih nastupa u Crnoj Gori izdvajaju se: recitali u CNP-u i Kraljevskom pozorištu „Zetski dom“ na Cetinju, „HercegFest“ u Herceg Novom, „Grad teatar“ u Budvi, „Barski ljetopis“ u Baru i drugi. Veoma je značajan i koncert u CNP-u, koji je ostvario sa Crnogorskim simfonijskim orkestrom, pod dirigentskom palicom Radovana Papovića, a koji ujedno predstavlja i njegov orkestarski debi.
U inostranstvu je nastupao na brojnim festivalima među kojima se posebno ističu: otvaranje festivala „Verbania Musica“ (Italija) – povodom 150 godina F. Šopena, svečanosti grada Martelaga (Venecija – Italija), koncert u Milanu – Italija za najviše zvaničnike političke stranke „Forza Italia“, recital u Napulju (Italija), nastup u sali „Bosendorfer“ – Beč i „Royal Casino“ – Baden (Austrija), Dom Armije BiH (Sarajevo), sali „Olivier Messian“ (Pariz), „Guldener Greif“, Castle Museum i Rathaus (Arnstadt – Njemačka) i dr.
Do sad je ostvario i niz koncerata koje su snimile i emitovale brojne TV stanice: RTS, RTCG, RTV Novi Sad, RTV Budva, Rai Uno (Italija), kao i radio stanica klasične muzike „Bela Bartok“ u Mađarskoj.
Od 2015. godine, Vučković je stalni član dua „2Soul(o)s“, sa istaknutom crnogorskom violinistkinjom Dušicom Kordića, a 2016. je bio klavirski saradnik za pobjednike internacionalnog takmičenja „Grand Prize Virtuoso“ u Salcburgu i član žirija „Golden Key Piano“ takmičenja u Njujorku. Trenutno je angažovan kao direktor muzičke škole u Budvi.

Violinistkinja Dušica Kordić je rođena u Kotoru 1981. godine. Osnovno muzičko obrazovanje započinje sa 9 godina u muzičkoj školi „Vida Matjan“ (Kotor), u klasi Ljudmile Petrove. Srednje obrazovanje stekla je u muzičkoj školi „Mokranjac“ u Beogradu, u klasi istaknutog profesora Dejana Mihajlovića, kod kojeg nastavlja i studije u Beogradu i Sarajevu. Diplomirala je 2006. godine. Dušica je bila stipendista „Berklee College of Music“ u Bostonu (2009) i „Roosevelt University“ u Čikagu (2003).
Apsolvent je Akademije lepih umetnosti u Beogradu, na Jazz odsjeku u klasi prof. Vladane Marković. Do sada je sarađivala je sa brojnim istaknutim umjetnicima kao što su: Henning Kraggerud, Irina Chukovskaya, Nick Miskoru, Oleg Janovski i dr. Pored toga, usavršavala je i Tap Dance u SAD-u.
Od 2013. godine aktivno sarađuje sa crnogorskim gitaristom Draženom Jokovićem sa kojim ostvaruje stotine nastupa u zemlji i inostranstvu, kao i snimanje i izdavanje CD-a za renomirani festival „Bach Advent“ u Arnstadtu (Njemačka), gdje su redovni gosti. Sa crnogorskim pijanistom, Nikolom Vučkovićem, nastupa od 2015. godine i ostvaruje značajne recitale u zemlji i inostranstvu.
Ostvarila je i trajne audio i video zapise za Radio i Televiziju Crne Gore, SAD, Njemačke i Norveške. Trenutno je angažovana kao profesor violine u muzičkoj školi u Budvi.

Teatar „EXIT“, Zagreb: „NEVJEROJATAN DOGAĐAJ“, režija: Ivica Boban
2019-07-09 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Teatar „EXIT“ , Zagreb
„NEVJEROJATAN DOGAĐAJ“
režija: Ivica Boban
Koreografija: Blaženka Kovač Varić
Scenografija: Zdravka Ivandija
Kostimografija: Zdravka Ivandija
Dizajn svjetla: Vesna Kolarec
Video: Dario Hacek
Igraju: Filip Detelić, Anja Matković, Tara Rosandić i Erna Rudnički

O predstavi:
U virtuoznoj pozorišnoj i glumačkoj igri, punoj kalamburičnih zapleta u stilu savremene komedije dell’ arte, četvoro mladih glumaca – Filip Detelić, Anja Matković, Tara Rosandić i Erna Rudnički transformisaće se pred vama snagom svog talenta i zavidnom vještinom u više od dvadesetak likova koji su se jednog dana našli u vrtlogu nevjerovatno turbulentnog događaja u vašem gradu.
…Saznaćete kako jedan taksista baš tog dana nije imao sreće… i kako se promoterka zdravog života našla na fasadi i skočila s trećeg sprata… i kako je zaposlena u zoološkom vrtu liznula žabu… i koga je antropološkinja i uvažena naučnica optužila za gerontocid… i kako je otpuštena radnica mesne industrije spašavala komšiju od infarkta… i kako je zbog vanrednih vijesti i kriznog stanja prekinuta TV emisija Global… i što se dogodilo u jednom night clubu kad je reprezentativka ženskog fudbalskog tima prvi put obukla štikle… i sve to, i još mnogo više…
Predstava „Nevjerojatan događaj“, na rubu zbilje i fikcije, istine i mašte, problematizuje našu istraumatizovanu stvarnost, sve težu i za mnoge nepodnošljivu svakodnevicu, borbu da se opstane i izvuče iz neplaćenih računa, kredita i minusa, narušenih odnosa, samoće i svih nemogućih, ali bolno stvarnih problema i bezizlaznih situacija tranzicionog neoliberalno kapitalističkog vremena u kojem živimo.
Svi su ti problemi upisani u živote sedam glavnih i još petnaestak sporednih likova koje ćete upoznati tokom predstave i koji će vam ispričati svoje istovremeno smiješne i tužne priče, te razotkriti pred vama i ono što nikome ne mogu, nemaju ili ne bi rekli – jer pozornica je, vjerujemo, ono mjesto gdje možemo i moramo do kraja razgolititi i stvarnost i našu intimu, nasmijati se do suza tuđim i svojim slabostima, glupostima, pa i nesrećama – gdje se možemo rasteretiti, utješiti, osvijestiti i zajedno doživjeti i trenutke katarze.

RIJEČ KRITIKE:
„Vrsna redateljica, koreografkinja, scenaristica, autorica kazališnih projekata i redovita profesorica Akademije dramske umjetnosti Ivica Boban priredila je u produkciji Kazališta KNAP „Nevjerojatan događaj“. Sa samo četiri mlada glumca Ivica Boban je uspjela postaviti na scenu predstavu s više od dvadeset likova, a da nijedan od njih ni u jednom trenutku ne posustane, baš naprotiv. Iznimno dobra gluma, zanimljiva režija, atraktivni kostimi, dobra koreografija i funkcionalna upotreba prostora rezultirali su nevjerojatno uspjelom predstavom.
„Nevjerojatan događaj“ je, kako u najavi predstave i stoji, svojevrsna moderna commedia dell’arte. Ta poetička premisa je redateljski inteligentno razrađena te transponirana u suvremeni svijet. Nema ovdje tipskih likova iz 16. stoljeća kao što su Pantalone, Arlekino, hvalisavi vojnici, zaljubljeni parovi, doktori i slični. Pred nama su pomalo frustrirani i izmučeni ljudi iz naše vlastite okoline: ljudi pod stresom od napornog posla koji se odaju porocima ili taj stres potiskuju dok jednog dana ne eskalira, intelektualci u mirovini od koje jedva mogu preživjeti, ljudi s društvene margine, diskriminirani, zanemareni ili usamljeni ljudi. Ovi društveno-socijalni elementi su, međutim, potisnuti u drugi plan. Osobne traume i nevolje pojedinaca, također. One su tu tek da likovima daju još jednu dimenziju, da ih očovječe. Naglasak je stavljen na ono tipsko, plošno u njima, na ono što će izazvati humor, uz oprez da taj humor ne preraste u onaj prizeman i jeftin. Tako su svi ti likovi utjelovljeni u osuvremenjenim tipskim junacima – pijanom taksistu, plesačici koja postaje prostitutka, lezbijki koja igra nogomet, tvorničkoj radnici koju muž vara… Svi su nesretni, ali se ničija nesreća ne potencira, nema patetike ni potresnih ispovijesti.
Još jedna poveznica s commedia dell’arte je i izvrsna gluma (obogaćena i umijećima poput pjevanja i plesa) s tom razlikom što su mladi glumci iz ove postave pokazali širok glumački raspon, a ne samo specijaliziranost za jedan lik. Svojom su raskošnom, predanom igrom i fascinantnim talentom plijenili tijekom cijela dva sata, koliko otprilike predstava traje. Uz brojna presvlačenja, dinamičnu igru i transformacije činilo se da je na sceni neuporedivo više od četvero glumca. Svojom igrom, govorom tijela, odličnim scenskim govorom, šarmom i izvrsnom glumom pokazali su da su zaista obećavajuća generacija i da će i ova, kao i brojne druge uspješnice Ivice Boban, zasigurno imati mnogo uspješnih izvođenja.
Kolaž sastavljen od poznatih, ali intrigantnih životnih ili svakodnevnih priča uz strogo balansiranje i usklađenost sa zahtjevima moderne scene iznjedrio je vrlo zanimljivu, duhovitu i dobru predstavu. U vrijeme youtube generacije, šarolik i dinamičan sadržaj unutar jedne predstave zasigurno će održati pažnju i gledateljima koji nemaju strpljenja za kazališni medij. Za „Nevjerojatan događaj“ uz redateljicu je najzaslužnija glumačka postava, ali se ne može zanemariti i uloga svih ostali članova autorskog tima, što je publika prepoznala i svoju zahvalnost ukazala na pravi način – ovacijama.“
Olivera Radović, KAZALIŠTE.hr

O rediteljki:
Ivica Boban je hrvatska pozorišna rediteljka rođena u Zagrebu, 1942. Završila je Školu za ritmiku i ples, a 1965. godine diplomirala glumu na Akademiji dramske umjetnosti. Stručno se usavršavala u Moskvi (koreografija i glumačka pedagogija) i tadašnjem Lenjingradu. Na početku karijere radila je kao koreografkinja i saradnica za pantomimu i scenski pokret u osamdesetak predstava, u pozorištima i na festivalima širom Hrvatske. Osnivač je, umjetnički rukovodilac i rediteljka Kazališne radionice „Pozdrav“, koja je od 1973. odigrala više od 600 predstava („Pozdravi“, „Povratak Arlechina“, „Play Čehov“, „Play Držić“…), gostujući na pedesetak festivala u 13 zemalja Evrope, te Srednje i Južne Amerike. Autorka je pedesetak konceptualnih događanja, a osim pozorišnih predstava režirala je i svečana otvaranja „Dubrovačkih ljetnjih igara“ i Univerzijade u Zagrebu, 1987. godine.
Režirala je u pozorištima i na festivalima u Zagrebu, Dubrovniku, Splitu, Rijeci i Varaždinu. Među njena važnija rediteljska ostvarenja, pored „Pozdrava“, spadaju postavke Euripidove „Medeje“, Sofokleove „Antigone“, Fabrieve „Smrti Vronskog“, Milerovog komada „Hamletmachine“, potom Ibzenove „Nore“ i Držićeve „Hekube“. Često režira i u Hrvatskom narodnom kazalištu, u Zagrebu. Boban je redovni profesor na Akademiji dramske umjetnosti i gostujući profesor na njujorškom univerzitetu „Tisch School of Arts“. Član je Evropskog udruženja instituta i akademija umjetnosti ELIA, a predavala je i vodila seminare na pozorišnim akademijama, školama i festivalima u zemlji i inostranstvu, prije svega na temu metodologije procesa pozorišnog, a posebno glumačkog stvaranja. Dobitnica je brojnih nagrada i priznanja.

Tatjana Burzanović: multimedijalno predstavljanje knjige „MEĐUODNOSI UMJETNIČKIH SVJETOVA”
2019-07-08 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Multimedijalno predstavljanje knjige (indijski ples, slika, riječ…)
„MEĐUODNOSI UMJETNIČKIH SVJETOVA“/Bhagavad Gita ili Božja pjesma/
Učestvuju: Ambasadorka Indije Renu Pall i autorka knjige Tatjana Burzanović
Moderator: Nikoleta Dabanović

O autorki:
Dr Tatjana Burzanović je autorka, umjetnica, grafička dizajnerka i dizajnerka interijera, profesor na Fakultetu za kulturu i turizam na predmetu Indijska kultura, te na Fakultetu za dizajn i multimediju na Univerzitetu Donja Gorica u Podgorici, Crna Gora. Diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu, a doktorat obranila na Fakultetu primenjenih umjetnosti u Beogradu.
Svoje je radove izlagala na više od 15 kolektivnih izložbi od kojih posebno izdvaja „Zlatno pero“ Beograda kao gdje se pojavila kao najuspješniji debitant 1986. godine kao i kasnija učešća na izložbama „Zlatno pero“. Pored ovih, realizovala je i desetak samostalnih izložbi i to: magistarsku izložbu 2005. godine u galeriji Akademije likovnih umjetnosti Sarajevo, izložbu 2007. godine u Dvorcu Petrovića na Kruševcu kojom je Indija prvi put u Crnoj Gori slavila 60 godina od svoje nezavisnosti, samostalnu izložbu 2010. kojom su otvorene „Dučićeve večeri poezije“ u Trebinju na Crkvinama, doktorsku izložbu u „Umjetničkom paviljonu“ Podgorica 2014. godine, samostalnu izložbu slika „Indija in heart“ u New Delhiju i u Kolkati i druge.
Njen rad nagrađen je brojnim priznanjima: Najuspješniji debitant „Zlatnog pera“ Beograda, 1986, Prva nagrada na likovno-pedagoškoj koloniji u Bečićima za rad sa djecom 1994, Prva nagrada u likovno-pedagoškoj koloniji u Baru 1997, Prva nagrada za najbolje opremljenu knjigu (bibliofilsko izdanje) 2005. godine, na drugom Podgoričkom sajmu knjiga od 130 izlagača, „Himna čovjeku“ Rabindranat Tagore, Prva nagrada za najbolje opremljeno umjetničko izdanje (bibliofilsko izdanje) 2016, Prva nagrada na takmičenju Ministarstva turizma i održivog razvoja u A kategoriji „Sva čuda Crne Gore“ – prezentacija „Jankovića krš“ turistička valorizacija konceptualnog projekta i Prva nagrada na takmičenju Ministarstva turizma i održivog razvoja Crne Gore, u A kategoriji, („Grlo izvor Morače“ – turistička valorizacija konceptualnog projekta).

O djelu:
Bibliofilsko izdanje knjige „Međuodnosi umjetničkih svjetova-ilustracije Bhagavad Gite (najljepši dio Mahabharate „Pjesma o božanstvu“),dio je doktorske disertacije, koju je autorka, uz podršku ambasade Indije iz Beča štampala dvojezično, na engleskom i crnogorskom jeziku. Predgovor za ovu knjigu napisao je tadašnji Ambasador Indije u Austriji i Crnoj Gori, gospodin Rajiva Misra.
Bhagavad Gita sadrži osamnaest poglavlja. Svako poglavlje je ilustrovano na dva načina, što je i prikazano u knjizi. Riječ je o prožimanju između poezije i slikarstva, korelaciji između umjetnosti (slikarstva i književnosti). Ovakvi organski spojevi dvije umjetnosti postoje od davnina, i možemo ih nazvati jednim modernim imenom: picto-poezija.
Slikarstvo i poezija je jedna umjetnost sa dva lica.
Literarni sadržaj pretvoren je u vizuelni, a da je pri tom izgrađen zatvoren sistem likovnog predstavljanja, ne preuzimajući i ne modifikujući književna sredstva. Ideja nadilazi sliku. Omogućeno je posmatraču da „čita“ sliku.

Početak škole grafike sa Natašom Drešić
2019-07-08 09:00 - 12:00 | Crkva svetog Marka, Stari Bar
Škola grafike organizuje se drugi put za redom u okviru “Barskog ljetopisa” i ove godine će trajati od 8. do 24. jula kada će biti organizovana završna izložba radova.
Nataša Drešić je rođena 1987. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na grafičkom odsjeku, u klasi prof. mr Anke Burić 2016. godine. Tokom 2015. godine bila je na studijskom usavršavanju na „Ecole Superieure d’Art de Lorraine“ u Metzu, u Francuskoj. Dobitnica je brojnih stipendija i priznanja, među kojima je i stipendija CANU za podsticanje umjetničkog podmlatka Crne Gore za 2017. godinu. Iste godine postala je član ULUCG. Tokom 2017. godine je radila kao pripravnik na slikarskom odsjeku na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Trenutno radi kao likovni pedagog u OŠ „Stefan Mitrov Ljubiša“ u Budvi. Značajne kolektivne izložbe i radionice su joj: „Belt and Road China & CEEC Print Exhibition“ (Ningbo, Kina, 20018), grupna izložba „Art rooms“ (Crna Gora, 2017), Festival umjetnosti „Virski“ (galerija „V. A. Leković“, Bar, 2016), „17. Internacionalno bijenale grafike – Sarcelles“ (Pariz, 2015), „Mozaik malog formata X“ (Mala galerija ULUPUDS-a, Beograd, 2015), Kolektivna izložba studenata („Galerija 42“, Cetinje, 2014), Mozaik malog formata – radionica mozaika („Barski ljetopis“, Stari Bar, 2013), „Henri Mur kao inspiracija“, grafička radionica s britanskom grafičarkom Sarom Gilet (galerija „Miodrag-Dado Đurić“, Cetinje, 2012). Iza nje su i samostalne izlože: „Jesen grafike“ (2017), „Samoozbiljenje“ (Crnogorska komercijalna banka, Podgorica, 2017. i „Barski ljetopis 2017), „Samoozbiljenje“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, galerija „Centar“, Podgorica, 2017), „Diplomska izložba“ („Galerija 42“, Cetinje, 2016), „Ecole Superieure d’Art de

ULICA (La strada), režija: Federiko Felini
2019-07-07 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
ULICA (La strada)
režija: Federicco Fellini
Uloge: Giulietta Masina, Anthony Quinn, Richard Basehart i Aldo Silvani
ULICA (La Strada) je slavna i hvaljena italijanska drama iz 1954. koja govori o neobičnom prijateljstvu snagatora i blago mentalno zaostale djevojke u zabavljačkom show-u. Film, koji je blagi odmak od italijanskog neorealizma, režirao je Federiko Felini i on se smatra prekretnicom u njegovoj karijeri te jednim od najboljih filmova kinematografije.
Film je nagrađen Oskarom, u kategoriji za najbolji strani film 1957. godine.

Daniela Kamarano, violina i Alessandro Deljavan, klavir
2019-07-07 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Daniela Kamarano je italijanska violinistkinja, koja još od ranog djetinjstva gaji ljubav prema ovom instrumentu. Već sa četiri godine, počela sa časovima violine. Diplomirala je na Konzervatorijumu u Milanu, nakon čega je uslijedilo usavršavanje na Konzervatorijumu Muzike „N. Paganini“ u Đenovi.
Kao solista, u kamernim sastavima i kao član orkestra nastupala je širom svijeta: u Argentini, Francuskoj, Njemačkoj, Holandiji, Japanu, Portugalu, Rumuniji, Švedskoj, Švajcarskoj i Americi.
Nastupala je sa prestižnim orkestrima kao što su RAI Simfonijski orkestar Torino, Filarmonica della Scala, Sicilinaski simfonijski orkestar, a kao solista je svirala sa rumunskom Sibiu filharmonijom, Botosani filharmonijom takođe iz Rumunije i drugim italijanskim filharmonijama.
Njenu bogatu biografiju krase učešća sa izuzetnim svjetskim imenima na prestižnim festivalima i eminentnim halama.

SMG Ljubljana i HNK „Ivan pl. Zajc" Rijeka: „NAŠE NASILJE I VAŠE NASILJE", režija: Oliver Frljić
2019-07-06 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Slovensko mladinsko gledališče Ljubljana i HNK „Ivan plemeniti Zajc“ Rijeka
„NAŠE NASILJE I VAŠE NASILJE“
inspirisano romanom Petera Vejsa „Estetika otpora“
Autor i reditelj: Oliver Frljić

Scenograf: Igor Pauška
Kostimografkinja: Sandra Dekanić
Majstor svjetla: Dalibor Fugošić
Inspicijentkinje: Sandra Čarapina/Ana Vidučić

Igraju: Barbara Babačić, Daša Doberšek, Uroš Kaurin, Dean Krivačić, Jerko Marčić, Nika Mišković, Draga Potočnjak, Matej Recer i Blaz Šef
Trajanje: oko 75 minuta

O PREDSTAVI:
Predstava „Naše nasilje i vaše nasilje“ širom otvorenih očiju posmatra Evropu naivno zatečenu izbjegličkom krizom, Evropu koja spremno zaboravlja na svoju kolonijalnu prošlost dok jednako tako spremno zatvara granice hiljadama onih koji bježe upravo pred posljedicama evropske i američke politike.
Predstava „Naše nasilje i vaše nasilje“ postaviće neka možda vrlo neugodna pitanja: Jesmo li svjesni da naše blagostanje zavisi od hiljada mrtvih na Bliskom istoku? Kupujemo li savjest svojom deklarativnom solidarnošću? U trenutku u kojem svjedočimo jednoj od najvećih svjetskih kriza nakon Drugog svjetskog rata, trebamo li se s ponosom nazivati Evropljanima ili se Evrope trebamo sramiti? Jesmo li spremni snositi posljedice evropske stoljetne arogantne dominacije? Oplakujemo li jednako žrtve terorističkih napada u Parizu i Briselu, kao i onih u Bagdadu? U kojem smo trenutku povjerovali da smo gospodari istine i da je naš Bog svemoćniji od drugih? I gdje se u svemu tome nalazimo mi, gledaoci ove predstave dok plačemo u polumraku dvorane pred fikcionalnim, odigranim prizorima, ali ostajemo ravnodušni pred stvarnim ljudima u izbjegličkim kampovima širom Evrope?
Predstava je nastala u međunarodnoj koprodukciji nekoliko evropskih pozorišta i festivala, koju uz riječki HNK čine HAU Hebbel am Ufer iz Berlina (Njemačka) kao inicijator projekta, Wiener Festwochena iz Beča (Austrija), Slovensko mladinsko gledališče iz Ljubljane (Slovenija), Kunstfesta iz Vajmara (Njemačka), Zürcher Theater Spektakel (Švajcarska) i sarajevski Festival MESS (BiH), uz podršku German Federal Cultural Foundation (Njemačka).
Riječ kritike:
„Devetero hrabrih glumaca iz Rijeke i Ljubljane – Barbara Babačić, Daša Doberšek, Uroš Kaurin, Dean Krivačić, Jerko Marčić, Nika Mišković, Draga Potočnjak, Matej Recer i Blaž Šef – briljantno je odigralo licemjerje bogate Evrope koja svakom izbjeglici traži dlaku u jajetu, dok se hiljade ljudi davi u Mediteranu ili skapava u blatu na prilazima Evropi. Ova predstava napada tu nepodnošljivu lakoću postojanja na koju je naučila Evropa, kako bi pokazala da ne možemo mirno stajati u vlastitoj udobnosti dok se oko nas događaju nepojmljive stvari.
Poetika šokantnih fleševa, začudnih slika i drskog govora, kojom Frljić iritira i desnicu i tzv. umjerene građane, već je prilično poznata, no za predstavu „Naše nasilje i vaše nasilje“ je važno to što je ona vrijedna u mjeri svoje težine. Ona govori o strahoti izbjeglištva i o užasu naše šutnje. Ili kako bi rekao politički teoretičar Edmund Burke: „Jedina stvar koja je potrebna za trijumf zla jest da dobri ljudi ne urade ništa…“
Bojan Munjin, Novosti

Gradsko pozorište – Podgorica: „Ah, šta sve mora jadno dijete“ (4+)
2019-07-04 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Gradsko pozorište – Podgorica
Dramska scena za djecu
„Ah, šta sve mora jadno dijete“
Tekst i režija: Miroslava Mima Janković
Uzrast: (4+)
Igraju: Dijana Dragojević/Branka Femić, Dejan Đonović, Sejfo Seferović i Sanja Popović

O predstavi:
Ovo je duhovita priča o začeću i dolasku na svijet djeteta, njegovim prvim koracima i mukama sazrijevanja i odrastanju, koja je jednako zanimljiva i poučna, kako djeci tako i roditeljima.

UROŠ TOŠKOVIĆ, izložba crteža i slika
2019-07-04 21:00 | Dvorac kralja Nikole
Uroš Tošković, jugoslovenski i crnogorski slikar i crtač, rođen je 1932. godine u „kamenoj pustinji“ Bratonožića na Pelevom Brijegu.
Srednju umjetničku školu završio je na Cetinju 1952. godine u klasi profesora i velikih umjetnika Petra Lubarde i Mila Milunovića. Već tokom srednjoškolskih dana Uroševa nadarenost za liniju, crtež i boju dolazi do izražaja i uz pomoć profesora, Tošković formira svoj likovni izražaj i rukopis koji će daljim radom samo usavršavati.
Školovanje je nastavio u Beogradu, na Akademiji likovnih umetnosti gdje je diplomirao 1956. Godine u klasi profesora Marka Čelebonovića. Alternativnu umjetnost socijalističkog realizma Tošković traži u Beogradu u krugu avangardnih umjetnika, okupljenih oko umjetničke grupe „Medijala“ te se zapaža njegovo prisustvo na svjetskim stranicama istorije umjetnosti.
Odmah nakon diplomiranja, kao stipendista francuske vlade, odlazi u Pariz gdje završava Školu lijepih umjetnosti kod profesora Morisa Brijanšona. U Parizu ostaje sve do 1976. godine, a njegov boravak u francuskoj prijestonici obavijen je velom mistike i boemsko-hipijevskom životnom filozofijom. Drugovao je sa Bellmondom, De Sikom, Sartrom, Popom, Borom Pekićem, a radio sa Pikasom, Dalijem, Joneskom i drugima. Bio je i jedan od rodonačelnika kolonije Yu slikarstva u Parizu.
Godine 1983. Moderna galerija u Titogradu organizuje samostalnu izložbu slika i crteža Uroša Toškovića povodom Trinaestojulske nagrade koju mu je Vlada Republike Crne Gore 1987. godine dodijelila.
Ova nagrada ponovo ga je vratila u njegov zavičaj, te vjerovatno probudila emocije da ga njegova zemlja nije zaboravila. Tošković se ponovo nastanjuje u Podgorici, te pred kraj XX veka neumorno crta i slika. U vremenskom periodu 1997–1998. godine nastaje serija slika „Gorski vijenac“.
Uroš Tošković iako je stalno mijenjao mjesto boravka, odbacivao je sve pogodnosti života zbog nesporazuma sa svijetom. Živio je i radio neko vrijeme u Nikšiću, Baru, i Kolašinu.
Slikao je i crtao uljem, pastelima, olovkom, lakom, pijeskom. Cijeli njegov životni i umjetnički put kretao se između svjetla i tame, kao da je imao vječitu dramu koja je tragala za savršenstvom.
Uroš Tošković umro je 3. marta 2019. u Podgorici, u osamdeset i sedmoj godini života. Smatra se jednim od najvećih crnogorskih, pa i evropskih umjetnika danas. Prema ocjeni internacionalnih kritičara važi za jednog od najboljih svjetskih crtača XX vijeka, a njegovi radovi nalaze se u mnogim kolekcijama.
Tošković će ostati upamćen po kontraverznim i neuobičajenim nastupima, po „odbacivanju poželjnih društvenih konvencija“, on je neprilagodljiv i „pozicioniran kao izgnanik“. Imao je otpor prema galerijama i izložbama, tako kada bi se i organizovala na neki način njegova izložba predstavljala bi, van svake sumnje, veliki događaj. Godine 2011. snimljen je dokumentarni film o Urošu Toškoviću pod nazivom „Stari Majstor“ u režiji mlade rediteljke Katarine Bulajić, i osvojio je nekoliko prvih nagrada i pohvala na festivalima u Evropi.

DANIJEL CEROVIĆ, gitara
2019-07-03 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
Silvius Leopold Weiss (1678 – 1750):

„Tombeau sur la Mort de Comte d’Logy“
Sonata No22 in F major „Le fameux Corsaire“: Allemande – Courante – Bourrée – Sarabande – Menuet – Presto
Tombeau sur la Mort de M: CAJETAN Baron d’HARTIG
„L’infidiele“ Sonata No23, a minor: Entrée – Courante – Sarabande – Menuet – Musette – Paysanne

Danijel Cerović jedan je od vodećih crnogorskih izvođača iz domena klasične muzike sa intenzivnom međunarodnom koncertnom karijerom. Ostvario je nekoliko stotina nastupa kao solista i član kamernih ansambala na prestižnim međunarodnim festivalima, koncertnim serijama, turnejama kao i u dvoranama u Argentini (Buenos Aires „Festival del Mundo“), SAD- u („Guitar Fondation of America“ Denver 2016, Los Angeles, Chapman University, Minneapolis, San Francisco), Kanadi (Toronto, Montreal, Winnipeg), Kini(„Shenyang festival“, „Qinling festival“), Južnoj Koreji (Seul, Daežon), Rusiji (Filharmonija Sankt Peterburg), Francuskoj (Paris Guitar Foundation), Italiji („Conservatorio di musica“ – Trieste), Crnoj Gori („A tempo“, „Kotor art“, Budva „Grad teatar“, „Barski ljetopis“), Srbiji, Bugarskoj, Turskoj (Istanbul Guitar Festival), Hrvatskoj („Lisinski“; OGF; Muzička Omladina – Grožnjan), Sloveniji (Dvorana Slovenske Filharmonije), Makedoniji, Grčkoj, Njemačkoj (Koblenz guitar festival), Holandiji („Concertgebouw“ Amsterdam – Guitar Masters), Španiji (dvorana „Manuel de Falla“ – Madrid; Granada festival), Bosni i Hercegovini (Sarajevo guitar festival), Albaniji (Dvorana Akademije Umjetnosti – Tirana), Luksemburgu (Villa Vauban), Portugalu, Belgiji (Konzervatorijum „LUCA“ u Levenu) i Poljskoj.
Kao solista i kao član Crnogorskog dua gitara, nastupao je sa Crnogorskim simfonijskim orkestrom, Daejon simfonijskim orkestrom (Koreja), Šenjang simfonijskim orkestrom (Kina), orkestrom „Mossani Strings“ (Holandija), sa Kvartetom „Rubikon“ (Srbija), kao i „Camerata“ kvartetom (Poljska).
Kao solista, snimio je CD s muzikom Skarlatija, Sora i Đulijanija. Kao član „Duo Amarilli“ sa mecosopranisticom Amandom Stojović, snimio je CD sa muzikom za glas i gitaru, a takođe i CD muzike za dvije gitare sa Goranom Krivokapićem u izdanju Muzičkog centra Crne Gore. Tokom 2014. i 2016. godine, kao član Crnogorskog dua gitara sa Goranom Krivokapićem, transkribovao je i snimio 6 „engleskih svita“ Johana Sebastiana Baha na dva CD-a za NAXOS Records. Oba izdanja su dobila izuzetne kritike od vodećih svjetskih magazina i portala za klasičnu muziku, kao što su: londonski „Gramophone“, „American Record Guide“, „Soundboard“, „WGBH Radio – Boston“ (nagrada za najbolji CD nedjelje), „ClassicsToday“, „Guitare Classique“ i dr. Takođe, CD izdanja su predstavljena u programu Radio BBC 3, Radio NL 4, te posredstvom ugledne radijske emisije „Guitar Alive“ na preko 250 stanica širom SAD-a , kao i u Danskoj, Kini, Tajvanu, Novom Zelandu i Australiji.
Jedan je od utemeljivača i umjetnički direktor međunarodnog „Nikšić Guitar festivala“ osnovanog 2005. godine Pored toga, jedan je od osnivača i umjetnički direktor projekta “Montenegro International Guitar Competition” koji je dio “EuroStrings” projekta.
Danijel Cerović redovno predaje na majstorskim kursevima u zemlji i inostranstvu, na univerzitetima kao što su: „Chapman University“ (SAD), „Metropolitan University“ – Denver (SAD), „Toronto University“ (Kanada), Monteral Conservatory (Kanada), „Manitoba University“ (Kanada), „North Dakota University“ (SAD), „California Conservatory of Music“ (San Hoze, SAD), „Maastricht Conservatory“ (Holandija), „Tianjin Conservatory“ (Kina) i dr.
Takođe, aktivan je i kao predavač na prestižnim festivalima širom svijeta kao što su „GFA 2016“, Koblenz festival (Njemačka), Šenjang festival (Kina) i dr. Član je žirija na međunarodnim takmičenjima za gitaru: „Eruostrings competiton“ (Zagreb, 2018), „Istanbul guitar competition“, „Guitar concerto competition“ (Groningen – Holandija), „Viseu competition“ (Portugal), „Shenyang festival“, „Qinling festival“ (Kina) i dr.
Studenti iz njegove klase redovno osvajaju visoka priznanja na domaćim i međunarodnim takmičenjima za gitaru, te sa uspjehom predstavljaju Muzičku akademiju na koncertnim podijumima. Jedan od vodećih svjetskih proizvođača žica za gitaru, francuska kompanija „SAVAREZ“, 2014. godine uvrstila ga je na listu uglednih umjetnika iz čitavog svijeta koji ekskluzivno sviraju na njihovim žicama. U 2019/20, kao solista i član CDG nastupiće na festivalima, koncertnim dvoranama u Aziji, Južnoj Americi, Evropi i Sjevernoj Americi, te snimiti dva nova CD-a za izdavačku kuću NAXOS, jedan kao solista sa djelima baroknog kompozitora Silviusa Leopolda Vajsa, a drugi sa muzikom Astora Pjacole kao član dua gitara sa Goranom Krivokapićem.

SNP Novi Sad i Narodno pozorište Sombor: „TARTIF“, režija: Igor Vuk Torbica
2019-07-02 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Srpsko narodno pozorište Novi Sad i Narodno pozorište Sombor
„TARTIF“
Po motivima originalne Molijerove drame „Tartif“
Autor i reditelj: Igor Vuk Torbica

scenografkinja: Andreja Rondović
kostimografkinja: Jelisaveta Tatić Čuturilo
kompozitor: Vladimir Pejković

Igraju: Saša Torlaković, Hana Selimović, Ninoslav Đorđević, Tijana Marković, Marko Marković, Biljana Keskenović, Danica Grubački, Marko Savić, Dušan Vukašinović, Nemanja Bakić, Milorad Kapor i Dragana Šuša.
Trajanje predstave: oko 120 minuta

O predstavi:
Predstava „Tartif“ predstavlja osavremenjenu verziju klasičnog Molijerovog komada. Nastala je kao rezultat projekta koji je nosio naziv „Komično u klasičnom“, a koji je autorski projekat samog reditelja.
„Tartif“ je komad klasičnog francuskog komediografa Molijera. Centralna tema kojom se bavi jeste licemjerje i laž, koji su se u originalnom tekstu odnosili prije svega na izvrtanje vrijednosti i vrlina u religioznom smislu.
Savremena adaptacija ovog teksta u režiji Igora Vuka Torbice nastala je u procesu samog rada na predstavi i donosi primjenu ovih tema na savremenu problematiku vrijednosti.

Riječ kritike:
„Polazeći od Molijerove klasične komedije Tartif, koja bespoštedno razobličava društveno i religiozno licemerje, reditelj Igor Vuk Torbica je napravio zaista izuzetnu, čistu, ogoljenu, bolno savremenu predstavu. Govor likova je u najvećoj meri osavremenjen, u dobroj meri je napušten Molijerov dijalog u stihu koji bi u novim okolnostima tumačenja delovao anahrono, prepreka na putu do gledaoca. Činjenica da je Molijerov Tartif bogomoljac takođe je zanemarena, jer ta vrsta kritičkog fokusa na religioznim motivima u ovom trenutku u našem društvu nema tako upadljiv značaj. Sa ovim postupcima, intervencijama na originalnom tekstu, on nam je značenjski i stilski približen. Akcenat predstave je na kritici porodičnih odnosa, što ima jasan metaforički značaj. Ona jasno, ali istovremeno sasvim suptilno i estetizovano, donosi širu društvenu kritiku, kroz raskrinkavanje porodične truleži, jer je porodica osnovna ćelija društva. Predstava razobličava sve nas, naš popustljivi moral, pristajanje na neprihvatljive uslove života.
Igra počinje pod upaljenim svetlima u celoj sali, direktnim obraćanjem glumice Hane Selimović koja predstavlja Dorinu, ovde u ulozi neke vrste uvodnog naratora. Zahvaljuje nam se što smo došli i otkriva nam svoje slabosti, strahove, i sumnju u čestitost Tartifa koji je njihov dom okrenuo naglavačke, a zatim nam predstavlja i članove Orgonove porodice, od Elmire (Tijana Marković) i Kleanta (Marko Marković), pa nadalje. Njena igra je tu neposredna i delotvorna, svedeno komički atraktivna, delikatno zavodljiva i zabavna, ali istovremeno i surovo ogoljavajuća. Ona odmah uspostavlja direktnu komunikaciju sa nama gledaocima, ključno nas uvlači nas u igru, čini nas neodvojivim delom predstave, odgovornima za potpuno rasulo do kojeg će postepeno doći. Tokom cele predstave će se održavati taj živi odnos izvođača sa gledaocima, koji karakteriše izuzetna začudnost i slojevitost značenja, istovremena zabavna zavodljivost, ali i bezrezervno razotkrivanje maski.
Dizajn scene je sveden, blago stilizovan i savremen, u skladu sa značenjima predstave (scenografija Andreja Rondović, kostim Jelisaveta Tatić Čuturilo). Ceo ansambl je posvećen, igra je verodostojna i precizna, na poroznoj granici između ironije i tragedije. Saša Torlaković je izvanredan kao Tartif, prikriveni manipulant, lažov od poverenja, mefistofelovski sladak i dopadljiv. Na scenu stupa poput zvezde, dok ga zavedeni Orgon (Ninoslav Đorđević) najavljuje kao samoga Boga. Slova koja u pozadini svetlucaju ispisuju njegovo ime, podsećajući na površni glamur naše stvarnosti, na gradove koji svetle u mraku, nespretno pokušavajući da prikriju dubinsku trulež. Njegov dolazak na scenu prati aplauz, kao u rijalitijima, dok on, ne bez ironije, uzima mikrofon, kako bismo ga bolje čuli. Elementi ironičnog spektakla su sveprisutni. U kulminaciji horora Tartifovog mutnog opčinjavanja Orgonove porodice, što je Torbica u odnosu na Molijera brutalno rastegao, ispaljuju se konfete. One postaju snažna metaforička oznaka opšteg društvenog kiča, dekorativnog sjaja koji pokušava da sakrije činjenicu da su ljudi postali zombiji, što se na kraju u predstavi i doslovno prikazuje. Likovi su postali živi mrtvaci, ispumpane lutke, od Elmire, preko Gospođe Pernel (Biljana Keskenović) i Damisa (Marko Savić), do Marijane (Danica Grubački) i Valera (Dušan Vukašinović).
Somborski „Tartif“ odlučno razotkriva sveprisutne laži. Izuzetno je angažovan, ali u jednom promišljenom i visoko estetizovanom obliku. Predstava nenametljivo ukazuje na lice i naličje manipulacija, složenost odnosa između prevaranta i prevarenih, ali i na odgovornost koju svi dele. Ove ideje se naročito impresivno izražavaju u jednoj sugestivnoj, opojnoj, zavodljivoj (!) sceni, kada likovi horski pevaju pesmu Bitlsa „Let it Be“, predvođeni Tartifom. Ona ovde postaje nežna pesma poraza, prepuštanja dijaboličnom Tartifu, višeznačna himna unesrećenih koji dobrovoljno ulaze u nesreću, nemoćni da joj se odupru.“
Ana Tasić

O reditelju:
Igor Vuk Torbica je rođen u Drvaru (Bosna i Hercegovina), djetinjstvo je proveo u Rovinju, u Puli je završio Srednju školu za primijenjenu umjetnost i dizajn, a režiju je diplomirao 2013. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesorke Alise Stojanović. Njegova ispitna predstava na trećoj godini, Nušićev „Pokojnik“, dobila je glavnu nagradu „Studio festa“, proglašena je za najbolju predstavu Nušićevih dana u Smederevu, i trajno je ostala na repertoaru Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
„Razbijeni krčag“ u istom pozorištu dobio je 2016. godine pet nagrada na Danima komedije u Jagodini, tri plus jednu pohvalu na Međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci, tri nagrade na danima satire u Zagrebu. Igor Vuk Torbica je zatim režirao „Ožalošćenu porodicu“ u Kranju, „Don Žuana“ u Zrenjaninu, „Hinkemana“ u Zagrebačkom kazalištu mladih koji je osvojio nagradu za najbolju predstavu Jugoslovenskog pozorišnog festivala „Bez prevoda“ u Užicu, nagradu „Ardalion“ za režiju, nagradu za najbolju predstavu na Gavelinim večerima u Zagrebu i nagradu za režiju, „Priče iz bečke šume“ u zagrebačkom pozorištu „Gavela“, a u martu 2017. je održana premijera „Carstva mraka“ Lava Tolstoja u Narodnom pozorištu u Beogradu.

Mehmed Đedović: „MALO ČUDO“
2019-07-01 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Mehmed Đedović: „MALO ČUDO“, pripovjetke
Moderator: Maja Simović
Mehmed Đedović, bosansko-hercegovački umjetnik, rođen je u Tuzli 1971. godine. Piše prozu, poeziju, knjige za djecu, književnu kritiku, esejistiku i novinske tekstove.
„Tragovi“, „Vodi je da teče“, „Onaj kojeg nema“, „Legionar“, „Svjetlo lampe“, „Obična voda“, „Ime mi je Pahulja“, „Trava puna mrava“ samo su neka od djela iz njegovog bogatog stvaralačkog opusa.
Njegov plodonosni rad odrazio se na brojna priznanja među kojima su nagrada „Zija Dizdarević“, nekoliko nagrada Radija BiH, nagrade „Mak Dizdar“, „Sreten Kulenović“, „Ćamil Sijarić“, „Zlatno Planjaxovo pero“ i druge.
Đedović je urednik i recenzent brojnih knjiga. Zastupljen je u školskom programu i udžbenicima, njegove priče su prevođene na druge jezike, snimljene kao radio-drame u programu radija BiH, i što je najbitnije vrlo rado se čitaju, a knjige je moguće pronaći i u bibliotekama širom svijeta.
Đedovićevo „Malo čudo“ dobitnik je Godišnje nagrade Društva pisaca BiH.

Riječ kritike:
„U knjizi „Malo čudo“ nalaze se priče koje pokazuju svu različitost tema Đedovićevih priča i puteva kojima dolazi do njih: nekada posegne za sitnim događajem iz sadašnjosti tvoreći od njega umjetničku formu, češće osluškuje život oko sebe i izdvaja ono što je za priču zanimljivo, traga za pričom u razgovoru s ljudima koje umije privoliti da mu se otvore i pred njim odmotaju svoje životno klupko, putuje po raznim krajevima i istražuje njihovu prošlost i na taj način dolazi do priča historijskog sadržaja, bilo da su iz vremena Prvog ili Drugog svjetskog rata ili iz bliske prošlosti, dolazi do predaja realnog sadržaja, ali i onih tajanstvenog, pa i okultnog, koje su mu posebno drage i od kojih uspijeva napisati savremenu, modernu priču. Međutim, Đedovićevo umijeće pričanja posebno dolazi do izražaja u pričama o običnim svakodnevnim ljudima u kojima pokazuje, pričajući o životnim epizodama tih ljudi, da se zanimljiva, često začudna priča, može naći tamo gdje se najmanje očekuje…“

KOLEKTIVNA IZLOŽBA BARSKIH AKADEMSKIH LIKOVNIH UMJETNIKA
2019-07-01 21:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Likovni program 32. izdanja „Barskog ljetopisa“, poput prošlogodišnjeg, pored samostalnih izložbi autora iz Crne Gore i regiona, obuhvatiće i jednu kolektivnu izložbu u okviru koje će svoje radove izložiti barski akademski umjetnici.
Cilj ove izložbe, koja će biti aktivna tokom čitavog trajanja Festivala, počev od 1. jula, jeste dodatna afirmacija lokalnih stvaralaca čiji rad i napredak „Ljetopis“ podstiče i kroz druge segmente svog programa.
Dalibor Dado Ćetković je rođen u Baru 1982. godine. Završio je Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju 2001. godine kada se upisao i na Akademiju likovnih umjetnosti u Trebinju. Diplomirao je 2007. godine, na slikarskom smjeru kod profesora Marka Musovića. Član je ULCG. Do sada je imao preko 40 kolektivnih i 12 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu od kojih su značajnije: „Internacionalno bijenale grafike“ (Torun, Poljska 2006.); „Internacionalni simpozijum zlatarstva – Majdan Art“ (Srbija, 2006.); „International art exhibition of CA4S“ (Atina, Grčka 2010), „Municipal Cpnservatorz AAIAF“ (Grčka, 2015) i druge. Više puta je nagrađivan na internacionalnim izložbama savremenih likovnih stvaralaca. Živi i radi u Baru.
Goran Ćetković je rođen 1975. u Kolašinu. Diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Nikole Gvozdenovića, 2000. godine. Izlagao je na velikom broju grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu i učesnik je velikog broja likovnih kolonija. Samo neke od njegovih samostalnih izložbi su: Galerija „Spinnaker“ (Herceg Novi, 1999), Galerija V. A. Leković (Bar, 2000), Dom kulture Kolašin (2001), Galerija „Centar“ (Podgorica, 2006), zatim izložbe koje je imao u Mojkovcu, Kotoru, Tivtu, ali i Beogradu, Zagrebu, Splitu. Osvojio je brojne nagrade i priznanja, među kojima su: Godišnja nagrada FLU-a sa Cetinja i Galerije „Spinnaker“ na izložbi studenata završne godine, Nagrada za slikarstvo Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore „Milunović, Lubarda“, za 2016. godinu, kao i plaketa Tesla fondacije iz Njujorka 2017. godine.
Jovan Jerkov je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju, na odsjeku za grafiku, u klasi prof. mr Mirka Toljića. Direktor je osnivač firme „Blue IT“, kreator portala www.tvojbar.me, a predavao je i u osnovnoj školi „Vladimir Nazor“ u Podgorici. Iza sebe ima veliki broj samostalnih i kolektivnih izložbi među kojima su: „Tradicionalna izložba članova ULUCG“ (Podgorica, 2014. i 2018); samostalne izlože „Duobus Dimidiis“ (Galerija „Velimir A. Leković” Bar, 2014), „Omnia Mea“ (Galerija „Art“ Podgorica, 2013), „Dodir Andromede“ (Podgorica i Pljevlja, 2013); likovne kolonije „Stari most“ (Bijelo Polje, 2014) i „Suvodo“ (Berane, 2014); potom Izložba mladih članova ULUCG (Podgorica, 2012) i mnoge druge.
Jelena Iličković Tomić je rođena 1986. godine u Baru. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2012. godine, u klasi prof. Branislava Sekulića, na odsjeku Slikarstvo. Izlagala na brojnim kolektivnim izložbama u regionu, među kojima su: „Umjetničko čitanje Njegoša“ (galerija „Velimir A. Leković“ Bar, 2013); „Barski umjetnici“ (galerija „Velimir A. Leković“ Bar, 2012); „EX hibition“ (Biljarda Cetinje, 2010); „19. generacija“ (Scottish Pub Academia, 2010); „Godišnja izložba FLU-a“ (Rusko poslanstvo Cetinje, 2010) i dr. Imala je i samostalnu izložbu pod nazivom „Absence / Presence“ (JU Muzeji i galerije Podgorice, Moderna galerija Podgorica 2015). Trenutno živi i radi u Podgorici.
Maja Vuksanović je rođena je 1992. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije grafičkog dizajna završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Diplomirala je 2016. godine na modulu Primijenjene fotografije pod mentorstvom profesora Lazara Pejovića. Dobitnica je stipendija i brojnih nagrada iz oblasti grafičkog dizajna i fotografije. Učestvovala je u radu brojnih radionica sa temama umjetnosti, kao i na raznim međunarodnim i internacionalnim dizajnerskim forumima, konferencijama i festivalima. U martu i aprilu 2019. boravila je u umjetničkoj rezidenciji Kulturvermittlung Steiermark u Gracu kao stipendista Cultural City Network Graz-a. Do sada se predstavila publici izložbama kao što su: Samostalna izložba fotografija „Uncovered spirit“ (Stockwerkjazz–Jakominiplatz, Grac, Austrija); „Samostalna izložba fotografija na pruzi“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Perjanički dom Podgorica, 2017); kolektivna izložba fotografija „Foto fest Bar“ (2017); izložba mladih umjetnika iz Crne Gore (Internacionalni skup GNP Žabljak, 2016); kolektivna izložba ilustracija „Artefakt Made in Cetinje Art market“ (Cetinje, 2015); izložba najboljih studentskih fotografija „World Biennial of Student Photography“ (Novi Sad, 2015); humanitarna izložba studenata Fakulteta likovnih umjetnosti i mladih umjetnika Crne Gore (Podgorica, 2014), projekcija animacija „Kinetic typography“ (Noć muzeja, Perjanički dom, Podgorica), samostalna izložba crteža i slika (Galerija Takovska 8, Dečji kulturni centar, Beograd, 2005) i druge.
Marko Rakonjac je rođen 1985. godine u Baru. Završio je Srednju likovnu školu ,,Petar Lubarda“ na Cetinju. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju 2010. godine na odsjeku za slikarstvo, u klasi prof. Marka Musovića. Imao jednu samostalnu i više zajedničkih izložbi. Radi kao kustos u galeriji ,,Velimir A. Leković“ u Baru.
Maja Čakalović je rođena 1987. godine u Baru. Završila je Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju, na odsjeku Likovni tehničar. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na odsjeku za vajarstvo, u klasi prof. Pavla Pejovića, kod koga je i magistrirala. Od 2010. godine je član Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Do sada je osvojila Godišnju nagradu za skulpturu Fakulteta likovnih umjetnosti (Cetinje, 2009), Nagradu „Hercegnovskog zimskog salona“ (Herceg Novi, 2010), Nagradu PRO PR za skulpturu na temu „Komunikacije“ (Budva, 2016). Iza sebe ima veliki broj samostalnih izložbi širom Crne Gore, od kojih se izdvajaju one u „Gradskoj galeriji“ u Kotoru, „JU Muzeji i galerije Budve“, zatim izložbe u galeriji „Velimir A. Leković“ u Baru, izložba u „Matici Crnogorskoj“ na Cetinju i druge. Pored toga, učestvovala je i na više kolektivnih izložbi i umjetničkih kolonija u zemlji i inostranstvu.
Marko Čakalović je rođen 1984. godine u Baru. Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju završio je 2003. godine. Diplomirao je 2008. godine na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, odsjek vajarstvo u klasi profesora mr Pavla Pejovića. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2009. godine. Dobio je Godišnju nagradu za skulpturu Fakulteta likovnih umjetnosti, 2007. godine. Učestvovao je na brojnim grupnim izložbama i rezidencijama. Neke od najvažnijih izložbi su mu: „Presjek crnogorske likovne scene“ (Centar savremene umjetnosti u Podgorici, Dvorac Petrovića, 2016.); „Fantazmagorija, drugost, krug“ (Muzej i galerija grada Podgorice, 2016.), Internacionalno bijenale portreta „Interbifep“ (Tuzla, BiH, 2015.).
Muharem Muratović je rođen 1950. godine u Mrkojevićima u Baru. U rodnom mjestu je završio osnovnu školu, a gimnaziju i Pedagošku akademiju u Nikšiću (odsjek likovna umjetnost) 1972. godine. Iste godine započinje i pedagoški rad kojim će se baviti u kontinuitetu, paralelno sa slikarstvom. U toku dvije decenije rada njegovi učenici postizali su velike uspjehe, osvajajući prve nagrade u Nju Delhiju, Tokiju, Londonu i Ženevi. Omiljeni je zavičajni slikar i jedan od najboljih crnogorskih slikara, koji je svojim toplim, prirodnim bojama ispjevao odu ženi i mrkovskom tlu. Dobitnik je mnogih nagrada, a njegova umjetnost prepoznatljiva po specifičnom figuralnom stilu svrstala ga je u red najboljih crnogorskih slikara. Izlagao je na brojnim samostalnim i kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Pored onih realizovanih u skoro svim gradovima Crne Gore i državama regiona, izdvajaju se i izložbe od njih realizovane su u Ankari, Briselu, Nirnbergu, Parizu, Lisabonu…
Ljiljana Dabanović Rašović rođena je u Baru. Diplomirala je slikarstvo kod profesora Nikole Gvozdenovića. Jedno vrijeme je radila kao likovni pedagog. Stvara u svom ateljeu u Podgorici, a od slikarskih tehnika koristi ulje i suvi pastel. Povremeno se bavi fotografijom i enterijerom. Izlagala je više od deset puta samostalno, između ostalog u galeriji Doma vojske u Beogradu, u galeriji „Art“ na Svetom Stefanu, u galeriji „Venera-art“ u Podgorici, u Modernoj galeriji u Budvi, u galeriji „Veliša Leković“ Baru, u galeriji „Klub vojske“ u Podgorici, u galeriji „Marko K. Gregović“ u Petrovcu, u galeriji „Kula Balšića“ u Ulcinju, u galeriji „Josip Bepo Benković“ u Herceg Novom, Gradskoj galeriji u Kotoru kao i u mnogim drugim. Takođe, izlagala je na više od 150 grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, član je Upravnog odbora udruženja „Slikarski uranak“ i član je Umjetničkog savjeta ULUSCG. Vlasnik je i kustos je svoje profesionalne galerije u Podgorici, „Venera-art“.
Danijela Stanković Drobnjak je rođena 1976. godine u Baru. Završila je Akademiju likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Smaja Karaila. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2002. godine. Samostalno je izlagala je u galerijama u nekoliko gradova Crne Gore i bila učesnik brojnih kolektivnih izložbi: Izložba barskih umjetnika u Nirnbergu (2008), Izložba barskih umjetnika „Baru u čast“ (2009), izložba ,,Umjetničko čitanje Njegoša“ (2013), Likovni salon likovnih pedagoga, Podgorica (2017. i 2018), podgorički „Art festival“ (2017), Tradicionalne izložbe ULUCG i druge. Bavi se pedagoškim radom u OŠ „Jugoslavija“ u Baru.
Vesna Radovanović živi u Baru gdje je završila osnovnu i srednju školu. Diplomirala je na Pedagoškoj akademiji u Beogradu. Do sada je učestvovala na brojnim kolektivnim izložbama u Podgorici i rodnom gradu. Angažovana je kao nastavnik likovnog u O.Š. „Meksiko“.
Igor Rems, pjesnik i slikar, rođen je u Baru, a živi i stvara u Kelnu i u rodnom gradu. Od 1996. godine do danas objavio je 13 knjiga uključujući i poslednju Bilder eines Dichters / Slike pesnika koja objedinjuje književnost i slikarstvo u harmonično jedinstvo riječi i slike. Dobitnik je brojnih književnih nagrada među kojima i Naji Naaman – međunarodna književna nagrada (Liban), zatim Kočićevo pero – Banja Luka, Irin Pirin – Bugarska, Menzionati Straodinar – međunarodna književna nagrada NOSSIDE – 2010, Ređo Kalabrija, Italija, Hermes – međunarodna književna nagrada Laris, Grčka itd. Rems je član Udruženja književnika Crne Gore, Srbije, Njemačke, ali i član Ukrajinske Akademije međunarodnog književnog stvaralaštva i umjetnosti. Kao slikar, imao je više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu.
Anna Mihejeva rođena je 1974. godine u Lenjingradu, sada Sankt Peterburgu gdje je i diplomirala 1998. na Slikarsko-grafičkom fakultetu Pedagoškog univerziteta Gercena. Učestvovala je na brojnim gradskim i međunarodnim izložbama, a od 2006. godine je članica Umjetničkog saveza slikara Sankt Peterburga. Proteklih deset godina živi i stvara u Baru gdje je samostalno izlagala u maju 2013. godine u Dvorcu kralja Nikole. Uglavnom stvara tehnikom hladnog batika na prirodnoj svili, a trenutno priprema seriju radova sa ljepotama Crne Gore koju će predstaviti u Rusiji.

Svečano otvaranje Festivala: SIMFONIJSKI ORKESTAR I HOR RTS
2019-06-30 21:30 | Šetalište kod Marine
SIMFONIJSKI ORKESTAR RADIO-TELEVIZIJE SRBIJE
(Šef dirigent i umjetnički direktor Bojan Suđić)
Simfonijski orkestar RTS jedan je od najreprezentativnijih orkestarskih ansambala u Srbiji. Osnovan 1937. godine, u okviru Radio Beograda, od samih početaka imao je profilisane umjetničke pravce djelovanja, usmjerene ka afirmisanju i njegovanju nacionalne muzičke baštine, ali i kapitalnih djela svjetske literature. Ovakva programska politika, koju je utemeljio prvi dirigent, Mihailo Vukdragović, zadržana je i tokom više od sedam decenija duge izvođačke prakse, koju su svojim radom obilježili šefovi-dirigenti Mladen Jagušt, Vančo Čavdarski i Bojan Suđić, koji je od 2005. pa do danas njegov umjetnički direktor.
Kroz istoriju, saradnju sa orkestrom su ostvarili najznačajniji domaći i inostrani umjetnici, solisti i dirigenti. Nastupao je na svim značajnijim festivalima u Jugoslaviji i Srbiji, a ostvario je i uspješne turneje po Evropi i Africi. U Zvučnom arhivu Radio Beograda trajno je arhivirano više stotina snimaka, od kojih su mnogi objavljeni na nekoliko desetina nosača zvuka.
Za velike uspjehe u kulturnoj i umjetničkoj misiji, a obilježavajući sedamdesetu godišnjicu od osnivanja, zajedno sa svojim šefom-dirigentom Bojanom Suđićem, Simfonijski orkestar RTS je 2008. godine dobio i priznanje „Izvanredni zlatni beočug“. Dobitnik je i godišnje nagrade revije „Muzika Klasika“ za najbolji orkestarski ansambl za 2013. godinu.
Simfonijski orkestar RTS danas je moderni ansambl, koji djeluje u okviru Muzičke produkcije RTS, i prati svjetske tendencije u interpretaciji muzike. Njegov repertoar obuhvata značajna simfonijska, koncertantna i vokalno-instrumentalna djela domaće i inostrane literature. U svojoj istoriji premijerno je izveo mnoga djela istaknutih savremenih domaćih stvaralaca različitih generacija, od kojih su mu neka i posvećena. Na programu se nalazi i operska i operetska literatura, kao i muzika popularnih žanrova. Aktivno je prisutan na koncertnim podijumima, u medijima i u okviru značajnih društvenih događaja, pozicionirajući se kao prestižni izvođački aparat spreman za najviše umjetničke domete.

HOR RADIO-TELEVIZIJE SRBIJE
Hor Radio-televzije Srbije osnovan je 1939. godine u okviru Radio Beograda. Prvi šef-dirigent, Milan Bajšanski, usmjerio je programsku strategiju u pravcu afirmisanja domaće muzičke baštine, kao i značajnijih ostvarenja svjetske horske literature i vokalno-instrumentalnih djela. Ona je zadržana do današnjih dana, definišući umjetničku biografiju ovog ansambla dugu osam decenija. Rad Hora posebno su obilježili šefovi-dirigenti Borivoje Simić, Mladen Jagušt, Vladimir Krnjčević i Bojan Suđić, sa kojima umjetnička saradnja traje više od dvije decenije.
Kroz istoriju, Hor je nastupao sa mnogim istaknutim dirigentskim imenima i solistima. Učestvovao je na svim značajnijim muzičkim festivalima u Jugoslaviji i Srbiji, a ostvario je i uspješne turneje po Poljskoj, Čehoslovačkoj, Mađarskoj, Rumuniji, Bugarskoj, Turskoj, Engleskoj, Francuskoj, Njemačkoj, Austriji, Švajcarskoj, Španiji, Italiji, Grčkoj i Rusiji.
Hor kontinuirano djeluje i u domenu arhiviranja trajnih zvučnih zapisa, koji se čuvaju u Zvučnom arhivu Radio Beograda. Među njima se posebno izdvaja muzika domaćih stvaralaca, čime ovaj ansambl aktivno djeluje u pravcu očuvanja i afirmacije nacionalne kulturne baštine.
Hor RTS dobitnik je mnogih priznanja među kojima su „Oktobarska nagrada grada Beograda“ (1982), „Zlatni beočug“ (1989) za unapređenje kulture i umjetnosti grada Beograda, „Zlatni beočug“ (2007) za trajni doprinos kulturi glavnog grada, „Muzika Klasika“ za koncert godine (2014) i „Sretenjski orden trećeg stepena“, za postignute rezultate u kulturnim djelatnostima u 80 godina rada (2019).
Repertoar ovog ansambla, jedinog profesionalnog ovakvog tipa u Srbiji, obuhvata najznačajnija djela horske literature, kompleksne partiture vokalno-instrumentale i operske muzike, njegujući istovremeno i muziku popularnih žanrova. Uz dirigenta Bojana Suđića, ovaj ansambl aktivno izvodi i djela savremenih inostranih i domaćih autora, najčešće ih premijerno interpretirajući, a mnoga od njih su mu upravo i posvećena. Repertoar se i dalje proširuje u vidu saradnje sa drugim muzičkim ansamblima Muzičke produkcije, obogaćujući bogatu zbirku Zvučnog arhiva novim, interpretativno osavremenjenim, snimcima.
Široki dijapazon umjetničkih stremljenja pozicionirao je Hor RTS kao renomirani horski ansambl prepoznatljivog zvuka i izvođačkog ugleda.

Maestro Bojan Suđić, najistaknutije dirigentsko ime u srpskoj muzici današnjice, već više od jedne decenije, od 2006. godine, nalazi se na mjestu umjetničkog direktora Muzičke produkcije RTS i šefa-dirigenta renomiranih ansambala – Simfonijskog orkestra RTS i Hora RTS. Iste godine postao je i profesor dirigovanja na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu i šef-dirigent Simfonijskog orkestra ove institucije.
Umjetničku aktivnost započeo je sa 19 godina, izgrađujući se na izuzetno složenom i bogatom repertoaru simfonijske, horske, operske i baletske muzike. Danas je prepoznatljiv i po koncertima na kojima je na sceni okupio preko petsto izvođača, u izvođenju Osme simfonije Gustava Malera, Berliozovog i Verdijeog Rekvijema, Orfove Karmine Burane i drugih djela, kao i po koncertima koje je održao pred izuzetno velikim auditorijumom od više hiljada ljudi, čiji je cilj da se umjetnička muzika približi široj publici.
Maestro Suđić posebno je posvećen promociji savremene muzike. Dirigovao je premijerna izvođenja brojnih djela domaćih i svjetskih kompozitora, od kojih su mu mnoga bila i posvećena. Posebno je okrenut promociji najboljih mladih umjetnika, dajući im značajno mjesto u okviru koncertnih sezona ansambala Muzičke produkcije.
Od pobjede na Jugoslovenskom takmičenju u Zagrebu (kasnije takmičenju „Lovro fon Matačić“), 1989. godine, profesionalna karijera maestra Bojana Suđića proširuje se na Evropu i Latinsku Ameriku, gdje je ostvario saradnju sa preko pedeset orkestara i preko deset horova. Pored Helsinške i Novosibirske filharmonije, Simfonijskih orkestara iz Odenzea, Turkua, Klagenfurta, Helsinške opere i mnogih drugih eminentnih ansambala, Suđić je već deset godina stalni gost dirigent Crnogorskog simfonijskog orkestra i „OFUNAM“-a iz Meksika.
Tokom pet godina djelovao je kao rezidencijalni dirigent Kraljevske opere u Stokholmu, gdje je dirigovao više od 150 predstava. U karijeri bilježi i zvanja šefa-dirigenta i generalnog muzičkog direktora Opere Narodnog pozorišta u Beogradu, kao i stalnog gosta-dirigenta Beogradske filharmonije. Od naredne sezone, 2018/19, maestro Bojan Suđić postaće glavni gost dirigent „UNIMI“ orkestra iz Milana.
Sarađivao je sa najistaknutijim svjetskim umjetnicima, među kojima su Maksim Vengerov, Vadim Rjepin, Nejdžel Kenedi, Ivo Pogorelić, Denis Macujev, Nikolaj Luganski, Mišel Berof, Šlomo Minc, Emanuel Pai, Željko Lučić i drugi.
Domaća stručna kritika definisala ga je kao „Vodeće dirigentsko ime u srpskoj muzici“ (Sonja Marinković, Beograd), a jedan od kritičara iz inostranstva između ostalog je istakao: „On je prirodni talenat sa izuzetnim stilom i sa jednom od najljepših tehnika koje sam ikada vidio“ (Mats Liljeros „Huvudstadsbladet“, Helsinki).

Predstava "Da bar nisam žensko" u režiji Vladana Đurkovića
2019-04-20 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Muzičko opersko teatarska organizacija (MOTO)
Nina Džuver
„Da bar nisam žensko“

Režija: Vladan Đurković
Igraju: Milica Stefanović i Vaja Dujović
Trajanje predstave: 60 minuta

O predstavi:
Priča komada „Da bar nisam žensko“, nastalog po istinitim događajima, prikazuje mladu migrantkinju iz Avganistana Zahru u njenom bijegu ka Evropi.
Kroz dva toka radnje pratimo Zahrinu borbu na granici sa krijumčarkom Rahom i paralelno njenu borbu sa nemilosrdnim imigracionim sistemom koji predstavlja službenica Fatima.
Sve tri žene su tragički junaci, a Zahra je ona koja će pokušati da prekine začarani krug nasilja i zlostavljanja žena koji su, nažalost, svojstveni savremenom dobu.

O piscu:
Nina Džuver je diplomirala dramaturgiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Usavršavala se u Berlinu gdje je pohađala filmsku školu „Met Film School“. U beogradskim pozorištima trenutno su na repertoaru njeni komadi: „Pu spas za sve nas“monodrama o Dijani Budisavljević, „Druga strana normalnosti“, „JuliJA“i drugi. Džuver je jedna od scenarista popularne TV serije „Istine i lazi“.

O reditelju:
Vladan Đurkovic je umjetnički direktor Omladinskog pozorišta DADOV. Diplomirao je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, a usavršavao se u Sjedinjenim Američkim Državama kao stipendista Kongresa. Do sada je režirao preko trideset naslova domaćih i stranih autora.Pored rediteljskog angažmana u pozorištima, proteklih godina radio je i kao izvršni producent i umjetnički direktor različitih festivala i manifestacija (BEMUS, BELEF, Dani Beograda, Međunarodni dan džeza…).

Milica Stefanović – Zahra
Milica Stefanović je glumica, honorarni saradnik Bitef teatra i član francuske plesne trupe – „Amezon“. U Fondaciji „Hartefakt“iz Beograda radila je kao producent i glumica u projektima Fonda. Jedan je od osnivača pozorišne produkcije ,,Leatarmaher“. Diplomirala je glumu na Akademiji umetnosti u Beogradu, a pohađala je i brojne radionice među kojima se izdvaja dugogodišnji rad sa Skotom Fildingom i učešće u programu Venecijanskog bijenala.
Ostvarila je uloge u sljedećim filmovima i serijama: „Asimetrija-tri teritorije“, „Sunce na licu“, „Tranzicija“, „Ljubav dolazi kasnije“, „Jutro će promeniti sve“.
O Zahri:
„Razmišljajući o Zahri stalno sam imala na umu, kakvim god da je ekstremnim okolnostima bila izložena, odustajanje nije bila opcija za nju“ – Milica Stefanović

Vaja Dujović – Fatima, Raha
Vaja Dujović je pozorišna i filmska glumica. Završila je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Honorarno je angažovana u nekoliko beogradskih pozorišta, a zapažene uloge je ostvarila i na filmu i televiziji. Debitovala je u filmu „Branio sam Mladu Bosnu“ nakon čega suuslijedile serije „Jedne letnje noći“, „Santa Maria della Salute“, „Lud zbunjen normalan“, „Državni sluzbenik“ itd.
O Fatimi i Rahi:
„U pristupu likovima koje tumačim, bilo mi je bitno da približim publici problem tih žena, da budeći empatiju prepoznaju univerzalnost jedne intimne priče koja se na prvi pogled može učiniti dalekom“ – Vaja Dujović

Koncert: DŽEZ ANSAMBL DRŽAVNOG UNIVERZITETA U SAN DIJEGU
2019-04-04 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Državni Univerzitet u San Dijegu ima jedan od vodećih programa za džez studije u Sjedinjenim Državama i redovno privlači najbolje talente iz SAD i inostranstva. Program nudi diplomske i postdiplomske studije pod mentorstvom tri redovna profesora: Bila Jegera (Bill Yeager), Ričarda Tompsona (Richard Thompson), i Karla Sukupa (Karl Soukup).
Odsjek za džez studije ovog univerziteta je nedavno objavio svoj novi CD pod nazivom “Thought Trains” za izdavača “ACM Records” i dobio nominaciju za nagradu “Grammy”. Još četiri CD-a u produkciji ovog džez odsjeka, dobili su izvrsne kritike. Album “Don’t Make Noise” za itdavača “Discovery Records” je takođe nominovan za nagradu “Grammy”, a “Live at Montreux”, sa legendarnim džez trubačem Klarkom Terijem (Clark Terry) bilježi nastup i TV emisiju na pozatom “Swiss Jazz Festivalu”. Evropska štampa je objavila između ostalog: “Najljepši trenutak večeri došao je kada je veličanstvena, čvrsta swing svirka benda Državnog Univerziteta u San Dijegu pratila jednog od majstora trube i flugelhorna”.
Ostali CD-ovi uključuju “Three Steps Ahead” i “Where’s My Hasenpfeffe?” u izdanju “Seabreeze Vista Records”.
Džez ansambl Državnog Univerziteta u San Dijegu je nedavno bio predstavljen na Međunarodnom džez festivalu na Havajima, festivalima Ensenada, Coronado Jazz, džez konvencijama Međunarodne asocijacije džez edukatora (IAJE), Udruženja za muzičko obrazovanje u Koloradu (CMEA), Kalifornijskog džez udruženja (CAJ), kao i Kalifornijskog instituta za očuvanje džeza (CIPJ).; nastupao je sa legendarnim džez muzičarima kao što su: George Shearing, Dizzy Gillespie, Diane Schuur, Rob Mc Cornell, Pete Christilieb, Bobby Shew, Lanny Morgan, Mundell Lowe, Don Menza, Marv Stamm, Bud Shank, Gabe Baltizar, Tiger Okoshi, Gary Foster, Kim Richmond, George Roberts, Holly Hofmann, Ernie Watts, Dave Friesen, Ed Shaughnessey, James Moody i Barney Kessel.
Kao pobjednici Nacionalnog takmičenja džez koledža, Džez ansambl Državnog Univerziteta u San Dijegu je pozvan da nastupi u “Epcot Centru” u Orlandu, Florida, sa velikanima džeza Vintonom Marsailsom (Wynton Marsalis), Petom Fontejnom (Pete Fountain) i Louie Bellson (Lujem Belsonom). Ovaj ansambl je nastupao na turnejama u SAD, Evropi, Tajvanu, Boliviji, Kosta Rici i Meksiku.

Bill Yeager ima raznovrsno muzičko iskustvo i znanje, kao izvođač-trombonista, kompozitor, aranžer i edukator. Profesor je muzike i direktor džez studija na Državnom Univerzitetu u San Dijegu (SDSU) i poznati studijski muzičar, koji je svirao i snimio na stotine ploča, filmova, TV emisija i reklama. Koledž za profesionalne studije i lijepe umjetnosti (PSFA) mu je dodijelio nagradu „Monty Award“ za izvanrednog profesora u školskoj sezoni 2016-2017. Kao izuzetan muzičar koji je doprinio džezu primljen je u “California Alliance for Jazz Hall of Fame” 2017. godine. Iste godine bio je pozvan od strane njemačke vlade da predstavlja Sjedinjene Američke Države u okviru programa posjete “Njemačka džez muzička scena” (Jazz aus Deutschland).
Nastupao sa mnogim slavnim umjetnicima, kao što su: Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Toni Bennett, Sarah Vaughn, Doc Severinsen, Mel Torme, Natalie Cole i Dizzi Gillespie idr. Njegove turneje su obuhvatale brojne koncerte u Evropi, Rusiji, Jermeniji, Japanu, Tajlandu, Boliviji i Meksiku, kao i brojne gradove širom SAD-a i Kanade. Svirao je na stotinama filmova kao što su “Roki” filmovi, TV emisije među kojima “Bob Hope” i “Havaii Five-O”, i pločama Reja Čarlsa (Ray Charles).
Prije dolaska u San Dijego, profesor Yeager je bio osnivač i direktor visoko cijenjenih Džez studija u Los Anđelesu, gdje je snimio tri vrlo uspješna albuma i dobio nominaciju za prestižnu muzičku nagradu “Grammy”. Bill je svirao u praktično svakom velikom bendu na području Los Anđelesa i San Dijega, uključujući dugogodišnju saradnju sa čuvenim bubnjarem Lujem Belsonom (Louie Bellson) i poznatim američkim motivacionim predavačem, autorom i radio DJ-om, bivšim političarem Lesom Braunom (Leslie Calvin “Les” Brown).
Od dolaska na državni Univerzitet u San Dijegu, izgradio je jedan od najvećih i cijenjenih džez programa u Kaliforniji. Njegov reprezentativni džez ansambl u okviru Državnog Univerziteta u San Dijegu (SDSU Jazz Ensemble), osvojio je mnoge prve nagrade na takmičenjima među kojima se izdvaja pobjeda na Nacionalnom studentskom takmičenju džeza u Orlandu (Florida). Ovaj studentski ansambl je predvodio na uglednim međunarodnim festivalima džeza u Montereju (Monterey Jazz Festival), na Havajima (Havaii International Jazz Festival), Ensenada Jazz Festival u Meksiku, North Sea Jazz Festival u Holandiji, Montreux Jazz Festival i Lido Bien Jazz Festival u Švajcarskoj. Njegove grupe su nastupale širom SAD-a, Evrope, Tajvana, Bolivije i Meksika.
Entuzijazam Billa Yeagera, njegova muzička ekspertiza i ljubav prema džezu učinili su ga traženim predavačem i izvođačem na fakultetskim i srednjoškolskim festivalima širom zemlje. Vodio je mnoge bendove, a član je ansambla “Westwind Brass”, jednog od vrhunskih kvinteta u SAD-u. Prof. Yeager je diplomirao i magistrirao na Univerzitetu u Sjevernom Teksasu, gdje je bio vodeći trombonista u poznatom ansamblu “One O’Clock Lab Band”.
Kristin Korb je jedna od onih umjetnica uz čiji kristalni glas zaboravite da istovremeno svira i kontrabas. Predavala je na Univerzitetu Južne Kalifornije gdje je bila koordinator za vokalne studije, Univerzitetu Azuza Pacific u Kaliforniji, višoj školi Grossmont, a bila je i direktorica džez studija na Centralnom univerzitetu Vašington. Kao predsjednica Međunarodnog udruženja basista (ISB), Korb je bila umjetnička direktorica ISB konvencije u Ročesteru za 2013. godinu. Objavila je osam albuma, i nastupa širom svijeta; sarađivala je sa džez umjetnicima kao što su: Llew Matthews, Kim Richmond, Pete Christlieb, Jeff Hamilton, Alex Riel i Jan Lundgren. Svestrana američka umjetnica je inspirisana romantikom i plesom u džez muzici, koja bude osjećanja ljubavi i optimizma.
Kristin Korb je stekla diplomu muzičkog obrazovanja na koledžu Istočna Montana i magistrirala klasične izvođačke studije kontrabasa na Univerzitetu u San Diegu. Tokom studija njen profesor, Bertram Turetski (Bertram Turetzky) ju je inspirisao da pjeva i svira u isto vrijeme. Studirala je i sa Rejom Braunom (Ray Brown) sa kojim je snimila i svoj debitantski album 1996. godine.

Književno veče: ELVEDIN NEZIROVIĆ, Mostar (BiH)
2019-03-28 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Elvedin Nezirović, pisac i novinar rođen je u Mostaru 1976. godine. Školovao se u rodnom gradu, gdje je završio Pedagošku akademiju, Odsjek za bosanski jezik i književnost i Fakultet humanističkih nauka, Odsjek za engleski jezik i književnost.
Do sada je objavio nekoliko knjiga poezije i to: „Propovijedanje bluesa“ (“Vrijeme”, Zenica, 2018.), “Zvijer iz hotelske sobe” (“Liber”, Beograd, 2009.),„Bezdan“ (Društvo pisaca BiH, podružnica HNK, Mostar, 2002.), roman pod nazivom “Boja zemlje” u izdanju “Lagune” 2016., sabrane priče “Toliko o tome” (“Dobra knjiga”, Sarajevo, 2013.) i zbornik tekstova, eseja i kolumni “Deblokada grada” (“Centar za kritičko mišljenje” i portal “tačno.net”, Mostar 2018.).
Nezirović je dobitnik više književnih nagrada i priznanja: nagrada Centra za mir i multietničku saradnju Mostar – “Mimar mira”, za ukupan doprinos izgradnji mira, suživota i međunacionalnog povjerenja u poslijeratnom periodu (2017), druga nagrada “Musa Ćazim Ćatić” za najbolju pjesmu (2015), nagrada “Esad Eso Sadiković” za najbolju kratku priču (2013), nagrada izdavačke kuće “Laguna” za najbolju kratku priču (2011) i treća nagrada “Zija Dizdarević” za najbolju kratku priču (2009).
Aktivni je kolumnista portala tacno.net na kojem redovno analizira aktuelne probleme u kulturi i društvu. Član je Društva pisaca BiH i P.E.N. centra BiH.

Izložba "FLAME" Autorka: Jelena Vušurović
2019-03-21 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Jelena Vušurović je rođena 12. januara 1983. godine. Nakon osnovnih studija grafike na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju upisuje i specijalističke studije (smjer slikarstvo) koje je završila 2018. godine.
Do sada je izlagala je na velikom broju grupnih izložbi u zemlji i u regionu: „Studentska izložba“, Centar Savremene umjetnosti, (Podgorica,2018), „Studentska izložba“, Kulturno- sportski centar,(Podgorica, 2017), „Međunarodni dani studenata“ (Cetinje, 2017), „Dah prošlosti u jednom danu“ Kulturno ljeto, (Cetinje, 2017), Humanitarna izložba, Udruženje studenata (Podgorica, 2016), Internacionalna kolonija „Kvardaci“, (Makedonija, 2015), „Međunarodna izložba studenata FLU“, galerija „Miodrag Dado Đurić“ (Cetinje, 2015), „Proljećno slikarstvo“, Dom kulture (Bijelo Polje, 2013), „Dan žena“, Udruženje žena (Cetinje, 2012) i „Bjelopoljski slikari“, Dom kulture (Bijelo Polje, 2010).
Pored kolektivnih, Vušurovićeva je ostvarila dvije samostalne izložbe i to: „Acta non verba“ , (Budva, 2016) i „Žena“, Sportski centar (Cetinje, 2010).
Članica je Udruženja studenata Akademija, Udruženja žena i Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Pored toga radi i kao koordinatorka dječijih maskenbala, dječijih umjetničkih radionica i humantarnih izložbi.

Koncert klasične muzike: ANA VUKAZIĆ, klavir
2019-03-14 20:00 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1.S. Rachmaninov: Muzički moment op. 16, br. 5

2.L. van Beethoven: Sonata op. 32, br. 2, III stav

3.R. Schumann: Leptiri, op. 2

4.F. Chopin: Skerco, op. 20, br. 1

5.Aleksandar Basarab: Fantazija na temu “Još ne sviće rujna zora”.

Ana Vukazić rođena je 1985. godine u Baru gdje je završila nižu muzičku školu „Petar II Petrović Njegoš“. Srednje muzičko obrazovanje stekla je u Kotoru u klasi prof. Jelke Filipović nakon čega 2004. godine upisuje studije klavira na Fakultetu umetnosti u Prištini sa privremenim sjedištem u Zvečanu, u klasi mr Aleksandre Trajković. Diplomirala je 2009. godine sa ocjenom 10, a kao student koji se istakao svojim prosjekom bila je proglašena i za studenta generacije. Nakon diplomiranja, nastavlja svoje usavršavanje i upisuje specijalističke studije na Fakultetu umetnosti u Beogradu u klasi mr Tijane Humo.
Tokom studija je ostvarila veći broj nastupa kao solista, klavirski saradnik i član kamernih sastava. Održala je tri veoma zapažena solistička koncerta u Galeriji Fakulteta umetnosti u Zvečanu 2007, 2008. i 2009. godine.
Kao klavirski saradnik učestvovala je na raznim kulturno-umjetničkim manifestacijama u Crnoj Gori i van nje. Među brojnim nastupima, najviše ističe one u Hrvatskom glazbenom zavodu (Zagreb) i Prešernovom pozorištu u Kranju (Slovenija).
Do sada je ostvarila i veliki broj solističkih koncerata od kojih se izdvajajunastup na „Barskom ljetopisu“ 2013. godine, zatim koncert u „Artget“ galeriji u Beogradu i koncert u „Zetskom domu“. Na poziv CollegeChurch, Wheaton –Čikago, 2017. godine, održala je i solistički koncert u Americi.
Od 2009. godineradi kao profesorica klavira i korepeticije u Školi za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, i kao pedagogsa svojim učenicima osvojila je preko 30 nagrada, od toga 12 prvih, na raznim pijanističkim takmičenjima uCrnoj Gori, Srbiji, Italiji i Francuskoj.

Predstava "SEVEROISTOK" Bitef teatra i Beoart-a
2019-03-07 20:00 | Dvorac kralja Nikole
BITEF” TEATAR I “BEOART”
Torsten Buhštajner
“SEVEROISTOK”
Režija: Jana Maričić
Prevod: Milica Perić
Scena: Jasmina Holbus
Kostim: Adrijana Pajić
Kompozicije: Božidar Obradinović
Prevod: Milica Perić
Foto: Nenad Šugić
Igraju: Katarina Žutić, Jovana Gavrilović, Milica Janevski
O predstavi:
Komad je nastao po istinitim svedočenjima preživelih u talačkoj krizi u Moskvi 2002. godine, kada je grupa čečenskih terorista upala u jedno pozorište i zahtevala da Rusi povuku svoje trupe iz mesta Groznog.
Čečenka, Ruskinja iz publike i Letonka koja je spasavala žrtve, iznose svoja potresna sećanja i ponovo ih proživljavaju.
Ove priče kreiramo suptilnim pozorišnim jezikom, insistirajući na istinitosti i tananosti ljudskih osećanja, a ne na političkom kontekstu događaja. Terorizam je suviše važna i prisutna pojava da bismo ga samo površno osuđivali – mi priznajemo njegovu prisutnost na celoj planeti i bavimo se složenim mehanizmima straha.

Riječ rediteljke:
TERORIZAM I POZORIŠTE
Trinaest meseci nakon Jedanaestog septembra, na suprotnoj strani planete, odigrao se još jedan spektakularni teroristički napad. Grupa čečenskih fundamentalista upala je u moskovsko pozorište „Dubrovka“ i prekinula izvođenje ruskog nacionalnog mjuzikla “Nordost“ zatočivši pritom 850 talaca. Oko 40 do zuba naoružanih muškaraca i žena dalo je rok od nedelju dana ruskoj vladi da povuče svoje snage iz Groznog i okonča Drugi čečenski rat, pre nego što počnu da pucaju u taoce ili aktiviraju bombe kojima su opasani. Ni ne razmotrivši ovaj zahtev, ruske vojne i policijske snage su četvrtog dana talačke krize pustile nervni gas (do danas nerazjašnjenog sastava) u pozorišnu salu i uspavale većinu prisutnih. Nekoliko terorista je uspelo da pobegne, a ukupan broj žrtava je 170. Osim putem brojnih medija, predsednik Putin obratio se građanima i preko bilborda na kojima je nekoliko nedelja stajalo: ,,Nismo uspeli sve da spasemo. Oprostite nam. Sećanje na žrtve treba da nas ujedini.”
Jedan od pozorišnih komada nastalih po motivima ovog događaja je “Nordost” Torstena Buhštajnera. Tri žene – Čečenka, Ruskinja iz publike i Letonka, koja je u svojstvu lekarke ušla u salu na intervenciju, govore o tom događaju nekoliko meseci nakon što su ga preživele. No, ovo nije rašomonska struktura u kojoj različiti akteri imaju različite lične istine, već sklop individualnih doživljaja koji se sliva u jednu, zajedničku istinu: nepodnošljivi bol zbog gubitka najbližih, koji svoj izlaz nalazi u mržnji prema drugome.
Budući da je istina vrhunski zahtev fenomenologije, može se reći da je “Nordost” sklop čulnih i mentalnih fenomena, doživljaja “sveta” njegovih likova, što je tipično za pozorište Stanislavskog. Ipak, Buhštajner kreira replike po dokumentarističkoj građi, dakle objektivni “svet po sebi” suočava sa drastičnim pozicijama u koje smešta svoje likove. Tako ovaj tekst sadrži izvesnu vitalnost očitanu u njegovoj otvorenosti da bude promenjen, ali i da izvrši promenu na drugog u kontekstu heterogenih subjekata koji međusobno utiču jedni na druge. Dakle, ne može se reći da je umetnost glumca da rekreira proživljeno dovoljan put u rediteljskom tretmanu “Nordost-a”. Snaga traumatičnog iskustva učešća u terorističkom činu izmiče kognitivnim mehanizmima autora i stavlja pred njega zahtev za zaigranim uspostavljanjem situacija u kojima se oslobađa – afekt.
…
Dominantna, a ipak ekstremna reakcija na savremeni terorizam je utapanje u politički diskurs o nepoznatim i užasnim opasnostima koja prete iz inostranstva, o histeriji od masovnog uništenja, o nakaradnom konstruktu “rat protiv terora”, i o “odbrani našeg načina života” od stranih neprijatelja i njihovih terorističkih agenata. Takav diskurs ne ide u prilog suštinskoj borbi protiv terorizma, već naprosto prestravljuje građane. A prestravljenost i izazivanje panike je upravo i cilj terorista. Njihov politički cilj nije ubijanje ljudi, već publicitet koji im ubijanja obezbeđuju i koji potom demorališe ljude… Teroristički napadi se neće pretvoriti u rat, oni se pre mogu tretirati kao problem javnog reda i mira. Stvarna opasnost terorizma leži u nesagledivom strahu, koji vlasti i dominantni mediji samo potpiruju.
Na pozorištu kao inferiornom mediju je zato da preuzme drugačiju ulogu. Ustuknuvši pred televizijom, filmom i digitalnim medijima, gde je sve teatralizovano do krajnjih granica, pozorište postmoderne je uspostavilo izvesnu emocionalnu distancu u odnosu na događaje – ironičan odnos prema savremenosti i generalni pesimizam prema mogućnosti bilo kakve društvene promene. Međutim, biti ironičan prema globalnom strahu od terorizma čini se gotovo nemogućim. Pre svega, tako nešto bi bilo nekorektno (i to ne u pozitivnom smislu koji podrazumeva umetničku hrabrost), a zatim lažno i neuverljivo, s obzirom na relativno mladi život ove nove vrste straha na Zapadu. Jedan od mogućih puteva straha je put razumevanja i saosećanja sa pojedinačnim subjektima. To nije beslovesni aktivizam kao govor u ime drugog, kao ni malograđansko sažaljenje nad stranim i dalekim pojavama. Postaviti gledaoca pred problem da uspostavi neki odnos prema onome što se događa u njegovoj prisutnosti kada više nema sigurnog odmaka, ne sugerisati mu prirodu i sadržaj tog odnosa, već ga suočiti sa afektom, može biti novi put savremenog pozorišta.
…
U tom smislu, odnos između ovih žena, koje su mogle da ostanu na suprotnim stranama u nedogled raspirujući mržnju prema Drugome, transformiše se i stavlja ih u isto polje. Dve preživele žrtve terorizma dobijaju šansu za uspostavljanje novog odnosa. Buhštajner time ne sugeriše utopistički ishod, niti uspostavlja viktimalnu ideologiju kao novo polje sigurnosti; on otvara vrata beskonačnom broju mogućih narativa koje ne možemo da predvidimo iz pozicija dosadašnjeg iskustva.
Zato je, u širem kontekstu, važno ne svoditi afekt na isključivo utrobne procese glumaca ili nevidljive talase koji struje između likova, već uočiti njegovu moć da transformiše fiziološke, psihološke, autobiografske i društvene odnose između ljudi. A tako možda i upiše neko novo značenje onome što danas prepoznajemo kao – strah.
Jana Maričić

Riječ kritike:
Tema savremene drame „Severoistok“ Torstena Buhštajnera, čije su akterke takođe isključivo žene, sa druge strane je prodorno aktuelna. Komad ima dokumentarističku osnovu – bavi se događajima koji su se odigrali 2002. godine, u moskovskom pozorištu Dubrovka. Da podsetimo, grupa naoružanih Čečena je tada upala na izvođenje mjuzikla „Severoistok“ i za taoce uzela gledaoce i učesnike predstave. Buhštajnerovu dramu čine uglavnom monološke, fragmentarne i lične ispovesti tri žene koje su bile te večeri u pozorištu, Ruskinje, Letonke i Čečenke. Iz različitih uglova se pripovedaju užasi rata i terorizma, bolne posledice neprekidnih lanaca činjenja nasilja, potpuni gubitak dostojanstva. Ipak, tekstu fali univerzalnijeg tumačenja problema terorizma, na primer filozofskog sagledavanja političkih mehanizama, koji bi mu dali višeslojnost. U ovom obliku se on uglavnom svodi na izazivanje emotivne reakcije gledalaca povodom krvorpolića i bezumlja rata.
Rediteljka Jana Maričić jasno vodi scensku radnju. Pred nama se nižu dramatični prizori, izgrađeni na spoju snažne igre glumica, upečatljivih sukoba između svetla i mraka, i uznemirujućih minimalističkih zvukova (kompozicija Božidar Obradinović). Scena je svedeno, stilizovano i elegantno dizajnirana. Par stolica, neonska svetla i prozirna platna u pozadini, iza kojih se akterke avetinjski pojavljuju, označavaju prostor dešavanja radnje, konkretan, ali i univerzalan (scena Jasmina Holbus, kostim Adrijana Pajić). Predstava je upečatljiva u pogledu transfera doživljaja ratnih užasa.
Glumice Katarina Žutić (Ruskinja), Milica Janevski (Letonka) i Jovana Gavrilović (Čečenka) su psihološki verodostojno oživele različite strane patnji žrtava rata. Izazvale su osećanja muke i teskobe, povodom beskrajnih posledica zverstava počinjenih na bojnim poljima. Imajući u vidu situaciju na polju globalne politike, antiratne teme u pozorištu su alarmantno važne. Očigledna je potreba za stalnim podsećanjem na posledice destruktivnih politika u čijoj osnovi se nalaze finansijski interesi, a ne ideološka uverenja koja se formalno nameću. Neophodno je neprestano isticanje da u ratovima nema pobednika, istorija ratovanja je ostavljala za sobom samo gubitnike.
Ana Tasić

Književno veče: ALEKSANDAR ĐURIČIĆ "ČUVARKUĆE- UDOVICE PISACA"
2019-02-28 20:00 | Dvorac kralja Nikole
O autoru:
Aleksandar Đuričić rođen je prohladnog podgoričkog jutra, 18. novembra 1972. godine. Nažalost, samo u jednom primerku. Svet u kom bi manje ljudi slušalo samo sebe, a više one oko sebe, verovatno bi bio mesto koje nismo zaslužili.
U svojoj frenetičnoj potrazi za sveobuhvatnom istinom, a to je poriv koji je pokazivao od malih nogu, Đuričić je studirao nekoliko fakulteta. Ipak, u svakoj nauci, studiji i istraživanju imao je mnogo više pitanja nego što je bilo ponuđenih odgovora, pa su se novinarstvo, a kasnije i dokumentarna književnost, pokazali kao njegov jedini moguć put kroz život.
Kao novinar i urednik, radio je u brojnim tiražnim i uticajnim izdanjima, a njegov književni prvenac, „Posle fajronta – Knjiga o Paji”, romansirana biografija Pavla Vuisić, rasprodata je u enormnom tiražu.
Najveći pisci oduvek su govorili da umeće pisanja nije umeće izmišljanja ili pukog ređanja reči, već umeće gledanja i slušanja sveta oko sebe. U potpunosti se uklapajući u ovaj kroj, Đuričić čak ni kao osvedočeni ljubitelj kafanskog života Beograda, boem u čijem vrednosnom sistemu zadovoljstvo ne sme da ispašta zbog posla, nikad ne drži banku. On na karirani stolnjak između čaša i pepeljara pred pripitu ekipu uvek baca nova pitanja. Čak i kao gostujući predavač u raznim školama novinarstva, svoja predavanja nikad nije koncipirao kao izlaganja, već kao zbirku pitanja na koju studenti treba da daju sopstveni odgovor.
Gledajući i slušajući, tokom profesionalne karijere i života saznao je mnogo toga. Skoro sve o živima. A onda i o mrtvima. Nakon mrtvih, na red su došli besmrtni, o čemu i jeste reč u ovoj knjizi.

Riječ kritike:
„ Ovo je knjiga o intimi, o bekstvu od takozvanog kolektivnog zanosa, o samoći. „Čuvarkuće” otkrivaju daleko više a svakako ubedljivije od naših socioloških i kulturoloških studija. Ova sveska živosti i ezoterije privatnosti itekako pogađa u sridu.
Aleksandar Đuričić je krenuo na putovanje, koje je, vidi se to jasno, iznenađivalo i njega samog. Čini se da je baš to najuzbudljivije: autor se i sam radovao, lutao, svašta mu se dešavalo. Putovanje do adresa uvaženih udovica nije bez zamki. To grumenje uspomena (na Borislava Pekića, Mirka Kovača, Pavića, Kapora, Miku Oklopa, Đorđa Lebovića, Libera Markonija, Petru Krdua, Oskara Daviča i Luleta Isakovića) ostaje kao najvažnija akvizicija.
Đuričićeve udovice nemaju meštrovićevog osećanja mermernog spokoja. Baš naprotiv, kao po pravilu, one svoj fajterski duh shvataju kao ostavštinu za budućnost. Njihovo neodustajanje je svakako dirljivo, naboj plemenito usplahiren.
Ovo štivo ne veruje osobito međama žanrova. Autor jeste i ostaje odlično obavešten savremenik, a sa druge strane, kadkad tinejdžerski bezbrižno nastoji da nas namami na još i još jednu pomisao i osmeh. Đuričić posreduje ali u našu korist. Njegova otvorenost nije nepozata, a ovde se unekoliko pokazao kao insajder bez straha, naoko nezavođen, bestidan, jer je pre svega slobodan.
Ova knjiga je neminovnost, koja nam se talentovano desila. Neočikavano naizgled, kao sve istinite, pronađene stvari. Ima iznenađenja. Ima neočekivanih napomena o bivšim prijateljima, o palanačkom mentalitetu. Knjiga bez konvertita, knjiga o mahnitosti, ali i disciplini mašte pisaca bez kojih ne umem da zamislim naše književne ukrštene reči.”
Draško Ređep

Džez koncert: "Alex & the Fergusons" orkestar
2019-02-21 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Poznati beogradski džez sastav, „Alex & the Fergusons“ orkestar nastupiće u četvrtak, 21. februara, u sali Doma kulture, kao dio internacionalne muzičke selekcije Zimske scene „Ljetopisa“.
„Alex & the Fergusons“ postoji već skoro deceniju na beogradskoj džez sceni uz, za sada, jedno izuzetno uspješno CD izdanje i mnogo nastupa na džez festivalima širom regiona.

Ovaj sedmočlani sastav koji čine Aleksandra Bijelić Aleksijević (vokal), Ivan Aleksijević ( klavir), Milan Pavković (bass), Miloš Grbatinić ( bubnjevi), Marko Đorđević ( truba), Kristijan Mlačak (saksofon) i čuveni Dragoslav Freddie Stanisavljević (truba) premijerno se, u proširenom sastavu, predstavlja na Zimskoj sceni „Barskog ljetopisa“ .
Za tu priliku, pripremljen je reperotar koji obuhvata svjetske džez, soul i r&b kompozicije u potpuno novom aranžmanu što ujedno, na najbolji način, predstavlja umjetnički izraz solista ovog ansambla uz maestralni vokal Aleksandre Bijelić Aleksijević.

Koncert: "ANTIVARI POP-ROCK NIGHT"
2019-02-14 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Vokalno-instrumentalni sastav “Antivari” koji čine barski kamerni hor “Antivari musica”, pod dirigentskom palicom mr Mira Kruščića i rock bend uz pratnju istaknutih solista predstaviće, po prvi put u Baru, repertoar evergreen pjesama domaće i strane pop i rock muzike.
Tokom cjelovečernjeg koncerta koji počinje u 20h, sastav će izvesti neke od najpoznatijih pjesama “Bijelog dugmeta”, “Riblje čorbe”, “Bajage i instruktora”, “EKV-a”, grupe “Queen” kao i pjesme poznatih pop izvođača.

Predstava "Crvena" režija: Danilo Marunović
2019-02-07 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
“Grad teatar” Budva
Džon Logan
“Crvena”
Režija: Danilo Marunović
Scenograf: Dimitrije Popović
Kostimograf: Andrijana Pajić
Dramatizacija i izbor muzike: Danilo Marunović
Uloge tumače: Branislav Lečić i Marko Grabež
O predstavi:
Duodrama „Crvena“ američkog pisca, scenariste i producenta Džona Logana, praizvedena 2009. godine, lucidna je, univerzalna, intelektualno izazovna i emotivna rasprava o različitim aspektima umjetnosti i umjetničkog stvaranja, ali i o opštijim temama traganja za smislom, prolaznosti, usamljenosti, smrti.

Protagonisti su slavni slikar apstraktnog ekspresionizma Mark Rotko, koji se u svom njujorškom ateljeu, krajem pedesetih godina prošlog vijeka, bori da balansira komercijalno zavodljivu narudžbu, sa svojim umjetničkim vizijama i beskompromisnim životnim uvjerenjima; i njegov mladi asistent Ken, koji Rotka postepeno suočava sa bolnim zabludama koje gaji i blijeđenjem značaja u dinamičnom svijetu umjetnosti. Iako je Ken predstavnik mlade, nadiruće generacije umjetnika, što tek pronalazi svoj glas i osvaja prostor, dok je Rotko na neminovnom zalasku, obojici je zajedničko suočavanje sa strahom – od beznačajnosti, ali i besmisla zbog nepomirivosti ideala i načela sa nužnom nemilosrdnom borbom za prostor vidljivost, koji jedino omogućava neophodnu komunikaciju publike sa djelom.

Kroz njihove strasne, sokratske debate tokom dvije godine rada na Rotkovim muralima naručenim za buržujski restoran „Četiri godišnja doba“, sveobuhvatno i višeperspektivno se pretresaju teme uloge, relevantnosti i evolucije umjetnosti, integriteta i ambicije umjetnika, distribucije, recepcije, komercijalizacije, odnosa umjetničkog stvaranja sa biografijom, ali i cjelokupnom tradicijom, itd.

Režija Danila Marunovića je svedena i decentna, značenjski i estetski precizna, što uz odličnu, psihološki uvjerljivu glumu Branislava Lečića i Marka Grabeža nenametljivo i podsticajno posreduje idejnu gustoću komada. Branislav Lečić prostudirano gradi lik Rotka, markantno i tečno utjelovljujući njegovu transformaciju od stava samouvjerenog, egoističnog, nedijalogičnog propovjednika neupitnih istina, do rastakanja toga oklopa i pokazivanja unutrašnje ranjivosti i straha.

Koncert: Darja Samofalova i Vasilije Basarab, klavir
2019-01-24 20:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1. Ludvig van Betoven: 2. Šopen
Sonata No. 8 in C minor, Op. 13 („Patetična“) Ballade no. 1 in G minor, Op. 23

I Grave. Allegro di molto e con brio
II Adagio cantabile 3. Šopen
III Rondo. Allegro Scherzo Op.20 No.1 in B minor

Darja Samofalova rođena je 1994. godineu Beogradu. Muzikom se bavi od svoje šeste godine kada upisuje Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi mr Maje Basarab. Srednju muzičku školu za talente„Andre Navarra“u Podgorici upisala je 2007. godine.
Na XVIII Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu iz zemalja Istočne Evrope.
Nakon završenog III razreda srednje muzičke škole, 2010. godine, upisuje Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu gdje je studirala u klasama prof.Ninoslava Živkovića i prof. Nataše Mitrović. Darja je dobitnica nagrade fonda „Slobodanka Milošević Savić“, za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Sa najboljim postignutim uspjehom završila je master i specijalističke studije.
Pored pomenutih, Samofalova je dobitnica brojnih drugih nagrada na republičkim i međunarodnim takmičenjima od kojih su najznačajnije: specijalna lira (Muzički festival mladih Crne Gore, 2003 i 2009); zlatna lira (Republičko takmičenje, 2005, 2007); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista (Šabac, 2005); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2010, 2013); I nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2015); II nagrada na XXI Međunarodnom takmičenju „Petar Konjović“ (Beograd, 2016); III nagrada na VI Međunarodnom takmičenju „Youth academy awards“ (Rimu, 2016); I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Sirmium Music Fest“ (Sremska Mitrovica, 2018).Prošle godine osvojila je i Laureat V Međunarodnog takmičenja u Smederevu.
U oktobru 2015. godine nastupila je u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti. U 2016. godini svirala je solističke koncerte u sali Srpskog kulturnog centra, u UK „Parobrod“, u muzičkoj školi „Kosta Manojlović“, Pozorišnom muzeju i u Centru lepih umetnosti „Guarnerius“.Tokom 2017. i 2018. godine nastupala je u Italijanskom kulturnom centru u Beogradu kao i u sali Baldini u Rimu.
Od septembra 2018. godine, Darja je redovan student doktorskih studija na Rosijskoj akademiji muzike „Gnesini“ u Moskvi u klasi profesora Sergeja Jevgenjeviča Senkova.

PROGRAM:
1. Franc List:
Petrarkin sonet 104, S. 161 ( iz „Années de pèlerinage II”)
2.Sergej Rahmanjinov: 3. Sergej Rahmanjinov:
Prelid Op. 32, No. 12 gis-mol Muzički momenat Op. 16, No. 4 e-mol

Vasilije Basarab rođen je 2004. u Baru. Završio je Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović- Njegoš“ u Baru u klasi mr Maje Basarab.
Ovaj izuzetno talentovani mladi umjetnik osvajač je mnogobrojnih nagrada na takmičenjima u zemlji i inostranstvu među kojima i dvije Specijalne i Zlatne lire na Državnim takmičenjima u Herceg Novom i Podgorici, Apsolutna nagrada na VI Međunarodnom takmičenju pijanista „Academy Award Giovani 2016“ u Rimu (Italija) iI i II nagrada na Međunarodnom takmičenju pijanista u Tivtu (2016. i 2018).
Od septembra 2018. godine, Vasilije je redovan učenik Umjetničke škole za osnovno i srednje muzičko obrazovanje za talente „Andre Navarra“u Podgorici.

Izložba: Jelena Iličković- Tomić, Jovana Vujanović i Tijana Vujović
2019-01-24 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Jelena Iličković- Tomić rođena je 1986. godine u Baru. Diplomirala je slikarstvo na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2012. godine u klasi prof. Branislava Sekulića.
Do sada je, pored samostalnih, izlagala i na brojnim kolektivnim izložbama od kojih se izdavajaju: kolektivna izložba barskih akademskih umjetnika (galerija “Velimir A. Leković”, Bar, 2018), Putevi umjetnosti ( Festival umjetnosti Virski, galerija “Velimir A. Leković”, Bar, 2016), Očuditi- začuditi (49. Zimski likovni salon, galerija “Josip bepo benković”, Herceg Novi, 2016), Umjetničko čitanje Njegoša (galerija “Velimir A. Leković”, Bar,2013), EX hibition (Biljarda, Cetinje, 2010) i druge. barskoj publici će se predstaviti ciklusom Zagrljaj.

Jovana Vujanović je rođena u Podgorici 1986. godine. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na studijskom programu grafika 2011. godine. Tokom naredne, 2012. Vujanović je studijski boravila u P: 142 rezidenciji za umjetnike u Berlinu
Dobitnica je Godišnje nagrade Fakulteta za slobodan crtež 2008. kao i nagrade za video 39. Crnogorskog likovnog salona „13. novembar“ 2017. godine.
Učestvovala je na brojnim međunarodnim i regionalnim kolektivnim izložbama i projektima. Pored toga, realizovala je i nekoliko samostalnih izložbi: Re-play (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Galerija “Centar”, Podgorica, 2018), Absence – Presence (JU Muzeji i galerije Podgorice, Moderna galerija, Podgorica, 2015) i Efemera (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Perjanički dom, Podgorica,2012). Publici će se, u Dvorcu kralja Nikole, predstaviti instalacijom La Fine.

Tijana Vujović je završila studije slikarstva na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Rajka Todorovića Todora 2009. godine, a već naredne postala je članica Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore.
Osim samostalnih izložbi Summer blues ( Perjanički dom, Podgorica, 2015) i Crteži i slike (galerija „Marko S. Gregović“, Petrovac, 2016) Vujović je izlagala i na više kolektivnih prezentacija u zemlji i regionu. Učestvovala je i na putujućoj izložbi Imago mundi organizovane 2016. godine . Dobitnica je nagrade za sliku Fakulteta likovnih umjetnosti sa Cetinja 2009. godine kao i nagrade na izložbi „Susreti“ u organizaciji Ekonomskog fakulteta u Podgorici.

Predstava "MRZIM ISTINU!" u režiji Olivera Frljića
2019-01-17 20:00 | Hotel “Korali” Sutomore
TEATAR & TD
“MRZIM ISTINU!”
Režija i koncept: Oliver Frljić
Uloge tumače: Ivana Roščić, Rakan Rushaidat, Filip Križan i Iva Visković

O predstavi:
24.aprila 1992. godine Oliver Frljić u svojoj šesnastoj godini napušta rodiiteljski dom. Ono što u tom trenutku izgleda kao kratkotrajno razdvjanje od porodice, postaće trajno stanje.
Slijede: godine izbjeglištva, prve studije, druge studije, zasnivanje vlastite porodice, zatim i treće studije, početak profesionalne pozorišne karijere, postepena afirmacija,nakon toga raspad porodice pa i ova predstava.
Ova predstava vraća nas u vrijeme prije 24. aprila 1992. godine.
Umjesto patetičnog prepričavanja jedne porodične istorije, predstava “Mrzim istinu!” daje nam uvid i raščlanjuje unutrašnje odnose unutar autorove porodice.
Svoj dramaturški temelj gradi na tenziji između različitih porodičnih dokumenata i autorovih svjedočanstava, te fikcionalnog statusa koji ovi dokumenti i svjedočanstva dobijaju u prostoru pozorišne reprezentacije.
U nastojanju da porodične epizode koje čine okosnicu Frljićeva teksta izvedu što vjerodostojnije, ansambl je početkom 2011. godine proveo mjesec dana s njegovom porodicom u Fort Worthu, u Texasu, u kojem trenutno žive.
Glumci su u mjesec dana, uz posmatranje njihove dnevne rutine, razgovora i neobavezna druženja, napravili i nekoliko proba kojima su prisustvovali Frljićevi roditelji i sestra. Probe su rezultirale dugim raspravama u kojima su roditelji i sestra pokušavali glumcima objasniti da to što oni pripremaju nije istina, da se stvari nisu dogodila tako, da nitko od njih nije rekao to i to, a da se neke stvari o kojima govore nisu uopće dogodile.
Glumci su ostali potreseni emotivnošću kojom su roditelji i sestra reagirali na probe, ali još više neautentičnošću teksta koji su trebali izvoditi.

Koncert: Darja Samofalova i Vasilije Basarab (klavir)
2019-01-10 20:00 | Dvorac kralja Nikole

Svetozar Savić- promocija romana "Narcizam smrti"
2018-12-27 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Svetozar Savić je rođen 1962. u Nikšiću. Dio mladosti proveo je u Novom Sadu, gdje je diplomirao na Poljoprivrednom fakultetu, i u Beogradu, gdje je magistrirao i na istom fakultetu odbranio doktorsku disertaciju na temu: Autohtone crnogorske sorte vinove loze, te stekao titulu doktora biotehničkih nauka. Naučni je saradnik, realizator brojnih projekata, fakultetski predavač i član odbora u Crnogorskoj akademiji nauka i umjetnosti (CANU). Dobitnik je Trinaestojulske nagrade u Crnoj Gori 2017. godine.
Na planu pisanog stvaralaštva, objavio je preko sto naučnih i popularno-stručnih radova u domaćim i stranim publikacijama, a potpisuje se i kao autor osam knjiga (naučnih monografija, stručnih knjiga i udžbenika), od kojih su dvije prevedene na ruski i engleski jezik, a jedna je ovjenčana međunarodnom nagradom u Parizu 2015. godine.
Pored ovoga, uspješno se bavi i beletristikom, odnosno lijepom književnošću. Prvo objavljeno književno djelo su mu kratke priče u formi romana, sa simboličnim naslovom Ljetopis jednog badanja. Drugi roman, naslovljen Vajar, inače publikovan 2015. godine u izdanju podgoričke IK „Obodsko slovo“ i beogradskog izdavača „Štampar Makarije“, naišao je na veoma dobar prijem kod čitalačke javnosti. Zvanična književna kritika ga ocjenjuje kao djelo visoke umjetničke vrijednosti, zbog čega je nominovan, u crnogorskoj selekciji, za regionalnu nagradu „Meša Selimović“. U knjizi Pasaži iz Bara 2, objavljena mu je poema Barski solilokvij.
Najnoviji roman Narcizam smrti objavljen je ove godine od strane Zavoda za udžbenike Crne Gore i Otvorenog kulturnog foruma (OKF).

Riječ kritike:
NARCIS U OGLEDALU EROSA I TANATOSA

„Od prije izvjesnog vremena zovem se Bernard Novak i nalazim se već nekoliko sati u avionu iznad Atlantika“…

„Novi roman Svetozara Savića tako dobro korespondira sa sopstvenim naslovom da svaku moguću analizu teksta valja početi i završiti baš na tom mjestu: kod značenja koja isijava fenomen narcizma smrti, među ogledalima koja reflektuju samozaljubljenost Tanatosa, ali pod uplivom edipalne sfere i erotskih konotacija. Ovo neizbježno vodi u psihoanaliziranje, kako tanatološkog principa tako i pitanja Erosa, ljudske slobode i moguće sreće. Upravo tome sklona je pripovjedačeva svijest koja se pretače u ispovjednu naraciju, govor o sebi, gradeći sopstveni (glavni) lik u strukturi romana…
…Autodestrukcija, zaljubljenost i samozaljubljenost u signifikantnoj i opasnoj igri Erosa i Tanatosa, zločin, krivica i nevinost, tiranija nivoa ličnosti koji se međusobno sukobljavaju i uvode pojedinca u stanje permanentne tjeskobe i anksioznosti – samo su neki od motiva koji nastanjuju ovaj tekst čineći ga tematski i žanrovski kompleksnim. Upravo pomenuta složenost slojeva predmetnosti dozvoljava različita određenja romana, koji je prije svega psihološki i roman lika, ali sa elementima detektivskog i krimi-sižea…
…Frojdovski nespokojan ego u neravnoj borbi sa „suprasuperegom“ – kako pripovjedačka svijest percipira i imenuje najuzvišeniji nivo sebe – a onda silaženje u ponore „ida“, do kojeg ipak dopire nešto svjetla onog supra-super-Ja i ne dozvoljava da ispliva animalno čak ni kada je na nagonsko na sceni – u najkraćem karakteriše psihološki profil junaka priče, čiju sudbinu ipak određuju dvije ključne relacije prema ženskim likovima: zaljubljenost u M. (nepomućena u sjaju suprasuperega), i briga i ljubav prema majci koja postaje žrtva sopstvenog suicidnog „narcizma smrti“.
Dr Gordana Leković

Koncert: Gudački kvartet "Vollmond"
2018-12-20 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Program:

* J. Hajdn – Gudački kvartet op.20, br.4
* H. Wolf – Italijanska serenada
– kratka pauza –
* L. V. Betoven – Gudački kvartet op. 59, br. 7 „Razumovsky“ br. 1

Gudački kvartet „Vollmond“ sastavljen je od mladih profesionalnih muzičara: Milana Bjelobaba – violina, Luna Kostadinović – violina, Aleksandra Kijanović – viola i Pavle Savić – violončelo.
Od svog nastanka 2015. godine kvartet je održao brojne zapažene koncerte u Srbiji, Crnoj Gori, od kojih se posebno izdvajaju otvaranje sezone „Take over“ u galeriji Kolarčeve zadužbine, koncert u Galeriji solidarnosti, koncert u Palati Pima u Kotoru i u muzeju grada Perasta, zatim otvaranje VII festivala gudača u katedrali Svetog Tripuna u Kotoru, Festivala mediteranskog teatra Purgatorije u Tivtu, VIII Festivala gudača u crkvi Svetog Pavla u Kotoru, koncert u Kulturnom centru „Budo Tomović“ u Podgorici 2017. i 2018. godine u okviru ciklusa Kompozitorke iz sjenke, koncert u Muzeju grada Zrenjanina, u Zavodu za kulturu Vojvodine u Novom Sadu u okviru serije koncerata posvećenih savremenoj muzici kao i nastupi u Zajstu, Amsterdamu, Zaltbomelu u okviru festivala Zeister Muziekdagen u Holandiji.
U julu 2018. godine kvartet je nastupio na Ljubljana festivalu, predstavljajući Triple Bridge Evropski karijerni centar za umjetnike, u saradnji sa Branimir Slokar Akademijom, čiji su alumni.
Članovi kvarteta imali su priliku da se usavršavaju na kursevima eminentnih umjetnika kao što su Boris Brezovac, Aleksandar Latković (članovi gudačkog kvarteta Beogradske filharmonije), Arkadij Winokurow (Austrija), Mikhail Bereznitski (Rusija), Jorg Winkler (Nemačka), Anton Martinov (Francuska).
Kao stipendisti festivala Zeister Muziekdagen 2016, 2017. i 2018. godine sarađivali su sa članovima kvarteta Quiroga (Španija), kvarteta Casals (Španija), Emerson gudačkog kvarteta (SAD), Jerusalem gudačkog kvarteta (Izrael), Robertom Kulekom, Valentinom Erbenom (Alban Berg kvartet), Marcin Sieniawski (Szymanowski kvartet).
Milana i Luna stalne su članice Crnogorskog simfonijskog orkestra u Podgorici na poziciji prvih violina, dok se Aleksandra i Pavle bave pedagoškim radom u Beogradu.
Sve četvoro članovi su Muzikon kamernog orkestra u Beogradu, novog multimedijalnog ansambla koji promoviše inovativni pristup klasičnoj muzičkoj sceni u Srbiji, kao i Ljubljana internacionalnog orkestra.
Ljubav prema ovoj kamernoj formi i duboka posvećenost održale su stalnu želju za usavršavanjem i kontinuiranim radom, te je za tri godine postojanja ovaj kvartet pronašao mjesto na kamernoj sceni podneblja sa koga dolazi.
