Barski ljetopis

Koncert: DŽEZ ANSAMBL DRŽAVNOG UNIVERZITETA U SAN DIJEGU
2019-04-04 20:00 UTC | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Državni Univerzitet u San Dijegu ima jedan od vodećih programa za džez studije u Sjedinjenim Državama i redovno privlači najbolje talente iz SAD i inostranstva. Program nudi diplomske i postdiplomske studije pod mentorstvom tri redovna profesora: Bila Jegera (Bill Yeager), Ričarda Tompsona (Richard Thompson), i Karla Sukupa (Karl Soukup).
Odsjek za džez studije ovog univerziteta je nedavno objavio svoj novi CD pod nazivom “Thought Trains” za izdavača “ACM Records” i dobio nominaciju za nagradu “Grammy”. Još četiri CD-a u produkciji ovog džez odsjeka, dobili su izvrsne kritike. Album “Don’t Make Noise” za itdavača “Discovery Records” je takođe nominovan za nagradu “Grammy”, a “Live at Montreux”, sa legendarnim džez trubačem Klarkom Terijem (Clark Terry) bilježi nastup i TV emisiju na pozatom “Swiss Jazz Festivalu”. Evropska štampa je objavila između ostalog: “Najljepši trenutak večeri došao je kada je veličanstvena, čvrsta swing svirka benda Državnog Univerziteta u San Dijegu pratila jednog od majstora trube i flugelhorna”.
Ostali CD-ovi uključuju “Three Steps Ahead” i “Where’s My Hasenpfeffe?” u izdanju “Seabreeze Vista Records”.
Džez ansambl Državnog Univerziteta u San Dijegu je nedavno bio predstavljen na Međunarodnom džez festivalu na Havajima, festivalima Ensenada, Coronado Jazz, džez konvencijama Međunarodne asocijacije džez edukatora (IAJE), Udruženja za muzičko obrazovanje u Koloradu (CMEA), Kalifornijskog džez udruženja (CAJ), kao i Kalifornijskog instituta za očuvanje džeza (CIPJ).; nastupao je sa legendarnim džez muzičarima kao što su: George Shearing, Dizzy Gillespie, Diane Schuur, Rob Mc Cornell, Pete Christilieb, Bobby Shew, Lanny Morgan, Mundell Lowe, Don Menza, Marv Stamm, Bud Shank, Gabe Baltizar, Tiger Okoshi, Gary Foster, Kim Richmond, George Roberts, Holly Hofmann, Ernie Watts, Dave Friesen, Ed Shaughnessey, James Moody i Barney Kessel.
Kao pobjednici Nacionalnog takmičenja džez koledža, Džez ansambl Državnog Univerziteta u San Dijegu je pozvan da nastupi u “Epcot Centru” u Orlandu, Florida, sa velikanima džeza Vintonom Marsailsom (Wynton Marsalis), Petom Fontejnom (Pete Fountain) i Louie Bellson (Lujem Belsonom). Ovaj ansambl je nastupao na turnejama u SAD, Evropi, Tajvanu, Boliviji, Kosta Rici i Meksiku.

Bill Yeager ima raznovrsno muzičko iskustvo i znanje, kao izvođač-trombonista, kompozitor, aranžer i edukator. Profesor je muzike i direktor džez studija na Državnom Univerzitetu u San Dijegu (SDSU) i poznati studijski muzičar, koji je svirao i snimio na stotine ploča, filmova, TV emisija i reklama. Koledž za profesionalne studije i lijepe umjetnosti (PSFA) mu je dodijelio nagradu „Monty Award“ za izvanrednog profesora u školskoj sezoni 2016-2017. Kao izuzetan muzičar koji je doprinio džezu primljen je u “California Alliance for Jazz Hall of Fame” 2017. godine. Iste godine bio je pozvan od strane njemačke vlade da predstavlja Sjedinjene Američke Države u okviru programa posjete “Njemačka džez muzička scena” (Jazz aus Deutschland).
Nastupao sa mnogim slavnim umjetnicima, kao što su: Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Toni Bennett, Sarah Vaughn, Doc Severinsen, Mel Torme, Natalie Cole i Dizzi Gillespie idr. Njegove turneje su obuhvatale brojne koncerte u Evropi, Rusiji, Jermeniji, Japanu, Tajlandu, Boliviji i Meksiku, kao i brojne gradove širom SAD-a i Kanade. Svirao je na stotinama filmova kao što su “Roki” filmovi, TV emisije među kojima “Bob Hope” i “Havaii Five-O”, i pločama Reja Čarlsa (Ray Charles).
Prije dolaska u San Dijego, profesor Yeager je bio osnivač i direktor visoko cijenjenih Džez studija u Los Anđelesu, gdje je snimio tri vrlo uspješna albuma i dobio nominaciju za prestižnu muzičku nagradu “Grammy”. Bill je svirao u praktično svakom velikom bendu na području Los Anđelesa i San Dijega, uključujući dugogodišnju saradnju sa čuvenim bubnjarem Lujem Belsonom (Louie Bellson) i poznatim američkim motivacionim predavačem, autorom i radio DJ-om, bivšim političarem Lesom Braunom (Leslie Calvin “Les” Brown).
Od dolaska na državni Univerzitet u San Dijegu, izgradio je jedan od najvećih i cijenjenih džez programa u Kaliforniji. Njegov reprezentativni džez ansambl u okviru Državnog Univerziteta u San Dijegu (SDSU Jazz Ensemble), osvojio je mnoge prve nagrade na takmičenjima među kojima se izdvaja pobjeda na Nacionalnom studentskom takmičenju džeza u Orlandu (Florida). Ovaj studentski ansambl je predvodio na uglednim međunarodnim festivalima džeza u Montereju (Monterey Jazz Festival), na Havajima (Havaii International Jazz Festival), Ensenada Jazz Festival u Meksiku, North Sea Jazz Festival u Holandiji, Montreux Jazz Festival i Lido Bien Jazz Festival u Švajcarskoj. Njegove grupe su nastupale širom SAD-a, Evrope, Tajvana, Bolivije i Meksika.
Entuzijazam Billa Yeagera, njegova muzička ekspertiza i ljubav prema džezu učinili su ga traženim predavačem i izvođačem na fakultetskim i srednjoškolskim festivalima širom zemlje. Vodio je mnoge bendove, a član je ansambla “Westwind Brass”, jednog od vrhunskih kvinteta u SAD-u. Prof. Yeager je diplomirao i magistrirao na Univerzitetu u Sjevernom Teksasu, gdje je bio vodeći trombonista u poznatom ansamblu “One O’Clock Lab Band”.
Kristin Korb je jedna od onih umjetnica uz čiji kristalni glas zaboravite da istovremeno svira i kontrabas. Predavala je na Univerzitetu Južne Kalifornije gdje je bila koordinator za vokalne studije, Univerzitetu Azuza Pacific u Kaliforniji, višoj školi Grossmont, a bila je i direktorica džez studija na Centralnom univerzitetu Vašington. Kao predsjednica Međunarodnog udruženja basista (ISB), Korb je bila umjetnička direktorica ISB konvencije u Ročesteru za 2013. godinu. Objavila je osam albuma, i nastupa širom svijeta; sarađivala je sa džez umjetnicima kao što su: Llew Matthews, Kim Richmond, Pete Christlieb, Jeff Hamilton, Alex Riel i Jan Lundgren. Svestrana američka umjetnica je inspirisana romantikom i plesom u džez muzici, koja bude osjećanja ljubavi i optimizma.
Kristin Korb je stekla diplomu muzičkog obrazovanja na koledžu Istočna Montana i magistrirala klasične izvođačke studije kontrabasa na Univerzitetu u San Diegu. Tokom studija njen profesor, Bertram Turetski (Bertram Turetzky) ju je inspirisao da pjeva i svira u isto vrijeme. Studirala je i sa Rejom Braunom (Ray Brown) sa kojim je snimila i svoj debitantski album 1996. godine.

Književno veče: ELVEDIN NEZIROVIĆ, Mostar (BiH)
2019-03-28 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Elvedin Nezirović, pisac i novinar rođen je u Mostaru 1976. godine. Školovao se u rodnom gradu, gdje je završio Pedagošku akademiju, Odsjek za bosanski jezik i književnost i Fakultet humanističkih nauka, Odsjek za engleski jezik i književnost.
Do sada je objavio nekoliko knjiga poezije i to: „Propovijedanje bluesa“ (“Vrijeme”, Zenica, 2018.), “Zvijer iz hotelske sobe” (“Liber”, Beograd, 2009.),„Bezdan“ (Društvo pisaca BiH, podružnica HNK, Mostar, 2002.), roman pod nazivom “Boja zemlje” u izdanju “Lagune” 2016., sabrane priče “Toliko o tome” (“Dobra knjiga”, Sarajevo, 2013.) i zbornik tekstova, eseja i kolumni “Deblokada grada” (“Centar za kritičko mišljenje” i portal “tačno.net”, Mostar 2018.).
Nezirović je dobitnik više književnih nagrada i priznanja: nagrada Centra za mir i multietničku saradnju Mostar – “Mimar mira”, za ukupan doprinos izgradnji mira, suživota i međunacionalnog povjerenja u poslijeratnom periodu (2017), druga nagrada “Musa Ćazim Ćatić” za najbolju pjesmu (2015), nagrada “Esad Eso Sadiković” za najbolju kratku priču (2013), nagrada izdavačke kuće “Laguna” za najbolju kratku priču (2011) i treća nagrada “Zija Dizdarević” za najbolju kratku priču (2009).
Aktivni je kolumnista portala tacno.net na kojem redovno analizira aktuelne probleme u kulturi i društvu. Član je Društva pisaca BiH i P.E.N. centra BiH.

Izložba "FLAME" Autorka: Jelena Vušurović
2019-03-21 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Jelena Vušurović je rođena 12. januara 1983. godine. Nakon osnovnih studija grafike na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju upisuje i specijalističke studije (smjer slikarstvo) koje je završila 2018. godine.
Do sada je izlagala je na velikom broju grupnih izložbi u zemlji i u regionu: „Studentska izložba“, Centar Savremene umjetnosti, (Podgorica,2018), „Studentska izložba“, Kulturno- sportski centar,(Podgorica, 2017), „Međunarodni dani studenata“ (Cetinje, 2017), „Dah prošlosti u jednom danu“ Kulturno ljeto, (Cetinje, 2017), Humanitarna izložba, Udruženje studenata (Podgorica, 2016), Internacionalna kolonija „Kvardaci“, (Makedonija, 2015), „Međunarodna izložba studenata FLU“, galerija „Miodrag Dado Đurić“ (Cetinje, 2015), „Proljećno slikarstvo“, Dom kulture (Bijelo Polje, 2013), „Dan žena“, Udruženje žena (Cetinje, 2012) i „Bjelopoljski slikari“, Dom kulture (Bijelo Polje, 2010).
Pored kolektivnih, Vušurovićeva je ostvarila dvije samostalne izložbe i to: „Acta non verba“ , (Budva, 2016) i „Žena“, Sportski centar (Cetinje, 2010).
Članica je Udruženja studenata Akademija, Udruženja žena i Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Pored toga radi i kao koordinatorka dječijih maskenbala, dječijih umjetničkih radionica i humantarnih izložbi.

Koncert klasične muzike: ANA VUKAZIĆ, klavir
2019-03-14 20:00 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1.S. Rachmaninov: Muzički moment op. 16, br. 5

2.L. van Beethoven: Sonata op. 32, br. 2, III stav

3.R. Schumann: Leptiri, op. 2

4.F. Chopin: Skerco, op. 20, br. 1

5.Aleksandar Basarab: Fantazija na temu “Još ne sviće rujna zora”.

Ana Vukazić rođena je 1985. godine u Baru gdje je završila nižu muzičku školu „Petar II Petrović Njegoš“. Srednje muzičko obrazovanje stekla je u Kotoru u klasi prof. Jelke Filipović nakon čega 2004. godine upisuje studije klavira na Fakultetu umetnosti u Prištini sa privremenim sjedištem u Zvečanu, u klasi mr Aleksandre Trajković. Diplomirala je 2009. godine sa ocjenom 10, a kao student koji se istakao svojim prosjekom bila je proglašena i za studenta generacije. Nakon diplomiranja, nastavlja svoje usavršavanje i upisuje specijalističke studije na Fakultetu umetnosti u Beogradu u klasi mr Tijane Humo.
Tokom studija je ostvarila veći broj nastupa kao solista, klavirski saradnik i član kamernih sastava. Održala je tri veoma zapažena solistička koncerta u Galeriji Fakulteta umetnosti u Zvečanu 2007, 2008. i 2009. godine.
Kao klavirski saradnik učestvovala je na raznim kulturno-umjetničkim manifestacijama u Crnoj Gori i van nje. Među brojnim nastupima, najviše ističe one u Hrvatskom glazbenom zavodu (Zagreb) i Prešernovom pozorištu u Kranju (Slovenija).
Do sada je ostvarila i veliki broj solističkih koncerata od kojih se izdvajajunastup na „Barskom ljetopisu“ 2013. godine, zatim koncert u „Artget“ galeriji u Beogradu i koncert u „Zetskom domu“. Na poziv CollegeChurch, Wheaton –Čikago, 2017. godine, održala je i solistički koncert u Americi.
Od 2009. godineradi kao profesorica klavira i korepeticije u Školi za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, i kao pedagogsa svojim učenicima osvojila je preko 30 nagrada, od toga 12 prvih, na raznim pijanističkim takmičenjima uCrnoj Gori, Srbiji, Italiji i Francuskoj.

Predstava "SEVEROISTOK" Bitef teatra i Beoart-a
2019-03-07 20:00 | Dvorac kralja Nikole
BITEF” TEATAR I “BEOART”
Torsten Buhštajner
“SEVEROISTOK”
Režija: Jana Maričić
Prevod: Milica Perić
Scena: Jasmina Holbus
Kostim: Adrijana Pajić
Kompozicije: Božidar Obradinović
Prevod: Milica Perić
Foto: Nenad Šugić
Igraju: Katarina Žutić, Jovana Gavrilović, Milica Janevski
O predstavi:
Komad je nastao po istinitim svedočenjima preživelih u talačkoj krizi u Moskvi 2002. godine, kada je grupa čečenskih terorista upala u jedno pozorište i zahtevala da Rusi povuku svoje trupe iz mesta Groznog.
Čečenka, Ruskinja iz publike i Letonka koja je spasavala žrtve, iznose svoja potresna sećanja i ponovo ih proživljavaju.
Ove priče kreiramo suptilnim pozorišnim jezikom, insistirajući na istinitosti i tananosti ljudskih osećanja, a ne na političkom kontekstu događaja. Terorizam je suviše važna i prisutna pojava da bismo ga samo površno osuđivali – mi priznajemo njegovu prisutnost na celoj planeti i bavimo se složenim mehanizmima straha.

Riječ rediteljke:
TERORIZAM I POZORIŠTE
Trinaest meseci nakon Jedanaestog septembra, na suprotnoj strani planete, odigrao se još jedan spektakularni teroristički napad. Grupa čečenskih fundamentalista upala je u moskovsko pozorište „Dubrovka“ i prekinula izvođenje ruskog nacionalnog mjuzikla “Nordost“ zatočivši pritom 850 talaca. Oko 40 do zuba naoružanih muškaraca i žena dalo je rok od nedelju dana ruskoj vladi da povuče svoje snage iz Groznog i okonča Drugi čečenski rat, pre nego što počnu da pucaju u taoce ili aktiviraju bombe kojima su opasani. Ni ne razmotrivši ovaj zahtev, ruske vojne i policijske snage su četvrtog dana talačke krize pustile nervni gas (do danas nerazjašnjenog sastava) u pozorišnu salu i uspavale većinu prisutnih. Nekoliko terorista je uspelo da pobegne, a ukupan broj žrtava je 170. Osim putem brojnih medija, predsednik Putin obratio se građanima i preko bilborda na kojima je nekoliko nedelja stajalo: ,,Nismo uspeli sve da spasemo. Oprostite nam. Sećanje na žrtve treba da nas ujedini.”
Jedan od pozorišnih komada nastalih po motivima ovog događaja je “Nordost” Torstena Buhštajnera. Tri žene – Čečenka, Ruskinja iz publike i Letonka, koja je u svojstvu lekarke ušla u salu na intervenciju, govore o tom događaju nekoliko meseci nakon što su ga preživele. No, ovo nije rašomonska struktura u kojoj različiti akteri imaju različite lične istine, već sklop individualnih doživljaja koji se sliva u jednu, zajedničku istinu: nepodnošljivi bol zbog gubitka najbližih, koji svoj izlaz nalazi u mržnji prema drugome.
Budući da je istina vrhunski zahtev fenomenologije, može se reći da je “Nordost” sklop čulnih i mentalnih fenomena, doživljaja “sveta” njegovih likova, što je tipično za pozorište Stanislavskog. Ipak, Buhštajner kreira replike po dokumentarističkoj građi, dakle objektivni “svet po sebi” suočava sa drastičnim pozicijama u koje smešta svoje likove. Tako ovaj tekst sadrži izvesnu vitalnost očitanu u njegovoj otvorenosti da bude promenjen, ali i da izvrši promenu na drugog u kontekstu heterogenih subjekata koji međusobno utiču jedni na druge. Dakle, ne može se reći da je umetnost glumca da rekreira proživljeno dovoljan put u rediteljskom tretmanu “Nordost-a”. Snaga traumatičnog iskustva učešća u terorističkom činu izmiče kognitivnim mehanizmima autora i stavlja pred njega zahtev za zaigranim uspostavljanjem situacija u kojima se oslobađa – afekt.
…
Dominantna, a ipak ekstremna reakcija na savremeni terorizam je utapanje u politički diskurs o nepoznatim i užasnim opasnostima koja prete iz inostranstva, o histeriji od masovnog uništenja, o nakaradnom konstruktu “rat protiv terora”, i o “odbrani našeg načina života” od stranih neprijatelja i njihovih terorističkih agenata. Takav diskurs ne ide u prilog suštinskoj borbi protiv terorizma, već naprosto prestravljuje građane. A prestravljenost i izazivanje panike je upravo i cilj terorista. Njihov politički cilj nije ubijanje ljudi, već publicitet koji im ubijanja obezbeđuju i koji potom demorališe ljude… Teroristički napadi se neće pretvoriti u rat, oni se pre mogu tretirati kao problem javnog reda i mira. Stvarna opasnost terorizma leži u nesagledivom strahu, koji vlasti i dominantni mediji samo potpiruju.
Na pozorištu kao inferiornom mediju je zato da preuzme drugačiju ulogu. Ustuknuvši pred televizijom, filmom i digitalnim medijima, gde je sve teatralizovano do krajnjih granica, pozorište postmoderne je uspostavilo izvesnu emocionalnu distancu u odnosu na događaje – ironičan odnos prema savremenosti i generalni pesimizam prema mogućnosti bilo kakve društvene promene. Međutim, biti ironičan prema globalnom strahu od terorizma čini se gotovo nemogućim. Pre svega, tako nešto bi bilo nekorektno (i to ne u pozitivnom smislu koji podrazumeva umetničku hrabrost), a zatim lažno i neuverljivo, s obzirom na relativno mladi život ove nove vrste straha na Zapadu. Jedan od mogućih puteva straha je put razumevanja i saosećanja sa pojedinačnim subjektima. To nije beslovesni aktivizam kao govor u ime drugog, kao ni malograđansko sažaljenje nad stranim i dalekim pojavama. Postaviti gledaoca pred problem da uspostavi neki odnos prema onome što se događa u njegovoj prisutnosti kada više nema sigurnog odmaka, ne sugerisati mu prirodu i sadržaj tog odnosa, već ga suočiti sa afektom, može biti novi put savremenog pozorišta.
…
U tom smislu, odnos između ovih žena, koje su mogle da ostanu na suprotnim stranama u nedogled raspirujući mržnju prema Drugome, transformiše se i stavlja ih u isto polje. Dve preživele žrtve terorizma dobijaju šansu za uspostavljanje novog odnosa. Buhštajner time ne sugeriše utopistički ishod, niti uspostavlja viktimalnu ideologiju kao novo polje sigurnosti; on otvara vrata beskonačnom broju mogućih narativa koje ne možemo da predvidimo iz pozicija dosadašnjeg iskustva.
Zato je, u širem kontekstu, važno ne svoditi afekt na isključivo utrobne procese glumaca ili nevidljive talase koji struje između likova, već uočiti njegovu moć da transformiše fiziološke, psihološke, autobiografske i društvene odnose između ljudi. A tako možda i upiše neko novo značenje onome što danas prepoznajemo kao – strah.
Jana Maričić

Riječ kritike:
Tema savremene drame „Severoistok“ Torstena Buhštajnera, čije su akterke takođe isključivo žene, sa druge strane je prodorno aktuelna. Komad ima dokumentarističku osnovu – bavi se događajima koji su se odigrali 2002. godine, u moskovskom pozorištu Dubrovka. Da podsetimo, grupa naoružanih Čečena je tada upala na izvođenje mjuzikla „Severoistok“ i za taoce uzela gledaoce i učesnike predstave. Buhštajnerovu dramu čine uglavnom monološke, fragmentarne i lične ispovesti tri žene koje su bile te večeri u pozorištu, Ruskinje, Letonke i Čečenke. Iz različitih uglova se pripovedaju užasi rata i terorizma, bolne posledice neprekidnih lanaca činjenja nasilja, potpuni gubitak dostojanstva. Ipak, tekstu fali univerzalnijeg tumačenja problema terorizma, na primer filozofskog sagledavanja političkih mehanizama, koji bi mu dali višeslojnost. U ovom obliku se on uglavnom svodi na izazivanje emotivne reakcije gledalaca povodom krvorpolića i bezumlja rata.
Rediteljka Jana Maričić jasno vodi scensku radnju. Pred nama se nižu dramatični prizori, izgrađeni na spoju snažne igre glumica, upečatljivih sukoba između svetla i mraka, i uznemirujućih minimalističkih zvukova (kompozicija Božidar Obradinović). Scena je svedeno, stilizovano i elegantno dizajnirana. Par stolica, neonska svetla i prozirna platna u pozadini, iza kojih se akterke avetinjski pojavljuju, označavaju prostor dešavanja radnje, konkretan, ali i univerzalan (scena Jasmina Holbus, kostim Adrijana Pajić). Predstava je upečatljiva u pogledu transfera doživljaja ratnih užasa.
Glumice Katarina Žutić (Ruskinja), Milica Janevski (Letonka) i Jovana Gavrilović (Čečenka) su psihološki verodostojno oživele različite strane patnji žrtava rata. Izazvale su osećanja muke i teskobe, povodom beskrajnih posledica zverstava počinjenih na bojnim poljima. Imajući u vidu situaciju na polju globalne politike, antiratne teme u pozorištu su alarmantno važne. Očigledna je potreba za stalnim podsećanjem na posledice destruktivnih politika u čijoj osnovi se nalaze finansijski interesi, a ne ideološka uverenja koja se formalno nameću. Neophodno je neprestano isticanje da u ratovima nema pobednika, istorija ratovanja je ostavljala za sobom samo gubitnike.
Ana Tasić

Književno veče: ALEKSANDAR ĐURIČIĆ "ČUVARKUĆE- UDOVICE PISACA"
2019-02-28 20:00 | Dvorac kralja Nikole
O autoru:
Aleksandar Đuričić rođen je prohladnog podgoričkog jutra, 18. novembra 1972. godine. Nažalost, samo u jednom primerku. Svet u kom bi manje ljudi slušalo samo sebe, a više one oko sebe, verovatno bi bio mesto koje nismo zaslužili.
U svojoj frenetičnoj potrazi za sveobuhvatnom istinom, a to je poriv koji je pokazivao od malih nogu, Đuričić je studirao nekoliko fakulteta. Ipak, u svakoj nauci, studiji i istraživanju imao je mnogo više pitanja nego što je bilo ponuđenih odgovora, pa su se novinarstvo, a kasnije i dokumentarna književnost, pokazali kao njegov jedini moguć put kroz život.
Kao novinar i urednik, radio je u brojnim tiražnim i uticajnim izdanjima, a njegov književni prvenac, „Posle fajronta – Knjiga o Paji”, romansirana biografija Pavla Vuisić, rasprodata je u enormnom tiražu.
Najveći pisci oduvek su govorili da umeće pisanja nije umeće izmišljanja ili pukog ređanja reči, već umeće gledanja i slušanja sveta oko sebe. U potpunosti se uklapajući u ovaj kroj, Đuričić čak ni kao osvedočeni ljubitelj kafanskog života Beograda, boem u čijem vrednosnom sistemu zadovoljstvo ne sme da ispašta zbog posla, nikad ne drži banku. On na karirani stolnjak između čaša i pepeljara pred pripitu ekipu uvek baca nova pitanja. Čak i kao gostujući predavač u raznim školama novinarstva, svoja predavanja nikad nije koncipirao kao izlaganja, već kao zbirku pitanja na koju studenti treba da daju sopstveni odgovor.
Gledajući i slušajući, tokom profesionalne karijere i života saznao je mnogo toga. Skoro sve o živima. A onda i o mrtvima. Nakon mrtvih, na red su došli besmrtni, o čemu i jeste reč u ovoj knjizi.

Riječ kritike:
„ Ovo je knjiga o intimi, o bekstvu od takozvanog kolektivnog zanosa, o samoći. „Čuvarkuće” otkrivaju daleko više a svakako ubedljivije od naših socioloških i kulturoloških studija. Ova sveska živosti i ezoterije privatnosti itekako pogađa u sridu.
Aleksandar Đuričić je krenuo na putovanje, koje je, vidi se to jasno, iznenađivalo i njega samog. Čini se da je baš to najuzbudljivije: autor se i sam radovao, lutao, svašta mu se dešavalo. Putovanje do adresa uvaženih udovica nije bez zamki. To grumenje uspomena (na Borislava Pekića, Mirka Kovača, Pavića, Kapora, Miku Oklopa, Đorđa Lebovića, Libera Markonija, Petru Krdua, Oskara Daviča i Luleta Isakovića) ostaje kao najvažnija akvizicija.
Đuričićeve udovice nemaju meštrovićevog osećanja mermernog spokoja. Baš naprotiv, kao po pravilu, one svoj fajterski duh shvataju kao ostavštinu za budućnost. Njihovo neodustajanje je svakako dirljivo, naboj plemenito usplahiren.
Ovo štivo ne veruje osobito međama žanrova. Autor jeste i ostaje odlično obavešten savremenik, a sa druge strane, kadkad tinejdžerski bezbrižno nastoji da nas namami na još i još jednu pomisao i osmeh. Đuričić posreduje ali u našu korist. Njegova otvorenost nije nepozata, a ovde se unekoliko pokazao kao insajder bez straha, naoko nezavođen, bestidan, jer je pre svega slobodan.
Ova knjiga je neminovnost, koja nam se talentovano desila. Neočikavano naizgled, kao sve istinite, pronađene stvari. Ima iznenađenja. Ima neočekivanih napomena o bivšim prijateljima, o palanačkom mentalitetu. Knjiga bez konvertita, knjiga o mahnitosti, ali i disciplini mašte pisaca bez kojih ne umem da zamislim naše književne ukrštene reči.”
Draško Ređep

Džez koncert: "Alex & the Fergusons" orkestar
2019-02-21 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Poznati beogradski džez sastav, „Alex & the Fergusons“ orkestar nastupiće u četvrtak, 21. februara, u sali Doma kulture, kao dio internacionalne muzičke selekcije Zimske scene „Ljetopisa“.
„Alex & the Fergusons“ postoji već skoro deceniju na beogradskoj džez sceni uz, za sada, jedno izuzetno uspješno CD izdanje i mnogo nastupa na džez festivalima širom regiona.

Ovaj sedmočlani sastav koji čine Aleksandra Bijelić Aleksijević (vokal), Ivan Aleksijević ( klavir), Milan Pavković (bass), Miloš Grbatinić ( bubnjevi), Marko Đorđević ( truba), Kristijan Mlačak (saksofon) i čuveni Dragoslav Freddie Stanisavljević (truba) premijerno se, u proširenom sastavu, predstavlja na Zimskoj sceni „Barskog ljetopisa“ .
Za tu priliku, pripremljen je reperotar koji obuhvata svjetske džez, soul i r&b kompozicije u potpuno novom aranžmanu što ujedno, na najbolji način, predstavlja umjetnički izraz solista ovog ansambla uz maestralni vokal Aleksandre Bijelić Aleksijević.

Koncert: "ANTIVARI POP-ROCK NIGHT"
2019-02-14 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Vokalno-instrumentalni sastav “Antivari” koji čine barski kamerni hor “Antivari musica”, pod dirigentskom palicom mr Mira Kruščića i rock bend uz pratnju istaknutih solista predstaviće, po prvi put u Baru, repertoar evergreen pjesama domaće i strane pop i rock muzike.
Tokom cjelovečernjeg koncerta koji počinje u 20h, sastav će izvesti neke od najpoznatijih pjesama “Bijelog dugmeta”, “Riblje čorbe”, “Bajage i instruktora”, “EKV-a”, grupe “Queen” kao i pjesme poznatih pop izvođača.

Predstava "Crvena" režija: Danilo Marunović
2019-02-07 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
“Grad teatar” Budva
Džon Logan
“Crvena”
Režija: Danilo Marunović
Scenograf: Dimitrije Popović
Kostimograf: Andrijana Pajić
Dramatizacija i izbor muzike: Danilo Marunović
Uloge tumače: Branislav Lečić i Marko Grabež
O predstavi:
Duodrama „Crvena“ američkog pisca, scenariste i producenta Džona Logana, praizvedena 2009. godine, lucidna je, univerzalna, intelektualno izazovna i emotivna rasprava o različitim aspektima umjetnosti i umjetničkog stvaranja, ali i o opštijim temama traganja za smislom, prolaznosti, usamljenosti, smrti.

Protagonisti su slavni slikar apstraktnog ekspresionizma Mark Rotko, koji se u svom njujorškom ateljeu, krajem pedesetih godina prošlog vijeka, bori da balansira komercijalno zavodljivu narudžbu, sa svojim umjetničkim vizijama i beskompromisnim životnim uvjerenjima; i njegov mladi asistent Ken, koji Rotka postepeno suočava sa bolnim zabludama koje gaji i blijeđenjem značaja u dinamičnom svijetu umjetnosti. Iako je Ken predstavnik mlade, nadiruće generacije umjetnika, što tek pronalazi svoj glas i osvaja prostor, dok je Rotko na neminovnom zalasku, obojici je zajedničko suočavanje sa strahom – od beznačajnosti, ali i besmisla zbog nepomirivosti ideala i načela sa nužnom nemilosrdnom borbom za prostor vidljivost, koji jedino omogućava neophodnu komunikaciju publike sa djelom.

Kroz njihove strasne, sokratske debate tokom dvije godine rada na Rotkovim muralima naručenim za buržujski restoran „Četiri godišnja doba“, sveobuhvatno i višeperspektivno se pretresaju teme uloge, relevantnosti i evolucije umjetnosti, integriteta i ambicije umjetnika, distribucije, recepcije, komercijalizacije, odnosa umjetničkog stvaranja sa biografijom, ali i cjelokupnom tradicijom, itd.

Režija Danila Marunovića je svedena i decentna, značenjski i estetski precizna, što uz odličnu, psihološki uvjerljivu glumu Branislava Lečića i Marka Grabeža nenametljivo i podsticajno posreduje idejnu gustoću komada. Branislav Lečić prostudirano gradi lik Rotka, markantno i tečno utjelovljujući njegovu transformaciju od stava samouvjerenog, egoističnog, nedijalogičnog propovjednika neupitnih istina, do rastakanja toga oklopa i pokazivanja unutrašnje ranjivosti i straha.

Koncert: Darja Samofalova i Vasilije Basarab, klavir
2019-01-24 20:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1. Ludvig van Betoven: 2. Šopen
Sonata No. 8 in C minor, Op. 13 („Patetična“) Ballade no. 1 in G minor, Op. 23

I Grave. Allegro di molto e con brio
II Adagio cantabile 3. Šopen
III Rondo. Allegro Scherzo Op.20 No.1 in B minor

Darja Samofalova rođena je 1994. godineu Beogradu. Muzikom se bavi od svoje šeste godine kada upisuje Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi mr Maje Basarab. Srednju muzičku školu za talente„Andre Navarra“u Podgorici upisala je 2007. godine.
Na XVIII Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu iz zemalja Istočne Evrope.
Nakon završenog III razreda srednje muzičke škole, 2010. godine, upisuje Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu gdje je studirala u klasama prof.Ninoslava Živkovića i prof. Nataše Mitrović. Darja je dobitnica nagrade fonda „Slobodanka Milošević Savić“, za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Sa najboljim postignutim uspjehom završila je master i specijalističke studije.
Pored pomenutih, Samofalova je dobitnica brojnih drugih nagrada na republičkim i međunarodnim takmičenjima od kojih su najznačajnije: specijalna lira (Muzički festival mladih Crne Gore, 2003 i 2009); zlatna lira (Republičko takmičenje, 2005, 2007); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista (Šabac, 2005); II nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2010, 2013); I nagrada na Međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Davorin Jenko“ (Beograd, 2015); II nagrada na XXI Međunarodnom takmičenju „Petar Konjović“ (Beograd, 2016); III nagrada na VI Međunarodnom takmičenju „Youth academy awards“ (Rimu, 2016); I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Sirmium Music Fest“ (Sremska Mitrovica, 2018).Prošle godine osvojila je i Laureat V Međunarodnog takmičenja u Smederevu.
U oktobru 2015. godine nastupila je u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti. U 2016. godini svirala je solističke koncerte u sali Srpskog kulturnog centra, u UK „Parobrod“, u muzičkoj školi „Kosta Manojlović“, Pozorišnom muzeju i u Centru lepih umetnosti „Guarnerius“.Tokom 2017. i 2018. godine nastupala je u Italijanskom kulturnom centru u Beogradu kao i u sali Baldini u Rimu.
Od septembra 2018. godine, Darja je redovan student doktorskih studija na Rosijskoj akademiji muzike „Gnesini“ u Moskvi u klasi profesora Sergeja Jevgenjeviča Senkova.

PROGRAM:
1. Franc List:
Petrarkin sonet 104, S. 161 ( iz „Années de pèlerinage II”)
2.Sergej Rahmanjinov: 3. Sergej Rahmanjinov:
Prelid Op. 32, No. 12 gis-mol Muzički momenat Op. 16, No. 4 e-mol

Vasilije Basarab rođen je 2004. u Baru. Završio je Školu za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović- Njegoš“ u Baru u klasi mr Maje Basarab.
Ovaj izuzetno talentovani mladi umjetnik osvajač je mnogobrojnih nagrada na takmičenjima u zemlji i inostranstvu među kojima i dvije Specijalne i Zlatne lire na Državnim takmičenjima u Herceg Novom i Podgorici, Apsolutna nagrada na VI Međunarodnom takmičenju pijanista „Academy Award Giovani 2016“ u Rimu (Italija) iI i II nagrada na Međunarodnom takmičenju pijanista u Tivtu (2016. i 2018).
Od septembra 2018. godine, Vasilije je redovan učenik Umjetničke škole za osnovno i srednje muzičko obrazovanje za talente „Andre Navarra“u Podgorici.

Izložba: Jelena Iličković- Tomić, Jovana Vujanović i Tijana Vujović
2019-01-24 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Jelena Iličković- Tomić rođena je 1986. godine u Baru. Diplomirala je slikarstvo na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2012. godine u klasi prof. Branislava Sekulića.
Do sada je, pored samostalnih, izlagala i na brojnim kolektivnim izložbama od kojih se izdavajaju: kolektivna izložba barskih akademskih umjetnika (galerija “Velimir A. Leković”, Bar, 2018), Putevi umjetnosti ( Festival umjetnosti Virski, galerija “Velimir A. Leković”, Bar, 2016), Očuditi- začuditi (49. Zimski likovni salon, galerija “Josip bepo benković”, Herceg Novi, 2016), Umjetničko čitanje Njegoša (galerija “Velimir A. Leković”, Bar,2013), EX hibition (Biljarda, Cetinje, 2010) i druge. barskoj publici će se predstaviti ciklusom Zagrljaj.

Jovana Vujanović je rođena u Podgorici 1986. godine. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na studijskom programu grafika 2011. godine. Tokom naredne, 2012. Vujanović je studijski boravila u P: 142 rezidenciji za umjetnike u Berlinu
Dobitnica je Godišnje nagrade Fakulteta za slobodan crtež 2008. kao i nagrade za video 39. Crnogorskog likovnog salona „13. novembar“ 2017. godine.
Učestvovala je na brojnim međunarodnim i regionalnim kolektivnim izložbama i projektima. Pored toga, realizovala je i nekoliko samostalnih izložbi: Re-play (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Galerija “Centar”, Podgorica, 2018), Absence – Presence (JU Muzeji i galerije Podgorice, Moderna galerija, Podgorica, 2015) i Efemera (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Perjanički dom, Podgorica,2012). Publici će se, u Dvorcu kralja Nikole, predstaviti instalacijom La Fine.

Tijana Vujović je završila studije slikarstva na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Rajka Todorovića Todora 2009. godine, a već naredne postala je članica Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore.
Osim samostalnih izložbi Summer blues ( Perjanički dom, Podgorica, 2015) i Crteži i slike (galerija „Marko S. Gregović“, Petrovac, 2016) Vujović je izlagala i na više kolektivnih prezentacija u zemlji i regionu. Učestvovala je i na putujućoj izložbi Imago mundi organizovane 2016. godine . Dobitnica je nagrade za sliku Fakulteta likovnih umjetnosti sa Cetinja 2009. godine kao i nagrade na izložbi „Susreti“ u organizaciji Ekonomskog fakulteta u Podgorici.

Predstava "MRZIM ISTINU!" u režiji Olivera Frljića
2019-01-17 20:00 | Hotel “Korali” Sutomore
TEATAR & TD
“MRZIM ISTINU!”
Režija i koncept: Oliver Frljić
Uloge tumače: Ivana Roščić, Rakan Rushaidat, Filip Križan i Iva Visković

O predstavi:
24.aprila 1992. godine Oliver Frljić u svojoj šesnastoj godini napušta rodiiteljski dom. Ono što u tom trenutku izgleda kao kratkotrajno razdvjanje od porodice, postaće trajno stanje.
Slijede: godine izbjeglištva, prve studije, druge studije, zasnivanje vlastite porodice, zatim i treće studije, početak profesionalne pozorišne karijere, postepena afirmacija,nakon toga raspad porodice pa i ova predstava.
Ova predstava vraća nas u vrijeme prije 24. aprila 1992. godine.
Umjesto patetičnog prepričavanja jedne porodične istorije, predstava “Mrzim istinu!” daje nam uvid i raščlanjuje unutrašnje odnose unutar autorove porodice.
Svoj dramaturški temelj gradi na tenziji između različitih porodičnih dokumenata i autorovih svjedočanstava, te fikcionalnog statusa koji ovi dokumenti i svjedočanstva dobijaju u prostoru pozorišne reprezentacije.
U nastojanju da porodične epizode koje čine okosnicu Frljićeva teksta izvedu što vjerodostojnije, ansambl je početkom 2011. godine proveo mjesec dana s njegovom porodicom u Fort Worthu, u Texasu, u kojem trenutno žive.
Glumci su u mjesec dana, uz posmatranje njihove dnevne rutine, razgovora i neobavezna druženja, napravili i nekoliko proba kojima su prisustvovali Frljićevi roditelji i sestra. Probe su rezultirale dugim raspravama u kojima su roditelji i sestra pokušavali glumcima objasniti da to što oni pripremaju nije istina, da se stvari nisu dogodila tako, da nitko od njih nije rekao to i to, a da se neke stvari o kojima govore nisu uopće dogodile.
Glumci su ostali potreseni emotivnošću kojom su roditelji i sestra reagirali na probe, ali još više neautentičnošću teksta koji su trebali izvoditi.

Koncert: Darja Samofalova i Vasilije Basarab (klavir)
2019-01-10 20:00 | Dvorac kralja Nikole

Svetozar Savić- promocija romana "Narcizam smrti"
2018-12-27 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Svetozar Savić je rođen 1962. u Nikšiću. Dio mladosti proveo je u Novom Sadu, gdje je diplomirao na Poljoprivrednom fakultetu, i u Beogradu, gdje je magistrirao i na istom fakultetu odbranio doktorsku disertaciju na temu: Autohtone crnogorske sorte vinove loze, te stekao titulu doktora biotehničkih nauka. Naučni je saradnik, realizator brojnih projekata, fakultetski predavač i član odbora u Crnogorskoj akademiji nauka i umjetnosti (CANU). Dobitnik je Trinaestojulske nagrade u Crnoj Gori 2017. godine.
Na planu pisanog stvaralaštva, objavio je preko sto naučnih i popularno-stručnih radova u domaćim i stranim publikacijama, a potpisuje se i kao autor osam knjiga (naučnih monografija, stručnih knjiga i udžbenika), od kojih su dvije prevedene na ruski i engleski jezik, a jedna je ovjenčana međunarodnom nagradom u Parizu 2015. godine.
Pored ovoga, uspješno se bavi i beletristikom, odnosno lijepom književnošću. Prvo objavljeno književno djelo su mu kratke priče u formi romana, sa simboličnim naslovom Ljetopis jednog badanja. Drugi roman, naslovljen Vajar, inače publikovan 2015. godine u izdanju podgoričke IK „Obodsko slovo“ i beogradskog izdavača „Štampar Makarije“, naišao je na veoma dobar prijem kod čitalačke javnosti. Zvanična književna kritika ga ocjenjuje kao djelo visoke umjetničke vrijednosti, zbog čega je nominovan, u crnogorskoj selekciji, za regionalnu nagradu „Meša Selimović“. U knjizi Pasaži iz Bara 2, objavljena mu je poema Barski solilokvij.
Najnoviji roman Narcizam smrti objavljen je ove godine od strane Zavoda za udžbenike Crne Gore i Otvorenog kulturnog foruma (OKF).

Riječ kritike:
NARCIS U OGLEDALU EROSA I TANATOSA

„Od prije izvjesnog vremena zovem se Bernard Novak i nalazim se već nekoliko sati u avionu iznad Atlantika“…

„Novi roman Svetozara Savića tako dobro korespondira sa sopstvenim naslovom da svaku moguću analizu teksta valja početi i završiti baš na tom mjestu: kod značenja koja isijava fenomen narcizma smrti, među ogledalima koja reflektuju samozaljubljenost Tanatosa, ali pod uplivom edipalne sfere i erotskih konotacija. Ovo neizbježno vodi u psihoanaliziranje, kako tanatološkog principa tako i pitanja Erosa, ljudske slobode i moguće sreće. Upravo tome sklona je pripovjedačeva svijest koja se pretače u ispovjednu naraciju, govor o sebi, gradeći sopstveni (glavni) lik u strukturi romana…
…Autodestrukcija, zaljubljenost i samozaljubljenost u signifikantnoj i opasnoj igri Erosa i Tanatosa, zločin, krivica i nevinost, tiranija nivoa ličnosti koji se međusobno sukobljavaju i uvode pojedinca u stanje permanentne tjeskobe i anksioznosti – samo su neki od motiva koji nastanjuju ovaj tekst čineći ga tematski i žanrovski kompleksnim. Upravo pomenuta složenost slojeva predmetnosti dozvoljava različita određenja romana, koji je prije svega psihološki i roman lika, ali sa elementima detektivskog i krimi-sižea…
…Frojdovski nespokojan ego u neravnoj borbi sa „suprasuperegom“ – kako pripovjedačka svijest percipira i imenuje najuzvišeniji nivo sebe – a onda silaženje u ponore „ida“, do kojeg ipak dopire nešto svjetla onog supra-super-Ja i ne dozvoljava da ispliva animalno čak ni kada je na nagonsko na sceni – u najkraćem karakteriše psihološki profil junaka priče, čiju sudbinu ipak određuju dvije ključne relacije prema ženskim likovima: zaljubljenost u M. (nepomućena u sjaju suprasuperega), i briga i ljubav prema majci koja postaje žrtva sopstvenog suicidnog „narcizma smrti“.
Dr Gordana Leković

Koncert: Gudački kvartet "Vollmond"
2018-12-20 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Program:

* J. Hajdn – Gudački kvartet op.20, br.4
* H. Wolf – Italijanska serenada
– kratka pauza –
* L. V. Betoven – Gudački kvartet op. 59, br. 7 „Razumovsky“ br. 1

Gudački kvartet „Vollmond“ sastavljen je od mladih profesionalnih muzičara: Milana Bjelobaba – violina, Luna Kostadinović – violina, Aleksandra Kijanović – viola i Pavle Savić – violončelo.
Od svog nastanka 2015. godine kvartet je održao brojne zapažene koncerte u Srbiji, Crnoj Gori, od kojih se posebno izdvajaju otvaranje sezone „Take over“ u galeriji Kolarčeve zadužbine, koncert u Galeriji solidarnosti, koncert u Palati Pima u Kotoru i u muzeju grada Perasta, zatim otvaranje VII festivala gudača u katedrali Svetog Tripuna u Kotoru, Festivala mediteranskog teatra Purgatorije u Tivtu, VIII Festivala gudača u crkvi Svetog Pavla u Kotoru, koncert u Kulturnom centru „Budo Tomović“ u Podgorici 2017. i 2018. godine u okviru ciklusa Kompozitorke iz sjenke, koncert u Muzeju grada Zrenjanina, u Zavodu za kulturu Vojvodine u Novom Sadu u okviru serije koncerata posvećenih savremenoj muzici kao i nastupi u Zajstu, Amsterdamu, Zaltbomelu u okviru festivala Zeister Muziekdagen u Holandiji.
U julu 2018. godine kvartet je nastupio na Ljubljana festivalu, predstavljajući Triple Bridge Evropski karijerni centar za umjetnike, u saradnji sa Branimir Slokar Akademijom, čiji su alumni.
Članovi kvarteta imali su priliku da se usavršavaju na kursevima eminentnih umjetnika kao što su Boris Brezovac, Aleksandar Latković (članovi gudačkog kvarteta Beogradske filharmonije), Arkadij Winokurow (Austrija), Mikhail Bereznitski (Rusija), Jorg Winkler (Nemačka), Anton Martinov (Francuska).
Kao stipendisti festivala Zeister Muziekdagen 2016, 2017. i 2018. godine sarađivali su sa članovima kvarteta Quiroga (Španija), kvarteta Casals (Španija), Emerson gudačkog kvarteta (SAD), Jerusalem gudačkog kvarteta (Izrael), Robertom Kulekom, Valentinom Erbenom (Alban Berg kvartet), Marcin Sieniawski (Szymanowski kvartet).
Milana i Luna stalne su članice Crnogorskog simfonijskog orkestra u Podgorici na poziciji prvih violina, dok se Aleksandra i Pavle bave pedagoškim radom u Beogradu.
Sve četvoro članovi su Muzikon kamernog orkestra u Beogradu, novog multimedijalnog ansambla koji promoviše inovativni pristup klasičnoj muzičkoj sceni u Srbiji, kao i Ljubljana internacionalnog orkestra.
Ljubav prema ovoj kamernoj formi i duboka posvećenost održale su stalnu želju za usavršavanjem i kontinuiranim radom, te je za tri godine postojanja ovaj kvartet pronašao mjesto na kamernoj sceni podneblja sa koga dolazi.

Predstava "Tre sorelle" u produkciji FDU Cetinje i Centra za kulturu Tivat
2018-12-13 20:00 - 21:30 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Fakultet dramskih umjetnosti Cetinje u saradnji sa Centrom za kulturu Tivat
Stevan Koprivica
„TRE SORELLE”

Reditelj: Zoran Rakočević
Producent: Jelena Odalović
Dizajn svjetla: Radomir Stamenković
Muzičari: Nevila Klakor, Anda Bushi, Anastasija Aleksić
Šef scene: Aleksandar Filipović
Ton: Tomislav Elkaz
Svijetlo: Mirko Kažić
Rekviziter: Ana Drakić
Krojački radovi i garderoberka: Slađana Ilić
Dekorateri: Zdravko Vasiljević, Mario Odžić, Kristijan Rot i Stevan Novosel

Uloge tumače: Marija Đurić, Jelena Đukić, Marija Labudović, Omar Bajramspahić, Mak Čengić i Pavle Popović

Riječ pisca:
„Zaludna piščeva indikacija „o ljubavi i demonima“ kada su „Tre sorelle“ u pitanju postaje, kako vrijeme prolazi, sve važnija i tačnija odrednica ovog komada. Kažu oni koji vjeruju u horoskope da u jednom momentu životnog zrijenja podznak postane jači od znaka. Tako je i sa storijom o tri čudne prčanjske sestre i njihovom fatumskom i fanatičnom zaljubljenosti u jednog marinera. Malo vjerovatno, ali na legendi nije da bude vjerovatna nego uzbudljiva i znakovita. Povod koji je snio u legendi počeo da dobija obrise o koordinate za koje, iako je prošao priličan broj godina od nastanka ovog komada, danas sve više postaju značajniji meni kao piscu. Pitanje slobode, dogme, tradicije, religije, erotskih kodova, pobune, mediteranske mimikrije koja iza nježnih klapskih sazvučja krije užase „umidece“ koja čeka buru da je osuši i pokrene sve iznova…Demoni koje olako nazivamo sudbinom, a u stvari ih gajimo i predajemo im se kada emocija i eros u ime života nadjačaju racio i regule…Recimo da je ovaj komad o tome. Nego najgore je kada pisac samoobjašnjava svoje djele i nudi ključeve čitanja…….
…Zapravo, „Tre sorelle“ se vraćaju doma da provjere kako legende i demone i ljubavi sagledava najnovija generacija crnogorskih dramskih umjetnika. Ima li ljepšeg događaja za pisca i profesora škole iz koje dolazi reditelj i glumci?”
Stevan Koprivica
Riječ reditelja:
„Čovjek je veličanstvena sila ovog svijeta. Ma koliko bio sičušan i nemoćan u poređenju sa kosmosom, čovjek je ipak uvijek brodio morima, pisao poeziju i muziku, tražio savršenstvo, raspaljivao vatru fantazije i strasti, praveći jedan novi svijet. Čovječije požude, ljudske vatre, instikti, nepregledne slobode duha, seksualna priroda svake žarke utrobe, vidici i horizonti, postali su tama u koju čovjek, pod pritiskom društva i crkve, nije smio da zaviri. Palanka, norme, ulica, društveni konteksti od vremena kada su ljudi počeli da crtaju plijen na zidovima pećina i prizivaju kišu, napravili su od čovjeka- đavola. Đavo je u čovjeku, a svaka duhovnost i sloboda, otvorila je novi oganj na nebu na kojem treba peći ljudsko živo meso. Vraga je stvorio otpor, žudnja za dolaskom do ponora svijeta na kojem izviru arije, mirisi djetinjih heruvima, rajsko voće, gdje se iz pepela ptice rađaju. Đavo je sve što čovjek hoće, bog je sve što je čovjeku zabranjeno. Nečastivi je svjetlo, a častivi je zapravo mrak. Nepomenik je prelijepo ljudsko tijelo, pomenik je zapatana ljudska duša puna straha i malodušnosti.”
Zoran Rakočević

Koncert klasične muzike- Ljubiša Jovanović, flauta i Oleksij Molčanov, klavir
2018-11-29 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Ljubiša Jovanović, flauta Oleksij Molčanov, klavir Gošća koncerta: Dijana Orlandić, flauta

Program:

Ph. Telemann: Fantazija E-dur za flautu solo
C. Ph. E. Bach: Sonata G-dur za flautu i klavir
Allegro-Rondo.Presto
G. Ph. Telemann: Fantazija h-moll za flautu solo
W. A. Mozart: Rondo D-dur za flautu i klavir
P. I. Čajkovski: Arija Lenskog za flautu i klavir
F. Poulenc: Sonata
Allegro malinconico-Cantilena-Presto giocoso
Dopler: Andante i Rondo za dvije flaute i klavir
F. Borne: Karmen fantazija za flautu i klavir

LJUBIŠA JOVANOVIĆ je diplomirao i magistrirao u Beogradu u klasi prof. Miodraga Azanjca. Usavršavao se u klasi prof. Kristiana Lardea u Parizu gdje dobija Diplome Superieur de Concertiste 1983. godine. Nakon toga ostvaruje dugogodišnju saradnju sa Aurele Nikoletom, jednim od najvećih muzičara i flautskih pedagoga XX vijeka. Svirao je na svim značajnim festivalima u bivšoj Jugoslaviji, kao i u Francuskoj, Švajcarskoj, Kini, Italiji, Austriji, Njemačkoj, Rusiji, Rumuniji, Velikoj Britaniji, Alžiru, Finskoj, Danskoj, Ukrajini, Juznoj Africi, Norveškoj, Argentini.
Jovanović je dobitnik najprestižnijih nagrada i društvenih priznanja. Osvojio je Prvu nagradu za interpretaciju na Internacionalnoj godišnjoj reviji kompozitora, u Sremskim Karlovcima i Novom Sadu 1992. godine, kao i u Beogradu 1998, Zlatni Beočug za umjetnička dostignuća 1992, Godišnju nagradu Udruženja muzičkih umjetnika Srbije iste godine, te i nagradu Beogradskog fonda za kulturu za najbolje koncerte u Beogradu 1987, 1991. i 1992. godine. Dobitnik je Zlatne medalje povodom 75 godina od nastanka Beogradske filharmonije (1998.) i Srebrne medalje Univerziteta umetnosti za dostignuća u unapređenju nastave (2000.), Nagrade grada Beograda za 2008. i 2013. godinu, kao i Svetosavske nagrade za 2009. godinu.
Stalni je član Ansambla za novu muziku i tria „Anima“. Vodio je majstorske kurseve u Njemačkoj, Argentini, Italiji, Ukrajini, Norveškoj, Kini, Južnoj Africi, Rumuniji, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Srbiji.
Nastupao je sa nekim od najvećih flautista današnjice poput Aurele Nikolet, Irene Grafenauer, Emanuel Pahud, Mišel Debost, Kristian Larde. Njegovi snimci nalaze se na više od 50 CD izdanja, a tokom više od 30 godina umjetničke aktivnosti, premijerno je izveo oko 80 koncertnih, solističkih i kamernih kompozicija srpskih autora.
Jovanović je 25 godina radio kao solo flautista Beogradske opere i baleta (1978–88), Simfonijskog orkestra Radio Televizije Srbije (1988–89.) i Beogradske filharmonije (1989–2004.). Na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu je zaposlen od 1994. godine, sada u zvanju redovnog profesora flaute. Osnivač je Profesionalnog ansambla Camerata Serbica. ansambla Lola Klasik i festivala klasične muzike BUNT (Beogradska Umetnička Nova Teritorija).
Ljubiša Jovanović ima status umjetnika Haynes Artist zajedno sa flautistima kao što su Džejms Golvej i Emanuel Paji.
Svira na 14k zlatnoj flauti WM.S.HAYNES.

OLEKSIJ MOLČANOV je srednju muzičku školu završio u Kijevu u Ukrajini, u klasi doc. Lidije Šur. Kijevski Državni konzervatorijum i postdiplomske studije završio je 1986. godine u klasama prof. Aleksandra Snegirjova i Vladimira Vinickog. U toku školovanja osvajao je brojne nagrade kao pijanista, od kojih je značajno pomenuti pobjedu na takmičenju Lisenko u Lavovu, 1984. godine. Već kao student je započeo aktivnu koncertnu djelatnost. Nastupao je kao solista u brojnim kamernim sastavima u Ukrajini, Rusiji i Njemačkoj.
Po završetku školovanja počeo je da se bavi pedagogijom uporedo sa koncertiranjem. U ovom vremenskom razdoblju realizovao je turneje sa recitalima po Ukrajini i Libanu, nastup u Švajcarskoj, koncerte sa brojnim orkestrima (Orkestar Studio – dir. B. Schembri i V. Sirenko, Filharmonija Čerkasi – dir. A. Djačenko, Filharmonija Lviv – dir. R. Filipčuk, Filharmonija Dnjepropetrovsk – dir. J. Blinov, Filharmonija mladih Harkiv – dir. J. Janko). Poseban značaj ima saradnja u klavirskom duu sa V. Muravskim u periodu od 1988. do 1992. godine. Snimio je niz programa i koncerata za državne radio i televiziju u Ukrajini. Sarađivao je sa Savezom kompozitora Ukrajine, na projektima savremene muzike i u kamernom duu sa violinistom G. Kabinim.
Od 1995. godine živio je u Srbiji gdje je nastavio umjetničke i pedagoške aktivnosti. Pripremio je više programa koji su bili uspješno izvedeni na koncertima u Nišu, Kragujevcu, Zaječaru, Negotinu i Kotoru. Kao posebno značajan nastup, izdvaja se solistički koncert na festivalu Mokranjčevi dani, 1998. godine u Negotinu. U kamernom duu sa violinistom O. Jakovljevićem imao je zapaženu turneju po Srbiji i Crnoj Gori 1999. godine, kao i nastup na festivalu Nimus. U Crnu Goru se doselio 1999. godine, a od 2000. godine zaposlen je na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Kao solista je 1996. i 1997. godine otvarao sezone orkestra Niškoj filharmoniji (dir. A. Novicki i A. Vujić). Godine 2010. kao solista otvara sezonu orkestra Filharmoniji Čerkasi (dir. A. Djačenko), a 2011. godine sezonu orkestra Crnogorski gudači (dir. G. Krasko).
Svoj profesionalni i umjetnički angažman uspješno je nastavio nastupajući na svim značajnim scenama širom zemlje. U kamernim sastavima sa eminentnim umjetnicima ostvario je veliki broj projekata. Nastupao je na festivalima Mokranjčevi dani, Nimus, A Tempo, KotorArt, Montenegro music fest, Barski ljetopis, Espressivo, Nei suoni dei luoghi, Budva Grad teatar. Aktivni je učesnik projekta Crna Gora jedna kulturna adresa. Trenutno ima status vanrednog profesora i mentora na Muzičkoj akademiji na Cetinju.

DIJANA ORLANDIĆ je niže i srednje muzičko obrazovanje stekla u Kotoru, u klasi prof. Jasminke Terzić i doc. Žane Lekić. Tokom školovanja osvojila je brojne nagrade među kojima su: I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Požarevcu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju „Davorin Jenko“ u Beogradu, I nagrada na Međunarodnom takmičenju u Barleti. Pohađala je majstorske kurseve kod istaknutih flautista: prof. Ljubiša Jovanović (Srbija); Karolj Maročik (Srbija); Mišel Debost (Amerika); Matej Zupan (Slovenija); Feliks Rengli (Švedska); Vinsent Lukas (Francuska). Kao prva flauta Young Euro Classic orkestra nastupala je u Concert Haus-u u Berlinu, Kaselu, i Splitu, pod dirigentskom upravom Henriha Šifta. Treću godinu studija završila je u Kini u klasi prof. Gouliang Hana. Tokom boravka u Kini, Dijana je imala čast da radi sa Džejmsom Galvejem, najvećim flautistom našeg vremena.
Godinu kasnije kao njegov stipendista pohađala je masterklas u Švajcarskoj. Diplomirala je na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Ljubiše Jovanovića. Trenutno je angažovana kao profesor u Muzičkoj školi „Vasa Pavić“ u Podgorici.

Promocija monografije „Barski ljetopis - prvih 30 godina"
2018-11-22 20:00 | Dvorac kralja Nikole

Izložba umjetničkih radova crnogorskih likovnih umjetnika, akademika CANU
2018-11-22 19:00 | Dvorac kralja Nikole
Izložba umjetničkih radova četrnaest crnogorskih likovnih umjetnika- akademika Crnogorske akademije nauka i umjetnosti

Anka Burić Miodrag Dado Đurić Dimitrije Popović Branko Filipović Filo

Dragan Karadžić Vojislav Stanić Pavle Pejović Aleksandar Aco Prijić

Petar Omčikus Luka Tomanović Miloš Vušković Tome Serafimovski

Dušan Vukotić Vuko Radović

Promocija knjige „Bilder eines Dichters / Slike pesnika " Igora Remsa
2018-11-15 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Igor Rems, pjesnik i slikar, rođen je u Baru, a živi i stvara u Kelnu i u rodnom gradu.
Od 1996. godine do danas objavio je 13 knjiga: Na vratima carstva nebeskog (1996), Divlja reka (1996), Gradovi (1998), Hodočašća (1999) i (2004), Wallfarthen (2005), Slep od svetlosti (2007), U vatri spavaju boje (2008), Tajna etrutske tišine (2009), Žena koje nema (2011), O poeziji i njenom smislu (2012), Mz painter (2013), Vodeni krug (2016) i Bilder eines Dichters / Слике песника (2018).
Dobitnik je brojnih književnih nagrada među kojima i Naji Naaman – međunarodna književna nagrada (Liban), zatim Kočićevo pero – Banja Luka, Irin Pirin – Bugarska, Menzionati Straodinar – međunarodna književna nagrada NOSSIDE – 2010, Ređo Kalabrija, Italija, Hermes – međunarodna književna nagrada Laris, Grčka itd.
Njegova djela objavljivana su u mnogim stranim i našim antologijama, almanasima i zbornicima kao i u stranim i našim književnim novinama, listovima i časopisima i prevođena su na njemački, engleski, poljski, makedonski, bugarski, grčki, italijanski, rumunski, turski, španski, ukrajinski, lužičko-srpski i francuski jezik.
Rems je član Udruženja književnika Crne Gore, Srbije, Njemačke, ali i član Ukrajinske Akademije međunarodnog književnog stvaralaštva i umjetnosti.
Kao slikar, imao je više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu.
Na promociji govore mr Radoje Femić i Milan Vujović.

Riječ kritike
…Poetiku Igora Remsa karakteriše koliko traganje za višim smislom, ekumenskom simfonijom, toliko i potreba da u ključu mediteranske mitologije i sveta simbola otkrije ravnotežnu tačku civilizacijskog hoda kroz vreme…
Predrag Dragić Kijuk

… Plodnu harmoniju ne stvaraju samo boje i reč, već i povezivanje osnovnih referenci u njegovom celokupnom radu. Naravno, tome diskursu pripada pun život sa svim svojim čulnim otiscima: prolaznost, priroda, srednjovekovna istorija do postmoderne, kritičko. Religijske reminiscencije do tužbalica, do samog po sebi Univerzuma gde nas pesnik ostavlja da naslućujemo bezdan zvezda (pesma Ćutnja). Sjaj njegovih jezičkih slika daje nam mogućnost prepoznavanja mnogih aspekata od početne prefinjenosti preko svetlosti, do intenzivno opojnog uzbuđenja saputnika gde se snaga pesničke reči izražava na primer vatrom sećanja ili zavičajnom vodom…
Konrad Rot

„Veče gitare"
2018-11-08 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Višnja Dukić (2000), mlada gitaristkinja od svoje osme godine je pohađala ŠOMO „Herceg Novi“ koju je završila u klasi profesora Sanjina Kipića. U Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, maturirala je u klasi profesorice Bojane Brajović i bila dobitnica diplome „Luča“. Višnja je do sada bila učesnica mnogih takmičenja, na kojima je uvijek osvajala nagrade od kojih su najznačajnije: I nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2014), II nagrada na Međunarodnom gitarističkom takmičenju u Grožnjanu (2013), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2016), II nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2017), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2018), III nagrada na Internacionalnom takmičenju gitare u Tivtu (2018).
Učesnica je brojnih seminara i festivala u organizaciji SMŠ „Vasa Pavić“, od kojih se izdvaja festival Dani gitare u Podgorici, gdje je imala priliku da pohađa majstorske radionice sa velikim imenima svjetske gitarističke scene, kao što su: Johannes Muller, Vera Ogrizović, Maurizio Di Fulvio… Takođe, učesnica je festivala: Guitar Art Summer Fest, Guitar Art Fest Beograd, Guitar Fest Sarajevo East gdje se usavršavala kod eminentnih gitarista: Maroje Brčić, Darko Bageski, Miloš Karadaglić, Aleksandar Hadži Đorđević, Maja Radovanlija, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann, Kyuhee Park, Odair Assad, Joaquin Clerch, Nikita Koshkin.
Višnja Dukić je student prve godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Dušan Bogdanović – Mysterious Habitats

David Marton (1997), srpski klasični gitarista počeo je da svira gitaru sa osam godina. Pohađao je osnovnu muzičku školu „Josif Marinković“ u Vršcu u klasi profesora Relje Turudića dok je srednju muzičku školu završio u Beogradu, u muzičkoj školi „Davorin Jenko“ u klasi istog profesora. Do sada je učestvovao na raznim festivalima i takmičenjima, kako u zemlji, tako i u inostranstvu. Značajniji rezultati su: Republičko takmičenje (Beograd, Srbija), Ion Vidu (Temišvar, Rumunija), Jarakova gitara (Čačak, Srbija), Davorin Jenko (Beograd, Srbija).
David je radio je sa svjetski poznatim gitaristima kao što su Zoran Dukić, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann, Raphaela Smits, Nikita Koshkin i mnogi drugi. Kao pedagog, sa 19 godina je počeo da radi u muzičkoj školi „Josif Marinković“ u Vršcu. Pored toga, izvjesno vrijeme je radio i u muzičkoj školi „Davorin Jenko“ u Beogradu.
Marton je student druge godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi profesora Danijela Cerovića i nastavnik je gitare u muzičkoj školi „Vida Matjan“ u Kotoru.
Program: 1. Joaquin Rodrigo – Junto al Generalife; 2. Agustin Barrios Mangore – Sueno en la Floresta

Enes Alković (1998) gitaru je počeo da svira sa svojih sedam godina kod profesora Ranka Opančine. Već sa osam godina osvaja svoju prvu zlatnu liru na republičkom takmičenju, nakon čega je bio uspješan na mnogim međunarodnim takmičenjima u Crnoj Gori, regionu i Italiji. Pohađao je masterklasove kod eminentnih profesora poput Srđana Tošića, Vere Ogrizović, Aleksandra Hadži Đorđevića, Judicael Perroy, Adriano del Sal, Roberto Fabri i mnogih drugih.
Nakon završetka niže muzičke škole, svoje školovanje je nastavio u Srednjoj muzičkoj školi „Vasa Pavić“ u Podgorici, u klasi profesora Srđana Bulatovića.
Trenutno studira na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Roland Dyens „Sonatina Libra“: India; Largo; Fuoco

Stefan Kostić je počeo da svira gitaru sa osam godina. Osnovno muzičko obrazovanje stekao je u Baru u ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ kod profesora Ranka Domazetovića. U Podgorici je završio Srednju muzičku školu „Vasa Pavić“ u klasi profesora Srđana Bulatovića. Učesnik je raznih festivala i takmičenja u zemlji i regionu, kao što su Belgrade Guitar Fest, Nikšić Guitar Fest i drugi. Na državnim takmičenjima u Crnoj Gori dobitnik je dvije zlatne i jedne srebrne lire. Tokom školovanja je imao priliku da sarađuje sa poznatim klasičnim gitaristima i pedagozima kao što su: Nikita Koškin, Adriano Del Sal, Srđan Tošić, Kostas Kociolis, Goran Krivokapić.
Student je četvrte godine na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića.
Program: Leo Brouwer – Sonata no. 1

Fandangos y boleros
Sarabanda de Scriabin
Toccata de Pasquini

Vuk Sandić (1998), mladi crnogorski gitarista, počeo je da svira klasičnu gitaru sa osam godina u klasi prof. dr Srđana Bulatovića, a zatim profesora Borjana Radovića u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici gdje je završio i srednju školu u klasi profesorice Bojane Brajović.
Svoje muzičko obrazovanje nastavio je na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Danijela Cerovića gdje trenutno pohađa I godinu studija.
Učesnik je brojnih takmičenja i seminara na nivou Crne Gore i regiona: Festival gitare – Tivat, Gitar art festival – Beograd, Republičko takmičenje – Crna Gora.
Sandić je radio i sa svjetski poznatim gitaristima i profesorima kao što su: prof. Srđan Tošić, prof. Vera Ogrizović, Costas Cotsiolis, Thomas Offermann i mnogi drugi.

Promocija pedeset godina stvaralaštva Miroslava Jovanovića Timotijeva
2018-11-01 20:00 | Dvorac kralja Nikole
Miroslav Jovanović Timotijev, crnogorski pjesnik, esejista, kolumnista i kritičar, na književnoj sceni prisutan je pedeset godina, od 1968. godine, kada je njegova prva pjesma „Južno od mojih očiju“ ugledala svjetlost dana u periodici „Čik“.
Do sada je objavio osam knjiga pjesama za odrasle i pet za djecu. Dobitnik je mnogih književnih nagrada i priznanja, a njegove pjesme su prevođene na nekoliko stranih jezika i zastupljene u brojnim pjesničkim antologijama. Autor je i zanimljivih kolumni „Hipnotisani ugao“ (bARS) i „Gospodin M. Skot“ (BarInfo).
Timotijev slovi i kao humanista koji je u okviru svog projekta „Mijenjao bih životnu priču“ poklonio hiljadu knjiga djeci kojima život nije naklonjen.

Knjige poezije za odrasle: Plamteće saće, Opet lože oblake, Pustoš još peva, Autopsija senke, Laureat paučine, Večnost i druge čežnje, Šaptač u groblju – nove i izabrane pesme, i Devet jezika ćutnje.
Knjige poezije za djecu: Svetionik, Kuća na oblaku, Nacrtaj mi petak, Papirne lađe – nove i izabrane pjesme za djecu, Nacrtaj mi petok (knjiga na makedonskom jeziku) i Četiri sezama – bajke i bajkovite pjesme.
Riječ kritike:
Ima pjesnika uz čije ime pristaje sintagma poeta doctus. Rijetki su, a u crnogorskoj književnosti M. J. Timotijev je jedan od njih, o čemu svjedoči upravo ono eruditsko u njegovoj poeziji. Samo učen stvaralac može, poslije lirskog solilokvija, da otvori raskošni dijalog sa poezijom samom, prostorima i vremenima.
dr Gordana Leković

Da djetinjstvo uvijek ostaje i traje, da su njegove bezbrižnosti i osmijehom ukrašena lica prisutna i kada ono mine, da snaga Timotijeve riječi i toplina njene semantike traju po svim ovozemaljskim i onozemaljskim dječijim hronotopima, da dom u kojem su rođeni Teofan i Tavita krije Bajku o nemuštom konopcu i kazuje je samo onoj djeci koja se osmjele da zavire u magični svijet trinaest čvorova, dajući im trinaest didaktičkih odgovora, da Bajka o četiri Sezama svoja vrata uvijek drži otvorena za radoznalu djecu učeći ih tajnama o vodenim površinama, ostrvima, morskim stanovnicima, Suncu, Kosmosu, Pjegavoj zvijezdi, Mliječnom putu… da šarenu dolinu kroz prozorsko okno svijeta gledaju paralelne oči djetinjstva i razdraganosti iz Bajke o nevidljivoj ptici, da male godine brišu velike kazaljke vremena upravo u njegovoj Bajci o Tajnarima svjedoče nam redovi epsko-lirskih nadahnuća ovog poznatog crnogorskog stvaraoca.
mr Ana Pejović

Bitef teatar i Centar za kulturu Tivat: „Jami distrikt“, režija Kokan Mladenović
2018-08-15 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Centar za kulturu Tivat i Bitef teatar
„JAMI DISTRIKT“
Režija: Kokan Mladenović
Izvedbeni tekst: Milena Bogavac
Originalna muzika: Marko Grubić
Muziku izvodi grupa Vrooom: Jamal al Kiswani, Marko Grubić
Kostim: Ivana Nestorović
Narator: Nemanja Dragaš
Uloge: Isidora Simijonović, Jelena Graovac, Nina Nešković
O predstavi:
“Jami distrikt” je pozorišna predstava koja problematizuje pitanja nacije i nacionalnih država, u hi-tech svijetu 21. vijeka.
Nacije proizvode ratove i ratovi proizvode nacije.
Ko je prvi počeo? Dokazaće se!
Nacija koja dokaže da je evoluirala direktno iz majmuna, dobija nagradnu vožnju u luna-parku istorije. Uključite se! U Jami distriktu ima mjesta za sve!
Polazeći od činjenice da je nacija konstrukt i pojam izmišljen u 19. vijeku, ova predstava postavlja pitanje: kako je devetnaestovjekovnom izumu pošlo za rukom da izgleda kao da je bio tu oduvijek?
Da li su nam, u eri interneta, vještačke inteligencije i savremene medicine, još uvijek potrebne stare, „dobre“ nacije? Šta će smijeniti nacije i nacionalne države? I ko je gori: nacije ili korporacije?
Do kraja 21. vijeka, očekuje se da će većinu intelektualnih i fizičkih poslova obavljati roboti. Da li će roboti imati nacionalnu svijest? Da li će biti robo-rodoljubi i robo-patriote? Da li će ideja nacije završiti na smetlištu istorije, ili će tamo završiti oni koji u nju vjeruju? Da li ćemo u 22. vijek ući u cipelama iz 19. vijeka? I da li nas žuljaju te razgažene cipele? One odavno nisu lijepe. A da li su udobne?
„Jami distrikt“ je predstava koja se, u formi lažnog dokumentarca, bazira na (izmišljenom), ali mogućem događaju – budućem ratu na Balkanu nastalom iz istih apsurda koji su uzrokovali i prethodni. Danas te iste sile iracionalnosti djeluju na širem području Evrope, a sličnosti sa sudbinom Jugoslavije su zabrinjavajuće i zastrašujuće.
U selu Jamena, na tromeđi Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine, naučnici su najsavremenijim sredstvima (koja uključuju satelitsko snimanje zemljine kore, specijalnim kamerama sa infra-crvenim i rendgentskim zracima) otkrili najstarije paleolitsko naselje u istoriji čovječanstva. Otkriće je značajno jer pomjera naučna saznanja o početku razvoja ljudske vrste stotinama hiljada godina unazad: homo sapiensi su bitno stariji nego što se do sada mislilo.
Ovo revolucionarno otkriće je od značaja za čitavo čovječanstvo, ali se za njega posebno interesuju Srbi, Hrvati i Bošnjaci, budući da se praistorijska Jamena nalazi na teritoriji sve tri države. Budući da svaka država pokušava da ga prisvoji, počinje niz apsurdnih teorija, o tome koji je narod stariji i kome pripada drevna Jamena. Teorije vode sve tri nacije u rat, a u rat se uključuju i sve svjetske sile, na različitim stranama. Praistorijska Jamena biva uništena… a broj žrtava veći od 150.000.
Tada nastupa mir i trajno rješenje za Jamenu: ona postaje distrikt pod međunarodnim protektoratom, a transnacionalne kompanije ulažu novac u to da se na prostoru Jamene otvori najveći naučno-zabavni park na svijetu. Svi preživjeli stanovnici sela Jamena (ima ih oko stotinu) dobijaju posao: u ovom parku, oni će za turiste glumiti drevne Jamence. Svi dobijaju kostime neandertalaca i plate, a međunarodna zajednica s ponosom ističe kako je stopa nezaposlenosti u Jameni – nula. Sve tri nacije sada su spuštene na nivo paleolitskih ljudi, u službi krupnog kapitala.
Priča pokazuje koliko su nacionalne podjele besmislene u XXI vijeku – kada, usljed galopirajućeg razvoja nauke i tehnologije, svijetom odavno vladaju transnacionalne kompanije i kada 1% čovječanstva posjeduje 46% svjetskog bogatstva. Ideja o naciji plasira nam se kao nešto na šta treba da budemo ponosni, a zapravo je fenomen koji ponižava naše ljudsko dostojanstvo.
Po svojoj formi, predstava je fragmentarna i postmoderna, a njen važan dio čini video-rad, sastavljen od različitih sekvenci koje podržavaju formu lažnog dokumentarca, kao i živa izvedba originalne muzike grupe „Vrooom“. U videu su nahovane izjave različitih političara, donosilaca odluka i vlastodržaca, a kako bi sve izgledalo što uvjerljivije, tu su i lažna izdanja nacionalnih dnevnika i drugih informativnih emisija.
Riječ reditelja:
Da li smo postali majmuni dokazujući da nismo postali od istog majmuna? Da li će nas budući rat zbog praistorije dovesti do kraja istorije? Da li su korporacije progutale nacije dok smo mi iskopavali četnike, ustaše i domobrane u luna-parku istorije?
„Jami distrikt“ – jedinstvena prilika da se nasmijete majmunima za koje niste glasali.
Kokan Mladenović

Zatvaranje Festivala: Veče sa organizatorima
2018-08-12 21:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole

Koncert klasične muzike: Vladimir Miler (bass profundo); Aleksandra Jovanović (sopran)
2018-08-11 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Vladimir Miler je rođen 1964. u Sibiru, Rusiji. Školovanje je završio na Višoj muzičkoj školi u Kelnu, Njemačkoj, gdje je radio sa velikim profesorima glasa Reinhardom Lejenhajmerom i Kurtom Molom. Zatim se vratio u Rusiju, gdje je pohađao Državnu akademiju u St. Petersburgu, stičući zvanje muzikologa. Miler uživa bogatu reputaciju kao solista St. Petersburg State Academic Capella, a pogotovo kao jedan od rijetkih vokaslista na svijetu koji posjeduju opseg glasa Basso-Profundo. Među glavnim operskim ulogama koje je stvorio, nalazi se uloga Kolasa u Mocartovom „Bastien i Bastien“; Sprecher und Priester u Mocartovoj „Čarobnoj fruli“, Osmin u „Otmici iz Saraja“; Karont i Pluton u Monteverdijevom „Orfeju“; i Konenkov u premijeri Jusupovinoj „Ajnštajn i Margareta“.
Milerov talenat mu je omogućio međunarodnu muzičku karijeru. Nastupao je u solo koncertima u Rusiji, Estoniji, Francuskoj, Njemačkoj, Velikoj Britaniji, Italiji, Holandiji, Luksemburgu, širom Balkana i u SAD, između ostalih. Učestvovao je na brojnim muzičkim festivalima, kao što su Abendmusik im Hohen Dom (Ahen, Njemačka), Festival sakralne umjetnosti (Pariz), Frankfurt-Fest, Međunarodni festival pravoslavne muzike u Rusiji (Moskva), Moskovski jesenji festival i Nick Caves Meltdown Festival (London). Sarađivao je sa velikim dirigentima kao što su Vladimir Altšuler, Vadim Afanasjev, Martin Brabins, Džastin Braun, Pol Hilijer, Mark Kadin, Vladimir Minin, Viktor Popov, Hans Diter Reš, Aleksander Sladkovski, Andreas Spieri i Aleksander Titov.
Aleksandra Jovanović je koloraturni sopran iz Beograda. Muzičko obrazovanje započela je u Muzičkoj školi „Mokranjac“, gdje je završila teoretski odsjek, nakon čega je završila osnovne i master studije muzikologije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Paralelno sa studijama muzikologije upisala je i odsjek za solo pjevanje (prof. Tatjana Bajalica) u Muzičkoj školi „Stanković“, a potom završila i osnovne i master studije solo pjevanja (prof. Aneta Ilić) na Fakultetu muzičke umetnosti.
U operi je debitovala 2013. godine, ulogom Kraljice noći u „Čarobnoj fruli“ V. A. Mocarta, u produkciji Opere i teatra „Madlenianum“, a istom ulogom debitovala je i na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu (2014. godine), kao i u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu (2017. godine). U Operi i teatru „Madlenianum nastupala je i u ulozi Pepi Pleninger u opereti „Bečka krv“, Johana Štrausa II, u sezoni 2014/15, kao i u ulozi Servilije u operi „Titovo milosrđe“, V. A. Mocarta, u produkciji „Operosa“ studija.
Plodnu saradnju sa Simfonijskim orkestrom i Horom RTS započela je nastupom na Novogodišnjem koncertu 2016. godine, za kojim su uslijedili i nastup na festivalu „Organic fest“, izvođenje „Rekvijema“ Gabrijela Forea, premijerno izvođenje i snimanje Jezera za sopran i simfonijski orkestar, Boža Banovića, kao i nastup na Novogodišnjem koncertu u Sava Centru, 2018. godine.
Aleksandra redovno nastupa na koncertima i festivalima u zemlji i regionu, uz čestu saradnju i sa drugim istaknutim srpskim ansamblima, kao što su Vojni simfonijski orkestar „Stanislav Binički“, Gudački orkestar „Dušan Skovran“, Jevrejski kamerni orkestar, simfonijski orkestar Beogradski simfoničari, akademski hor „Collegium musicum“ i drugi.
Kao jedan od najperspektivnijih studenata, od strane Fakulteta muzičke umetnosti nagrađena je iz fondova „Anita Mezetova“ (2017. godine) i „Danica Mastilović“(2018. godine), a među nagradama koje je osvojila na takmičenjima, izdvajaju se treća nagrada na takmičenju „Die Meistersinger von Nürnberg“ (2018, Nemačka), treća nagrada na Međunarodnom takmičenju „Ada Sari“ (2017, Poljska), kao i pozicije laureata kategorije na Međunarodnom takmičenju solo pjevača „Bruna Špiler“(Herceg Novi, 2014), kao i Republičkom takmičenju Asocijacije muzičkih i baletskih škola Srbije (Beograd, 2013).

Exit teatar: "Taksimetar", režija Matko Raguž
2018-08-09 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Exit teatar Zagreb
Goran Vojnović
“TAKSIMETAR”
Adaptacija i režija: Matko Raguž
Kostimi: Marita Ćopo
Muzika i video: Willem Miličević
Glasovi: Tihana Lazović, Tomislav Šikić, Srećko Borse
Svjetlo: Dragan Micić
Ton: Ivan Biondić/Vjekoslav Palinić
Scena: Matko Raguž, Rudolf Balja i Vedran Relja
Fotografije: Radomir Sarađen
Uloge: Zijad Gračić i Robert Budak
O predstavi
Šta se događa taksisti na ulicama Zagreba dok se u njegovom taksiju vozi mnoštvo različitih karaktera, od konceptualnog umjetnika preko tajanstvene dame koja to nije, novopečenog japija i bivšeg pankera, neiskusnog svećenika, pasioniranog demonstranta, starog, usamljenog profesora marksizma te drugih likova kroz koje se ogledaju problemi i frustracije vremena u kojem živimo.
O autoru
Goran Vojnović rođen je u Ljubljani 1980. godine. Diplomirao je na Akademiji za kazalište, radio, film i televiziju u Ljubljani te je jedan je od najcjenjenijih slovenskih književnika, scenarista i filmskih reditelja novije generacije. Njegova prva dva romana Čefuri raus! (2008) i Jugoslavija, moja domovina (2011) osvojili su kritičare i čitaoce, a doživjeli su i svoje uspješne pozorišne adaptacije. Za roman Čefuri raus! dobio je nagradu Prešernove zaklade i nagradu Kresnik. Autor je dugometražnih filmova Piran – Pirano (2010) i Čefuri raus! (2013) te više kratkih filmova.
Riječ kritike
„’Taksimetar’ putem kratkih prikaza otužnih sudbina i neuspješnih ljudi detektira kako ozbiljne socijalne probleme tako i mučne neuroze pojedinca u društvu. Mladi napuštaju Hrvatsku do opasnih razmjera, a što se brakova tiče, raspada se svaki treći. Najveća vrijednost ove predstave je Vojnovićev tekst koji, osim galerije likova uzbudljivih za gledanje, u sebi skriva taj dublji sloj socijalne drame: kada ona izroni na površinu, publika se smjesta utiša i prestaje smijati.“
Bojan Munjin, „Novosti“
„Sudeći po oduševljenju publike na premijeri „Taksimetra“, čini se da Teatar EXIT ima novu hit predstavu. Tekst slovenskog pisca Gorana Vojnovića gazda Exita Matko Raguž sjajno je režirao i vrhunski adaptirao u duodramu koja u gorko-slatkoj, duhovitoj maniri smjelo progovara o neveseloj hrvatskoj stvarnosti.“
Mia Mitrović, „Express“
„Matko Raguž je još jednom kao redatelj u drugi plan potisnuo moguće režijske atrakcije i svu pozornost usmjerio na to da glumcima pruži mogućnost iskazivanja svekolikog umijeća. Time je u Vojnovićevoj komediji uspio maksimalno istaknuti ne samo humor i uspjela komediografska rješenja nego i slojevitost značenja, te je tako s „Taksimetrom“ ostvario još jednu Exitovu uspješnicu”.
Tomislav Kurelec, Kazalište.hr

Izložba slika Milke Vujović
2018-08-08 21:00 - 22:00 | Dvorac kralja Nikole
Mr Milka Vujović, akademski slikar i grafičar, rođena je 1965. u Podgorici. Na Fakultet primenjenih umetnosti u Beogradu upisala se 1985. godine, a godinu ranije na Nastavnički fakultet u Nikšiću na kom diplomira 1987. godine. Diplomu na fakultetu u Beogradu stekla je 1990. godine, kada upisuje i postdiplomske studije. Na istom fakultetu je i magistrirala na odsjeku za grafiku. Od 1991. godine član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Od 1998. radi kao docent na Fakultetu primenjenih umetnosti, za predmet Grafičke tehnike, na odseku Primenjeno slikarstvo, Konzervacija i restauracija i Primenjeno vajarstvo. Godine 2010. postaje vanredni profesor na fakultetu, a 2016. godine i redovni profesor. Član je ULUS-a i ULUPUDS-a. Neke od nagrada koje je dobila su: Posebna pohvala ULUPUDS (1990), Plaketa „Zlatno pero Beograda“ – I Međunarodno bijenale ilustracije (1990), Počasna diploma na II Međunarodnom Bijenalu grafike malog formata u Rumuniji (1999), Prva nagrada Beogradske „Mini-art scene“ (2005), Specijalna nagrada žirija na Internacionalnom trijenalu grafičke umjetnosti u Makedoniji (2015). Neke od samostalnih izložbi realizovala je u Budvi, Beogradu, Podgorici, Petrovcu, Tivtu, Herceg Novom, Kotoru, Tivtu, Novoj Gorici u Sloveniji. U okviru kolektivnih izložbi radove je prikazala publici u Crnoj Gori, Srbiji, Rumuniji, Francuskoj, Maleziji, Poljskoj, Belgiji, Rusiji, Grčkoj, Mađarskoj, Hrvatskoj, Bugarskoj, Bosni i Hercegovini i Italiji.

Mjuzikl za djecu: Happy teatar, Beograd: "Vilinska zavrzlama - priče iz Maštošume", režija Monika Romić
2018-08-08 20:30 | Šetalište kod kafea Planet
Happy teatar, Beograd
„VILINSKA ZAVRZLAMA“ – PRIČE IZ MAŠTOŠUME
Režija, kostim i scena: Monika Romić
Tekst: Slavica Ljujić i Monika Romić
Muzika: Dejan Pejović – Peja
Koreografija: Slavica Ljujić i Monika Romić
Vođa tehnike: Vojislav Savić
Beatboxer: Filip Marković
Uloge: Monika Romić, Slavica Ljujić, Nikola Ugrinović, Jovana Mladenović, Uroš Milojević
O predstavi:
Princ Milovan i princeza Ana su, kao i većina današnje dece, vrlo upućeni i zainteresovani za modernu tehnologiju (igrice, telefoni, tableti..) i kada, u jednom trenu, ostanu bez toga, pokušavaju da se zabave, ali konstatuju da su im sve standardne igre – dosadne. Pojavljuje se kuvarica Mica koja želi da ih raspoloži pričanjem priče, ali njena Crvenkapica je Žutokapica, baka živi u soliteru, Vuk je bakin kum, tj. Mica zna da pravi kolače i priča recepte ali ne i bajke. Princ i princeza, traže da dođe njihova dadilja Dada, međutim, Dade nema. Sve su pretražili ali su našli samo jednu njenu papuču. Pomoću Mice kuvarice, oni kreću na nevjerovatno putovanje u potragu za njom, putem mašte.
Na tom putu, dobiju mapu od vile Maštojle, pomoću koje prelaze more i kopno.
U svijetu mašte, sreću mMornara Miku, maštovitog i zabavnog tipa, kao i njegovog kopnenog prijatelja, ozbiljnog, kapetana Peru, zatim strašnog Lazu Cara oluje, koji će im zadavati „teske“ matematičke zadatke, Aždajicu Žderavicu, Crvenkapicu koja će im ispričati pravu verziju priče o sebi.
​Da li će mornar Mika uspjeti da ih preveze u papirnom čamcu preko mora?
Da li će kapetan Pera, uz pomoć Ane i Milovana, uspjeti da se nasmije?
Da li je Aždajica Žderavica strašna, kako je svi zamišljaju, ili je ipak nježna?
Da li će im trebati pomoć djece na tom putu?
Da li je cijelu zavrzlamu smislila dadilja Dada, da bi ih potakla na maštanje?
Kroz ovu nevjerovatnu avanturu bićete nošeni na krilima mašte, muzike, ljubavi i dječije razigranosti svih aktera
Riječ autora:
Edukacija: Predstava „Vilinska zavrzlama“ je nastala kao jedna moderna bajka, sa detaljima koje djeca prepoznaju iz svog okruženja. Upotrijebili smo maštu kao glavnu pokretačku energiju djece, tj. ovom predstavom ih podstičemo da i sami budu kreativni i maštoviti – samim tim nema scenografije u predstavi. Takođe, predstava je izuzetno edukativna. Finim instrumentima, smo se bavili motivisanjem djece da upoznaju sebe kao i da prepoznaju svoje kvalitete i talente, bavili smo se dječijim strahovima i kako da ih prevaziđu. Takođe, približavamo djeci važnost učenja kroz život i ističemo sestrinsko-bratsku ljubav,​ kao i to da kada smo složni, tada smo i jaki – „Zajedno smo i lepši i jači!“.
Interakcija: Kroz komunikaciju glumaca i djece – predstava je izuzetno interaktivna, djeca učestvuju, pomažu da naši glumci pređu kopno, more, računaju sa glumcima postavljene zadatke, prave im „vetar u leđa“ i uključeni su u mnoga druga rješenja.

Petar Andonovski: promocija romana „Oči boje cipela“
2018-08-07 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Petar Andonovski
„OČI BOJE CIPELA“ (roman)
moderator : Maja Simović
O autoru
Petar Andonovski je rođen 1987. godine u Kumanovu. Studirao je Opštu i komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Skoplju. Autor je knjiga: „Mentalni prostor“ (poezija, 2008), „Oči boje cipela“ (roman, 2013, drugo i treće izdanje 2016). Njegov prvi roman „Oči boje cipela“, ušao je u finale za nagradu „Roman godine“ 2014, a 2016. u finale za Evropsku nagradu za književnost. Roman „Tijelo u kojem treba da se živi“ dobio je nagradu „Roman godine“ za 2015. godinu. Njegov prvi roman preveden je na bugarski, a do kraja godine treba da izađe i prevod romana „Tijelo u kojem treba da se živi“, takođe na bugarski.
O djelu
Oba romana Petra Andonovskog, i „Oči boje cipela“ i „Tijelo u kojem treba da se živi“, prošli su veoma zapaženo u Makedoniji. Rijetko se dešava da nagrada za roman godine bude dodijeljena tako mladom autoru. Ono što Burić primjećuje jeste da oba romana karakteriše jaka psihologizacija likova, što smatra neobičnim i pohvalnim za autora koji tek izdaje svoje prvijence. Ono što je primjetno u romanima je i jedan veoma relativiziran osjećaj pravednosti. Andonovski ističe da je to posljedica društvenog stanja kako makedonskog, tako i cjelokupnog južnoslavenskog prostora.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: "O Miševima i ljudima", režija Dino Mustafić
2018-08-06 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Barski ljetopis i Gradsko pozorište Podgorica
po motivima novele Džona Stajnbeka
“O MIŠEVIMA I LJUDIMA”
Dino Mustafić
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Muzika: Tamara Obrovac

Uloge:
Mišo Obradović – Džordž
Miloš Pejović – Leni
Branko Ilić – Karli
Pavle Ilić – Kendi
Vule Marković – Slim
Marija Đurić – Suzan
Dejan Đonović – Krivi
Božidar Zuber – Vit
„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom. Svoju premijeru predstava je imala 23. jula u Baru 2018. godine, a u oktobru je upriličena i premijerna izvedba i u Gradskom pozorištu Podgorica.
Riječ reditelja
Roman je smješten u tridesete godine prošlog vijeka, u period Velike depresije u Americi, ali može se čitati nezavisno od toga da li smo upoznati sa istorijskom pozadinom, jer je siromaštvo i težak život najnižeg sloja ljudi nešto što je uvijek aktuelna i velika tema. Osim pomenutog, u centru romana je i priča o jednom neobičnom prijateljstvu između Džordža, čestitog i dobrog čovjeka, i Lenija, krupnog i snažnog čovjeka sa umom malog djeteta. Oni čine porodicu, držeći se jedan drugog kako bi pobijedili usamljenost i otuđenost. Tu je i motiv Američkog sna, kao sveprisutne teme u američkoj književnosti, ali i filozofiji utopije što mi je blisko svjetonazorski i etički. Za takvo iskustvo nije potrebno bilo intervenisati u literarni materijal kako bi približili epohu gledaocima. Mi živimo isti ili čak i gori socijalni i politički trenutak, koji prepoznajemo u našoj svakodnevnici. „O ljudima i miševima“ je jedinstvena priča koja dirljivo govori o istinskom prijateljstvu, očaju i beznađu ljudi za vrijeme Velike depresije i krahu američkog sna, ispričana je egzistencijalistički i emotivno. Ova vanvremenska priča čini ovaj roman revolucionarnim za svako vrijeme jer govori o pravu na život i kada smo drugačiji od većine. Zabrinuti smo nad svijetom koji se drastično dehumanizira svakodnevnom i agresivnom trkom za profitom. Postajemo moderni robovi, nadničari neoliberalnog kapitala koji proždrljivo jede našu sudbinu i potragu za srećom, prava na san, utopiju, viziju boljeg i pravednijeg svijeta.
Dino Mustfić, reditelj
Riječ dramaturškinje
Žderači snova
Roman „O miševima i ljudima“ napisan je za vrijeme Velike depresije u Americi. Kad razmišljamo o sintagmi „velika depresija“ nužno se nameće činjenica da ona savršeno korespondira sa našim „ovdje i sada“.
Ljude na ivici egzistencije koji utopijom krče svoj put kroz život, utapajući se u znoju, svjesni da bez tog sna za koji se grčevito drže ne bi preživjeli ni dana, srećemo svakodnevno. Mi smo ti ljudi.
Pored ljudi na margini društva, izolovanih zbog rodne, vjerske, nacionalne, rasne pripadnosti, koji opet sami marginalizuju određene manjine i na taj način zatvaraju krug diskriminacije, prolazimo iz časa u čas. Mi smo ti ljudi.
Ljudi čiji se život svodi na puko preživljavanje, jer ono što zaradimo zadovoljava tek primarne potrebe sa Maslovljeve ljestvice. Sve što zaradimo pojedemo. Jedemo svoje snove dok hrana ne proguta nas.
Mi smo ti ljudi. Ili miševi.
