Barski ljetopis

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: “O Miševima i ljudima”, režija Dino Mustafić
2018-07-24 21:30 UTC | Stari Bar – amfiteatar
Pozorišni program Barskog ljetopisa 2018. i ove godine uključuje veliku produkciju inspirisanu klasičnim djelom svjetske književnosti. Ovoga ljeta biće to predstava „O miševima i ljudima“, po motivima istoimenog romana Džona Stajnbeka. Predstavu koju Barski ljetopis postavlja u koprodukciji sa Gradskim pozorištem iz Podgorice, režiraće jedan od najuspješnijih reditelja u regionu, Dino Mustafić. Premijera je zakazana za 23. jul, u Baru, u okviru 31. izdanja Barskog ljetopisa.
Dramatizaciju i dramaturgiju predstave „O miševima i ljudima“ potpisuje dramaturškinja Stela Mišković. Za scenografiju je zadužena Smiljka Šeparović Radonjić, kostimografiju Lina Leković, dok će uloge tumačiti Mišo Obradović, Miloš Pejović, Vule Marković, Dejan Đonović, Branko Ilić, Marija Đurić, Pavle Ilić i Božidar Zuber.

„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.
I ovogodišnjom produkcijom Ljetopis afirmiše prošle godine utemeljenu ideju o saradnji Festivala sa profesionalnim domaćim pozorišnim subjektima, angažmanu isključivo crnogorskih glumaca i pozorišnih djelatnika, kao i njihovoj saradnji i povezivanju sa renomiranim i regionalno priznatim rediteljskim imenima.

Jicak Bar Josef: promocija romana „Sećanje na ljubav“
2018-07-24 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Jicak Bar Josef
„SEĆANJE NA LJUBAV“ (roman)
U programu učestvuje i Zoran Hamović, direktor i glavni urednik IK „Clio“
O autoru
Jicak Bar Josef rođen je u Tel Avivu 1949. godine. Diplomirao je nacionalnu istoriju na univerzitetu u Jerusalimu, a magistrirao komparativnu književnost. Dugo je radio kao novinar u dnevnom listu „Jediot Ahronot“, a trenutno radi u institutu „Gnazim“ u Tel Avivu. Dobitnik je Kugelove (1995) i Premijerove (2002) nagrade za književnost.
O djelu
Autor pripovijeda o svom preminulom ocu, čuvenom izraelskom književniku Jošui Bar Josefu. Radnja romana počinje očevom smrću i isprepletana je sjećanjima na piščevo djetinjstvo i mladost. Očev život je zadivljujuć. Rođen je u pravovjernoj porodici u naselju Mea Šearim u Jerusalimu. Pošto se razočarao u religiju, napušta ženu i dvoje male dece i seli se u Tel Aviv. Iako je u zagrljaju druge, Jošua redovno posjećuje bivšu ženu i djecu i tokom jedne od tih posjeta začinje se i njihov sin Jicak. Ostavljena žena odgaja novorođenče i dvoje starije dece u siromaštvu. Kad oboli od raka, Jošua joj se vraća i oni žive zajedno u Haifi sve do njene smrti.
Jicak Bar Josef pun je saosjećanja prema majci i ogorčen je na oca, ali ga ipak voli. Opisuje ga kao zadivljujuću ličnost, koje se istovremeno i plaši i divi joj se. U ovoj knjizi Jošua je pun žudnje za životom, ženskaroš i sebičnjak. Priču o vrtlogu osjećanja, razapet između oca i majke, Jicak Bar Josef pripovijeda bez zadrške i iskreno. Radnja knjige se premješta iz Jerusalima u Tel Aviv, zatim Haifu i Safed, gdje Jošua i umire.
Prevod sa hebrejskog: Dušica Stojanović Čvorić

Andrea Fedi kao klovn: "Katastrofa šou"
2018-07-24 20:00 | Šetalište kod kafea Planet
Teatar za djecu

Andrea Fedi iz italijanskog grada Livorno, prepoznatljiv je po maštovitim nastupima koje obožavaju ne samo djeca, već i njihovi roditelji. Učestvovao je na brojnim festivalima širom svijeta. Interaktivnost je sastavni dio njegovog nastupa – odabrani iz publike postaju dio predstave, a kakav će ona imati ishod nikada se sa sigurnošču ne može kazati. Ali ono što jeste sigurno – kada je Katastrofa klovm u blizini, zabave ne može faliti.

Barski ljetopis i Gradsko pozorište PG: "O Miševima i ljudima", režija Dino Mustafić (PREMIJERA)
2018-07-23 21:30 | Stari Bar – amfiteatar

Dino Mustafić i Stela Mišković: "O miševima i ljudima" Džona Stajnbeka
2018-07-22 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Džon Stajnbek
“O MIŠEVIMA I LJUDIMA”
O djelu govore: Dino Mustafić (reditelj) i Stela Mišković (dramski pisac)
Moderator: Maja Simović

Pozorišni program Barskog ljetopisa 2018. i ove godine uključuje veliku produkciju inspirisanu klasičnim djelom svjetske književnosti. Ovoga ljeta biće to predstava „O miševima i ljudima“, po motivima istoimenog romana Džona Stajnbeka. Predstavu koju Barski ljetopis postavlja u koprodukciji sa Gradskim pozorištem iz Podgorice, režiraće jedan od najuspješnijih reditelja u regionu, Dino Mustafić. Premijera je zakazana za 23. jul, u Baru, u okviru 31.
„O miševima i ljudima“, jedna od najkontroverznijih knjiga XX vijeka, od govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.
O djelu
Oni su neobičan par: Džordž je mali, vispren i tamnoput; Leni, krupan čovek koji poseduje um malog deteta. Ipak, oni čine „porodicu“, držeći se jedan drugog kako bi pobedili usamljenost i otuđenost.
Kao radnici u kalifornijskim prašnjavim poljima koji jedva sastavljaju kraj sa krajem, oni grabe svaki posao koji stignu. Jer Džordž i Leni imaju plan: da postanu vlanici komada zemlje i barake koju mogu nazvati svojom. Kad pronađu posao na ranču u dolini Salinas, ostvarenje njihovih snova čini se da je nadohvat ruke. Ali čak ni Džordž ne može sačuvati Lenija od provokacija koketne žene niti predvideti kobne posledice Lenijevog nepokolebljivog pokoravanja stvarima kojima ga je Džordž učio.
„Stajnbekov kratki roman uzdiže živote siromašnih i obespravljenih na jedan viši, simboličan nivo.“ Džems Topam

Roman Simović (violina)
2018-07-21 22:00 | Stari Bar – amfiteatar
Roman Simović je koncertmajstor Londonskog simfonijskog orekstra. Briljantna virtuoznost i urođena muzikalnost Romana Simovića, pothranjena neograničenom maštom, odvela ga je na sve kontinente, gdje je nastupao na mnogim vodećim svjetskim scenama poput Boljšoj sale Moskovskog konzervatorijuma, Marinsky teatra u St. Petersburgu, Grand Opere u Tel Avivu, Viktorija hola u Ženevi, Rudolfinum hola u Pragu, Barbikan hola u Londonu, Art Centra u Seulu, Grieg hola u Bergenu, Rahmanjinov hola u Moskvi… Osvajao je nagrade na brojnim međunarodnim takmičenjima kao što su: „Premio Rodolfo Lipizer” (Italija), „Sion-Valais“ (Švajcarska), „Jampoljski takmičenje violine“ (Rusija) i „Henrik Vienavski takmičenje violine“ (Poljska), čime se plasirao među najveće violiniste generacije.
Kao solista, Simović je nastupio sa vodećim svjetskim orkestrima: Londonskim simfonijskim orkestrom, Simfonijskim orkestrom Marinski teatra, Teatro Ređio Torino, Simfonija Nove Škotske (Kanada), „Franc List“ kamerni orkestar (Mađarska), Kamerata Bern (Švajcarska), Kamerata Salzburg (Austrija), CRR Kamerni orkestar (Turska), Poznanjska filharmonija, Praška filharmonija, Sjeverni Brabant (Holandija), Simfonijski orkestar grada Birmingema, BBC Škotski orkestar, Orkestar Ređio Toskane, sa dirigentima kao što su: Valeri Gergijev, Antonio Papano, Danijel Harding, Đanandrea Nozeda, Kristijan Džarvi, Jiri Belohlavek, Pablo Heras Kasado, Nikolai Znaider, Mark Elder, Džon Vilson.
Veoma tražen kao umjetnik, Roman Simović učestvuje na brojnim festivalima: „Verbier festival”, „Bijele noći“ u St. Petersburgu, Uskršnji festival „Valeri Gergijev“ u Moskvi, „Dubrovačke ljetnje igre“, „Kotor art“, „BEMUS“ i „NOMUS“ u Srbiji, “Sion Valais” u Švajcarskoj, „Bergen Festival“ u Norveškoj, „Moskovski zimski festival“ u Rusiji, „Portogruaro festival“ u Italiji, „Granada muzički festival” u Španiji. Na festivalima je sarađivao sa umjetnicima kao što su Leonidas Kavakos, Evgenij Kisin, Juja Vang, Goti Kapuson, Antoan Tamestit, Miša Majski, Šlomo Minc, Fransoa Lelo Itamar Golan, Simon Trpčeski, Žanin Džansen, Džulian Raklin… Drži predavačke master-class u SAD, UK, Južnoj Koreji, Crnoj Gori, Srbiji, Izraelu, Italiji. Roman Simović svira na Stradivarijevoj violini iz 1709. godine, koju mu je pozajmio Džonatan Molds, predsjednik „Bank of America“.
PROGRAM:
Sergei Prokofiev – 5 melodija Op. 35;
Ežen Isai – Elegična Poema Op. 12;
Moris Ravel – Sonata broj 2, G-dur
*Pauza: 20 minuta
Henrik Vjenjavski – Fantazija „Faust“ Op. 20;
Camille Sen-Sans – Etida u Formi Valcera Op. 52;

Srpsko narodno pozorište: "Ilustrovana enciklopedija nestajanja", režija Zoltan Puškaš
2018-07-19 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Srpsko narodno pozorište i Sterijino pozorje, Novi Sad
Božidar Knežević
„ILUSTROVANA ENCIKLOPEDIJA NESTAJANJA“
Reditelj, scenograf i koreograf: Zoltan Puškaš
Dramaturg: Nikolina Stjepanović
Kostimograf: Snežana Horvat
Lektor: Konstantin Knežević
Pomoćnik reditelja, saradnik za pokret: Terezia Figura
Dizajn svjetla: Robert Majoroš
Majstor tona: Dušan Jovanović
Tehnika glasa: Agota Vitkai Kučera
Uloge: Nebojša Savić, Sanja Ristić Krajnov, Jugoslav Krajnov, Mia Simonović, Marko Savković, Grigorije Jakišić, Nina Rukavina, Vukašin Ranđelović, Jelena Antonijević, Aleksandra Pejić, Terezia Figura, Agota Vitkai Kučera, Daniel Husta
O predstavi
Živimo u svetu, gde više ne znamo šta su prave vrednosti, a dobili smo priliku da ih očuvamo. Svi imamo svoje probleme, patimo od raznih bolesti, fizičkih ili psihičkih, ali odgovor na pitanje ko je kriv zbog toga, sasvim je nebitan!
Ovaj komad predstavlja svet, svet u kojem postoje mnogi problemi koji se tiču svakog od nas. Koliko treba da budemo privrženi svojoj prošlosti? Kako doživljavamo svoju sadašnjost i šta nas čeka u budućnosti? Ova apsurdna drama daje mogućnost maksimalnog ostvarenja glumačke igre, anticipirajući, pritom, odgovore na postavljena pitanja.
Predstava je u formi ritualnog pozorišta koje prikazuje naš odraz u „zakrivljenom ogledalu“, a začinjena je humorom i živahnim scenskim pokretima.
Zoltan Puškaš
Riječ pisca
Nacionalni park Koljigora (all inclusive & all exclusive), u toku je svečano otvaranje putokaza (sa srećnom završnicom).
ODISEJ:
(…) Dame i gospodo, braćo, okupili smo se ovde da svečano otvorimo naš novi putokaz. Ovu značajnu investiciju obezbedio je Turistički savez Koljigore i ovaj, naš i samo naš, najsavremeniji putokaz sigurno će biti snažan zamajac u razvoju turizma na
ovim prostorima.
Dame i gospodo, sad znate gde su Koljibabe – tamo! Osetite gostoprimstvo i toplinu kakvu još niste osetili. Koljigora ima specifičnu mikroklimu, posuta je cvećem i metaforama u koje se može ugaziti, a za koji dan slavimo i značajan jubilej – hiljadu godina bez kupatila.
Dobrodošli na Koljigoru, gde je nebo visoko, a rupe duboke! Može aplauz.
Božidar Knežević
Riječ kritike

“Reč je o tekstu koji je pre nekoliko godina pobedio na konkursu Sterijinog pozorja za originalni domaći dramski tekst, a koji je jedna stilski veoma neobična parodija, gotovo stripoliki scenario za jednu od omiljenih alegorijskih i mitomanijskih priča (ne samo) sa ovih prostora o plemenu koje spremno dočekuje apokalipsu i, u tom kontekstu što da ne, vanzemaljce. Porodicom Koljibaba predsedava baba, na vrhu planine – nacionalnog parka – Koljigora. Ona će učiniti sve da se ispuni proročanstvo i da poslednji naslednik izvornog bića njenog pokolenja bude poslednji i prvi koji će uploviti u novo doba. Ovaj nivo višestruko je pomešan sa nivoom priče u kojem prepoznajemo obrise savremenog društva, diskriminacije, homofobije, zatucanost, medijsku i drugu nepismenost, ali sve vreme pisac izbegava neko konkretnije i banalnije poređenje sa stvarnim ljudima i događajima, što i nije neophodno i bilo bi dodatno potcrtavanje situacije koja je svima prepoznatljiva. Noseći se sa zahtevnim zadatakom da na scenu postavi različito „ilustrativne“ i „enciklopedijske“ aspekte teksta (slajd projekcije i determinisanje ključnih pojmova), reditelj, ovde i scenograf i koreograf Zoltan Puškaš, poseže za jednim, takoreći, priručnim rešenjem da predstavu postavi u nedefinisani prostor pustinje (peska), da likove oboji živopisnim bojama (frizurama i „pustinjskim“ kostimom u kreaciji Snežane Horvat), a da ništa dodatno ne objašnjava, nego da igru prevede mnogo više u pokret i stilizovanu dramsku igru satire, koja na momente zna da bude veoma smešna (duhovita). Sve podseća na postapokaliptične filmove tipa „Pobešnjelog Maksa“, s tim što teze, donekle i shodno tekstu, nimalo nisu uozbiljene, nego pre postavljene tako da izgledaju začudno, zbog čega gube obrise realnog tkiva, a dodatno dobijaju niti fantastike.
[…] Stilski, „Ilustrovana enciklopedija nestajanja“ u Srpskom narodnom pozorištu predstavlja iskorak, zbog svoje kreativne rasposajanosti, počevši od teksta, preko ritualne muzike bubnjeva, pa do rediteljskih i glumačkih rešenja. Na glumačkom planu, ističu se uloge glavnog krvnika Koljibaba, u tumačenju Jugoslava Krajnova, vrhovnog zapovednika u liku babe koju igra Sanja Ristić Krajnov, sporednih, običnih likova iz života koje kao svojevrstan kontrapunkt plemenskim budalama igraju Marko Savković i Mia Simonović. Mladi Grigorije Jakišić sve više pokazuje format velikog glumca, a Nebojša Savić kao „prestolonaslednik“ svedeno i više dramski igra glavnog lika, čime uspešno dodaje komički efekat celokupne igre… Zanimljiva i neobična predstava koja će sigurno imati svoje poklonike na Kamernoj sceni Srpskog narodnog pozorišta.”
Igor Burić, „Dnevnik“, 17. marta 2018.
O reditelju
Zoltan Puškaš, pozorišni reditelj, profesor glume i režije rođen je 20. februara 1976. godine u Senti. Osnovnu i srednju školu je završio u rodnom gradu. Akademiju umetnosti u Novom Sadu upisuje 1995. godine. Do 2003. godine dobija diplomu glumac-reditelj. Kao glumac i reditelj zaposlen je u Narodnom pozorištu u Subotici od 2000. do 2002. Tada prelazi na istu poziciju u Dečjem pozorištu u Subotici do kraja 2003. godine. Počinje da radi na Akademiji umetnosti, na odseku Gluma na mađarskom jeziku, kao asistent na predmetu Gluma. Godine 2003. postaje član ansambla Novosadsko pozorište – Újvidéki Színház, a od 2006. godine postaje vodeći reditelj istog pozorišta. U inostranstvu vodi radionice na temu „Mjuzikl u pozorištu“. Od 2003. do 2016. godine režirao preko 40 predstava u zemlji i inostranstvu.
Ilustrovana enciklopedija nestajanja je njegova druga režija u SNP-u. Prva je bila 2013. godine, kada je režirao predstavu Neka se jave najbolji, rađena u koprodukciji SNP-a i Saveza dramskih umetnika Vojvodine, Novi Sad.
Mjuzikli: „Ben Akiba Night Club Show (Moulen Rouge)“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Violinista na krovu“ – Internacionalni pozorišni festival, Kišvarad (Mađarska); „Knjiga o džungli“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház i Nacionalno pozorište Kluž (Rumunija). Ova predstava dobija specijalnu Nagradu publike na Internacionalnom pozorišnom festivalu u Kišvardu; „Čarobnjak iz Oza“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház i Nacionalno pozorište Kluž (Rumunija) – najbolji reditelj na „Tvrđava festivalu“ u Smederevu; „I love you“ – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar – najbolji mjuzikl na Internacionalnom pozorišnom festivalu u Kišvardu; „Dangerous Liasions“ – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar; Kosa – Pozorište „Čiki Gergelj“, Temišvar; „San letnje noći“ – najbolja predstava na „Tvrđava festivalu“ u Smederevu, na Internacionalnom festivalu u Kragujevcu: nagrada za najbolju muziku i nagrada za najbolju predstavu; „Buđenje proleća“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Cabaret“ – Kamerno pozorište, Senta.
Muzičke pozorišne predstave: „Feri Tot“ – Salaško pozorište; „Miljokaz“ – Salaško pozorište; „Priče iz šume“ – Dečje pozorište Subotica; „Čongor i Tinde“ – Pozorište komedije Budimpešta; „Otapanje kockica leda“ – Amatersko pozorište u Lendvi (Slovenija); „Tragedija čoveka“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Biberah“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház
Alternativne pozorišne predstave: „Tango“ – Pozorište „Deže Kostolanji“, Subotica; „Muve“ – Kamerno pozorište, Senta: „OFF“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház; „Obala strasti“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház: najbolja predstava na Internacionalnom festivalu u Tatabanji (Mađarska); „Dangerous Liasions“ – Pozorište „Deže Kostolanji“, Subotica; „Neka se jave najbolji“ – koprodukcija Srpskog narodnog pozorišta i Saveza dramskih umetnika Vojvodine; „Šta se desilo sa ženom?“ – Novosadsko pozorište–Újvidéki Színház.

Izložba slika Naoda Zorića
2018-07-18 21:00 - 22:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Naod Zorić je rođen 1968. godine u selu Đurđevića Tara u Crnoj Gori. Fakultet likovnih umjetnosti na Cetinju – odsjek Slikarstvo – završio je 1993. godine, u klasi profesora Dragana Karadžića. Godine 1995. završio je postdiplomske studije, na istom odsjeku, u Beogradu, kod prof. Radomira Reljića. Član je ULUCG. Slike i crteži mu se nalaze u muzejima, galerijama i privatnim kolekcijama u zemlji i inostranstvu. Do sada je realizovao studijska putovanja u Francusku, Grčku, Izrael, Palestinu, Egipat, Tursku, Sloveniju. Učestvovao je na mnogim umjetničkim simpozijumima i kolonijama u zemlji i inostranstvu i imao niz samostalnih izložbi u svim važnijim galerijama i umjetničkim centrima u našoj zemlji. Živi i radi u Kolašinu.
Riječ kritike:
„Gotovo teološko-pjesnička zanesenost arhetipskim slikama crnogorske mitsko-legendarne povjesnice, vremena autentične herojske religije, vjere i filozofije slobode, predstavlja esenciju umjetničko-filozofskog manifesta slikara Naoda Zorića. Te slike, koje žive u nama i bez nas samih, kao i rodni ambijent – Đurđevića Tara, topos sa ruba fantazije i stvarnosti, svakovrsnih misterija i tajni, istorijskih legendi i „muke od snova“, oblikovali su umjetničku svijest i savjest ovog autora, za koga je slikanje suštastveno mjesto njegovog života, oblik molitve.“
Niko Martinović

Clazz kvintet
2018-07-17 22:00 - 23:00 | Dvorac kralja Nikole
„Clazz kvintet“ je kamerni sastav oformljen prevashodno iz želje da se crnogorskoj publici premijerno predstavi djelo Picnic suite, savremenog francuskog kompozitora Kloda Bolinga. S obzirom na nov i nesvakidašnji tretman klasične gitare u ovom ansamblu, premijerno izvođenje „Picnic suite“ je, sa velikim uspjehom, upriličeno na otvaranju jubilarnog, desetog, izdanja najstarijeg crnogorskog festivala klasične gitare, Bar Guitar Fest-a, u januaru 2012. Kvintet, koji čine Bojana Brajović (gitara), Milanka Nikčević (klavir), Boris Nikčević (flauta), Slaven Turusković (kontrabas) i Predrag Lazović (bubnjevi), sa zadovoljstvom se, zatim, predstavio i podgoričkoj publici i to u okviru festivala JAM (Jazz appreciation month), nakon čega je nastupio na nekoliko crnogorskih džez festivala ( u Pljevljima u okviru proslave Svjetskog dana džeza, Bijelom Polju – White Field Jazz Fest, i Petrovcu – Petrovac jazz fest).
Inspirisani dotadašnjim uspjehom, 2014. godine su imali veliku turneju nastupivši u 11 crnogorskih gradova. Ovaj projekat je bio podržan od strane crnogorskog Ministarstva kulture, kao što je i njihova prošlogodišnja, regionalna turneja „Koncerti bez granica“, u okviru koje su nastupili u Beogradu, Tirani, Ljubljani i Sarajevu.
Članovi Clazz kvinteta su profesori u crnogorskim nižim i srednjim muzičkim školama, a kontrabasista je stalni član Simfonijskog orkestra. Aktivni su svirači i nastupaju kao solisti na svojim instrumentima, ali i u raznim kamernim klasičnim i džez sastavima, promovišući klasičnu i džez muziku. Klod Boling, čiju muziku promovišu, u svojim djelima upravo, na jedinstven način, povezuje ta dva muzička pravca, uklapajući džez dionice u klasičnu fakturu kompozicije. Naziv kvinteta Clazz se logično nameće iz ovakve simbioze.
Program:
Claude Bolling (1930)
PICNIC SUITE
Rococo
Madrigal
Gaylancholic
Fantasque
Canon
Tendre
Badine

Bitef teatar i Mlada Bitef dens kompanija: "Pepeljuga", režija Jelena Kajgo
2018-07-17 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
BITEF TEATAR I MLADA BITEF DENS KOMPANIJA
Po motivima bajke braće Grim
„PEPELJUGA“
Dramski tekst i režija: Jelena Kajgo
Koreografija: Una Đuričić, Helena Ćelap i Anja Milosavljević
Muzika: Aleksandra Đokić
Kostim: Selena Orb
Igrači: Una Vujošević, Nikola Živković, Anja Milosavljević, Una Đuričić, Helena Ćelap, Sara Tošić, Tamara Mirković, Nađa Novaković, Olga Crnoseljanski
O predstavi:
Plesna predstava za djecu i mlade „Pepeljuga“ je nastavak je repertoarske politike „Bitef dens kompanije“ da njeguje i razvija plesne predstave za najmlađu publiku. Do sada su realizovane predstave za dJecu – „Kapetan Džon Piplfoks“ i „Ale i bauci“ u koreografiji Isidore Stanišić, kao i „San žute čarape“ u koreografiji Dalije Aćin Telander. Dramaturškom obradom, kao i scenskim konceptom i kostimom, predstava je transponovana u današnje vrijeme, i samim tim bliska je novim, mladim generacijama. U skladu sa ovakvom adaptacijom, radnja predstave se odvija danas, u Srbiji, a obrada teksta daje višestruke mogućnosti. Na prvom mjestu, djecu edukuje da je bolje biti skroman i vrijedan, a ne nametljiv i agresivan. Zatim, budući da se jedan dio predstave odvija na plesnom takmičenju, gledaoci su u mogućnosti da se upoznaju sa različitim plesnim stilovima, poput flamenka, salse, klasičnog baleta, hip hopa, valcera… Na taj način, predstava populariše savremenu igru, formira buduću publiku za ovu vrstu teatra, a takođe, različiti stilovi umjetničke igre mogu zainteresovati djecu i mlade, da se i sami njima bave, i tako na najljepši način obogate period svog odrastanja.
Predstava „Pepeljuga“ predstavlja i prvi korak u formiranju mlade „Bitef dens kompanije“, sa igračima koji su učenici Srednje baletske škole „Lujo Davičo“ na odsjeku za Savremenu igru, kojima su nastupi u predstavama na sceni „Bitef teatra“ dragocjena scenska praksa. U predstavi „Pepeljuga“ učestvuje devet igrača, učenika trećeg i čevrtog razreda Srednje baletske škole.

Jovica Aćin: promocija romana „Srodnici“
2018-07-15 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Jovica Aćin
„SRODNICI“ (roman)
moderator: Nikoleta Dabanović
O autoru
Jovica Aćin je rođen 1946. godine u Zrenjaninu, gdje je završio osnovno i srednje obrazovanje. Dolaskom u Beograd na studije, započinje njegova i urednička karijera, od biltena Tehnološkog fakulteta, preko lista beogradskih studenata „Student“, kasnije do časopisa („Delo“, „Književna reč“, „Gradac“…) i izdavačkih kuća (Rad, Službeni glasnik…). Uprkos političkim prijetnjama i zabranama, uz ostalo, priredio je u Srednjoj i Istočnoj Evropi prvo izdanje važnog djela o logorskom sistemu, Solženjicinov „Arhipelag Gulag“, i to srpsko izdanje je u španskim novinama proglašeno jednim od deset najvažnijih događaja te godine u svijetu. O njegovom književnom djelu priređeni su, između ostalog, temati u časopisima „Reč“ (Beograd), „Polјa“ (Novi Sad), „Ulaznica“ (Zrenjanin) i „Braničevo“ (Požarevac). Monografsku studiju o njegovom esejističkom djelu napisao je dr Svetislav Jovanov, „Jeretik u oltaru“, Vršac, 1994. Ogledi i kritičko-interpretativni tekstovi o Aćinu nalaze se u autorskim knjigama Vladimira Bitija (Zagreb), Branka Popovića, Marka Nedića, Mihajla Pantića, Radomana Kordića, Saše Hadži Tančića, Tanje Kragujević, Ivane Milivojević, Zorana Slavića, Dragana Velikića, Slađane Ilić, Save Damjanova, Bogića Rakočevića, Aleksandre Mančić i drugih. O njegovim radovima objavlјeno je i stotinak studija, osvrta i prikaza u književnim časopisima, listovima, dnevnoj i nedjelјnoj štampi, na radiju i televiziji. Kao osobeni izraz književnog povjerenja, otvorena pisma u časopisima, a svako je svojevrsni esej za sebe, napisali su mu profesor Sreten Marić, Ivan Lovrenović (Sarajevo), Ljubomir Simović i Jovan Hristić. Preveo je na srpski više od četrdeset klasičnih i novijih književnih i filozofskih djela sa nemačkog, francuskog i engleskog jezika. Živi i radi u Beogradu. Član je Srpskog književnog društva. „Srodnici“ su njegov prvi roman.

Džez koncert: Duško Gojković i Belgrade Summit Octet
2018-07-14 22:00 | Stari Bar – amfiteatar
DUŠKO GOJKOVIĆ je najznačajniji džez trubač na prostoru Evrope, kompozitor, aranžer i bend lider. Rođen je 1931. godine u Jajcu. Studirao je na Muzičkoj akademiji u Beogradu od 1948. do 1953. godine. Kao mladić, svirao je sa nekoliko manjih džez sastava u Beogradu, a kada se kao osamnaestogodišnjak pridružio „Big bendu“ Radio Beograda, već su ga smatrali za talentovanog mladog džez solistu. U Njemačku odlazi 1955. sa samo 5$ u trubi. Dva dana kasnije, ostvaruje svoj prvi angažman i ubrzo postaje sastavni dio njemačke džez scene u usponu.
Prvu ploču u Njemačkoj snimio je 1956. godine, kada nastupa i na čuvenom Frankfurtskom džez festivalu. Novembra iste godine, tokom angažmana u džez klubu „Studio 15“, u kome je Gojković nastupao izvjesno vrijeme, desio se prvi susret sa legendarnim Majls Dejvisom. Nakon jednogodišnjeg boravka u Minhenskom „Big bendu“ Maks Gregera, u kome je bio praktično jedini džez muzičar, Duško je prihvatio poziv za angažman u vodećem evropskom džez orkestru Kurta Edelhagena. Tokom više od četiri godine boravka u Edelhagenovom orkestru snimljeno je puno značajnih albuma. Već 1958. Duško Gojković je izabran za člana „Njuport International Youth Band“-a. To je bilo ostvarenje Duškovog dugogodišnjeg sna − prvi odlazak u kolijevku džeza, u Ameriku. Period 1958−1961. predstavljao je vrijeme Gojkovićeve izuzetne popularnosti u Njemačkoj. Redovno je dobijao pozitivne kritike za svoj instrument. Ređali su se nastupi i snimci sa brojnim važnim bendovima i imenima tog vremena. Prva ploča pod Gojkovićevim imenom „Duško Gojković internacionalni džez oktet“ snimljena je 1961. i bila je izdata za tadašnju Jugoslaviju, u okviru Radio-televizije Beograd. Ubrzo poslije ovog snimanja, sa sličnom postavom snimljen je još jedan album, a kasnije je objavljen album pod imenom „Golden Eight“ za prestižnu kompaniju „Blue Note“. Godine 1961. stiže obavještenje o njegovom prijemu u najbolju školu džeza na svijetu − Berkli. Ne samo da je bio primljen, već je dobio stipendiju za školovanje. Odmah po dolasku na Berkli, zbog iskustva i predznanja koja je već imao, upućen je na „fast class“ za kompoziciju i aranžiranje. Po završetku studija, u vrijeme kad se pripremao da se vrati u Njemačku, pozvao ga je poznati kanadski trubač i bend lider Mejnard Ferguson da zamijeni Rolfa Eriksona koji je napustio bend da bi se pridružio Djuku Elingtonu. Časopis „Džez podijum“ tada je zabilježio da je dvoboj truba Fergusona i Gojkovića na numeri „Fox Hunt“ bio izvanredan, da se Gojković poslije studija pretvorio u pravog majstora trube
U želji da snima i svira prije svega vlastitu muziku, Duško se zajedno sa Sal Nistikom vratio u Evropu, ljeta 1965. Njegov prvi bend, zvao se „Inernational Jazz Quintet“ u kome su pored Duška i Sala bili i Džorž Grunc, Džimi Vudi i Klaus Vajs. Slijede brojni mali sastavi koje Gojković vodi, učešće u praizvedbi džez opere „The Visitation“ Gintera Šulera aprila 1967. u državnoj operi u Hamburgu. Sve vrijeme, aktivan je i „Kvintet Duška Gojkovića“ koji je bio veoma živ i kvalitetan ansambl. Po povratku iz Amerike, Gojković je živio u Kelnu, u kome je radio i „Duškov džez studio“ sve do1968. godine. Od sredine devedesetih, Gojković je imao 11 uspješnih i zapaženih turneja u Japanu, na kojima je bio sa različitim sastavima i brojnim muzičarima iz Japana. Diskografija albuma snimljenih u Japanu je poprilično bogata i velika, jer je na svakoj turneji snimao barem po jedan CD. Danas njegova diskografija broji više od 150 albuma, od kojih je preko 30 snimljeno pod Gojkovićevim imenom,
Nagradu za životno djelo „Echo jazz award“ Gojković je dobio 2014. u Hamburgu, a godinu kasnije Gojkoviću je dodijeljena muzička nagrada grada Minhena za životno djelo, u kome živi i koja se dodjeljuje svake tri godine za odavanje poštovanja muzičarima ili institucijama od izuzetnog značaja za grad Minhen.
Belgrade Summit Oktet je sastavljen od muzičara koji pripadaju samom vrhu, ne samo beogradske već i regionalne džez scene i kao instumentalisti i kao zapaženi solisti. Pored trubača Dragoslava Fredija Stanisavljevića, inače lead trubača i muzičkog urednika prestižnog beogradskog RTS Big benda, koji predvodi oktet, tu su i Marko Đorđević džez trubač i solista, Nemanja Zlatarev trombonista mlađe generacije, prekaljeni džez saksofonisti Aleksandar Jaćimović i Ljubiša Paunić i u ritam sekciji pijanista Ivan Aleksijević, kontrabasista Milan Pavković i bubnjar Petar Radmilović. Svi članovi Okteta su ujedno članovi i solisti RTS Big benda, ali i veoma aktivni džez muzičari, solisti, koji predvode i svoje sastave.

Predstava-koncert: "Da i Re, telo kao instrument", UG Otvoreni krug Novi Sad
2018-07-14 21:00 | Šetalište kod kafea Planet
UG “Otvoreni krug”, Novi Sad
“Da i Re, telo kao instrumetn”
režija: Višnja Obradović
Izvođači: Marko Dinjaški i Ana Vrbaški
Dizajner zvuka: Goran Vujičin
Kostimi: Nataša Jovičić (“Lutkart”)
Stilista: Budislav Vlajko (“Beastic” studio)

„Alice in WonderBand“ je orkestar koji pleše. Služi se glasom i tehnikom body percussion, u kojoj je tijelo ritmički instrument. „Da i Re, telo kao instrument“ je i koncert i predstava i prikazuje muško-ženski odnos u svim njegovim nijansama: muškarac i žena kao predmeti međusobne pažnje, partneri u igri, druženju, kao brat i sestra ili partneri u ljubavnom odnosu.
„Alice in WonderBand“ je životni projekat dvoje umjetnika, Ana Vrbaški i Marko Dinjaški, svojevrsna umjetnička laboratorija koja traje od 1998. godine. Žive na obodu Nacionalnog parka Fruška Gora i stvaraju umjetnost u skladu sa prirodom. Ovo dvoje izvođača su partneri već 21 godinu, na sceni, kao i u životu, što donosi novu dimenziju njihovom prisustvu i odnosu u predstavi. U svom izrazu umjetnici kombinuju pozorišni jezik sa fizičkim teatrom, plesom, cirkusom. Predstava je nagrađena na „Art Trema“ festivalu u Rumi i Internacionalnom festivalu alternativnog teatara „Gest“ u Sečnju.
„Predstava je o nizu beskrajnih mogućnosti za kreativnost i razvijanje kreativnosti korišćenjem sopstvenog tela, osetljivosti i dosetljivosti. Lepota i lakoća scenskog značenja i zvučanja, dostupna uvek i na svakom mestu…“
Vladislava Vojnovic, dramaturškinja, spisateljica, scenaristkinja
„Ovi umetnici koriste samo svoja tela i glasove kao muzički instrument. Ništa više od toga. To čine doduše toliko energično, znalački i ubedljivo, da njihov nastup postaje krajnje zabavno i zanimljivo zadovoljstvo, koje istovremeno ide i do dubina… To što oni nude je čista energija, ritam u svom praobliku.“
Peter Kes, Zidojče cajtung

BNP i „Zeničko proljeće“: „Romeo i Julija“, režija Selma Spahić
2018-07-12 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Bosansko narodno pozorište i XXIII Međunarodna kulturna manifestacija „Zeničko proljeće“
Viljem Šekspir, Artur Bruk
„ROMEO I JULIJA“
Režija: Selma Spahić
Prevod i adaptacija prevoda: Aida Spahić*
Dramaturgija: Dario Bevanda
Scenografija: Mirna Ler
Kostimografija: Hatidža Nuhić
Muzika: Draško Adžić
Scenski pokret: Tomas Stjuart
Bodypainting: Naida Đekić
*Osim autorskog prevoda parcijalno su korišteni i prevodi Živojina Simića i Sime Pandurovića, Aleksandra Saše Petrovića, Senade Kreso (Šekspir), te prevod Gordane Platiše (Bruk).
Uloge: Enes Salković, Lidija Kordić, Muhamed Bahonjić, Uranela Aagić Burina, Saša Handžić, Selma Mehanović, Alban Ukaj, Faketa Salihbegović Avdagić, Nusmir Muharemović, Zlatan Školjić, Adis Mehanović, Siniša Vidović, Benjamin Bajramović
i
Ahmed Jašarević, Ajla Smajić, Amila Heralić, Amir Mrkonjić, Ana Kulier, Anes Dedić, Belma Jaganjac, Emina Hadžić, Haris Kestenović, Iman Bubić, Imran Maglajlić, Ismar Spahić, Jalal Romano, Lamija Salihović, Mahira Beganović, Muamera Horozović, Nejra Mulić, Saudin Gak, Vildana Bašić
O predstavi:
Naša inscenacija Šekspirove tragedije o zabranjenoj ljubavi između djevojke i mladića koji pripadaju dvjema zavađenim porodicama prvenstveno se obraća mlađoj generaciji – mladićima i djevojkama rođenim nakon ratova devedesetih, odraslim u konzervativnom društvu podignutom na temeljima tranzicionog kapitalizma, nacionalnih podjela i masovnih grobnica, odnosno, generaciji koja nikada nije dočekala obećavanu budućnost.
Iz tog razloga, u ovom projektu sarađivali smo sa devetnaestoro mladih ljudi koji su izabrani na specijalnoj audiciji. Uporedo s redovnim probama s glumcima i glumicama tekao je i kreativni i istraživački proces s mladima. Odgovori iz anonimnog upitnika sprovedenog među njima korišteni su kao materijal za dokumentarne međuscene koje predstavi daju prijeko potrebni kontekst aktuelnog.
Tekst komada je dramaturškim štrihom sveden na njegovu narativno-dramsku suštinu, pri čemu je parcijalno zadržan Šekspirov stih i poetičnost replika koje izgovaraju njegovi likovi. Režijskim rješenjima scene su često izglobljene iz prvobitnih i usmjeravane ka novim značenjima, pri čemu se predstava najviše oslanja na jezik scenskog pokreta i poigravanje s muzičkim znacima (značajan dio muzike izvođen je uživo). Djelovi Šekspirove drame su ostali na originalnom engleskom jeziku, kao i tekstovi songova, pri čemu njegova poezija na momente zvuči kao vrhunski savremeni pop. Kao tekstualni materijal „Romea i Julije“ korišteni su i djelovi istoimene poeme Artura Bruka, koja je samom Šekspiru poslužila kao model za njegovu tragediju. U finalu predstave, Šekspirov nijansirani dramski dijalog uzmiče pred Brukovom nezaustavljivom epsko-poetskom naracijom, dok društvo i istorija, zajedno s mnoštvom njihovih protivrječnih glasova, prijete da progutaju buntovne ljubavnike i istinu o njima. Da li ljubav može mijenjati svijet, ili barem spasiti one koji vole, pitanje je na koje predstava pokušava dati odgovor.
Ona je i pokušaj iznalaženja subverzivnog potencijala u nečemu što je odavno obilježeno ograničavajućom etiketom književnog kanona i školske lektire. Ako dramskim klasicima ne pristupamo na svjež način, uvijek i iznova propitujući ih iznutra, postoji opasnost da oni ostanu samo mrtvo slovo na papiru. A revolucionarna ljubav Romea i Julije zaslužuje više od toga.
Dario Bevanda

Izložba slika Biljane Keković
2018-07-11 21:00 - 22:00 | Dvorac kralja Nikole
Biljana Keković je rođena u Podgorici, 1970. godine. Diplomirala je na Fakuletu likovnih umjetnosti na Cetinju, na odsjeku Grafički dizajn u klasi prof. Mila Grozdanića i odsjeku Slikarstvo u klasi prof. Ratka Lalića, 1993. godine. Magistrirala je slikarstvo u klasi prof. Branislava Sekulića. Radi u Centru savremene umjetnosti Crne Gore i članica je ULUCG-a. Učestvovala je na brojnim samostalnim i kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Važnije samostalne izložbe su joj izložbe u Galeriji „Pizana“ u Podgorici (2009), Plavom dvorcu na Cetinju (1995), Galeriji „Centar“ u Podgorici (1993), „Bel art“ u Novom Sadu (2005), kao i izložba na festivalu „Budva Grad teatar“ (2006). U okviru kolektivnih izložbi svoje radove predstavila je u Sjedinjenim Američkim Državama, Portugaliji, Španiji, Belgiji, Francuskoj, Austriji, Sloveniji, Hrvatskoj, Srbiji, Bosni i Hercegovini. Osvojila je niz nagrada i priznanja.

Aleksandar Bečanović: promocija romana „Arcueil – iluzorni almanah“
2018-07-10 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Aleksandar Bečanović
„ARCUEIL – ILUZORNI ALMANAH“ (roman)
moderator: Andrej Nikolaidis
O autoru

Aleksandar Bečanović, crnogorski pjesnik, prozaik, prevodilac, književni i filmski kritičar, je rođen u Baru 1971. godine. Radio je kao urednik kulture u crnogorskom nedjeljniku „Monitor“, sada je u uredništvu časopisa za kulturu „Plima“ i „Ars“. Dobitnik je književne nagrade „Risto Ratković“ za najbolju knjigu poezije u Crnoj Gori 2002, za knjigu „Mjesta u pismu“. Prevodi s engleskog, većinom filmsku teoriju. Filmski je kritičar „Vijesti“. Objavio je: „Ulisova daljina“ – poezija (1994), „Jeste“ – poezija (1996), „Ostava“ – poezija (1998), „Mjesta u pismu“ – poezija (2001), „Očekujem što će iz svega proizaći“ – zbirka priča (2005), „Žanr u savremenom filmu“ – filmska kritika (2005), „Preludiji i fuge“ – poezija (2007), „Opsjednutost“ – zbirka priča (2009), „Arcueil“ – roman (2015) i „Leksikon filmskih režisera“ – enciklopedijski poduhvat na više od devet stotina strana (2015). Dobitnik je EU nagrade za književnost za 2017.
O djelu
Roman „Arcueil – iluzorni almanah“ Aleksandra Bečanovića objavljen je u izdanju beogradske izdavačke kuće „Levo krilo“, u ediciji „Podzemna struja“. Bečanovićev roman je priča o „božanskom markizu“, francuskom misliocu, piscu i amblematičnom otpadniku, Markizu de Sadu. Riječ je o prvom romanu poznatog crnogorskog pjesnika, proznog pisca i filmskog kritičara i teoretičara.

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“: „Kučka“, režija Arpad Šiling
2018-07-09 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“
„KUČKA“
Reditelj: Arpard Šiling
Tekst: Arpard Šiling i Eva Zabežinski
Prevođenje sa mađarskog jezika: Kata Đarmati
Kompozitorka: Nina Perović
Asistent reditelja: Mirko Radonjić
Menadžer produkcije: Ildiko Sagodi
Uloge: Nada Vukčević, Srđan Grahovac, Zoran Vujović, Stevan Radusinović i Vule Marković
O predstavi
Centralna tema drame je uloga žene u društvu – što naravno podrazumijeva i preispitivanje uloge muškarca, a sve to na poligonu jedne zabačene željezničke stanice na kojoj Nada sama čeka voz. Njeno prisustvo snažno utiče na muškarce koji pristižu. Izbijaju na površinu njihova dobra i loša iskustva sa ženama koja su i razlog zbog kojeg su postali baš takvi kakvi jesu. Predstava predstavlja putovanje kroz vrijeme i prostor. Nema scenografije, nema ukrasa. Samo su glumci na sceni, priče koje igraju i njihova muzika. Šiling je na scenu postavio porodične priče i pitanje – zašto ne možemo živjeti srećno jedni sa drugima? Iako bi porodica trebalo da bude utočište, neki je ne žele, a neki, opterećeni frustracijama, ne razumiju njene izazove, naročito u vremenu kada je pozicija žene promijenjena, jer – „Šta će muškarac učiniti sa testosteronom sada kada više ne mora ići da lovi po šumama? Šta sa tim da žena može raditi bilo koji posao baš kao muškarac i otvoreno reći da ne želi da rađa?“ Ono što povezuje ovaj komad sa hit predstavom koja je obilježila prethodnu teatarsku godinu Dokle pogled seže, jeste način Arpada Šilinga da uobliči tekst baziran na glumačkim improvizacijama, ovoga puta zajedno s Evom Zabežinski.
Ova produkcija Kraljevskog pozorišta „Zetski dom“ podržana je od strane EU Creative Europe, u okviru projekta EU Collective plays!
Riječ reditelja:
Najprije smo osmislili likove i situacije koje smo objasnili glumcima. Koristio sam improvizacije, ali mi je bio bitan ženski ugao Eve Zabežinski. Ovdje imamo striktnu dramaturgiju i psihološki je složenije u odnosu na našu prethodnu predstavu. Rekao sam glumcima da želim da idem dalje, da izgradim likove od početka do kraja i jaku dramaturgiju. Imali smo ideju šta tačno želimo. U ovom komadu vidimo i muškarce koji smatraju da ako ne mogu da izgrade odnos sa ženom, da je veoma lako mogu nazvati „kučkom“, jer ona ne igra njihovu igru. Ovakvo razmišljanje proističe iz loših iskustava i uspomena, ali ne samo sa ženama nego i sa muškarcima. Ovaj provokativan naslov navodi ljude da dođu i da razmišljaju o čemu se radi, da li je riječ o prostituciji. Ali nije – riječ je o muškarcima koji se nalaze u nevolji i pokušavaju da izađu iz nje. Veoma je interesantno kako žena u predstavi pokušava da razumije njihove probleme. To je kao istraga u kojoj pokušava da sazna prošlost ovih muškaraca, njihove odnose sa ženama, drugim muškarcima, očevima.“

Svetislav Basara: promocija romana „Andrićeva lestvica užasa“
2018-07-08 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Svetislav Basara
„Andrićeva lestvica užasa“(roman)
moderator: Zoran Živković
O autoru
Svetislav Basara, romansijer, pripovjedač i dramski pisac, je rođen 1953. godine, u Bajinoj Bašti. Autor je više od trideset knjiga – romana, zbirki pripovjedaka, drama i eseja. Bio je ambasador Srbije na Kipru 2001–2005. godine. Član je Srpskog književnog društva. Dobitnik je više srpskih i međunarodnih nagrada za književnost, a njegov roman „Fama o biciklistima“ smatra se jednim od najboljih romana druge polovine dvadesetog vijeka u srpskoj književnosti.
Objavio je knjige: „Napuklo ogledalo“, „Peking by Night“, „Kinesko pismo“, „Fama o biciklistima“, „Bumerang“, „Džon B. Malkovič“, „Kratkodnevnica“, „Looney Tunes“, „Mongolski bedeker“ (Nolitova nagrada), „Na Gralovom tragu“, „Na ivici“, „Sveta mast“, „Ukleta zemlja“, „Srce zemlje“, „Uspon i pad Parkinsonove bolesti“, „Izgubljen u samoposluzi“, „Dnevnik Marte Koen“, „Stradija“, „Fundamentalizam debiliteta“…
Za roman „Uspon i pad Parkinsonove bolesti“ dobio je NIN-ovu nagradu za najbolji roman objavljen 2006. godine. Prvi je dobitnik nagrade Fondacije „Borislav Pekić“. Drame su mu izvođene na mnogim scenama a knjige prevođene na engleski, francuski, njemački, mađarski, bugarski, italijanski, španski i makedonski jezik.
O djelu
Kaloperović, glavni junak novog Basarinog romana „Andrićeva lestvica užasa“, polazeći iz Beograda u Zagreb na promociju svoje knjige, svraća kod prijatelja, ali susret dva stara znanca pretvara se u ovoj paraboli balkanskog mentaliteta u neobuzdan i bespoštedan dijalog, uz temeljno seciranje svih lokalnih nacionalnih svetinja i mitova pod aurom borbene gluposti, primitivizma i iskvarenosti. Kako na sopstvenom, tako i na primjeru Iva Andrića koga Balkanci i svojataju i odbacuju kad im se prohtje, dva prijatelja će svojim komentarima čitaoce opet nasmijati do suza i istovremeno im priuštiti grotesknu viziju ovdašnjih naravi. Istim stilskim sredstvima i književnim postupkom Basara proširuje ciklus romana, jedinstven u savremenoj srpskoj književnosti, kojim se duhovito i britko obračunava kako sa srpskom mitomanijom, na fenomenološkom planu, tako i sa okovima postmodernih književnih trendova, na unutrašnjem, stvaralačkom planu.

Koncert: Meduoteran duo i Sira Eingemann
2018-07-07 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Duo Meduoteran je etno džez bend iz Švajcarske. Zahvaljujući interpretativnoj autentičnosti i inovativnosti, sličan mali, po sastavu gotovo redukovan, ali zato vrlo neobičan i veoma fleksibilan i pokretljiv ansambl, sasvim se rijetko može sresti na aktuelnoj muzičkoj sceni.
Tajlan Arikan i Srđan Vukašinović izvode svoje kompozicije na dva instrumenta, kreirajući nove zvučne svjetove u originalno uobličenoj kombinaciji baglame (anadolijske laute) i harmonike.
Dualni debitantski album „Horon“ predstavlja i njihovo prvo izdanje, odnosno zbirku klasične, džez i etno muzike.
Mlada violistkinja Sira Eigenmann inspiriše svojom svestranošću i posvećenošću. Dobitnik je nekoliko stipendiranih nagrada, među kojima su nedavno osvojene Friedl Wald, Fritz Gerber i Lyra Stiftung. Nastupa kao kamerni muzičar i solista u Švajcarskoj i svira na raznim međunarodnim festivalima. Osnivač je i direktor festivala “Klassik Nuevo”, kao i Nuevo klasičnog orkestra.

JU Nikšićko pozorište: promocija časopisa "Pozorište"
2018-07-07 21:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Časopis „Pozorište“ je jedinstvena publikacija te vrste u Crnoj Gori i rijetka u regionu. Izdavač je JU „Nikšićko pozorište“, koje se pored pozorišne produkcije, bavi i izdavačkom djelatnošću. Riječ je o periodičnoj publikaciji (četiri broja godišnje, odnosno u pozorišnoj sezoni). Izdavač je „Nikšićko pozorište“, a prvi brojevi objavljeni su davne 1956.godine, u tadašnjem narodnom pozorištu, u Nikšiću. Časopis je obnovljen 2006. godine i do sada je objavljen 31 broj. Izlazi u formatu A4, štampa je digitalna, korice su u koloru, a sadržaj u crno-bijeloj tehnici. Štampa se u 300 primjeraka i distribuira kao besplatan primjerak u skladu prema važećom zakonskom regulativom u Crnoj Gori. Ima svoj kubis broj kod Centralne narodne biblioteke „Đurđe Crnojević“ i dostupan je kao izvor podataka svim bibliotekama u svijetu. Objavljuje se kao online izdanje na web stranici www.niksickopozoriste.me, u linku časopis „Pozorište“. U elektronskoj formi, putem mejla distribuira se na oko 500 adresa u Crnoj Gori i svijetu.
Uređivačka koncepcija časopisa počiva na informativnoj, afirmativnoj i edukativnoj osnovi, što u krajnjem za cilj ima, prije svega, afirmisanje dramskog stvaralaštva u Crnoj Gori i regionu, te institucionalno povezivanju tatarskih produkcija i drugih ustanova koje se bave pozorišnom djelatnošću, čuvanje i njegovanje teatarske, kao jedine efemerne umjetnosti, koja sublimira sve druge vidove umjetničkog izražavanja. „Pozorište“ pored informativnog dijela sadržaja, u dijelu sadržaja Nove drame, objavljuje dramske tekstove afirmisanih i manje afirmisanih dramskih pisaca iz Crne Gore i regiona. U dijelu sadržaja Teatrologija/Teatrografija, časopis objavljuje naučne radove akademskih profesora, eseje dramskih stvaralaca, teatrologa i teatrografa i drugih naučnika iz oblasti humanističkih nauka.
„Pozorište“ je do sada imalo promociju na Međunarodnom festivalu glumca Nikšić 2016 i na Bijenalu crnogorskog teatra 2017, a ove godine pored programa „Barskog ljetopisa“ 2018, selektovan je za A program 48. Festivala dramskih amatera u Bijelom Polju. Preliminarno je najavljena njegova promocije na budvanskom Festivalu „Grad teatar“.

Narodno pozorište Beograd: „Dom Bernarde Albe“, režija Ana Grigorović
2018-07-05 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Narodno pozorište u Beogradu
Federiko Garsija Lorka
„DOM BERNARDE ALBE“
Režija: Ana Grigorović
Adaptacije teksta i dramaturgija: Vanja Nikolić
Scenografija: Marija Jevtić
Kostim: Katarina Grčić Nikolić
Lektura: dr Ljiljana Mrkić Popović
Muzika: Maja Bosnić
Dizajn zvuka: Dragan Stevanović Bagzi
Stručna saradnica za scenski pokret: Tamara Antonijević
Producent: Vuk Miletić
Organizator: Nemanja Konstantinović
Uloge: Dara Džokić, Danijela Ugrenović, Zlatija Ocokoljić Ivanović, Dubravka Kovjanić, Zorana Bećić, Sloboda Mićalović, Suzana Lukić, Rada Đuričin, Sara Vuksanović
O predstavi:
Tišina!
Lorka je motiv i izvor za pisanje drame „Dom Bernarde Albe“ pronašao u jednom bunaru. Nama je motiv za postavku pomenute drame bio jedan prozor. To je kuhinjski prozor koji je okrenut ka hodniku zgrade, baš kao i svi drugi kuhinjski prozori, drugih porodica koje tu žive, svađaju se, vole, mrze, plaču ili se tuku. I sve to se čuje. I svi su toga svjesni. Ako uzavrle emocije i strasti ponesu, a prozor ostane otvoren, čuje se mnogo, čuje se sve, možda i previše. Zato se ponekad na prozoru stoji i prisluškuje. Ali se mnogo češće sa prozora sklanja ili se neko ućutkava.
Tišina!
Prva i posljednja Bernardina riječ u drami je „Tišina“.
Na početku je znak za uspostavljanje odnosa unutar kuće, na kraju za uspostavljanje odnosa izvan, među svijetom koji sluša. Upravo težnja za tišinom i konstantna nemogućnost da se ona ostvari jesu polazište ovog rediteljskog čitanja „Doma Bernarde Albe“. Što znači ta tišina? I zbog čega je važna? Smrću muža Bernarda postaje muško u kući. Takva pozicija pred nju stavlja odgovornost i nameće zadatak da poput muškarca održi red, mir i čast. Ta namjera proizilazi iz moralnih i vjerskih načela kojima se vodi, ali samo prividno. Bernardina briga za kćerke i potreba da se stvari drže pod kontrolom mnogo više je posljedica njenog straha od toga što će svijet, odnosno selo da misli i kaže o njoj. Vodeći se strahom, ona se trudi da sačuva čast svoje porodice, ona brine da obraz kuće ostane neukaljan, a upravo tim strahom od ogovaranja ona uništava ono što pokušava da zaštiti. Ponsija jedina u kući predstavlja sredinu u odnosu na koju Berdnarda postavlja svoje principe. Zato je njihov ondos na stalnoj liniji između prijateljskog i neprijateljskog, stalno u promjeni uloga i igri moći. Ponsija jedina osjeti i vidi emocije kćerki, njihove potrebe i želje, ali ona Bernardinim kćerkama nije zamjena za majku, ona to ne može da bude, jer mora da poštuje nametnute društvene konvencije malograđanske sredine. To je sredina koja vlada nasiljem i strahom, gdje dobri ljudi vođeni diktatorskim principima postaju zli. Zato je Ponsija tu samo da sluša, da služi i da povremeno otkrije kćerkama slast života i zabranjene emocije. Nasuprot tome, Bernardin odnos prema kćerkama lišen je emocija. Njoj je važnije kako se one ponašaju, nego šta osjećaju. Taj odnos se ogleda u paničnoj želji da se održi dostojanstvo i čast porodice. Želja prerasta samu Bernardu i pretvara se u nasilje. Za njihovo dobro ona uspostavlja teror nasiljem, koje rađa novo nasilje i neminovno dovodi do katastrofe. Bernarda svoje kćerke štiti i skriva od svijeta, koji ni u jednom trenutku ne vidimo, samo ga čujemo. Taj zvuk nije samo pitanje atmosfere, već je zvučna slika svijeta izvan kuće, onog koji kćerkama nije dostupan i dozvoljen i zato stvara njihovu žudnju još većom i nepodnošljivijom. Muškarci se u ovom komadu ne pojavljuju fizički, ali su stalno prisutni kroz glas, pjesmu, viku; seljaci koji jure Libradinu kći, žeteoci koji kreću u polje i konačno i sam Pepe, čiji zvižduk najavljuje katastrofu. Drama je postavljena u neizdrživu vrelinu izuzetno vrućeg ljeta. Ona još više podriva strast koja vlada u kćerima. Ta seksualnost je najstrože zabranjena, potisnuta je i prije nego što je smjela da se rodi i time je postala još opasnija. Bernarda je svjesna opasnosti njihove strasti i zato je toliko uporna u namjeri da ih na tiranski način drži dalje od izražavanja tih želja. Potisnute emocije na planu seksualnosti stvaraju potpuno odsustvo emocija, zato prisustvujemo atmosferi punoj gorčine i mržnje među sestrama. Ali nije Pepe predmet njihovog sukoba, ne žele one njega. On je samo povod. One sve žele da ostvare svoje najdublje prirodne potrebe, da savladaju nametnutu tišinu. Seksualnost o kojoj se ne govori, koja se ne pokazuje i koja ne smije da bude vidljiva, nemoguće je da ostane u tišini, skrivena. Možda se prozori ka spolja i mogu zatvoriti, možda se kćerke i mogu natjerati da ne izlaze, da nose crninu, da ne plaču, ali se vatra u njima ne može savladati. Zato se ženska strast i seksualnost, iako na početku neprimjetne i tihe, do kraja čuju najglasnije, vrište do te mjere da dovode do tragedije. I baš zato što ta tišina nije prijatna i prirodna, već je potisnuti vrisak i krik, ona mora u jednom trenutku da se ispolji i neminovno vodi u smrt.
Vanja Nikolić
O autoru:
Federiko Garsija Lorka je uz Servantesa, najuniverzalniji španski pisac, a nadasve i autentični simbol španske kulture. U njegovom djelu duboko je ukorijenjena forma narodne pjesme, ali i ono univerzalno, kosmopolitsko, tradicionalno, i naravno, avangardno, a to sve zajedno čini prepoznatljivi profil španske specifičnosti. Zapravo, to je ono najživotnije u razumijevanju vlastitog postojanja unutar spleta tragova sakupljenih u vijenac, koji je sačinjen od strasti, ljubavi, patnje i snova. U Lorkinom djelu sve je to doseglo sveobuhvatnost, jer je išao istovremeno s vremenom i ispred vremena, da bi istražio, otkrio, razjasnio i protumačio, ono što je skriveno u naslagama vremena i duše, istorije i sadašnjosti, dok je maštom i simbolom nacrtao slobodu kao božansko nadahnuće i pjesnički bijeg od datih okvira, vjerujući duboko i iskreno u sudbinsko predodređenje sebe kao pjesnika.
Jordan Jelić, „Umro u svitanje“
Federiko Garsija Lorka je heroj španskog građanskog rata, pjesnik jednog naroda i jedne ideje shvaćene u najpatetičnijem i najromantičnijem smislu te riječi. Lorka spada među one pisce koji zbog svoje naročitosti definitivno izmiču svakoj književnoj sistematizaciji. Najviše što se o njegovim dramama može reći u tom smislu jeste da pripadaju poetskoj drami, ali čim smo to rekli, osjećamo potrebu da bliže definišemo poetičnost njegovih drama i njegovu dramaturgiju uopšte. Jezik u Lorkinim dramama razvija se od ritmovane proze i ritmovanog stiha u njegovim ranijim dramama („Jerma“, „Krvava svadba“) do prozne strukture u njegovoj posljednjoj drami, „Domu Bernarde Albe“. Međutim, bilo da piše u prozi ili u stihu, Lorka, pjesnik izuzetne imaginacije i saosjećajnosti, uspijeva da stvori dramski jezik koji će adekvatno izraziti silne strasti uzavrele andaluzijske krvi. Tri njegova najvažnija dramska djela, tragedije „Krvava svadba“, „Jerma“ i „Dom Bernarde Albe“, imaju slične teme. U sve tri žene igraju ili isključivu ili najvažniju ulogu, dok se muškarci pojavljuju manje – više kao predmet njihove zabranjene strasti, nemira, strahovanja ili žalosti. U sve tri je smrt mračna sjenka koja natkrivljuje sva zbivanja i u sve tri strogi običaji i rigorozan tradicionalan moral su u sukobu sa vulkanskim strastima junaka, da bi upravo ovaj sukob doveo do tragičnog kraja.
Slobodan Selenić, „Dramski pravci XX veka“
O rediteljki:
Ana Grigorović je rođena 1987. godine u Beogradu. Diplomirala je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Ivane Vujić. Završila je interdisciplinarne master studije teorije umjetnosti i medija na Univerzitetu umetnosti u Beogradu. Režirala je predstave: „Magično popodne“ (V. Bauer, Atelje 212), „Đani Skiki“ (Đ. Pučini, Narodno pozorište u Beogradu), „Bastijen i Bastijena“ (V. A. Mocart, Narodno pozorište u Beogradu), „Igra“ (S. Beket, Pozorište „Bora Stanković“, Vranje), „Gozba“ (Platon, Bitef teatar), „Rađanje jednog zapisnika“ (B. Pekić, Narodno pozorište Pirot), „Biti“ (V. Nikolić, Ustanova kulture Parobrod), „Petar“ (Ž. Hubač, Bitef teatar), „Nacionalna klasa“ (G. Marković, Omladinsko pozorište „Dadov“), „Pedeset udaraca“ (T. Baračkov, Atelje 212), „Pet dečaka“ (S. Semenič, Malo pozorište „Duško Radović“), „Ako mi se zviždi, zviždim“ (A. Valean, Narodno pozorište „Sterija“, Vršac), „Lepotica i zver“ (Ž. Hubač, Pozorište „Bora Stanković“, Vranje), „Bekstvo“ (E. Jonesko, Ustanova kulture „Vuk Karadžić“), „Dečaci Pavlove ulice“ (F. Molnar, Omladinsko pozorište „Dadov“), „North Force“ (M. Bogavac, Omladinsko pozorište „Dadov“), „After Sun“ (Rodrigo Garsija, SKC Beograd). Dobitnica je nagrade „Hugo Klajn“ za najboljeg studenta pozorišne režije u generaciji, nagrade „Zoran Ratković“ za režiju, nagrade grada Beograda za umjetničko stvaralaštvo mladih za 2009. godinu, nagradu Narodnog pozorišta za najbolju predstavu u sezoni 2016/17 i pohvalu Narodnog pozorišta za režiju opere „Đani Skiki“.

Dina Desančić i Akademia: Veče kamene simfonije
2018-07-04 22:00 | Stari Bar – amfiteatar
Saradnja Dine Desančić, sa rok bendom „Akademia“, koja ja započeta u januaru 2017. godine, nastavak je njene potrebe da se, osim klasične muzike kojoj je cijelog života najvjernija, paralelno bavi i drugim muzičkim žanrovima u koje se violina, takođe, lijepo uklapa. Kao vrhunac te saradnje nastala je kompozicija „Kamena simfonija“, prvi autorski poduhvat Dine Desančić, koju je zahvaljujući podršci kompanije „Porto Montenegro“ 2017. godine ekranizovala „Bubulj produkcija“. To je ujedno prva kompozicija u Crnoj Gori pisana za violinu i rok bend. „Kamena simfonija“ je najava koncerata čija je koncepcija takva da se na njima izvode najpopularnija djela kako klasične tako i muzike ostalih žanrova, u kombinaciji violine i rok aranžmana. Rok aranžmanima se bave članovi rok benda „Akademia“, koji čine: Božidar Čiča Gagović – električna gitara, Marko Mirković – bas gitara, Ratko Stanisavljević – bubanj i Mladen Kočović – klavijature.
Dina Desančić je veliko iskustvo stekla još za vrijeme studentskih dana na brojnim koncertima koje je imala u velikim salama regiona, kao što su: „Sava centar“ i „Madlenijanum“ u Beogradu, „Srpskog narodno pozorište“ i „Exit“ u Novom Sadu, „Cankarjev dom“ u Ljubljani, hala „Borik“ u Banja Luci itd.

Izložba slika Vahide Nimanbegu
2018-07-04 21:00 - 22:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Vahida Hasanaga Nimanbegu je rođena 1973. godine u Baru. Diplomirala je na Višoj školi likovnih i primenjenih umetnosti u Beogradu, na odseku Aranžer, 1994. godine. Dvije godine kasnije diplomira u istoj školi, ali na odsjeku Nastavnik likovne kulture. Na odsjeku Zidno slikarstvo diplomira 2002. godine. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2009. godine. Dobitnik je nekoliko nagrada i priznanja koja su joj uručena u našoj zemlji, ali i u Srbiji, na Kosovu i Makedoniji. Iza nje su brojne samostalne izložbe, među kojima se kao najznačajnije, pored crnogorskih, izdvajaju one u Srbiji, Sjedinjenim Američkim Državama, Izraelu, Njemačkoj, Albaniji, Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Švajcarskoj. Vahida Nimanbegu od 2007. godine izlaže sa umjetničkom grupom „REON“. Osnivač je NVO „Art Dulcinium“, sa kojom je više puta izlagala kod nas i u inostranstvu. U okviru ove organizacije, ako autor, potpisala je brojne projekte među kojima su: „Art Dulcinium 2001“ – projekat Likovne kolonije sa mladim umjetnicima iz ex-jugoslovenskih republika, „Servantes Dulcinium Art 2005“ projekat Likovne kolonije povodom 400 godina publikovanja prvog modernog romana, veza između glavne junakinje Dulcinea- Ulcinjanka i Ulcinja, „Crna Gora u očima američkih umjetnika“ 2006. godine – projekat sa umjetnicima iz SAD, Crne Gore, Kosova i Rumunije, „Euro Art Dulcinium“ 2008. godine, projekat likovne kolonije sa umjetnicima iz zapadnoevropskih zemalja, „Vajarski simpozijum, prekogranična saradnja između Crne Gore i Albanije“, IPA program, „Umjetnost regiona“, likovna kolonija sa umjetnicima iz Crne Gore, Srbije, Hrvatske, BiH, Kosova, Albanije, Makedonije i dr. Učestvovala je na više desetina kolektivnih izložbi u Evropi i svijetu, kao i na brojnim likovnim simpozijumima, kolonijama i rezidencijama. U Ulcinju od 2004. god drži likovne radionice za djecu, sa kojom ima izložbe i razne aktivnosti. Majka je dvoje djece. Živi i radi u Ulcinju.

Simo Šišević (klavir)
2018-07-03 22:00 - 23:00 | Dvorac kralja Nikole
Simo Šišević, pijanista rođen je 1999. godine u Podgorici. Trenutno studira na Royal College of Music u Londonu. Od svoje šeste godine pohađao je ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi profesorice Mr Maje Basarab. Osnovnu muzičku školu je završio sa diplomom đaka generacije, uporedo sa OŠ „Jugoslavija“ u kojoj je bio dobitnik diplome „Luča“. U umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, maturirao je u klasi profesorice Anke Asanović, gdje je takođe dobitnik diplome „Luča“. Šišević je do sada bio učesnik mnogih takmičenja, na kojima je uvijek osvajao nagrade: Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2107), Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju „Petar Gaci“ u Skadru (2016), Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju u Tivtu (2016), Specijalna nagrada na „Windsor International competition“ u Londonu (2015), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom (2015), Prva (Apsolutna) nagrada „Academy Award 2013“ – Internacionalno takmičenje u Rimu (2013), Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom (2013). Učesnik je brojnih festivala i projekata koji su organizovani od strane Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“: „Fortepiano“ 2016. godine („Klavir u duhu folklora“) u okviru koncerta „Bartok za mlade pijaniste“, „,Fortepiano“ 2015. godine („Francuska muzika s početka XX vijeka“) u okviru koncerta „Impresionisti i nova francuska škola „AXIS“ – radionica 2014.(„Veza između nove i stare muzike“). Učesnik je i džez festivala „Made in New York“ 2016. gdje je sa školskim džez sastavom imao i nekoliko sešna sa poznatim džez muzičarima: Rendy Brecker, Bobby Sanabria, Edsel Gomez… Takođe, u februaru 2016. godine Šišević je zajedno sa kolegama uspješno predstavio muzičko nasljeđe svoje drzave francuskoj publici na festivalu „Vikend savremenog klavira“ u Parizu na Konzervatorijumu „Frederik Šopen“. Trenutno studira u klasi profesora Gordona Fergus-Thompsona. Simo Šišević je pohađao majstorske kurseve gdje se usavršavao kod eminentnih pijanista: Boris Kraljević, Leichtfried Horst, Yurij Kot, Giulio Potenza, Gabriele Baldocci, Denis Zardi, Ian Jones, Tatjana Prelević, Vanessa Latarche, Andrew Zolinsky.
Program:
J. S. Bah – Preludijum i fuga br. 12 DTK1 f-moll
L. van Betoven – Sonata op. 13 br. 8 c-moll „Patetična“
F. Šopen – Balada Op. 47 br. 3 As-dur
F. Šopen – Skerco Op. 31 br. 2 b-moll
S. Rahmanjinov – Muzički momenat Op. 16 – br. 3 h-moll i br. 4 e-moll

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“: „Leptir“, režija Andraš Urban
2018-07-02 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“
Aleksandar Radunović Popaj
„LEPTIR“
Režija i scenografija: Andraš Urban
Muzika: Aleksandar Radunović Popaj
Dramaturgija: Rajko Radulović
Kostim: Lina Leković
Asistent režije i organizator: Jelena Odalović
Fotografija: Duško Miljanić
Uloge: Ana Vujošević, Srđan Grahovac, Dejan Ivanić
Riječ reditelja:
„Drama „Leptir“ Aleksandra Radunovića, beskompromisno dekonstruiše pojam porodice. Čovjek, unutar sopstvene nesposobnosti da se obračuna sa tradicionalnim pristupom društvu, nije u stanju da postane adekvatno „JA“, autentično lice osnovne zajednice, da prihvati onog drugog, s kojim treba da čini onu prvobitnu ćeliju društva, koja svakako nije namijenjena za destrukciju već za stvaranje. Želimo se roditi, ponovo i ponovo. Ta želja, ipak se artikuliše u tom naboju rušenja svega onog ljudskog, što inače ocjenjujemo pozitivno, kao osnovne vrijednosti čovjekovog postojanja. Rodimo se za svaku scenu. A rađa se i zlo sa nama, unutar materice društva. Odgovoran je uvijek onaj drugi, i taj mora da strada. I sada, povodom ove drame, predstave, mi bismo voljeli da se svemu tome smijemo. Kažemo, da pozorište treba da bude smiješno. Želimo da se smijemo onim drugima, da kažemo da to nijesmo mi, to su oni drugi. Tradicija, društvo, država, javni prostor, sve to je ušlo u intimu, tako da je i ona postala javna. A nove generacije stradaju, i stradaju iznova. Umjesto slike budućnosti, plodnog koncepta za život, jedino im ostaje da traže samo pristojan grob… no ipak, ako ništa drugo, čovjek je sposoban da opsuje, da stavi ruke u džep i zviždućući krene dalje… valjda.“
Andraš Urban
O autoru
Aleksandar Radunović je rođen 1971. godine na Cetinju. Student je specijalističkih studija, na FDU Cetinje, odsjek dramaturgija. Član je grupa „Perper“ i „The Books of Knjige“ . Radio je muziku za sedamnaest pozorišnih predstava. Sa grupom „Perper“ je objavio sedam CD-ova, a sa „The Books of Knjige“ jedan. Nedavno je iz štampe, izašao njegov drugi samostalni album instrumentalne muzike „Muzika za pozorište“. Uz ostale članove grupe „The Books of Knjige“, od 1995. godine na podgoričkom radiju Antena M, radi kao voditelj jedne od najslušanijih emisija u regionu. Od januara 2016. godine radi kao asistent na FDU Cetinje, na predmetu Scenario. Oženjen je, ima dvoje djece.
O reditelju

Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretirala kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZK-a, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Cluju, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Sabahudin Hadžialić: promocija romana "Raskršće svjetova"
2018-07-01 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Sabahudin Hadžialić
“RASKRŠĆE SVJETOVA” (I dio triologije “Kutija života”)
moderator: Gordana Leković
O autoru
Sabahudin Hadžialić je rođen u Mostaru 1960. godine. Odrastao je i školovao se u Sarajevu, gdje i danas živi. Ima status Istaknutog umjetnika (Kanton Sarajevo). Profesionalno je aktivan u Bosni i Hercegovini (Travnik), Italiji (Rim) i Litvaniji (Vilnius), kao univerzitetski profesor (Assoc. Prof. Dr. i Dr. Honoris Causa) na svim ciklusima studija, kao i u Poljskoj (Torun) gdje je ko-voditelj doktorskog studija. Objavio je 24 knjige (poezije i proze – aforizmi, priče, drame, roman, kao i esejističku publicistiku i udžbenike). Njegova književna refleksija je prevedena na 25 svjetskih jezika i zastupljen je u antologijama poezije i proze na svim meridijanima uz objavljene knjige u Francuskoj, Švajcarskoj, Italiji, Sjedinjenim Američkim Državama, Bosni i Hercegovini i Srbiji. Nagrađivani je autor u zemlji i inostranstvu. Njegovi udžbenici su zastupljeni u Syllabusima unutar kurikuluma u Litvaniji i Bosni i Hercegovini. Član je krovnih književnih asocijacija u Bosni i Hercegovini, Srbiji i Crnoj Gori, uz učešće na književnim festivalima. Bio je selektor i voditelj čuvenog sarajevskog Poetskog maratona (24 sata čitanja poezije u kući Maka Dizdara) od 2011 – 2013. godine, kao i selektor Festivala „Sarajevska zima“ 2013. godine. Član je redakcije magazina i think-tanka „Eurasia Review“ (USA) od 2014. godine, kao i glavni i odgovorni urednik i suvlasnik „Diogen pro kultura“ – magazin za umjetnost, kulturu, nauku i obrazovanje (USA, od 2009). Suvlasnik je prvih privatnih novina u Bosni i Hercegovini („Potez“, 1990), a objavljuje naučne radove u časopisima širom svijeta uz članstvo u Naučnim odborima časopisa i konferencija u Indiji, Poljskoj, Litvaniji i Bosni i Hercegovini.
Više pročitajte na: http://sabihadzi.weebly.com
O djelu
“Poučna i uzbudljiva romansirana priča naslovljena sintagmom Raskršće svjetova, započinje autentičnim autorovim zapisom s puta po Hercegovini u Međugorsko-čitlučkom ambijentu gdje su se, sada već relativno daleke 1958. godine upoznali njegovi otac i majka; Fočak Ahmet i Mostarka Magbula. Njihove životne staze tu su se splele u jednu i odatle su, uzvodno Neretvom, potekle do Sarajeva gdje su svili gnijezdo i ostali do dana današnjeg. Tu, na pogled do izvora rijeke Bosne, rođen je pisac ove zagonetne priče čije ćemo nastavke pratiti u novima knjigama, koje će slijediti Raskršće svjetova.
Teško je pronaći čovjeka koji se, barem jedanput za svoga zemnog bitisanja, nije zapitao: „Ko sam ja i odakle mi korijen porađa stablo što beskrajno teče, dok mu se zadnja grana na osuši i zadnji list ne otpadne. Ili dok ljudska vrsta ne ode tamo gdje je neće biti“. Zavidan je broj onih koji to pitanje postavljaju sebi i drugima, bez namjere da mu traže odgovor. Jer, taj odgovor znade samo mašta. I bitak koji upravlja životom. Elem, pisac Sabahudin Hadžialić, u liku bosanskog insana Mehrida Čengića, svjestan ograničenja što ih povijest nudi, otvorio je kutiju u kojoj su pohranjene tajne njegovih predaka i sučelio ih sa zbiljom vlastitog življenja. Iz toga susreta minulog i znanog potekla je pripovijest koja nas je odvela do raskršća svjetova gdje se prepliću danas i negdanje, stvarno i fiktivno, znano i neznano, željno i neželjno. U tome okružju, koje se zemljopisno proteže od rijeke Save do Jadranskog mora i malo dalje dokle korak seže, odvijaju se paralelne životne priče ovovremenskoga zapisivača i njegovog dalekog pretka iz jedanaestoga stoljeća, raba Božjega Velikog Radona.”
Ivo Mijo Andrić, Zagreb

Škola mozaika Petra Vujoševića - završna izložba
2018-07-01 20:30 | Stari Bar – amfiteatar
O školi i autoru
Ljetnja škola mozaika održava se već pet godina za redom i uvijek okupi veliki broj polaznika, kako djece, tako i odraslih. Tako je prošle godine u radionicama učestvovalo preko 60 polaznika i urađeno je oko 120 mozaika manjeg formata, kao i jedan veći mozaik- zajednički rad (površine oko 1,5m2), koji je postavljen u amfiteatru u Starom gradu.
Autor i osnivač Ljetnje škole mozaika je Petar Vujošević, magistar slikarstva. Za njenu organizaciju i rad, 2015. godine je dobio Nagradu ulupuds-a za najuspješnijeg likovnog pedagoga na 50. Dečjem oktobarskom salonu, održanom u Muzeju primenjenih umetnosti u Beogradu. Takođe, autor je i više projekata koji su realizovani u Baru u sklopu Barskog ljetopisa: Kamen je znamen (2000), Legenda o gvožđu (2001), Da, voda(2002.) i Jedan drugi svijet (2004). Osnivač je i autor Beogradskog festivala mozaika (2016) kao i Festivala umjetnosti Virski (Bar -Virpazar, 2015. i 2016). Održao je brojna predavanja i vodio veliki broj radionica mozaika: Ljetnja škola mozaika (Stari grad, Bar, 2015/2014/2013), Ljetnja škola mozaika (Arheološki muzej – Muzeji i galerije Budva, 2015), Kurs mozaika (Galerija V. A. Leković, Bar, 2013), Radionica mozaika za decu (Muzej primenjenih umetnosti, Beograd, 2013), XI Međunarodni umetnički kamp, radionica mozaika sa grupom Ametist (Trstenik, 2011), Letnja radionica mozaika za djecu (Kalemegdanska tvrđava, Beograd, 2009), Radionica mozaika u okviru manifestacije Noć muzeja, (Kalemegdanska tvrđava, 2009), Ljetnja škola keramike (Stari grad Bar, 2006), Radionica mozaičkih tehnika, grupa Ametist (galerija Stara kapetanija, Zemun, 2004), Tribina Savremeni materijali u livenju mozaičkih kompozicija (galerija SULUJ, Beograd, 2004), Tribina Mozaik nekad i sad (galerija V. A. Leković, Bar, 2002).

"Rocher" bend
2018-06-30 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Program:

Hajde Jano
T4. 2
Oj golube, moj golube
Ederlezi
Kukush
One Voice
Eden
Time 4 Time
Tribute to Maria
Kazimierz
Jovano Jovanke
Vranjanski čoček

Muzička institucija Rocher nastaje 2008. godine na ideju Radmile Vardalić – violina i Dejana Rokvića – viola. Počinju Duom Rocher da bi se kasnije proširili u Gudački Kvartet Rocher i Rocher Band. Danas svi navedeni ansambli čine Muzičku instituciju Rocher. Godine 2014. nastaje Kamerni orkestar Rocher koji debituje koncertom u Sava Centru.
Ansambli bilježe mnogobrojne koncerte, kako u Srbiji (Sava Centar, Kolarčeva Zadužbina, SKC, Svečana sala Skupštine grada) tako i u inostranstvu. Među zapažene nastupe spadaju: Shopping Festival u Dubaiju (2012), Festival u Hrvatskoj (Čakovec), 39. Majski muzički memorijal Josip Slavenski, SOMUS (Sombor), festival Tisin cvet (Novi Kneževac), Šidsko kulturno leto (Šid), Međunarodni festival klasične muzike „Vrnjci” (Vrnjačka Banja), Noć muzeja (Sombor), Nušićijada (Ivanjica), Svetosavska akademija (Bogatić), Dani Beograda (Beograd), veliki Jazz festival Nišville-Niš, veoma zapaženi koncerti u Bošnjačkom institutu u Sarajevu (BIH), kao i nastupi u Švajcarskoj (Ženeva, Bern), Dani Beograda u Moskvi – (Rusija), Herceg Novi (Montenegro), Kulturni centar Srbije – Pariz (Francuska). Kao solisti sa ansamblima nastupili su: Moira Michelini – klavir (Italija), Blanka Tkalčić-mecosopran (Hrvatska), Maya le Roux Obradović – gitara, Aleksandar Nikolić – bandoneon, Ljubomir Dimitrijević – flauta, blok flauta, Madam Piano – vokal, Nikolina Kovačević – vokal i mnogi drugi.
Ostvarili su trajne snimke za RTS kao i za lokalne Radio i Televizijske stanice. Repertoar Muzičke institucije ROCHER čine mnogobrojna djela počev od klasike preko popularnih minijatura pa do filmske muzike, tradicionalne, orijentalne i etno muzike, džeza, tanga i evergrin standarda. Duo Rocher izdaje prvi CD sa djelima klasične muzike zatim slijede pet DVD-a uživo sa različitih koncerata, a u pripremi je i snimanje CD-a benda Rocher sa tango i jazz standardima.
Bend čine: Radmila Vardalić – violina, Boris Rabuzin – violina, Dejan Rokvić – viola, Ljubinko Lazić – kontrabas, Miloš Nikolić – kaval, Aleksandar Andrejević – perkusije, Nikolina Kovačević – vokal / perkusije

Književni klub "Poenta poetika", Nikšić: javno čitanje poezije
2018-06-30 21:00 | Šetalište ispred kafea Gvardija
U programu učestvuju: Đurko Gutović, Damir Gegić, Anđela Backović, Sava Radulović, Rada Draganić.
Moderator: Goran Radojičić
Nikšićka književna scena danas, u vrijeme kada se o poeziji, pa ni književnosti u cjelosti, ne govori, niti poezija može privući značajniji broj čitalaca, djeluje formirano i cjelovito. Nakon prethodnih decenija u kojima su najznačajniji autori gradili sliku o dobrom duhu Nikšića i književnoj sceni, u Nikšiću se pojavljuje mlada generacija autora, okupljena oko Književnog kluba „Poenta poetika“ koja mijenja perspektivu i doživljaj pozicije poezije u kulturnom životu grada. Tri generacije autora, starija, srednja i mlađa generacija, i svi autori ponaosob rade na očuvanju i unapređenju onoga što s ponosom nazivamo nikšićkom književnom scenom. Na mladima je naročita odgovornost da utiču afirmativno na razvoj književnosti i kulturnog života grada.
Književni klub „Poenta poetika“ je osnovan u julu 2014. godine. Prema zaključcima Ministarstva kulture Crne Gore osnivanje ovog kluba je najznačajniji rezultat Programa podrške razvoju kulture u Nikšiću. Svojim aktivnostima Klub je višestruko obogatio kulturnu scenu Nikšića. Cilj osnivanja „Poenta poetike“ je afirmacija mladih i afirmacija poezije. Afirmacija mladih manifestuje se upravo kroz njihovo uključivanje u Klub. Danas se u Nikšiću okuplja najmanje 30–40 mladih pjesnika koji su aktivni, koji nastupaju, pišu, osvajaju nagrade, obilježavaju ovo vrijeme. To što su članovi KK „Poenta poetika“ nije ih učinilo pjesnicima, ali je mnogima dalo vjetar u leđa.
Nakon četiri godine KK „Poenta poetika“ je postao prepoznat i van Nikšića. Pjesnici su se predstavljali na književnim programima u Podgorici, Plužinama, Cetinju, Baru, Budvi, Bijelom Polju Pojedinci su predstavljali Klub i na konkursima i pjesničkim susretima u regionu. I što je još bitnije, bili su uspješni, pa KK „Poenta poetika“ osim što ima darovite, ima i nagrađivane pjesnike u svojim redovima. Osim iz Nikšića, članovi Kluba su i iz Plužina, Mojkovca, Berana, Bijelog Polja…
KK „Poenta poetika“ pažljivo njeguje saradnju sa brojnim lokalnim i državnim institucijama. Prije svega tu je JU „Zahumlje“ iz Nikšića koja je u najvećoj mjeri zaslužna što „Poenta poetika“ funkcioniše na ovakav način. Zatim, tu je saradnja sa Opštinom Nikšić, Ministarstvom kulture, OKF-om, Forumom mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“, JU Narodna biblioteka „Njegoš“, JU „Ratkovićeve večeri poezije“, JU „Centar za kulturu“ Bijelo Polje, Međunarodnim podgoričkim sajmom knjiga i obrazovanja, NBCG „Đurđe Crnojević“, Bibliotekom Budve, Barskim ljetopisom i sl. Tu su i mediji RTCG, TV Nikšić, TV 777, Vijesti, Dan, i brojni portali.
KK „Poenta poetika“ je osim redovnih programa na kojima se predstavljaju mladi pjesnici, organizovao i pjesničke večeri posvećene afirmisanim nikšićkim pjesnicima, zatim Veče ženskog crnogorskog pjesništva, ali i tematske večeri na kojima se mogla čuti poezija mnogih domaćih i svjetskih pjesnika. Takođe, pokrenute su i dvije manifestacije: „Poetska propaganda“ i „Dani crnogorske poezije“ U kafićima, na urbanim mjestima, neformalno, a u osnovnim i srednjim školama u Nikšiću na javnim poetskim časovima, afirmisana je crnogorska poezija. Polazimo od pretpostavke da je kultura klјučni element identiteta jednog naroda, pa je ponajbolјi vid patriotizma očuvanje njegovih temelјnih vrijednosti. Afirmacijom poezije afirmiše se cjelokupna crnogorska kultura.
Mladi nikšićki pjesnici KK „Poenta poetika“ – JU „Zahumlje“ daju pečat ovom vremenu, nikšićkom dobrom duhu i onom tradicionalnom nikšićkom odnosu prema poeziji koji su gradili majstori poput Vita Nikolića, Dragana Radulovića, Vukmana Otaševića i Duga Krivokapića. U stihovima mlađe generacije primjetni su uticaji velikih pjesnika koji danas žive i rade u Nikšiću a to su Dušan Govedarica, Radule Rakočević, Gordana Sarić, Ana Pejović, Obrad Nenezić i drugi. Možda će oni koji budu čitali poeziju naših pjesnika u zborniku „Mozaik“ pronaći elemente zajedničke poetike naših autora, što bi bio još jedan korak naprijed u saradnji i stvaranju naših pjesnika koji se okupljaju u „Zahumlju“ i daju svoj doprinos razvoju nove književne scene Nikšića, ali i Crne Gore. Osnivači KK „Poenta poetika“ su Obrad Nenezić i Goran Radojičić.

Beogradsko dramsko pozorište: „Moj deda je aut“, režija Đurđa Tešić
2018-06-28 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Beogradsko dramsko pozorište
„Moj deda je aut“
Pisac: Dušan Janković
Režija i izbor muzike: Đurđa Tešić
Scenograf i kostimograf: Zorana Petrov
Kompozitor: Vladimir Pejković
Asistent kostimografa: Sanja Mimić
Inspicijent: Dejan Popović
Fotografije: Marija Ivanišević
Uloge: Boris Komnenić, Slobodan Boda Ninković/Milan Čučilović, Ljubinka Klarić, Milorad Damjanović, Suzana Lukić, Srđan Dedić
O PREDSTAVI
Autor mlađe generacije Dušan Janković, kroz, na prvi pogled, jednostavnu i tipičnu savremenu, porodičnu priču, dotiče tabu temu: otvoreno priznavanje homoseksualnog opredjeljenja, zapravo prihvatanje sopstvene seksualnosti. Današnja sprska porodica (i ne samo srpska) teško prihvata i razumije sklonost ka istom polu, pogotovo kada takvo priznanje stigne od najstarijeg člana. Nakon smrti žene sa kojom je u braku proveo gotovo čitav život, deda Marko želi da posljednje dane posveti godinama skrivenoj, ali jedinoj iskrenoj ljubavi – Danilu.
RIJEČ PISCA
Komad „Moj deda je aut“ dekonstruiše porodične odnose i ispituje granice isključivosti i razumijevanja. Junaci ove drame otkrivaju koliko su zapravo spremni da se mijenjaju, upoznaju i prihvate različitost kada je ona dio njihove porodice. Ova, na prvi pogled jednostavna i tipična priča, otvara temu priznavanja, godinama skrivane seksualne orijentacije kod pripadnika treće generacije. Razmatra sposobnost, odnosno nesposobnost članova porodice da se na prihvatljiv način suoče sa tim, izlazeći pritom iz sopstvene zone komfora i malograđanskih uzusa kojima su ograničeni.
Dušan Janković
O PISCU
Dušan Janković je rođen 1987. godine u Kopru, Sloveniji. Završio je osnovne akademske studije komunikologije u Beogradu. Bavi se marketingom, piše kratke priče i dramske tekstove, od kojih je „Moj deda je aut“ njegov prvi komad, a treći koji se izvodi.
RIJEČ REDITELJKE
Svako u sebi ima daimona, onaj dio bića koji ga podsjeća i nagoni da bude svoj, da se odazove pozivu duše i odupre stegama nasljeđa, društva i okoline. Taj proces nikada nije lagan i nekada i dugo traje. Ipak, kada trenutak odazivanja pozivu dođe, kome treba da zahvalimo? Vjerovatno onome ko je stvorio vrijeme da nam se ne bi sve događalo odjednom.
Đurđa Tešić
