Svečano otvaranje Festivala: CRNOGORSKI SIMFONIJSKI ORKESTAR
2018-06-16 21:00 UTC | Šetalište kod Marine
Program
Žorž Bize: Karmen, uvertira
Đakomo Pučini: Intermeco iz opere Manon Lesko
Đoakino Rosini: Viljem Tel, uvertira
Pjetro Maskanji: Intermeco iz opere Prijatelj Fric
Johan Štraus: Sliijepi miš, uvertira
Dmitrij Šostakovič: Romansa iz filma Obad
Bedžih Smetana: Tri plesa iz Prodane nevjeste
CRNOGORSKI SIMFONIJSKI ORKESTAR nastupio je prvi put 14. decembra 2007. godine na Cetinju i ubrzo postao okosnica muzičkog života u Crnoj Gori. Na oko tri stotine koncerata u zemlji i inostranstvu (Italija, Bosna i Hercegovina, Srbija, Hrvatska, Rusija, Turska, Albanija, Makedonija, Francuska) sa orkestrom su nastupali istaknuti umjetnici poput: Monserat Kabalje, Miše Majskog, Iva Pogorelića, Ilje Gringolca, Denisa Šapovalova, Simona Trpčeskog, Stefana Milenkovića, Miloša Karadaglića…
Dirigent
Zaslužni umjetnik Rusije, Grigorij Krasko, diplomirao je violinu i dirigovanje na akademiji Gnjesin u Moskvi. Laureat je više prvih nagrada na nacionalnim takmičenjima violinista Sovjetskog Saveza. U orkestar slavnog Boljšoj teatra primljen je 1972. godine, a nakon svega nekoliko sezona postao je njegov solista i koncertmajstor. Nakon dvanaest godina rada u orkestru Boljšog teatra, s kojim je obišao najpoznatije scene Evrope, SAD, Azije, Australije, 1990. godine postaje koncertmajstor Moskovske flharmonije i vođa kamernog orkestra Moskovski filharmoničari. Kao dirigent i solista ovih ansambala nastupao je na mnogim prestižnim scenama širom svijeta. Od 1993. do 1999. bio je prvi violinista i menadžer kvarteta Solisti Moskovske flharmonije, s kojim je nastupao u Rusiji i evropskim zemljama. S pomenutim ansamblima snimio je veliki broj djela za RTV stanice i izdavačke kuće u Rusiji, SAD i evropskim zemljama.
Sarađivao je s najznačajnijim dirigentima kao što su: Jurij Svetlanov, Genadij Roždestvenski, Jurij Tjemirkanov, Jansug Kahidze, Dmitrij Kitajenko, Jurij Simonov, Lorin Mazel, Rudolf Baršai. Grigorij Krasko je nastupao i s mnogim istaknutim solistima: Jehudi Menjuhin, Isak Štern, Natalija Gutman, Viktor Pikajzen, Maksim Vengerov, Vadim Repin, Lučano Pavaroti, Paul Pliška, Sumi Jo, Ketlin Betl. U periodu od 2000. do 2008. godine bio je profesor violine na Gnjesin akademiji u Moskvi. Nakon toga, dolazi u Crnu Goru gdje 2008. postaje koncertmajstor Crnogorskog simfonijskog orkestra i vođa ansambla Crnogorski gudači. Od 2012. angažovan je kao dirigent Crnogorskog simfonijskog orkestra, s kojim je izveo brojna djela svjetske muzičke baštine i djela domaćih autora.

Dušan Vesić: promocija romana "Magi - kao da je bila nekad"
2018-06-17 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Dušan Vesić
„MAGI – KAO DA JE BILA NEKAD“ (roman)
moderator: Željko Milović
O autoru
Dušan Vesić je rođen u Beogradu 1959. godine. Smatraju ga jednim od najvažnijih rock-novinara Jugoslavije u periodu od 1980. do 1990. godine. Pisao je za gotovo sve relevantne novine i časopise tog vremena promovišući rock-kulturu. Bio je urednik za domaću scenu u časopisima Rock i Pop Rock. Bio je direktor festivala zabavne muzike Beogradski šlager – Menadžer (1992–1995). Od 1996. godine bavi se video-produkcijom. Autor je kultnog dokumentarnog TV-serijala Rockovnik (40 epizoda) i TV-serije i filma EKV – Kao da je bilo nekad. Živi u Beogradu i Puli.

O djelu

„Dušan Vesić je ispisao važnu i potresnu knjigu o velikim mukama, blistavom daru i tragičnom kraju najveće heroine jugoslovenskog rock’n’rolla. Njegova priča o Margiti Stefanović, članice benda EKV, koliko teskobna toliko i poštena, koliko gorka toliko i iskrena, nije samo nezaobilazan dokument za svakoga ko voli i poštuje Magi, nego i ogledalo u kojem će se prepoznati oni koji su umeli da ublaže njen bol, oni koji su se okoristili njenom nemoći i oni koji su pokazali ravnodušje pred njenim strašnim patnjama. U isto vreme, to je razorna priča o usponu i propasti jugoslovenske srednje klase i licu i naličju Beograda. Pisana autoritativno i sa atributima istorijske rasprave, Magi: Kao da je bila nekad jeste duboko čestita knjiga koja pomera granice i postavlja nove standarde, ne samo u ovdašnjoj rock literaturi, nego i znatno šire i dalje od toga.“
Ivan Ivačković

Barski ljetopis i KP "Zetski dom": "Orkanski visovi", režija Dora Ruždjak Podolski
2018-06-18 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Barski ljetopis i Kraljevsko pozorište “Zetski dom”
Emili Bronte
“ORKANSKI VISOVI”
Režija: Dora Ruždjak Podolski
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Jelena Tomašević
Kostim: Lina Leković
Muzika: Slobodanka Bobana Dabović
Dizajn svjetla: Elvis Butković
Foto: Duško Miljanić
Uloge: Miloš Pejović, Ana Vučković, Katarina Krek, Dejan Ivanić, Branka Stanić, Emir Ćatović, Jelena Simić, Simo Trebješanin, Ognjen Raičević / Tomaš Jovanović
O predstavi
Klasik engleske i evropske književnosti, „Orkanski visovi“ Emili Bronte doživio je prvu dramatizaciju na Balkanu u koprodukciji festivala Barski ljetopis i Kraljevskog pozorišta Zetski dom na Cetinju. Predstava je premijerno izvedena 20. jula 2017. godine u Starom Baru, a 24. oktobra na Cetinju. Na sceni u Starom Baru, rediteljka je insistirala na ambijentalnosti prostora, koji upisuje dodatni sadržaj, gdje metafora zavisi od metafizike samog prostora i vremena. Takva se postavka igra na svim otvorenim scenama, gdje prostor uvlači interprete u sebe, i isto tako interpreti – glumci upisuju svoj izražaj u prostor. U zatvorenom prostoru, dobija se intimnost koja je potrebna za sprovođenje osnovnog koncepta, a to je prisustvo, svjedočenje. Metafizičnost zavisi od simbolike detalja – dramaturškog, rediteljskog, a pogotovo glumačke izražajnosti. Dramatizacija Stele Mišković progovara o izborima koje pravimo, načinu na koji se nosimo sa njima, načinu na koji prihvatamo tuđe izbore, dosljednosti koju imamo u odnosu na ono što smo izabrali i zašto pravimo izbore sa kojima nismo spremni da živimo.
Riječ rediteljke:
“Roman govori o ljudskim manama sasvim otvoreno, on ne skriva čovjeka i njegove svijetle i mračne strane. Bronte vrlo hrabro sprovodi tabu temu zlostavljanog djeteta, Hitklifa, koji dolazi u tuđu porodicu bez ikakvog pedigrea. Sa tom tematikom, usvajanjem djece, mi se i danas mučimo. Radeći na ovom komadu uvidjela sam da Bronte prvi put u istoriji književnost govori o razvodu. Bronte je samim tim hroničar svega što se nama danas događa. Mi živimo slobodnije, ali istovremeno opterećenije. Uvijek sam smatrala da čovjek po suštni i potrebama uvijek ostaje isti, samo se socijalna struktura mijenja, način na koji nas društvo ograničava.”
Dora Ruždjak Podolski
Pozorišna kritika
Melodrama napuštene dece u barskoj tvrđavi
Ana Tasić, Politika, 25.7.2017.
Bar- Na festivalu „Barski ljetopis“ koji ove godine obeležava trideset godina postojanja, premijerno su izvedeni „Orkanski visovi“, koprodukcija festivala i Kraljevskog pozorišta Zetski Dom na Cetinju. Reč je o prvoj pozorišnoj postavci viktorijanskog romana Emili Bronte na Balkanu, kako je najavljeno, po dramatizaciji Stele Mišković. Ovo je jedina premijerna pozorišna produkcija ove godine na „Ljetopisu“, inače karakterističnom po posebnom kvalitetu regionalnih gostujućih predstava. Između ostalih su prisutne brojne predstave iz Srbije, od „Pijanih“ Ateljea 212 i „Novog doba“ Bitef teatra, do „Ane Edeš“ Narodnog pozorišta iz Subotice. „Barski ljetopis“ koji sada vodi spisateljica Ksenija Popović, ove godine traje duplo duže nego što je to inače slučaj, od 17. juna do 20. avgusta. Podeljen je na dva komplementarna dela, kako je objašnjeno u programu, večernju scenu tradicionalnog tipa, i prateći program, čiji je cilj vraćanje umetnosti kroz sadržaje koji traže publiku.
Dramski tekst „Orkanski visovi“ Stele Mišković koncentrisan je na istraživanja tamnih ponora ljudske prirode, odnosa između civilizacije i kulture, ljubavi i strasti, ali i porodičnih konflikata, društvene netolerancije, rasizma, mržnje prema drugačijima. Rediteljka iz Hrvatske, Dora Ruždjak Podolski, u maniru stilizovanog realizma spretno je vodila radnju. U igri se dosledno prepliću nežnost i surovost, što je odgovarajuće praćeno diskretnom muzikom Slobodanke Dabović. Istančano i poetično su rešene scene zbližavanja Keti i Hitklifa. Naročito su efektne onda kada su oni, kao deca, odvojeni na zidini sa desne strane glavne scene, oko drveta. Tako se vizualno i simbolički upečatljivo uspostavlja njihov mikro svet, značenje izolacije ljubavi, zaštićene od udaraca sredine koja ih prezire. Sugestivno su ostvarene i ljubavne scene, izlivene u strasti, kada su njihova tela zgurana u ormaru, simbolom potrebe za begom od sveta. Paralelno sa takvim nežno-burnim, romantičarski uobličenim ljubavnim prizorima, na sceni se uzbudljivo grade i situacije pakosti i mržnje, ljubomore i osvete. Kroz sablasne zvuke i bolne scene fizičkog nasilja, između Hitklifa i Hindlija, i Hitklifa i Izabele (Jelena Simić), stvara se kontrateža poeziji ljubavi.
Izvedena na vrlo inspirativnom, otvorenom prostoru Starog Bara, ova inscenacija Bronteovog klasika je izrazito ambijentalno postavljena. Prostor je detaljno, maštovito i funkcionalno iskorišćen. Temeljno se upotrebljavaju prostori u dubini starog kamenog zdanja, prozori na spratu, okolne zidine i drveće. Dopunjen i okružujućim brdima i razgranatim zidinama starog grada, ambijent u celini snažno prenosi gotičku atmosferu romana, tamne, fatalističke tonove koji slikaju radnju (scenografija Jelena Tomašević, kostimi Lina Leković).
Dejan Ivanić igra Hindlija sa više afektacije nego što je to potrebno, ali nesumnjivo odlučno predstavlja zversku surovost prema Hitklifu, zbog klasnih razlika. Maltretira ga i verbalno i fizički, ophodi se sa njim kao da je životinja, otkrivajući zapravo svoju užasnu ograničenost svesti. Emir Ćatović je precizan i odmeren Edgar, staložen i posvećen suprug. Katarina Krek je ubedljiva kao Neli, Simo Trebješanin je Ernšo, Branka Stanić Frensis, a Ognjen Raičević Herton.
Miloš Pejović kao progonjeni Hitklif, usvojeno dete koje se bori sa netrpeljivošću okruženja, izvanredno je upečatljiv. Glumac donosi autentičnu scensku pojavnost, neobuzdano prisustvo, sirovu seksualnost, ali i tananu osećajnost u intimnim trenucima sa Keti. Ana Vučković kao Keti je u senci snage Pejovićeve igre. Ipak, i ona dovoljno sugestivno oblikuje rascepanost između divlje, strastvene ljubavi prema Hitklifu, i potrebe za stabilnošću i jednostavnošću, koje donosi brak sa Edgarom. U rediteljskom čitanju lika, naročito je izražajna scena koja odražava njen slom nakon gubitka Hitklifa, kada on odlazi u naručje Izabele, iz osvete. Keti onda odsutno čerupa jastuk na gornjem prozoru, rasturajući perje koje lebdi, poetičan simbol njihove neuhvaćene, lutajuće ljubavi.
Kada je ljubav nemoguća, zbog svoje eruptivne, razorne snage, prejake za ovaj svet, nema joj kraja. Preliva se u život posle smrti, što je slučaj sa ljubavlju između Keti i Hitklifa. Oni se u ovoj vrlo uspešnoj barskoj predstavi konačno spajaju na drugoj strani vremena, tamo gde opstaju osećajnost i lepota, suviše krhki za ovaj svet.
Orkanski visovi: Poetički i stilski svedena interpretacija klasika
Iva Čukić Šoškić, Peripetija, 28.10.2017.
U pozorištu Zetski dom prvi put je 24. oktobra 2017. godine postavljena na scenu predstava „Orkanski visovi“, po motivima romana Emili Bronte, u adaptaciji Stele Mišković i režiji hrvatske rediteljke Dore Ruždjak Podolski (premijerno izvedena 20. jula na sceni u Starom Baru, u produkciji Barskog ljetopisa i Zetskog doma).
Predstava „Orkanski visovi“ nije, kako bi se u prvom mahu očekivalo, samo melodrama o neostvarenoj ljubavi, već se kroz zamršenu priču punu obrta nameću razni podteksti podstičući nas u otkrivanju mnogobrojnih značenja teksta – o čednosti bića dok još nije uslovljeno očekivanjima društveno prihvaćenih vrijednosti i normi, o surovom neprihvatanju drugačijih, o nikad pomirenim staleškim nejednakostima u društvu i igrama moći, rasizmu,o bezdanu ljudske samoće s kojom se svako rodi i čezne za nečijom pažnjom…i tako redom. Takođe, realistički jezik ove predstave je efektan i britak, na mahove stilizovan i pun simbolike, a opet ne postajući nikad suvišan, banalan ili patetičan, pružajući gledaocu mogućnost totalnog uživljavanja u radnju, baš kao prilikom čitanja ovog klasika.
Rediteljka je spretno rukovodila igrom glumaca na sceni igrajući se smislom vremena i prostora, konstantno preplićući momente sadašnjosti i budućnosti, a isto tako samim njihovim kretanjem po sceni simbolično razdvaja „komade“ prostora u kojima se radnja simultano odvija. Scena (Jelena Tomašević) u mnogome doprinosi stvaranju atmosfere ovog viktorijanskog romana, ali isto tako ne želeći da bude u potpunosti doslovna ostavlja ponegdje da se maštom gledaoca nadogradi prostor, dok muzika Slobodanke Dabović nenametljivo podvlači emotivnu dimenziju pojedinih scena.
Duhovna metamorfoza koju proživljavaju svi glavni likovi u ovoj priči slikovito je prezentovana ne samo kroz samu glumu, već i preko odgovarajućeg kostima (Lina Leković) i šminke upečatljivo se odražavajući na njihovu fizičku pojavu. Hindli (Dejan Ivanić), doživotno zatrovan mržnjom prema svom usvojenom bratu Hiklifu (Miloš Pejović), od najprije bogatog, uglađenog, učenog ali i bestijalno surovog čovjeka postaje propala,očajna i cinična pijanica. Hiklif, najprije ravnopravan sa bratom Hindlijem, od neuglednog i prljavog poljskog radnika (kakvim ga je učinio Hindli nakon očeve smrti) nakon nekoliko godina odsustva vraća se kao bogataš i gospodin, dok Keti čini preobražaj pa od bezbrižne, slobodne i neukrotive djevojke, lepršave u svojoj jednostavnosti i zaljubljenosti, postaje konformistkinja i odabira ugodan život umjesto autentične ljubavi.
Glumci su bili međusobno dobro uigrani i skladni bez nekih većih odstupanja u kvalitetu igre. Miloš Pejović je odlično prikazao mnogobrojne nijanse Hiklifovih osjećanja predstavljajući stidljivost i povučenost tek na ulici pronađenog divljeg dječaka, djetinje čedne ljubavi prema Keti, strast, ponos, prkos i bijes iznevjerenog ljubavnika. Veoma uvjerljivo i izražajno Ana Vučković je prikazala lik Keti, njenu dobrotu, slobodoumnost i šarm, neopterećenost društvenim normama, a onda i njenu upečatljivo vidljivu promjenu, pokondirane dame, osorne i neprijatne prema nižem staleškom sloju. Dejan Ivanić kao Hindli vrlo ekspresivno tumači složenost ovog lika čija zloba potiče iz neutažene žeđi za očevom ljubavlju, straha da će je izgubiti sa dolaskom novog člana porodice, a agresivnost i cinizam posljedica su nemoći da on tu išta promijeni. Hindlijevu ženu Frensis uspješno igra Branka Stanić dočaravajući nemirni i krhki duh ovog lika, pa je do rastrojstva dovodi Hindlijeva životinjska grubost prema Hiklifu, a od idealizovonag osjećanja ljubavi pada u ponore sopstvenog mraka. Emir Ćatović i Jelena Simić korektno su tumačili likove brata i sestre, Edgara i Izabelu, koje iz mrtvila uljuljkanog buržujskog života Hiklif i Keti bude svojim destruktivnim duhom. Katarina Krek odlično se snašla u ulozi Neli, pokorne i ljubazne služavke, nataloženog osjećaja samoće i gorčine, dok je Simo Trebješanin vjerodostojno predstavio Ernša, Ketinog i Hindlijevog oca, njegovu humanost i pravdoljubivost, čija smrt uzrokuje poljuljanost ranije baštinjenih vrijednosti u porodici.
„Orkanski visovi“ je predstava koja snagom narativne strukture, izvanrednom glumom i inteligentom režijom svakako zavrijeđuje pažnju publike.
Rediteljka:
Dora Ruždjak Podolski je renomirana hrvatska rediteljka koja je do sada režirala sedamdesetak dramskih, operetnih i opernih naslova, među kojima su i: Madama Butterfly Puccini), Traviata (Verdi), Tragedija mozgova (Kamov), Chicago (Kander – Fosse – Ebb), Priča o vojaku (Stravinski – Ramuz), Ljepotica i zvijer (Woolverton – Rice – Ashman), La Boheme (Puccini), San ljetne noći (Shakespeare), Žena – bomba (Sajko), Acis i Galatea (Handel), Slučajevi običnog ludila (Zelenka), Carmen (Bizet), Cabaret (Masteroff – Ebb – Kander), Regoč (I.B. Mažuranić), Dorothy Gale (Zajec), Ana Karenjina (Tolstoj), Amadeus (Schaffer), Posljednji dani mira (Vidić). Režirala je u Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu, Splitu, Osijeku i Rijeci, na Dubrovačkim ljetnim igrama, u GK „Komedija“, GK „Trešnja“, ZKM-u, GDK „Gavella“ i dr., te u Sloveniji, Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Rusiji i Kanadi. S Frankom Perković 2001. osnovala je „Kazališnu udrugu frustriranih redatelja“ (KUFER), koja je afirmisala niz mladih umjetnika, reditelja, glumaca, plesača i koreografa. Od 2012. godine vodi Umjetničku organizaciju „Ruždjak i Perković“ (RUPER). Bila je direktorka dramskog programa Dubrovačkih ljetnih igara od 2009. do 2012. godine. Od 2017. godine je direktorka festivala Dubrovačke ljetnje igre. Predaje glumu na Muzičkoj akademiji i Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu. Dobitnica je nagrade Goran za mlade pjesnike, nagrade za režiju Postojanog kositrenog vojnikana „Naj, naj“ festivalu (2006.) te Nagrade hrvatskog glumišta za režiju Chicaga(2004.), Ljepotice i zvijeri (2008.) i Madame Buffault (2015.). Ljubavni napitak, Čarobna frula, Slavuj, Madame Buffault i Agrippina, projekti tri umjetničke akademije i TTF-a koje je vodila i režirala, nagrađeni su Posebnom rektorovom nagradom (2008., 2010., 2013., 2015. i 2016.), a Čarobna frula i La Boheme (predstava HNK Split) i nagradom „Milka Trnina“. Predstave Rent a friend, Chicago, Ljepotica i zvijer i Cabaret nagrađene su Nagradom hrvatskog glumišta za najbolju predstavu u cjelini.

Festival horova: KIC POP Hor, Podgorica
2018-06-18 21:30 | Šetalište kod Marine
„KIC POP“ hor je osnovan 1. marta 2017. godine, kada je održana prva proba. Osnovan je kao građanski projekat nekoliko višedecenijskih zaljubljenika u horsko pjevanje, u saradnji sa dirigentom prof. Sašom Barjaktarovićem. Osnivač hora je NVU „Kutak“ uz logistiku i podršku JU KIC „Budo Tomović“. Hor je do danas održao čak 22 koncerta širom Crne Gore! Od toga osam koncerta u okviru projekta „Bez dileme – antifašizam“, i to 6 u Velikoj KIC sali, jedan u Nikšićkom pozorištu i jedan na platou ispred Skupštine Crne Gore, 8. maja 2018. godine.
Četrnaest pop koncerata održao je u Podgorici, Budvi, Kotoru, Herceg Novom, Cetinju… Hor broji oko 70 članova raznih zanimanja i interesovanja, generacija – od srednjoškolaca do penzionera, koje okuplja ljubav prema muzici, pjevanju i druženju. Na „Barskom ljetopisu“ predstaviće se u sastavu od 40 članova i tom prilikom izvesti raznovrsni repertoar koji čine domaći i svjetski pop-rok hitovi. Solisti u Baru biće Lorena Janković, Jovan Aleksić, Jovan Vuković i Milan Bukilić.

Koncert učenika barske muzičke škole
2018-06-19 20:00 - 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Do osnivanja i početka rada škole za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ došlo je tek septembra 1983. godine. Naime, novoosnovana muzička škola postala je radna jedinica Kulturnog centra, u čijem sastavu su bili: Dom kulture, Muzej, Galerija, Biblioteka i Arhiv. Škola za muzičko obrazovanje počela je s radom u zgradi bivše Carinarnice u Baru, površine 440m2, koja je adaptirana za potrebe škole poslije katastrofalnog zemljotresa 1979. godine. U zgradi je bilo 11 učionica za klavir, harmoniku i gitaru. Za upis se prijavilo 150 djece, uzrasta od 7 do 8 godina. Nakon provjere sklonosti i sposobnosti za muziku prijavljene djece, stručna komisija je primila 66 djece, koja su postala redovni učenici Muzičke škole. Na dužnost upravnika Škole postavljen je Božidar Rakonjac, profesor, sa završenom muzičkom akademijom, a nastavu su izvodili: Ljubinka Knežević, prof. muzike, Ranko Domazetović, nast. i Svetozar Vujić, str. učitelj muzičkog vaspitanja. Osnovani su sljedeći odsjeci: klavir, harmonika, gitara, klarinet, violina. Izvođena je i nastava pripremnog razreda za zainteresovanu djecu u cilju njihovog osposobljavanja za nastavljanje školovanja, a, takođe, u ovoj oblasti su organizovani razni oblici vannastavnih aktivnosti. Pored nastavnika u stalnom radnom odnosu, angažovani su i nastavnici Muzičke škole iz Titograda. Prema izvještaju Škole za školsku 1988/99. godinu u školi su bila 132 učenika, u 9 odjeljenja na odsjecima: klavir, harmonika, gitara i klarinet (klavir 55, harmonika 40, gitara 36 i klarinet 1 učenik). Nastavu je izvodilo 6 redovnih nastavnika, 1 spoljni saradnik i 1 po ugovoru o djelu. U toku godine, kako se ističe u izvještaju, pripremljena su i izvedena četiri koncerta za građane. Rad škole u ovom periodu obilazio je prosvjetni savjetnik muzičkog vaspitanja Radonja Vučeković.
Ova škola je u sastavu Kulturnog centra Bar bila do 9. juna 1990. godine, kada je postala samostalna ustanova. Tada je, na prijedlog organa škole i uz saglasnost Skupštine opštine Bar, dobila zvaničan naziv Škola za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ Bar. Škola pripada prvom (osnovnom) stupnju obrazovanja, a po obezbijeđenom stručnom kadru i opremljenosti ima sve uslove da preraste u srednju muzičku školu. Kako je postojeća zgrada Carinarnice, u kojoj je radila škola od osnivanja, adaptirana za Italijanski konzulat u Baru, škola je preseljena u zgradu Gimnazije „Niko Rolović“, u kojoj je muzičkoj školi dato na upotrebu 1150m2 školskog prostora i to bez naknade. Brojno stanje učenika se povećavalo, pa je u jednom periodu bilo i 230 učenika. U školi postoje sljedeći odsjeci: klavir, violina, violončelo, gitara, harmonika, flauta, klarinet, truba, horna, a od nedavno i trombon. Trenutno dužnost direktora škole obavlja Aleksandra Vojvodić Jovović.
Škola je uključena u tokove savremenog muzičkog obrazovanja i postiže zapažene rezultate u svim vidovima aktivnosti. Uspostavila je saradnju sa ostalim muzičkim školama u zemlji. Nastavnici učestvuju na seminarima i drugim oblicima stručnog usavršavanja u ovoj oblasti. Za svoj rad dobila je brojna priznanja: Nagradu „24. novembar“, nagradu „Stana Tomašević-Arnesen“ i oko 500 diploma i plaketa republičkog, saveznog i međunarodnog značaja. Svojom ukupnom djelatnošću ova škola u znatnoj mjeri obogaćuje muzički život u gradu.

Festival horova: Hor "Jedinstvo", Kotor i Hor "Zima", Bar
2018-06-19 21:30 | Šetalište kod Marine
Hor „Jedinstvo“ zvanično je osnovan 1839. godine, mada je zabilježeno da je grupa kotorskih pjevača djelovala i desetak godina prije službene registracije. Slogan Društva je „Pjesmom srcu – srcem rodu“. Himnu „Jedinstva“, povodom proslave pedesetogodišnjeg opstanka, 1889. spjevao je prot. Jovan Sundečić, a komponovao Dionisije Pl. Sarno San Đorđo. Osnovni cilj Društva je bavljenje kulturnim i prosvjetnim radom, a naročito crkvenim, umjetničkim i narodnim pjevanjem i na taj način čuvanje i njegovanje tradicije. Društvo raspolaže bogatom nototekom. Hor je imao mnogo uspješnih turneja u zemlji i inostranstvu (Srbija, Hrvatska, Bosna i Hercegovina, Njemačka, Austrija, Mađarska, Švajcarska, Češka, Slovačka, Rusija, Grčka, Bjelorusija), i održao veliki broj koncerata i takmičenja u značajnim koncertnim prostorima (Kraljevska kapela Univerziteta, Bon; Katedrala Svetog Pantelejmona, Keln; Crkva Svetog Petra i zgrada UNIDO, Beč; Sala Ministarstva kulture Češke, Prag…) Neki koncerti su snimljeni za potrebe televizijskih kuća: DW, RTS, RTCG, RTRS, TV Korfu GR. Na 16. Jugoslovenskim horskim svečanostima (JHS) u Nišu (1996) hor je nagrađen „za najbolju interpretaciju muzike starog majstora“ (Orlando di Lasso: Super Flumina Babylonis). Na 17. JHS u Nišu (1998) hor je nagrađen „za autentično izvođenje srpske duhovne muzike prema hilandarskom zapisu, uspješnu interpretaciju djela iz najstarije epohe srpske duhovne muzike i njegovan horski zvuk“ a na 18. JHS u Nišu (2000) „za najbolju interpretaciju muzike starog majstora“ (Orlando di Lasso: Bon jour mon coeur). Godine 2008. u Prijedoru na Međunarodnom festivalu „Zlatna vila“ hor je nagrađen nagradom za najbolju interpretaciju starog majstora iz oblasti pravoslavne duhovne muzike. Kulturno-prosvetna zajednica Srbije dodijelila je Društvu „Izuzetnu Vukovu nagradu“ za 2004. godinu. Hor je bio učesnik 40. Mokranjčevih dana 2005. godine u Negotinu, kao i drugih festivala: Valjevo (2006), Pančevo (2009), Sombor (2010) i Budva Grad teatar (2012, 2013.) u Crnoj Gori. Hor je učestvovao i na međunarodnom takmičenju „Koložski blagovest“ u Bjelorusiji i osvojio prestižnu nagradu „Laureat II stepena“ u svojoj kategoriji u konkurenciji 30 horova.
Dirigent Mihajlo Lazarević (1971), diplomirao je na Akademiji umetnosti, Odsek Muzička akademija, podgrupa za opštu muzičku pedagogiju u Novom Sadu. Magistrirao je na Muzičkoj akademiji na Cetinju, u klasi prof. Darinke Matić Marović. Počasni je doktor nauka Evropskog Univerziteta. Vođenjem horskih ansambala bavi se od 1992. godine kao asistent u horovima AKUD „Sonja Marinković“ i „Sv. Stefan Dečanski“ u Novom Sadu. Od 1994. godine vodi „Jedinstvo“. Radi u Školi za osnovno i srednje muzičko obrazovanje „Vida Matjan“ u Kotoru kao profesor hora, dirigovanja i drugih teoretskih predmeta. Profesor je i u Bogosloviji „Sveti Petar Cetinjski“ gdje predaje crkveno pojanje i vodi hor te crkveno-prosvjetne ustanove. Od 2003. do 2007. učestvuje kao asistent dirigentima Darinki Matić Marović i Alex Innecco-u u okviru manifestacije „KotorArt“. Ostvario je nekoliko velikih turneja po srednjoj Evropi i izdao 7 muzičkih kompakt diskova.

Hor „Zima“ je osnovan 2015. godine u Baru. Bronzani je laureat Međunarodnog takmičenja horova u Herceg Novom. Do sada je učestvovao na festivalima kao što su: „Barski ljetopis“ (2017), „Živa ulica“ (Kolašin, 2017), Bozićni festival Dukley Gardens-a (2016, 2017).

Kolektivna izložba barskih likovnih umjetnika
2018-06-20 21:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Likovni program 31. izdanja Barskog ljetopisa, pored samostalnih izložbi autora iz Crne Gore i regiona, obuhvatiće i jednu kolektivnu izložbu u okviru koje će svoje radove izložiti barski akademski umjetnici. Postavka će biti izložena u Galeriji „Velimir A. Leković“, tokom cijelog Festivala, tačnije od 20. juna do 12. avgusta.
Cilj izložbe je dodatno afirmisati lokalne akademske stvaraoce. Izložba će biti prodajnog karaktera i može se posjetiti svakog dana, do kraja Festivala.
Dalibor Dado Ćetković je rođen u Baru 1982. godine. Završio je Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju2001. godine kada se upisao i na Akademiju likovnih umjetnosti u Trebinju. Diplomirao je 2007. godine, na slikarskom smjeru kod profesora Marka Musovića. Do sada je imao preko 30 kolektivnih i 10 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Više puta je nagrađivan na internacionalnim izložbama savremenih likovnih stvaralaca. Živi i radi u Baru.
Goran Ćetković je rođen 1975. u Kolašinu. Diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Nikole Gvozdenovića, 2000. godine. Izlagao je na velikom broju grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu i učesnik je velikog broja likovnih kolonija. Samo neke od njegovih samostalnih izložbi su: Galerija „Spinnaker“ (Herceg Novi, 1999), Galerija V. A. Leković (Bar, 2000), Dom kulture Kolašin (2001), Galerija „Centar“ (Podgorica, 2006), zatim izložbe koje je imao u Mojkovcu, Kotoru, Tivtu, ali i Beogradu, Zagrebu, Splitu. Osvojio je brojne nagrade i priznanja, među kojima su: Godišnja nagrada FLU-a sa Cetinja i Galerije „Spinnaker“ na izložbi studenata završne godine, Nagrada za slikarstvo Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore „Milunović, Lubarda“, za 2016. godinu, kao i plaketa Tesla fondacije iz Njujorka 2017. godine.
Jakša Ćalasan je rođen 1979. godine. Završio je Akademiju likovnih umetnosti u Novom Sadu, u klasi profesora Slobodana Kneževića Abija, na odsjeku za grafiku. Do sada je imao veliki broj samostalnih izložbi širom Crne Gore, Srbije, ali i u Italiji. Neke od važnijih grupnih izložbi na kojima je učestvovao su: „Novembarski salon vizuelnih umjetnosti“ (Cetinje, 2012. i 2014), „International Colony“ (Varese, Italija, 2011), „Barski likovni umjetnici“ (Nirnberg, Njemačka, 2008), „Perspektive V u Remontu“ (Beograd, Srbija, 2007), „Oktobarski salon“ (KC „Kovin“, Srbija, 2006), „Majska izložba grafike Beogradskog kruga“ (2006), „Izložba XIII Bijenala studentske grafike SCG“ (Beograd, Srbija, 2006), „Art klinika“ (Novi Sad, Srbija, 2006) i dr. Dobitnik je nekoliko nagrada i priznanja, kao što su: Nagrada za grafiku na XIII Bijenalu studentske grafike SCG u Beogradu, Nagrade za grafiku i crtež Art klinike „Perspektive“. Živi i radi u Baru.
Jelena Iličković Tomić je rođena 1986. godine u Baru. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju 2012. godine, u klasi prof. Branislava Sekulića, na odsjeku Slikarstvo. Izlagala na brojnim kolektivnim izložbama u regionu, među kojima su: „Umjetničko čitanje Njegoša“ (galerija „Velimir A. Leković“ Bar, 2013); „Barski umjetnici“ (galerija „Velimir A. Leković“ Bar, 2012); „EX hibition“ (Biljarda Cetinje, 2010); „19. Generacija“ (Scottish Pub Academia, 2010); „Godišnja izložba FLU-a“ (Rusko poslanstvo Cetinje, 2010) i dr. Imala je i samostalnu izložbu pod nazivom „Absence / Presence“ (JU Muzeji i galerije Podgorice, Moderna galerija Podgorica 2015). Trenutno živi i radi u Podgorici.
Jovan Jerkov je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju, na odsjeku za grafiku, u klasi prof. mr Mirka Toljića. Direktor je osnivač firme „Blue IT“, kreator portala www.tvojbar.me, a predavao je i u osnovnoj školi „Vladimir Nazor“ u Podgorici. Iza sebe ima veliki broj samostalnih i kolektivnih izložbi među kojima su: „Tradicionalna izložba članova ULUCG“ (Podgorica, 2014. i 2018); samostalne izlože „Duobus Dimidiis“ (Galerija „Velimir A. Leković” Bar, 2014), „Omnia Mea“ (Galerija „Art“ Podgorica, 2013), „Dodir Andromede“ (Podgorica i Pljevlja, 2013); likovne kolonije „Stari most“ (Bijelo Polje, 2014) i „Suvodo“ (Berane, 2014); potom Izložba mladih članova ULUCG (Podgorica, 2012) i mnoge druge.
Maja Vuksanović je rođena je 1992. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije grafičkog dizajna završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Diplomirala je 2016. godine na modulu Primijenjene fotografije pod mentorstvom profesora Lazara Pejovića. Dobitnica je stipendija i brojnih nagrada iz oblasti grafičkog dizajna i fotografije. Učestvovala je u radu brojnih radionica sa temama umjetnosti, kao i na raznim međunarodnim i internacionalnim dizajnerskim forumima, konferencijama i festivalima. Do sada se predstavila publici izložbama kao što su: „Samostalna izložba fotografija na pruzi“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, Perjanički dom Podgorica, 2017); kolektivna izložba fotografija „Foto fest Bar“ (2017); izložba mladih umjetnika iz Crne Gore (Internacionalni skup GNP Žabljak, 2016); kolektivna izložba ilustracija „Artefakt Made in Cetinje Art market“ (Cetinje, 2015); izložba najboljih studentskih fotografija „World Biennial of Student Photography“ (Novi Sad, 2015); humanitarna izložba studenata Fakulteta likovnih umjetnosti i mladih umjetnika Crne Gore (Podgorica, 2014), projekcija animacija „Kinetic typography“ (Noć muzeja, Perjanički dom, Podgorica), samostalna izložba crteža i slika (Galerija Takovska 8, Dečji kulturni centar, Beograd, 2005).
Marko Rakonjac je rođen 1985. godine u Baru. Završio je Srednju likovnu školu ,,Petar Lubarda“ na Cetinju. Diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju 2010. godine na odsjeku za slikarstvo, u klasi prof. Marka Musovića. Imao jednu samostalnu i više zajedničkih izložbi. Radi kao kustos u galeriji ,,Velimir A. Leković“ u Baru.
Mijodrag Pekić je rođen 1961. u Nikšiću. Izlagao je samostalno više puta u zemlji i inostranstvu, učestvovao na više kolektivnih izložbi crnogorskih slikara i sudjelovao u brojnim likovnim kolonijama. Živi i radi u Baru.
Muharem Muratović je rođen 1950. godine u Mrkojevićima u Baru. U rodnom mjestu je završio osnovnu školu, a gimnaziju i Pedagošku akademiju u Nikšiću (odsjek likovna umjetnost) 1972. godine. Iste godine započinje i pedagoški rad kojim će se baviti u kontinuitetu, paralelno sa slikarstvom. U toku dvije decenije rada njegovi učenici postizali su velike uspjehe, osvajajući prve nagrade u Nju Delhiju, Tokiju, Londonu i Ženevi. Omiljeni je zavičajni slikar i jedan od najboljih crnogorskih slikara, koji je svojim toplim, prirodnim bojama ispjevao odu ženi i mrkovskom tlu. Dobitnik je mnogih nagrada i smatraju ga jednim od najboljih crnogorskih slikara. Izlagao je na brojnim samostalnim i kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Pored onih realizovanih u skoro svim gradovima Crne Gore i državama regiona, izdvajaju se i izložbe od njih realizovane su u Ankari, Briselu, Nirnbergu, Parizu, Lisabonu…
Nataša Drešić je rođena 1987. godine u Baru. Osnovne i specijalističke studije završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na grafičkom odsjeku, u klasi prof. mr Anke Burić 2016. godine. Tokom 2015. godine bila je na studijskom usavršavanju na „Ecole Superieure d’Art de Lorraine“ u Metzu, u Francuskoj. Dobitnica je brojnih stipendija i priznanja, među kojima je i stipendija CANU za podsticanje umjetničkog podmlatka Crne Gore za 2017. godinu. Iste godine postala je član ULUCG. Tokom 2017. godine je radila kao pripravnik na slikarskom odsjeku na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Trenutno radi kao likovni pedagog u OŠ „Stefan Mitrov Ljubiša“ u Budvi. Značajne kolektivne izložbe i radionice su joj: Festival umjetnosti „Virski“ (galerija „V. A. Leković“, Bar, 2016), „17. Internacionalno bijenale grafike – Sarcelles“ (Pariz, 2015), „Mozaik malog formata X“ (Mala galerija ULUPUDS-a, Beograd, 2015), Kolektivna izložba studenata („Galerija 42“, Cetinje, 2014), Mozaik malog formata – radionica mozaika („Barski ljetopis“, Stari Bar, 2013), „Henri Mur kao inspiracija“, grafička radionica s britanskom grafičarkom Sarom Gilet (galerija „Miodrag-Dado Đurić“, Cetinje, 2012). Iza nje su i samostalne izlože: „Samoozbiljenje“ (Crnogorska komercijalna banka, Podgorica, 2017), „Samoozbiljenje“ (Centar savremene umjetnosti Crne Gore, galerija „Centar“, Podgorica, 2017), „Diplomska izložba“ („Galerija 42“, Cetinje, 2016) i „Ecole Superieure d’Art de Lorraine“ – Metz (Francuska, 2015).
Nikola Gvozdenović je rođen 1934. godine u Gluhom Dolu. Diplomirao je na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu 1960. godine, u klasi prof. Mila Milunovića kod kojeg je završio postdiplomske studije 1962. godine. Odlazio je na studijska putovanja širom svijeta (Italija, Njemačka, Čehoslovačka, Poljska, Švajcarska, Engleska, Turska, Grčka i SAD). Uz kontinuirani pedagoški rad izlagao je na dvadesetak samostalnih i na brojnim grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Od 1988. godine živi u Sutomoru i radi kao redovni profesor na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju.
Predrag Božović je rođen 1965. godine u Nikšiću, gdje je završio Nastavnički fakultet – odsjek za likovno vaspitanje. Godine 2013. diplomirao je na Fakultetu umjetnosti Univerziteta Donja Gorica na specijalističkom studiju ,,Teorija moderne i savremene umjetnosti“. Zaposlen je u OŠ ,,Mrkojevići“ u Pečuricama. Imao je dvije samostalne izložbe i više grupnih.
Stefan Bulatović je rođen 1992. godine u Baru. Gimnaziju „Niko Rolović“ u svom gradu završio je 2011. godine, a potom i Fakultet likovnih umjetnosti na Cetinju, 2015. godine, na odsjeku za grafički dizajn. Od 2017. godine član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. U periodu od 2014. do 2018. izlagao je u okviru brojnih kolektivnih postavki kao što su: Tradicionalna izložba Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, „Artefact bazaar“ (Cetinje), nekolike humanitarne izložba studenata i mladih umjetnika Crne Gore, „Student art festival“ (Biljarda, Cetinje), „Fluid workshop“ (Bar), grupna izložba fotografija (Galerija 42˚, Cetinje) i dr. Dobitnik je nagrade „Fluid Design“ foruma za najbolje tipografsko rješenje 2013. godine.
Neda Popović je rođena 1988. godine u Baru. Osnovnu i srednju školu završila je u Baru. Fakultetsko obrazovanje stekla je na Visokoj tehničkoj školi strukovnih studija u Novom Sadu na smjeru Primijenjena fotografija. Specijalističke studije završila je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, smjer Grafički dizajn. Trenutno je zaposlena u Ekonomskoj školi u Baru, kao profesorica Istorije umjetnosti i kulture.
Snežana Brajović je rođena 1960. godine u Baru. Osnovnu i srednju školu završila je u Baru. Diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu 1985. godine, na smjeru Grafika. Izlagala je na više kolektivnih izložbi. Radi kao profesorica likovnih umjetnosti u Gimnaziji „Niko Rolović“ u Baru.
Maja Čakalović je rođena 1987. godine u Baru. Završila je Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju, na odsjeku Likovni tehničar. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju na odsjeku za vajarstvo, u klasi prof. Pavla Pejovića, kod koga je i magistrirala. Od 2010. godine je član Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Do sada je osvojila Godišnju nagradu za skulpturu Fakulteta likovnih umjetnosti (Cetinje, 2009), Nagradu „Hercegnovskog zimskog salona“ (Herceg Novi, 2010), Nagradu PRO.PR za skulpturu na temu „Komunikacije“ (Budva, 2016). Bitnije izložbe u okviru kojih je izlagala su: Galerija „Listen to your eyes“ (Metz – Francuska, 2010), Nacionalno istorijski muzej (Tirana – Albanija, 2011), „Muzeji i galerije grada Podgorice“ (Podgorica, 2016), „Presjek Crnogorske savremene likovne scene 2006-2016“ (Podgorica, 2016), „50. jubilarni Hercegnovski zimski salon“ (Herceg Novi, 2017). Tu su i mnogobrojne kolektivne izložbe u zemlji i inostranstvu. Iza sebe ima i veliki broj samostalnih izložbi širom Crne Gore, kao i umjetničkih kolonija i rezidencija.
Marko Čakalović je rođen 1984. godine u Baru. Srednju likovnu školu „Petar Lubarda“ na Cetinju završio je 2003. godine. Diplomirao je 2008. godine na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2009. godine. Dobio je Godišnju nagradu za skulpturu Fakulteta likovnih umjetnosti, 2007. godine. Učestvovao je na brojnim grupnim izložbama i rezidencijama. Neke od najvažnijih izložbi su mu: Tradicionalna godišnja izložba ULUCG (Podgorica, 2017. i 2018), „Internazionale Studio Colombo“ (Napulj, 2016), Internacionalno bijenale portreta „Interbifep“ (Bosna i Hercegovina, 2015), „Art Salon 2015“ (Makedonija, 2015), Kulturni centar (Makedonija, 2014), „Barski likovni umjetnici u Nirnbergu“ (Njemačka, 2008) i dr. Radovi su mu publikovani u časopisu za umjetnost i kulturu „Emboss Magazine“ (Kanada, 2016).
Petar Vujošević je magistar slikarstva koji živi i radi u Baru i Beogradu. Autor je i osnivač Ljetnje škole mozaika u Baru za čiju je organizaciju i rad 2015. godine dobio Nagradu ULUPUD-a za najuspješnijeg likovnog pedagoga na „50. Dečjem oktobarskom salonu“, održanom u Muzeju primenjenih umetnosti u Beogradu. Takođe, autor je i više projekata koji su realizovani u Baru u sklopu „Barskog ljetopisa“: „Kamen je znamen“ (2000), „Legenda o gvožđu“ (2001), „Da, voda“ (2002.) i „Jedan drugi svijet“ (2004). Održao je brojna predavanja i vodio veliki broj radionica mozaika: Ljetnja škola mozaika (Arheološki muzej – Muzeji i galerije Budva, 2015), Kurs mozaika (Galerija V. A. Leković, Bar, 2013), Radionica mozaika za decu (Muzej primenjenih umetnosti, Beograd, 2013), XI Međunarodni umetnički kamp, radionica mozaika sa grupom „Ametist“ (Trstenik, 2011), Letnja radionica mozaika za djecu (Kalemegdanska tvrđava, Beograd, 2009), Radionica mozaika u okviru manifestacije Noć muzeja, (Kalemegdanska tvrđava, 2009), Ljetnja škola keramike (Stari grad Bar, 2006), Radionica mozaičkih tehnika, grupa „Ametist“ (galerija Stara kapetanija, Zemun, 2004), Tribina „Savremeni materijali u livenju mozaičkih kompozicija“ (galerija SULUJ, Beograd, 2004), Tribina „Mozaik nekad i sad“ (galerija V. A. Leković, Bar, 2002). Autor je i osnivač „Beogradskog festivala mozaika“ (2016) i „Festivala Virski“ (2015. i 2016) kao i projekata „Putevi umjetnosti“ i „Mozaik malog formata“ (održava se u Beogradu od 2006).
Danijela Stanković Drobnjak je rođena 1976. godine u Baru. Završila je Akademiju likovnih umjetnosti na Cetinju, u klasi prof. Smaja Karaila. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2002. godine. Izlagala je u galerijama u nekoliko gradova Crne Gore i bila učesnik brojnih kolektivnih izložbi: Izložba barskih umjetnika u Nirnbergu (2008), Izložba barskih umjetnika „Baru u čast“ (2009), izložba ,,Umjetničko čitanje Njegoša“ (2013), Likovni salon likovnih pedagoga, Podgorica (2017. i 2018), podgorički „Art festival“ (2017), Tradicionalne izložbe ULUCG i dr. Bavi se pedagoškim radom u OŠ „Jugoslavija“ u Baru.

Festival horova: Hor "Antivari Musica", Bar i Hor Umjetničke škole "Vasa Pavić", PG
2018-06-20 21:30 | Šetalište kod Marine
Ženski kamerni hor „Antivari Musica“ program pod nazivom „Balkanski zvuci“, džez pijanista Enes Tahirović, dirigent mr Miro Kruščić&
Hor „Antivari Musica“ je osnovan 2006. godine u Baru. Osnivač, predsjednik, umjetnički rukovodilac i dirigent od osnivanja je mr Miro Kruščić prof. Ovaj hor je u toku 12 godina postojanja ostvario zapažene rezultate u zemlji i inostranstvu i to u: Njemačkoj, Rusiji, Turskoj, Češkoj, Italiji, Austriji, Hrvatskoj, BiH, Grčkoj, Albaniji, Makedoniji, Mađarskoj. U našoj zemlji nastupao je na gotovo svim festivalima. Ovaj horski sastav je osvojio brojne prve i druge nagrade, zahvalnice, pohvale, povelje na međunarodnim takmičenjima. Učestvovali su na svim najznačajnijim državnim praznicima od 2006 godine. Članice hora su većinom muzički obrazovane. Repertoar hora čine svjetovne i duhovne kompozicije raznih autora sve do 20. vijeka, kao i filmska, evergrin, pop muzika, ali i razne obrade i aranžmani crnogorskih kompozitora na temu ili motiv crnogorskog narodnog melosa. Veliku podršku horu pružaju Ministarstvo kulture CG, Muzički centar Crne Gore. Sarađivali su Crnogorskim simfonijskim orkestrom, Udruženim crnogorskim horovima, kao i opštinom Bar i gotovo svim crnogorskim medijima.
Mr Miro Kruščić je rođen 1978. godine u Baru. Diplomirao je na Muzičkoj akademiji na Cetinju 2003. godine i na istoj akademiji magistrirao 2011, u klasi prof. Darinke Matić Marović. Pored uspješnog pedagoškog rada na Cetinju i u Baru bavi se i umjetničkim radom. Godine 2006. u ime nezavisnosti države Crne Gore, osniva ženski kamerni hor pod „Antivari Musica“. Trenutno radi kao profesor hora i orkestra u Muzičkoj školi u Baru.

Hor Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“ 2017. godine je proslavio 7 decenija postojanja. Tokom rada postizao je značajne rezultate, i svojoj školi i zemlji donosio najvrednije nagrade, kako u nekadašnjoj Jugoslaviji, tako i van njenih granica. Posljednjih godina dio je velikih projekata Crnogorskog horskog ansambla i Crnogorskog simfonijskog orkestra, sa kojima su izvodili nekoliko najznačajnijih djela klasične muzike, kao i djela domaćih autora. Hor izvodi kompozicije raznih stilskih epoha i mnogobrojnih kompozitora. Dirigentica hora je mr Zoja Đurović i na njegovom čelu je već 21 godinu. Specijalna nagrada sa tadašnjeg Saveznog takmičenja u Beogradu je jedan od najvećih uspjeha. Sa svojim ansamblom, ženskim ili mješovitim je interpretiranjem crnogorske himne, obilježila sve najvažnije državne praznike i jubileje. Odnedavno je na mjestu direktora škole „Vasa Pavić“.
Mješoviti hor Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“ Podgorica predstaviće se na „Barskom ljetopisu“ zajedničkim nastupom učenika i profesora. Instrumentalni ansambl čine profesori škole, kao i gosti.
Djelo: Ariel Ramirez – Misa criolla (Misa kriolja ili Kreolska misa)
Solisti: soprani Marina Cuca i Zorana Latković
Dirigent: mr Zoja Đurović

Satiričko kazalište „Kerempuh“: „Šest likova traži autora“, režija Oliver Frljić
2018-06-21 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Satiričko kazalište „Kerempuh“
„Šest likova traži autora“

Prevod: Helga Juretić
Režija i adaptacija teksta: Oliver Frljić
Asistent režije: Tim Hrvaćanin
Dramaturgija: Nina Gojić
Asistent dramaturgije: Robin Mikulić
Scenografija: Igor Pauška
Kostim: Sandra Dekanić
Izbor muzike: Oliver Frljić
Pokret: Ana Kreitmeyer
Dizajn svjetla: Vesna Kolarec
Dizajn zvuka: Alen Sinkauz
Izvršna producentkinja i inspicijentkinja: Mirela Tihava
Uloge: Vilim Matula, Branka Trlin, Linda Begonja, Damir Poljičak, Roko Sikavica, Iva Šimić, Jerko Marčić, Borko Perić, Mia Anočić Valentić / Tihana Lazović, Kim Končar, Karlo Mlinar, Ozren Opačić, Filip Sertić, Matija Šakoronja
O predstavi
Najpoznatiji Pirandelov komad i jedan od najpoznatijih dramskih komada uopšte – „Šest likova traži autora“ – stigao je na daske Satiričkog kazališta „Kerempuh“. Još 1921. Pirandelovi su likovi krenuli u potragu za autorom koja neprekidno traje do današnjeg dana. U toj potrazi se, osim autora, našlo još štošta, a šta će se naći u „Kerempuhovoj“ predstavi koju postavlja Oliver Frljić, možete pogledati 21. juna na velikoj sceni „Barskog ljetopisa“, na ljetnjoj pozornici Doma kulture. U društvu koje zadnjih dvadeset i šest godina opsesivno traži svoj identitet i autora, ova Pirandelova drama o pozorištu dobija i neka nova značenja. Kao potpisnik „Manifesta fašističkih intelektualaca“, autor Pirandelo svakako nalazi ideološke rezonancije i u današnjoj Hrvatskoj – barem po broju likova koji ga, i ne znajući, traže.
Riječ reditelja: Zašto se fašizam ne može smijati sam sebi?
U Zafranovićevom filmu „Okupacija u 26 slika“ ulazak italijanskih okupatora u Dubrovnik započinje kadrom vojnika koji, vozeći se u džipu po Stradunu, baca zemlju i viče: „Ovo je sveta talijanska zemlja.“ Zatim slijedi operetna parada u kojoj talijanska vojska marširajući ulazi u Grad. Vrlo brzo se taj teatralni marš pretvara u slapstick, jer se vojnici poklizaju na „svetu talijansku zemlju“ i svom dužinom padaju na tle. Iako se okupljeno lokalno stanovništvo počinje grohotom smijati, zapovjednik ne dopušta da se parada prekine jer ju je naredio Duče.
Ovaj primjer sjajno ilustruje odnos fašizma i humora – tačku njihovog kratkog susreta i trajnog razilaženja. Kao potpisnik „Manifesta intelektualaca fašističkog pokreta“ i sjajan humorist, Pirandelo se zasigurno našao na ovoj tački. To je tačka od koje, govoreći o hrvatskom društvu danas i ovdje, počinje i naša predstava. Kroz zadnjih 26 godina to društvo opsesivno je tražilo svoj identitet i autora. U tom kontekstu, u njemu danas najpoznatija Pirandelova drama dobija nove rezonance i interpretativne podsticaje. Humor te drame se ledi u trenutku kad njeni komički označitelji pronalaze svoje označeno u rapidnoj fašizaciji hrvatskog društva.
Tačka u kojoj se fašizam i humor sastaju jest dehumanizacija kao condicio sine qua non. Ali dehumanizaciju koju podrazumijevaju prvi i drugi ipak ima suštinski različite premise i implikacije. Fašizam dehumanizuje u realnom svijetu da bi dodatno normalizovao ozakonjeni ili prećutno tolerisani zločin zbog rase ili neke druge identitetske oznake. Dehumanizacija u humoru događa se unutar jasno i naglašeno postavljenog fikcionalnog okvira, kako to u svojoj knjizi „Slapstick and Comic Performance“ objašnjava Luis Pekok. Njome se onemogućava ili minimalizuje mogućnost empatijskog odnosa spram pojedinih likova. Otud i mogućnost da se u slapsticku smijemo fizičkom nasilju koji bi u svakoj drugoj situaciji izazvalo znatno drugačiji afektivni odgovor. Redukcija prostora za empatijsku identifikaciju omogućava humoru i da realizuje svoj subverzivni potencijal u odnosu na realne i normirane društvene odnose moći.
Tačka u kojoj se fašizam i humor trajno razilaze jeste nemogućnost ovog prvog da se smije samom sebi. A upravo ta nemogućnost jeste uslov njegove egzistencije. Što bi se jednom poštenom fašisti dogodilo kad bi mu data zakonska mogućnost da nekoga fizički likvidira zbog njegove rase ili nacionalne pripadnosti postala smiješna? Upravo ozbiljnost i odsustvo autoironije koje se manifestuje u različitim politikama i praksama fašističke dehumanizacije, jesu uslovi sprovođenja njihovih konačnih rješenja.
Od Čaplinovog „Velikog diktatora“, preko Brehtovog „Zadrživog uspona Artura Uija“, do Lubičevog „Biti ili ne biti“ – da nabrojim samo nekoliko primjera iz vremena najbrutalnije ekspanzije istorijskog fašizma – istinski humor je uvijek demaskirao fašističku ideologiju, bez obzira na masku koju je navukla na svoje lice. A neno lice, ma šta ga prekrivalo, uvijek se moglo prepoznati po facijalnom grču koji se pojavio svaki put kad mu je pozorišno ogledalo pokazalo njegov satirički odraz. Zato se istinski fašisti neće smijati našoj predstavi. Smijući se njoj, smijali bi se sebi.
Oliver Frljić
O autoru
Luiđi Pirandelo, autor drame „Šest likova traži autora“, bio je svestrani italijanski književnik čiji opus uključuje kanonske prozne i, dakako, dramske naslove zahvaljujući kojima je prvenstveno i stekao svjetsku slavu. Pa ipak, možda valja tek uzgred spomenuti da je svoju književnu karijeru započeo poezijom. Osim toga, poznata je činjenica kako struka Pirandelove tragične farse smatra pionirskom pripremom terena za teatar apsurda, a za svoj stvaralački rad primio je i Nobelovu nagradu za književnost.
Rodio se na siromašnom jugu Sicilije, u porodici imućnih i politički vrlo aktivnih industrijalaca angažovanih u pokretu za ujedinjenje i demokratizaciju Italije, „Il Risorgimento“. Kako ćemo kasnije vidjeti, ta porodična politička crta uhvatiće korijena i u njegovom javnom djelovanju. S ocem se nikad nije dobro slagao: Pirandelo je želio da studira književnost, dok je otac insistirao na tome da preuzme porodični posao. Pirandelo je započeo vezu s rođakom, a postavljen mu je ultimatum između studija i braka. Pirandelo je odabrao ovo prvo i stekao diplomu u Njemačkoj, a po povratku u Italiju oženio se i dobio troje djece.
Nakon kolapsa porodičnog biznisa, Pirandelo se odjednom našao na prosjačkom štapu i bio je primoran da radi kao učitelj italijanskog i njemačkog, ali i da počne da naplaćuje tekstove koje je do tada objavljivao besplatno. U to vrijeme mu je književna karijera doživjela uzmah, a počeo je usput ozbiljno da koketira sa fašističkim idejama, što se ogledalo i u njegovim proznim djelima. Koliko je vjerovao u Musolinija dokazuje, između ostalog, i činjenica da je svoju medalju Nobelove nagrade predao fašističkoj vladi, ne bi li na taj način podržao Dučeove imperijalističke aspiracije. Nakon što je suprugu zatvorio u duševnu bolnicu, a nakon toga došao i do sukoba s fašističkim čelnicima, zbog čega je ostatak života proveo pod prismotrom tajnih službi, umro je sam u svom domu u Rimu 1936. godine, ostavivši za sobom jedan od najrelevantnijih književnih opusa u prvoj polovini 20. vijeka.

Opera gala - zvijezde operskih scena
2018-06-23 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
OPERA GALA – ZVIJEZDE OPERSKIH SCENA
Federica Vitali, sopran; Remus Alazaroaie, tenor; Florin Estefan, bariton;
Elisa Montipo – klavir;
FEDERIKA VITALI, SOPRAN
Federika Vitali je premijerno nastupila kao Amalija u Verdijevim „Razbojnicima“ na Verdijevom festivalu u Parmi i Busetu, u režiji Lea Muskata, a pod dirigentskom palicom Simona Krečića. U proljeće 2016. je pjevala Muzetu u „Boemi“ za AsLiCo u Komu, Sondriju, Bergamu i Rimu, dok je u avgustu premijerno nastupila u ulozi Mikaele u „Karmenu“ na „Munot tvrđava festivalu“ u Šafhauzenu, u Švajcarskoj. Godine 2015. je premijerno nastupila u ulozi Violete u „Travijati“ u Teatru „Filodramatići“ u Milanu, i te iste godine je igrala Mimi u „Boemi“. Stvorila je ulogu Malvi u svjetskoj premijeri „Božanstvene komedije“ Oskara Vinera Luisa Bakalova u Auditorijumu „Verdi“ u Milanu, pod dirigentskom palicom kompozitora. Godine 2010. je premijerno nastupala kao Klarina u Rosinijevom „Svadbenom ugovoru“, zatim kao Serpina u Pergolezijevoj „Služavci gospodarici“, Adinu u Donizetijevom „Ljubavnom napitku“, muzetu u „Boemi“, u Mocartovoj „Krunidbenoj misi“ i „Rekvijemu“, i na evropskoj premijeri Gomesove „Missa Brevis“. Njen repertoar sadrži neke od vodećih uloga za sopran, uključujući „Travijatu“, „Boemi“, „Razbojnike“, „Turandot“ (Lju), „Lastavicu“, „Pajaci“, „Don Đovani“ (Dona Ana), „Tako čine sve“, „Karmen“, „Ljubavni napitak“, Mocartov „Rekvijem“, Verdijev „Rekvijem“. Osvojila je brojne nagrade.
REMUS ALAZAROAIE, TENOR
Remus Alazaroaie je rođen 1980. godine u Temišvaru. Počeo je pjevati sa pet godina. Prva četiri razreda završio je u opštoj školi u Temišvaru, a od petog razreda paralelno se upisuje u srednju muzičku školu, na odsjeku za obou. Od tada je učestvovao na brojnim nacionalnim i međunarodnim takmičenjima na kojima je osvajao prva mjesta. Učestvovao je i na operskom takmičenju tenora u Lugoj, nakon čega se trajno oprjedeljuje za vokalnu muziku na koju se sve više i uspješnije fokusira. Do sada je učestvovao je u brojnim operskim predstavama i osvajao brojne nagrade u toj oblasti.
FLORIN ESTEFAN, BARITON
Rumunski bariton Florin Estefan je studirao na Univerzitetu muzike u Oradei pod vođstvom profesora Aleksandru Farkasa i Georga Mogosana. Već tokom druge godine studija je odabran kao solista Rumunske nacionalne opere u Klužu, gdje je nastupao četiri godine u raznim Mocartovim ulogama, kao što su Don Đovani, Grof u „Figarovoj ženidbi“, Guljelmo u „Tako čine sve“ i drugim glavnim ulogama, među kojima Enriko u Donicetijevoj „Lućia od Lamermura“. Diplomirao je 2007. godine na Internacionalnoj akademiji glasa u Kardifu. Osvojio je prvu nagradu na Lirskom takmičenju „Hariclea Darclee“ i specijalnu nagradu na takmičenju „Toti dal Monte“ u Italiji. Godine 2014. je pjevao u ulogama Germonta u „Travijati“ u Teatru operi u Marseju (Francuska), i u Iasi, rumunskoj nacionalnoj operi, Volframa u Vagnerovom „Tanhojzeru“ u Nacionalnoj operi u Klužu, Silvija u Leonkavalijevim „Pajacima“, Šarplesa u Pućinijevoj „Madam Baterflaj“, Belkora u Donizetijevom „Ljubavnom napitku“ i Onjegina u Čajkovskovom „Evgeniju Onjeginu“ u Nacionalnoj operi u Bukureštu. U Rumunskoj nacionalnoj operi u Temišvaru je pjevao Renata u Verdijevom „Balu pod maskama“. Godine 2013. je nastupio kao Rodrigo u Verdijevom „Don Karlosu“, Ukleti Holanđanin u Vagnerovom „Holađaninu lutalici“, Ping u Pućinijevoj „Turandot“ u Nacionalnoj operi u Klužu. U Bergenu u Norveškoj je pjevao Germonta u Verdijevoj „Travijati“. Koncertno je pjevao ulogu Nabuka u Verijevom „Nabuku“ sa Mures filharmonijom u Rumuniji. U posljednje vrijeme je nastupao kao Mikele u Pućinijevom „Plaštu“ u Nacionalnoj operi u Klužu. U martu 2015. godine je nastupao u Teatru Operi u Masiju (Francuska) u Verdijevom „Balu pod maskama“, a 2016. je pjevao Germonta u „Travijati“ u Državnoj operi u Budimpešti.

ELISA MONTIPO – KLAVIR
Elisa Montipo je rođena 1984. godine. Diplomirala je sa najvišim odlikovanjima, na odsjeku za klavir, na Institutu za muziku „A. Peri u Reggio Emilia“, u klasi maestra Šarlote Lotgajter. Usavršavala se sa Eniom Pastorinom, Rikardom Risalitijem i Jerziom Godziszevskim, zahvaljujući stipendiji koju je dobila na Visokoj muzičkoj akademiji u Bidgošcu (Poljska). Paralelno sa studijama na Konzervatorijumu, pohađala je kurseve za repeticiju. Još od početnih faza svoje karijete, aktivna je kao repetitor u teatru „Comunale L. Pavarotti“ u Modeni, na festival „Puccini u Torre del Lago“, u pozorište „R. Valli u Reggio Emilia“, u okviru kojih je sarađivala sa pjevačima, rediteljima i dirigentima međunarodne slave.Takođe sarađuje sa Teatrom „Comunale“ iz Bolonje, kako za operu, tako i za simfonijske produkcije.Montipo je korepetitor za pjevačke nastupe Muzičkog instituta „Reggio Emilia“, gdje radi sa umjetnicima kao što su S. Ganassi, B. Pratico, M. Comparato itd.

Jurij Hudolin: promocija romana „Pastorak“
2018-06-24 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Jurij Hudolin
„PASTORAK“ (roman)
moderator: Maja Simović
O autoru
Jurij Hudolin je rođen 1973. godine u Ljubljani. Bavi se pisanjem lijepe književnosti, kolumni i scenarija, kao i prevođenjem proze savremenih hrvatskih, srpskih i crnogorskih autora na slovenački jezik. Na Filozofskom fakultetu u rodnom gradu je studirao srpskohrvatsku književnost i jezik. Objavio je romane: „Obest“ (2005), „Pastorak“ (2008), „Hodač po žici“ (2011) i „Ingrid Rosenfeld“ (2013), knjigu priča „Na ulici železničke stanice ništa novo“ (2012), zbirke kolumni: „Pusti ti to“ (2004), koje je objavljivao za medije poput „Dela“, „Dnevnika“, „Večera“, „Mladine“ ili „Televizije Slovenija“, kao i devet knjiga poezije od kojih je „Ako je laž kralj“ (1991) dobila nagradu za najbolju prvu knjigu godine na slovenačkom Sajmu knjige i nagradu „Slavko Grum“, a „Govori žena“ (2003) je proglašena knjigom godine po izboru „Playboy“-a. Prozna i pjesnička djela prevođena su mu na engleski, češki, mađarski, srpski, hrvatski, makedonski i albanski jezik, a po časopisima, na tridesetak jezika. Kao pjesnik i prozaista zastupljen je u brojnim antologijama u Sloveniji i inostranstvu. Dobitnik je svih važnijih slovenačkih stipendija i nekoliko austrijskih, kao i stipendija „Tradukija“. Za TV Slovenija napisao je petnaestak scenarija, među kojima je najpoznatiji, te nagrađivan kod kuće i u inostranstvu, film o fudbaleru Milku Đurovskom „Lopta nam je pala na glavu“ (2000), a snimio je i dokumentarni film o najboljem slovenačkom fudbaleru Zlatku Zahoviču. Trenutno je urednik u časopisu „Apokalipsa“, čiji je suosnivač 1994, a urednik za književnost od 1996. godine. U tom zvanju je priredio desetak antologija poezije iz kanona svjetske književnosti. Član je Društva slovenačkih pisaca, Društva slovenačkih prevodilaca i slovenačkog PEN centra. Živi u Ljubljani.
O djelu
„Pastorak“ je jedan od najboljih romana regionalne književnosti XXI vijeka.
Sredinom osamdesetih godina dvadesetog vijeka Jugoslavija je još bila država, donekle bezbijedna, što je, osim žarke zaljubljenosti, mogao biti još jedan razlog da Ingrid spakuje Benjamina, ispiše ga iz slovenačke škole, napusti službu i poslije nekoliko strastvenih posjeta preseli se kod gospodina Čivitika na hrvatsku obalu.
U istarskom primorskom selu tog avgusta Ingrid i njenog sina Benjamina očekuje prividni raj: izvanredne prirodne ljepote, vedri i simpatični italijanski posjetioci, prepuna gostionica Lorisa Čivitika i, što je najvažnije, njegova srdačna i nježna dobrodošlica budućoj supruzi i pastorku. Ali i Istra i Loris poslije nekog vremena pokazuju drugo lice. Nakon prvobitnog divljenja očuhu, u Benjamina počinje da se uvlači strah, pa tako i briga za majku. Istovremeno se u njihove živote krajem osamdesetih umiješa i nacionalizam. Očuh i pastorak će se naći na životnoj raskrsnici, koja ih uvodi u pakleni konflikt…
„Hudolin sve do danas ostaje autor knjiga o kojima se mnogo piše, jer se njegov etos doslovno preliva u čitaočevu čašu.“
Vid Jeraj, Radio „Študent“

Veče ljubavne poezije Rajka Joličića i Božidara Nikolića Čarlija
2018-06-24 22:00 | Šetalište ispred kafea Gvardija
Božidar Nikolić Čarli je rođen 1959. godine u Peći. Osnovnu školu završio je u Andrijevici i Kolašinu, a srednju u Baru, na smjeru Lučko-transportni tehničar. Radio je u Luci Bar. Književnim stvaralaštvom se bavi 40 godina. Poeziju piše od 1979. Do sada je objavljivao u mnogim časopisima i zbornicima poezije. U dva zbornika „Mostovi“ u izdanju Kulturno-prosvjetne zajednice iz Pljevalja, objavljene su mu dvije pjesme „Lipa“ 1996. godine i „Ljubičica“ 1997 godine. U izdanju NVO „Umjetnost bez granica“ iz Bara, 2014. godine štampane su mu tri pjesme: „Opet pišem“, „Tvoja duša“ i „Zabluda“. Svoju prvu zbirku poezije „Besjede o bitisanju“ izdaje samostalno 2000. godine. U organizaciji Banatskog kulturnog centra i Centra za razvoj i pružanje usluga socijalne zaštite Kikinda, Nikolić kao predstavnik Bara i Crne Gore 2017. godine učestvuje na Festivalu umjetničkog stvaralaštva „Sunčan dan – Likovni i literarni radovi osoba ometenih u razvoju i invaliditetom“ i pjesmom „Feniks ptica“ osvaja drugu nagradu, koju je podijelio sa pjesnikinjom UNICEF-a. Živi i piše u Baru.
Rajko Joličić je poznati crnogorski pjesnik, novinar, glumac, humorista, satiričar i humanista, vječiti barski Đedo Mraz. Rođen je 1947. godine u malom ribarskom selu Krnjice, na obali Skadarskog jezera. Svoj novinarski angažman započeo je kao lutajući reporter u Radio Baru, nastavio kao autor brojnih radio emisija, a potvrdio se i kao TV stvaralac. Živi u Baru i radi kao autor jedne od najslušanijih emisija Radio Bara „Selu u pohode“. U književnom svijetu prepoznatljiv je kao poeta čija su djela zastupljena u mnogim antologijama književnosti za djecu širom regiona, kao i u lektiri za najmlađe. Njegove pjesme prevođene su na više stranih jezika. Do sada je objavio dvadeset pet naslova pjesama za djecu i odrasle. Preko trideset njegovih pjesama za djecu i odrasle su komponovane i mnoge su već postale hitovi. On je, takođe, jedan od „Dva gusara iz Bara“, najizvođenije predstave u istoriji grada pod Rumijom. Dobitnik je mnogih priznanja za svoje stvaralaštvo, između ostalih laureat je nagrade za sveukupno stvaralaštvo za djecu i mlade „Stara Maslina“.

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“: „Sin“, režija Mirko Radonjić
2018-06-25 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“
„Sin“, režija Mirko Radonjić
Režija, scenografija, dizajn svjetla: Mirko Radonjić
Tekst i dramaturgija: Mirjana Medojević
Kostimografkinja i saradnica na scenografiji: Lina Leković
Asistentkinja režije: Marija Backović
Fotografije: Duško Miljanić
Uloge: Srđan Grahovac, Marija Đurić, Omar Bajramspahić
O predstavi
Ovaj komad ne bavi se temom rata, već onim što ostane u ljudima nakon njega. Iako ga na teritoriji Crne Gore nije bilo, mnogo Crnogoraca učestvovalo je u ratu u susjednim državama. Neki kao podsjetnik na ta vremena imaju rane na tijelu, neki na duši, neki oboje. Tim dvoje mladih umjetnika koji su ušli u projekat sa crnogorskim glumcima, predano je otvarao teme kako bi zaokružili priču, pitajući se u tom procesu, da li je krug pakla i mržnje uopšte moguće zaustaviti. Skrojili su zajedno, pažnje vrijednu priču o sudbini jednog ratnog veterana i njegovoj djeci.

Riječ reditelja:
„Bez revidiranja svoje istorije, ne mislim u duhu nacionalanog ponosa kako je revidiramo, već zbilja kao susret sa svojom odgovornošću i svojom krivicom, mislim da kao društvo ne možemo da napredujemo. To se apsolutno vidi kroz razne pore društvenog bivstvovanja, kroz razne podjele koje danas postoje. Probali smo da to što u tekstu stoji ne čitamo kao bilo kakav pamflet već u smislu ljudskog stanja i ljudskih sudbina, i toga gdje one sve mogu da povedu. Tek u trenutku kada se suočimo s tim da su naši očevi išli u ratove, a postoji podatak da je 35 hiljada ljudi iz Crne Gore išlo u BIH i Hrvatsku, tek kada se suočimo sa time, tada ćemo moći znati šta su naši stavovi prije nego uskočimo u evropske čizme. Otvara se pitanje krivice. Nismo postavljali tragediju, ali to je taj antički model odgovornosti i krivice, koja kreće da proganja druge generacije.“
Mirko Radonjić
Riječ autorke:
„Ovo nije priča o jednom čovjeku. Nijedna priča to nikada nije. Sin se sveti na najbrutalniji mogući način preko odnosa sa njegovom kćerkom, njegovom polusestrom, na kraju dođemo i do griže savjesti tog sina. U suštini, to su tuđi grijesi koje plaća dvoje mladih ljudi, koji istovremeno čine svoje greške na tom putu. Ne mislim da je tekst završen, kada sam saznala da će Mirko da radi ovu predstavu ušli smo u novu ruku teksta, jer sam shvatila da kod njega postoji motiv, da mu predstava znači. Nemam taj pristup da je na tekst stavljena tačka, poštujem pisce koji tako rade, ali kod mene taj pristup dolazi iz toga što sam ja zapravo reditelj. Znam koliko života na sceni može da se otvara.“
Mirjana Medojević

Vladimir Vujović: promocija romana „Silencio“
2018-06-26 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Vladimir Vujović
„SILENCIO“ (roman)
moderator: Vladislava Gordić Petković
O autoru
Vladimir Vujović je rođen 1991. godine u Baru. Diplomirao je na Medicinskom fakultetu u Beogradu 2016. godine. Kratke priče objavljivao je u časopisima „Povelja“ i „Logos“. Na konkursu „Vranac 2015“, njegova priča „Pilot život“ uvrštena je među dvadeset najboljih. Tokom 2015/16. pohađao je radionicu kreativnog pisanja kod Vladimira Arsenića i Srđana Srdića. Živi u Baru.
U okviru ugledne edicije „Prva knjiga“ Matice srpske, nedavno je objavljen njegov roman „Silencio“.
Riječ kritike
Rekonstruisana i domaštana biografija kapriciozno genijalnog i genijalno kapricioznog Bobija Fišera dopunjena je fantastičkim suočavanjem protagoniste sa svojim simboličkim tvorcem. Bobijev ulazak u svet šaha ulazak je u svet kombinatorike, u svet mogućih mogućnosti, u svet imaginacije njegovog tvorca koji ga prati sve do trenutka u kom će mu otkriti da on sam nije ništa drugo nego još jedan fiktivni lik.

Izložba slika Nataše Đurović
2018-06-27 21:00 - 22:00 | Dvorac kralja Nikole
Nataša Đurović je rođena 1963. godine u Bosni i Hercegovini. Diplomirala je 1986. godine na Kulturološkom fakultetu na Cetinju, na odsjeku Konzervacije-restauracije slikarskih djela. Bila je stipendista francuske Vlade i 1989/90. godine je boravila na specijalizaciji u Parizu. Magistrirala je likovnu tehnologiju na Akademiji likovnih umjetnosti u Ljubljani. Od 1989. godine aktivna je kao likovni umjetnik, realizujući umjetničke ideje u različitim medijima: crtežu, slici, fotografiji, ambijentalnoj i zidnoj instalaciji, performansu. Redovni je profesor Fakulteta likovnih umjetnosti na Cetinju i član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Od 2004. do 2008. godine bila je dekan Fakulteta likovnih umjetnosti na Cetinju, a od 2008. do 2014. prorektor Univerziteta Crne Gore. Izlagala je na prestižnim kolektivnim izložbama u Francuskoj, Crnoj Gori, Srbiji, Sloveniji, Švedskoj, Austriji, Italiji, Hrvatskoj, Kanadi, SAD i Makedoniji.
Samostalno je izlagala u Crnoj Gori, Srbiji, Italiji i San Marinu. Dobitnik je više nagrada za umjetnički rad. Djela joj se nalaze u institucionalnim i privatnim kolekcijama u zemlji i inostranstvu.

Beogradsko dramsko pozorište: „Moj deda je aut“, režija Đurđa Tešić
2018-06-28 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Beogradsko dramsko pozorište
„Moj deda je aut“
Pisac: Dušan Janković
Režija i izbor muzike: Đurđa Tešić
Scenograf i kostimograf: Zorana Petrov
Kompozitor: Vladimir Pejković
Asistent kostimografa: Sanja Mimić
Inspicijent: Dejan Popović
Fotografije: Marija Ivanišević
Uloge: Boris Komnenić, Slobodan Boda Ninković/Milan Čučilović, Ljubinka Klarić, Milorad Damjanović, Suzana Lukić, Srđan Dedić
O PREDSTAVI
Autor mlađe generacije Dušan Janković, kroz, na prvi pogled, jednostavnu i tipičnu savremenu, porodičnu priču, dotiče tabu temu: otvoreno priznavanje homoseksualnog opredjeljenja, zapravo prihvatanje sopstvene seksualnosti. Današnja sprska porodica (i ne samo srpska) teško prihvata i razumije sklonost ka istom polu, pogotovo kada takvo priznanje stigne od najstarijeg člana. Nakon smrti žene sa kojom je u braku proveo gotovo čitav život, deda Marko želi da posljednje dane posveti godinama skrivenoj, ali jedinoj iskrenoj ljubavi – Danilu.
RIJEČ PISCA
Komad „Moj deda je aut“ dekonstruiše porodične odnose i ispituje granice isključivosti i razumijevanja. Junaci ove drame otkrivaju koliko su zapravo spremni da se mijenjaju, upoznaju i prihvate različitost kada je ona dio njihove porodice. Ova, na prvi pogled jednostavna i tipična priča, otvara temu priznavanja, godinama skrivane seksualne orijentacije kod pripadnika treće generacije. Razmatra sposobnost, odnosno nesposobnost članova porodice da se na prihvatljiv način suoče sa tim, izlazeći pritom iz sopstvene zone komfora i malograđanskih uzusa kojima su ograničeni.
Dušan Janković
O PISCU
Dušan Janković je rođen 1987. godine u Kopru, Sloveniji. Završio je osnovne akademske studije komunikologije u Beogradu. Bavi se marketingom, piše kratke priče i dramske tekstove, od kojih je „Moj deda je aut“ njegov prvi komad, a treći koji se izvodi.
RIJEČ REDITELJKE
Svako u sebi ima daimona, onaj dio bića koji ga podsjeća i nagoni da bude svoj, da se odazove pozivu duše i odupre stegama nasljeđa, društva i okoline. Taj proces nikada nije lagan i nekada i dugo traje. Ipak, kada trenutak odazivanja pozivu dođe, kome treba da zahvalimo? Vjerovatno onome ko je stvorio vrijeme da nam se ne bi sve događalo odjednom.
Đurđa Tešić

Književni klub "Poenta poetika", Nikšić: javno čitanje poezije
2018-06-30 21:00 | Šetalište ispred kafea Gvardija
U programu učestvuju: Đurko Gutović, Damir Gegić, Anđela Backović, Sava Radulović, Rada Draganić.
Moderator: Goran Radojičić
Nikšićka književna scena danas, u vrijeme kada se o poeziji, pa ni književnosti u cjelosti, ne govori, niti poezija može privući značajniji broj čitalaca, djeluje formirano i cjelovito. Nakon prethodnih decenija u kojima su najznačajniji autori gradili sliku o dobrom duhu Nikšića i književnoj sceni, u Nikšiću se pojavljuje mlada generacija autora, okupljena oko Književnog kluba „Poenta poetika“ koja mijenja perspektivu i doživljaj pozicije poezije u kulturnom životu grada. Tri generacije autora, starija, srednja i mlađa generacija, i svi autori ponaosob rade na očuvanju i unapređenju onoga što s ponosom nazivamo nikšićkom književnom scenom. Na mladima je naročita odgovornost da utiču afirmativno na razvoj književnosti i kulturnog života grada.
Književni klub „Poenta poetika“ je osnovan u julu 2014. godine. Prema zaključcima Ministarstva kulture Crne Gore osnivanje ovog kluba je najznačajniji rezultat Programa podrške razvoju kulture u Nikšiću. Svojim aktivnostima Klub je višestruko obogatio kulturnu scenu Nikšića. Cilj osnivanja „Poenta poetike“ je afirmacija mladih i afirmacija poezije. Afirmacija mladih manifestuje se upravo kroz njihovo uključivanje u Klub. Danas se u Nikšiću okuplja najmanje 30–40 mladih pjesnika koji su aktivni, koji nastupaju, pišu, osvajaju nagrade, obilježavaju ovo vrijeme. To što su članovi KK „Poenta poetika“ nije ih učinilo pjesnicima, ali je mnogima dalo vjetar u leđa.
Nakon četiri godine KK „Poenta poetika“ je postao prepoznat i van Nikšića. Pjesnici su se predstavljali na književnim programima u Podgorici, Plužinama, Cetinju, Baru, Budvi, Bijelom Polju Pojedinci su predstavljali Klub i na konkursima i pjesničkim susretima u regionu. I što je još bitnije, bili su uspješni, pa KK „Poenta poetika“ osim što ima darovite, ima i nagrađivane pjesnike u svojim redovima. Osim iz Nikšića, članovi Kluba su i iz Plužina, Mojkovca, Berana, Bijelog Polja…
KK „Poenta poetika“ pažljivo njeguje saradnju sa brojnim lokalnim i državnim institucijama. Prije svega tu je JU „Zahumlje“ iz Nikšića koja je u najvećoj mjeri zaslužna što „Poenta poetika“ funkcioniše na ovakav način. Zatim, tu je saradnja sa Opštinom Nikšić, Ministarstvom kulture, OKF-om, Forumom mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“, JU Narodna biblioteka „Njegoš“, JU „Ratkovićeve večeri poezije“, JU „Centar za kulturu“ Bijelo Polje, Međunarodnim podgoričkim sajmom knjiga i obrazovanja, NBCG „Đurđe Crnojević“, Bibliotekom Budve, Barskim ljetopisom i sl. Tu su i mediji RTCG, TV Nikšić, TV 777, Vijesti, Dan, i brojni portali.
KK „Poenta poetika“ je osim redovnih programa na kojima se predstavljaju mladi pjesnici, organizovao i pjesničke večeri posvećene afirmisanim nikšićkim pjesnicima, zatim Veče ženskog crnogorskog pjesništva, ali i tematske večeri na kojima se mogla čuti poezija mnogih domaćih i svjetskih pjesnika. Takođe, pokrenute su i dvije manifestacije: „Poetska propaganda“ i „Dani crnogorske poezije“ U kafićima, na urbanim mjestima, neformalno, a u osnovnim i srednjim školama u Nikšiću na javnim poetskim časovima, afirmisana je crnogorska poezija. Polazimo od pretpostavke da je kultura klјučni element identiteta jednog naroda, pa je ponajbolјi vid patriotizma očuvanje njegovih temelјnih vrijednosti. Afirmacijom poezije afirmiše se cjelokupna crnogorska kultura.
Mladi nikšićki pjesnici KK „Poenta poetika“ – JU „Zahumlje“ daju pečat ovom vremenu, nikšićkom dobrom duhu i onom tradicionalnom nikšićkom odnosu prema poeziji koji su gradili majstori poput Vita Nikolića, Dragana Radulovića, Vukmana Otaševića i Duga Krivokapića. U stihovima mlađe generacije primjetni su uticaji velikih pjesnika koji danas žive i rade u Nikšiću a to su Dušan Govedarica, Radule Rakočević, Gordana Sarić, Ana Pejović, Obrad Nenezić i drugi. Možda će oni koji budu čitali poeziju naših pjesnika u zborniku „Mozaik“ pronaći elemente zajedničke poetike naših autora, što bi bio još jedan korak naprijed u saradnji i stvaranju naših pjesnika koji se okupljaju u „Zahumlju“ i daju svoj doprinos razvoju nove književne scene Nikšića, ali i Crne Gore. Osnivači KK „Poenta poetika“ su Obrad Nenezić i Goran Radojičić.

"Rocher" bend
2018-06-30 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Program:

Hajde Jano
T4. 2
Oj golube, moj golube
Ederlezi
Kukush
One Voice
Eden
Time 4 Time
Tribute to Maria
Kazimierz
Jovano Jovanke
Vranjanski čoček

Muzička institucija Rocher nastaje 2008. godine na ideju Radmile Vardalić – violina i Dejana Rokvića – viola. Počinju Duom Rocher da bi se kasnije proširili u Gudački Kvartet Rocher i Rocher Band. Danas svi navedeni ansambli čine Muzičku instituciju Rocher. Godine 2014. nastaje Kamerni orkestar Rocher koji debituje koncertom u Sava Centru.
Ansambli bilježe mnogobrojne koncerte, kako u Srbiji (Sava Centar, Kolarčeva Zadužbina, SKC, Svečana sala Skupštine grada) tako i u inostranstvu. Među zapažene nastupe spadaju: Shopping Festival u Dubaiju (2012), Festival u Hrvatskoj (Čakovec), 39. Majski muzički memorijal Josip Slavenski, SOMUS (Sombor), festival Tisin cvet (Novi Kneževac), Šidsko kulturno leto (Šid), Međunarodni festival klasične muzike „Vrnjci” (Vrnjačka Banja), Noć muzeja (Sombor), Nušićijada (Ivanjica), Svetosavska akademija (Bogatić), Dani Beograda (Beograd), veliki Jazz festival Nišville-Niš, veoma zapaženi koncerti u Bošnjačkom institutu u Sarajevu (BIH), kao i nastupi u Švajcarskoj (Ženeva, Bern), Dani Beograda u Moskvi – (Rusija), Herceg Novi (Montenegro), Kulturni centar Srbije – Pariz (Francuska). Kao solisti sa ansamblima nastupili su: Moira Michelini – klavir (Italija), Blanka Tkalčić-mecosopran (Hrvatska), Maya le Roux Obradović – gitara, Aleksandar Nikolić – bandoneon, Ljubomir Dimitrijević – flauta, blok flauta, Madam Piano – vokal, Nikolina Kovačević – vokal i mnogi drugi.
Ostvarili su trajne snimke za RTS kao i za lokalne Radio i Televizijske stanice. Repertoar Muzičke institucije ROCHER čine mnogobrojna djela počev od klasike preko popularnih minijatura pa do filmske muzike, tradicionalne, orijentalne i etno muzike, džeza, tanga i evergrin standarda. Duo Rocher izdaje prvi CD sa djelima klasične muzike zatim slijede pet DVD-a uživo sa različitih koncerata, a u pripremi je i snimanje CD-a benda Rocher sa tango i jazz standardima.
Bend čine: Radmila Vardalić – violina, Boris Rabuzin – violina, Dejan Rokvić – viola, Ljubinko Lazić – kontrabas, Miloš Nikolić – kaval, Aleksandar Andrejević – perkusije, Nikolina Kovačević – vokal / perkusije

Škola mozaika Petra Vujoševića - završna izložba
2018-07-01 20:30 | Stari Bar – amfiteatar
O školi i autoru
Ljetnja škola mozaika održava se već pet godina za redom i uvijek okupi veliki broj polaznika, kako djece, tako i odraslih. Tako je prošle godine u radionicama učestvovalo preko 60 polaznika i urađeno je oko 120 mozaika manjeg formata, kao i jedan veći mozaik- zajednički rad (površine oko 1,5m2), koji je postavljen u amfiteatru u Starom gradu.
Autor i osnivač Ljetnje škole mozaika je Petar Vujošević, magistar slikarstva. Za njenu organizaciju i rad, 2015. godine je dobio Nagradu ulupuds-a za najuspješnijeg likovnog pedagoga na 50. Dečjem oktobarskom salonu, održanom u Muzeju primenjenih umetnosti u Beogradu. Takođe, autor je i više projekata koji su realizovani u Baru u sklopu Barskog ljetopisa: Kamen je znamen (2000), Legenda o gvožđu (2001), Da, voda(2002.) i Jedan drugi svijet (2004). Osnivač je i autor Beogradskog festivala mozaika (2016) kao i Festivala umjetnosti Virski (Bar -Virpazar, 2015. i 2016). Održao je brojna predavanja i vodio veliki broj radionica mozaika: Ljetnja škola mozaika (Stari grad, Bar, 2015/2014/2013), Ljetnja škola mozaika (Arheološki muzej – Muzeji i galerije Budva, 2015), Kurs mozaika (Galerija V. A. Leković, Bar, 2013), Radionica mozaika za decu (Muzej primenjenih umetnosti, Beograd, 2013), XI Međunarodni umetnički kamp, radionica mozaika sa grupom Ametist (Trstenik, 2011), Letnja radionica mozaika za djecu (Kalemegdanska tvrđava, Beograd, 2009), Radionica mozaika u okviru manifestacije Noć muzeja, (Kalemegdanska tvrđava, 2009), Ljetnja škola keramike (Stari grad Bar, 2006), Radionica mozaičkih tehnika, grupa Ametist (galerija Stara kapetanija, Zemun, 2004), Tribina Savremeni materijali u livenju mozaičkih kompozicija (galerija SULUJ, Beograd, 2004), Tribina Mozaik nekad i sad (galerija V. A. Leković, Bar, 2002).

Sabahudin Hadžialić: promocija romana "Raskršće svjetova"
2018-07-01 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Sabahudin Hadžialić
“RASKRŠĆE SVJETOVA” (I dio triologije “Kutija života”)
moderator: Gordana Leković
O autoru
Sabahudin Hadžialić je rođen u Mostaru 1960. godine. Odrastao je i školovao se u Sarajevu, gdje i danas živi. Ima status Istaknutog umjetnika (Kanton Sarajevo). Profesionalno je aktivan u Bosni i Hercegovini (Travnik), Italiji (Rim) i Litvaniji (Vilnius), kao univerzitetski profesor (Assoc. Prof. Dr. i Dr. Honoris Causa) na svim ciklusima studija, kao i u Poljskoj (Torun) gdje je ko-voditelj doktorskog studija. Objavio je 24 knjige (poezije i proze – aforizmi, priče, drame, roman, kao i esejističku publicistiku i udžbenike). Njegova književna refleksija je prevedena na 25 svjetskih jezika i zastupljen je u antologijama poezije i proze na svim meridijanima uz objavljene knjige u Francuskoj, Švajcarskoj, Italiji, Sjedinjenim Američkim Državama, Bosni i Hercegovini i Srbiji. Nagrađivani je autor u zemlji i inostranstvu. Njegovi udžbenici su zastupljeni u Syllabusima unutar kurikuluma u Litvaniji i Bosni i Hercegovini. Član je krovnih književnih asocijacija u Bosni i Hercegovini, Srbiji i Crnoj Gori, uz učešće na književnim festivalima. Bio je selektor i voditelj čuvenog sarajevskog Poetskog maratona (24 sata čitanja poezije u kući Maka Dizdara) od 2011 – 2013. godine, kao i selektor Festivala „Sarajevska zima“ 2013. godine. Član je redakcije magazina i think-tanka „Eurasia Review“ (USA) od 2014. godine, kao i glavni i odgovorni urednik i suvlasnik „Diogen pro kultura“ – magazin za umjetnost, kulturu, nauku i obrazovanje (USA, od 2009). Suvlasnik je prvih privatnih novina u Bosni i Hercegovini („Potez“, 1990), a objavljuje naučne radove u časopisima širom svijeta uz članstvo u Naučnim odborima časopisa i konferencija u Indiji, Poljskoj, Litvaniji i Bosni i Hercegovini.
Više pročitajte na: http://sabihadzi.weebly.com
O djelu
“Poučna i uzbudljiva romansirana priča naslovljena sintagmom Raskršće svjetova, započinje autentičnim autorovim zapisom s puta po Hercegovini u Međugorsko-čitlučkom ambijentu gdje su se, sada već relativno daleke 1958. godine upoznali njegovi otac i majka; Fočak Ahmet i Mostarka Magbula. Njihove životne staze tu su se splele u jednu i odatle su, uzvodno Neretvom, potekle do Sarajeva gdje su svili gnijezdo i ostali do dana današnjeg. Tu, na pogled do izvora rijeke Bosne, rođen je pisac ove zagonetne priče čije ćemo nastavke pratiti u novima knjigama, koje će slijediti Raskršće svjetova.
Teško je pronaći čovjeka koji se, barem jedanput za svoga zemnog bitisanja, nije zapitao: „Ko sam ja i odakle mi korijen porađa stablo što beskrajno teče, dok mu se zadnja grana na osuši i zadnji list ne otpadne. Ili dok ljudska vrsta ne ode tamo gdje je neće biti“. Zavidan je broj onih koji to pitanje postavljaju sebi i drugima, bez namjere da mu traže odgovor. Jer, taj odgovor znade samo mašta. I bitak koji upravlja životom. Elem, pisac Sabahudin Hadžialić, u liku bosanskog insana Mehrida Čengića, svjestan ograničenja što ih povijest nudi, otvorio je kutiju u kojoj su pohranjene tajne njegovih predaka i sučelio ih sa zbiljom vlastitog življenja. Iz toga susreta minulog i znanog potekla je pripovijest koja nas je odvela do raskršća svjetova gdje se prepliću danas i negdanje, stvarno i fiktivno, znano i neznano, željno i neželjno. U tome okružju, koje se zemljopisno proteže od rijeke Save do Jadranskog mora i malo dalje dokle korak seže, odvijaju se paralelne životne priče ovovremenskoga zapisivača i njegovog dalekog pretka iz jedanaestoga stoljeća, raba Božjega Velikog Radona.”
Ivo Mijo Andrić, Zagreb

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“: „Leptir“, režija Andraš Urban
2018-07-02 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“
Aleksandar Radunović Popaj
„LEPTIR“
Režija i scenografija: Andraš Urban
Muzika: Aleksandar Radunović Popaj
Dramaturgija: Rajko Radulović
Kostim: Lina Leković
Asistent režije i organizator: Jelena Odalović
Fotografija: Duško Miljanić
Uloge: Ana Vujošević, Srđan Grahovac, Dejan Ivanić
Riječ reditelja:
„Drama „Leptir“ Aleksandra Radunovića, beskompromisno dekonstruiše pojam porodice. Čovjek, unutar sopstvene nesposobnosti da se obračuna sa tradicionalnim pristupom društvu, nije u stanju da postane adekvatno „JA“, autentično lice osnovne zajednice, da prihvati onog drugog, s kojim treba da čini onu prvobitnu ćeliju društva, koja svakako nije namijenjena za destrukciju već za stvaranje. Želimo se roditi, ponovo i ponovo. Ta želja, ipak se artikuliše u tom naboju rušenja svega onog ljudskog, što inače ocjenjujemo pozitivno, kao osnovne vrijednosti čovjekovog postojanja. Rodimo se za svaku scenu. A rađa se i zlo sa nama, unutar materice društva. Odgovoran je uvijek onaj drugi, i taj mora da strada. I sada, povodom ove drame, predstave, mi bismo voljeli da se svemu tome smijemo. Kažemo, da pozorište treba da bude smiješno. Želimo da se smijemo onim drugima, da kažemo da to nijesmo mi, to su oni drugi. Tradicija, društvo, država, javni prostor, sve to je ušlo u intimu, tako da je i ona postala javna. A nove generacije stradaju, i stradaju iznova. Umjesto slike budućnosti, plodnog koncepta za život, jedino im ostaje da traže samo pristojan grob… no ipak, ako ništa drugo, čovjek je sposoban da opsuje, da stavi ruke u džep i zviždućući krene dalje… valjda.“
Andraš Urban
O autoru
Aleksandar Radunović je rođen 1971. godine na Cetinju. Student je specijalističkih studija, na FDU Cetinje, odsjek dramaturgija. Član je grupa „Perper“ i „The Books of Knjige“ . Radio je muziku za sedamnaest pozorišnih predstava. Sa grupom „Perper“ je objavio sedam CD-ova, a sa „The Books of Knjige“ jedan. Nedavno je iz štampe, izašao njegov drugi samostalni album instrumentalne muzike „Muzika za pozorište“. Uz ostale članove grupe „The Books of Knjige“, od 1995. godine na podgoričkom radiju Antena M, radi kao voditelj jedne od najslušanijih emisija u regionu. Od januara 2016. godine radi kao asistent na FDU Cetinje, na predmetu Scenario. Oženjen je, ima dvoje djece.
O reditelju

Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretirala kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZK-a, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Cluju, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Simo Šišević (klavir)
2018-07-03 22:00 - 23:00 | Dvorac kralja Nikole
Simo Šišević, pijanista rođen je 1999. godine u Podgorici. Trenutno studira na Royal College of Music u Londonu. Od svoje šeste godine pohađao je ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi profesorice Mr Maje Basarab. Osnovnu muzičku školu je završio sa diplomom đaka generacije, uporedo sa OŠ „Jugoslavija“ u kojoj je bio dobitnik diplome „Luča“. U umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, maturirao je u klasi profesorice Anke Asanović, gdje je takođe dobitnik diplome „Luča“. Šišević je do sada bio učesnik mnogih takmičenja, na kojima je uvijek osvajao nagrade: Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore (2107), Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju „Petar Gaci“ u Skadru (2016), Prva nagrada na Internacionalnom takmičenju u Tivtu (2016), Specijalna nagrada na „Windsor International competition“ u Londonu (2015), Srebrna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom (2015), Prva (Apsolutna) nagrada „Academy Award 2013“ – Internacionalno takmičenje u Rimu (2013), Zlatna lira na Muzičkom festivalu mladih Crne Gore u Herceg Novom (2013). Učesnik je brojnih festivala i projekata koji su organizovani od strane Umjetničke škole za muziku i balet „Vasa Pavić“: „Fortepiano“ 2016. godine („Klavir u duhu folklora“) u okviru koncerta „Bartok za mlade pijaniste“, „,Fortepiano“ 2015. godine („Francuska muzika s početka XX vijeka“) u okviru koncerta „Impresionisti i nova francuska škola „AXIS“ – radionica 2014.(„Veza između nove i stare muzike“). Učesnik je i džez festivala „Made in New York“ 2016. gdje je sa školskim džez sastavom imao i nekoliko sešna sa poznatim džez muzičarima: Rendy Brecker, Bobby Sanabria, Edsel Gomez… Takođe, u februaru 2016. godine Šišević je zajedno sa kolegama uspješno predstavio muzičko nasljeđe svoje drzave francuskoj publici na festivalu „Vikend savremenog klavira“ u Parizu na Konzervatorijumu „Frederik Šopen“. Trenutno studira u klasi profesora Gordona Fergus-Thompsona. Simo Šišević je pohađao majstorske kurseve gdje se usavršavao kod eminentnih pijanista: Boris Kraljević, Leichtfried Horst, Yurij Kot, Giulio Potenza, Gabriele Baldocci, Denis Zardi, Ian Jones, Tatjana Prelević, Vanessa Latarche, Andrew Zolinsky.
Program:
J. S. Bah – Preludijum i fuga br. 12 DTK1 f-moll
L. van Betoven – Sonata op. 13 br. 8 c-moll „Patetična“
F. Šopen – Balada Op. 47 br. 3 As-dur
F. Šopen – Skerco Op. 31 br. 2 b-moll
S. Rahmanjinov – Muzički momenat Op. 16 – br. 3 h-moll i br. 4 e-moll

Izložba slika Vahide Nimanbegu
2018-07-04 21:00 - 22:00 | Galerija “Velimir A. Leković”
Vahida Hasanaga Nimanbegu je rođena 1973. godine u Baru. Diplomirala je na Višoj školi likovnih i primenjenih umetnosti u Beogradu, na odseku Aranžer, 1994. godine. Dvije godine kasnije diplomira u istoj školi, ali na odsjeku Nastavnik likovne kulture. Na odsjeku Zidno slikarstvo diplomira 2002. godine. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 2009. godine. Dobitnik je nekoliko nagrada i priznanja koja su joj uručena u našoj zemlji, ali i u Srbiji, na Kosovu i Makedoniji. Iza nje su brojne samostalne izložbe, među kojima se kao najznačajnije, pored crnogorskih, izdvajaju one u Srbiji, Sjedinjenim Američkim Državama, Izraelu, Njemačkoj, Albaniji, Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Švajcarskoj. Vahida Nimanbegu od 2007. godine izlaže sa umjetničkom grupom „REON“. Osnivač je NVO „Art Dulcinium“, sa kojom je više puta izlagala kod nas i u inostranstvu. U okviru ove organizacije, ako autor, potpisala je brojne projekte među kojima su: „Art Dulcinium 2001“ – projekat Likovne kolonije sa mladim umjetnicima iz ex-jugoslovenskih republika, „Servantes Dulcinium Art 2005“ projekat Likovne kolonije povodom 400 godina publikovanja prvog modernog romana, veza između glavne junakinje Dulcinea- Ulcinjanka i Ulcinja, „Crna Gora u očima američkih umjetnika“ 2006. godine – projekat sa umjetnicima iz SAD, Crne Gore, Kosova i Rumunije, „Euro Art Dulcinium“ 2008. godine, projekat likovne kolonije sa umjetnicima iz zapadnoevropskih zemalja, „Vajarski simpozijum, prekogranična saradnja između Crne Gore i Albanije“, IPA program, „Umjetnost regiona“, likovna kolonija sa umjetnicima iz Crne Gore, Srbije, Hrvatske, BiH, Kosova, Albanije, Makedonije i dr. Učestvovala je na više desetina kolektivnih izložbi u Evropi i svijetu, kao i na brojnim likovnim simpozijumima, kolonijama i rezidencijama. U Ulcinju od 2004. god drži likovne radionice za djecu, sa kojom ima izložbe i razne aktivnosti. Majka je dvoje djece. Živi i radi u Ulcinju.

Dina Desančić i Akademia: Veče kamene simfonije
2018-07-04 22:00 | Stari Bar – amfiteatar
Saradnja Dine Desančić, sa rok bendom „Akademia“, koja ja započeta u januaru 2017. godine, nastavak je njene potrebe da se, osim klasične muzike kojoj je cijelog života najvjernija, paralelno bavi i drugim muzičkim žanrovima u koje se violina, takođe, lijepo uklapa. Kao vrhunac te saradnje nastala je kompozicija „Kamena simfonija“, prvi autorski poduhvat Dine Desančić, koju je zahvaljujući podršci kompanije „Porto Montenegro“ 2017. godine ekranizovala „Bubulj produkcija“. To je ujedno prva kompozicija u Crnoj Gori pisana za violinu i rok bend. „Kamena simfonija“ je najava koncerata čija je koncepcija takva da se na njima izvode najpopularnija djela kako klasične tako i muzike ostalih žanrova, u kombinaciji violine i rok aranžmana. Rok aranžmanima se bave članovi rok benda „Akademia“, koji čine: Božidar Čiča Gagović – električna gitara, Marko Mirković – bas gitara, Ratko Stanisavljević – bubanj i Mladen Kočović – klavijature.
Dina Desančić je veliko iskustvo stekla još za vrijeme studentskih dana na brojnim koncertima koje je imala u velikim salama regiona, kao što su: „Sava centar“ i „Madlenijanum“ u Beogradu, „Srpskog narodno pozorište“ i „Exit“ u Novom Sadu, „Cankarjev dom“ u Ljubljani, hala „Borik“ u Banja Luci itd.

Narodno pozorište Beograd: „Dom Bernarde Albe“, režija Ana Grigorović
2018-07-05 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Narodno pozorište u Beogradu
Federiko Garsija Lorka
„DOM BERNARDE ALBE“
Režija: Ana Grigorović
Adaptacije teksta i dramaturgija: Vanja Nikolić
Scenografija: Marija Jevtić
Kostim: Katarina Grčić Nikolić
Lektura: dr Ljiljana Mrkić Popović
Muzika: Maja Bosnić
Dizajn zvuka: Dragan Stevanović Bagzi
Stručna saradnica za scenski pokret: Tamara Antonijević
Producent: Vuk Miletić
Organizator: Nemanja Konstantinović
Uloge: Dara Džokić, Danijela Ugrenović, Zlatija Ocokoljić Ivanović, Dubravka Kovjanić, Zorana Bećić, Sloboda Mićalović, Suzana Lukić, Rada Đuričin, Sara Vuksanović
O predstavi:
Tišina!
Lorka je motiv i izvor za pisanje drame „Dom Bernarde Albe“ pronašao u jednom bunaru. Nama je motiv za postavku pomenute drame bio jedan prozor. To je kuhinjski prozor koji je okrenut ka hodniku zgrade, baš kao i svi drugi kuhinjski prozori, drugih porodica koje tu žive, svađaju se, vole, mrze, plaču ili se tuku. I sve to se čuje. I svi su toga svjesni. Ako uzavrle emocije i strasti ponesu, a prozor ostane otvoren, čuje se mnogo, čuje se sve, možda i previše. Zato se ponekad na prozoru stoji i prisluškuje. Ali se mnogo češće sa prozora sklanja ili se neko ućutkava.
Tišina!
Prva i posljednja Bernardina riječ u drami je „Tišina“.
Na početku je znak za uspostavljanje odnosa unutar kuće, na kraju za uspostavljanje odnosa izvan, među svijetom koji sluša. Upravo težnja za tišinom i konstantna nemogućnost da se ona ostvari jesu polazište ovog rediteljskog čitanja „Doma Bernarde Albe“. Što znači ta tišina? I zbog čega je važna? Smrću muža Bernarda postaje muško u kući. Takva pozicija pred nju stavlja odgovornost i nameće zadatak da poput muškarca održi red, mir i čast. Ta namjera proizilazi iz moralnih i vjerskih načela kojima se vodi, ali samo prividno. Bernardina briga za kćerke i potreba da se stvari drže pod kontrolom mnogo više je posljedica njenog straha od toga što će svijet, odnosno selo da misli i kaže o njoj. Vodeći se strahom, ona se trudi da sačuva čast svoje porodice, ona brine da obraz kuće ostane neukaljan, a upravo tim strahom od ogovaranja ona uništava ono što pokušava da zaštiti. Ponsija jedina u kući predstavlja sredinu u odnosu na koju Berdnarda postavlja svoje principe. Zato je njihov ondos na stalnoj liniji između prijateljskog i neprijateljskog, stalno u promjeni uloga i igri moći. Ponsija jedina osjeti i vidi emocije kćerki, njihove potrebe i želje, ali ona Bernardinim kćerkama nije zamjena za majku, ona to ne može da bude, jer mora da poštuje nametnute društvene konvencije malograđanske sredine. To je sredina koja vlada nasiljem i strahom, gdje dobri ljudi vođeni diktatorskim principima postaju zli. Zato je Ponsija tu samo da sluša, da služi i da povremeno otkrije kćerkama slast života i zabranjene emocije. Nasuprot tome, Bernardin odnos prema kćerkama lišen je emocija. Njoj je važnije kako se one ponašaju, nego šta osjećaju. Taj odnos se ogleda u paničnoj želji da se održi dostojanstvo i čast porodice. Želja prerasta samu Bernardu i pretvara se u nasilje. Za njihovo dobro ona uspostavlja teror nasiljem, koje rađa novo nasilje i neminovno dovodi do katastrofe. Bernarda svoje kćerke štiti i skriva od svijeta, koji ni u jednom trenutku ne vidimo, samo ga čujemo. Taj zvuk nije samo pitanje atmosfere, već je zvučna slika svijeta izvan kuće, onog koji kćerkama nije dostupan i dozvoljen i zato stvara njihovu žudnju još većom i nepodnošljivijom. Muškarci se u ovom komadu ne pojavljuju fizički, ali su stalno prisutni kroz glas, pjesmu, viku; seljaci koji jure Libradinu kći, žeteoci koji kreću u polje i konačno i sam Pepe, čiji zvižduk najavljuje katastrofu. Drama je postavljena u neizdrživu vrelinu izuzetno vrućeg ljeta. Ona još više podriva strast koja vlada u kćerima. Ta seksualnost je najstrože zabranjena, potisnuta je i prije nego što je smjela da se rodi i time je postala još opasnija. Bernarda je svjesna opasnosti njihove strasti i zato je toliko uporna u namjeri da ih na tiranski način drži dalje od izražavanja tih želja. Potisnute emocije na planu seksualnosti stvaraju potpuno odsustvo emocija, zato prisustvujemo atmosferi punoj gorčine i mržnje među sestrama. Ali nije Pepe predmet njihovog sukoba, ne žele one njega. On je samo povod. One sve žele da ostvare svoje najdublje prirodne potrebe, da savladaju nametnutu tišinu. Seksualnost o kojoj se ne govori, koja se ne pokazuje i koja ne smije da bude vidljiva, nemoguće je da ostane u tišini, skrivena. Možda se prozori ka spolja i mogu zatvoriti, možda se kćerke i mogu natjerati da ne izlaze, da nose crninu, da ne plaču, ali se vatra u njima ne može savladati. Zato se ženska strast i seksualnost, iako na početku neprimjetne i tihe, do kraja čuju najglasnije, vrište do te mjere da dovode do tragedije. I baš zato što ta tišina nije prijatna i prirodna, već je potisnuti vrisak i krik, ona mora u jednom trenutku da se ispolji i neminovno vodi u smrt.
Vanja Nikolić
O autoru:
Federiko Garsija Lorka je uz Servantesa, najuniverzalniji španski pisac, a nadasve i autentični simbol španske kulture. U njegovom djelu duboko je ukorijenjena forma narodne pjesme, ali i ono univerzalno, kosmopolitsko, tradicionalno, i naravno, avangardno, a to sve zajedno čini prepoznatljivi profil španske specifičnosti. Zapravo, to je ono najživotnije u razumijevanju vlastitog postojanja unutar spleta tragova sakupljenih u vijenac, koji je sačinjen od strasti, ljubavi, patnje i snova. U Lorkinom djelu sve je to doseglo sveobuhvatnost, jer je išao istovremeno s vremenom i ispred vremena, da bi istražio, otkrio, razjasnio i protumačio, ono što je skriveno u naslagama vremena i duše, istorije i sadašnjosti, dok je maštom i simbolom nacrtao slobodu kao božansko nadahnuće i pjesnički bijeg od datih okvira, vjerujući duboko i iskreno u sudbinsko predodređenje sebe kao pjesnika.
Jordan Jelić, „Umro u svitanje“
Federiko Garsija Lorka je heroj španskog građanskog rata, pjesnik jednog naroda i jedne ideje shvaćene u najpatetičnijem i najromantičnijem smislu te riječi. Lorka spada među one pisce koji zbog svoje naročitosti definitivno izmiču svakoj književnoj sistematizaciji. Najviše što se o njegovim dramama može reći u tom smislu jeste da pripadaju poetskoj drami, ali čim smo to rekli, osjećamo potrebu da bliže definišemo poetičnost njegovih drama i njegovu dramaturgiju uopšte. Jezik u Lorkinim dramama razvija se od ritmovane proze i ritmovanog stiha u njegovim ranijim dramama („Jerma“, „Krvava svadba“) do prozne strukture u njegovoj posljednjoj drami, „Domu Bernarde Albe“. Međutim, bilo da piše u prozi ili u stihu, Lorka, pjesnik izuzetne imaginacije i saosjećajnosti, uspijeva da stvori dramski jezik koji će adekvatno izraziti silne strasti uzavrele andaluzijske krvi. Tri njegova najvažnija dramska djela, tragedije „Krvava svadba“, „Jerma“ i „Dom Bernarde Albe“, imaju slične teme. U sve tri žene igraju ili isključivu ili najvažniju ulogu, dok se muškarci pojavljuju manje – više kao predmet njihove zabranjene strasti, nemira, strahovanja ili žalosti. U sve tri je smrt mračna sjenka koja natkrivljuje sva zbivanja i u sve tri strogi običaji i rigorozan tradicionalan moral su u sukobu sa vulkanskim strastima junaka, da bi upravo ovaj sukob doveo do tragičnog kraja.
Slobodan Selenić, „Dramski pravci XX veka“
O rediteljki:
Ana Grigorović je rođena 1987. godine u Beogradu. Diplomirala je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Ivane Vujić. Završila je interdisciplinarne master studije teorije umjetnosti i medija na Univerzitetu umetnosti u Beogradu. Režirala je predstave: „Magično popodne“ (V. Bauer, Atelje 212), „Đani Skiki“ (Đ. Pučini, Narodno pozorište u Beogradu), „Bastijen i Bastijena“ (V. A. Mocart, Narodno pozorište u Beogradu), „Igra“ (S. Beket, Pozorište „Bora Stanković“, Vranje), „Gozba“ (Platon, Bitef teatar), „Rađanje jednog zapisnika“ (B. Pekić, Narodno pozorište Pirot), „Biti“ (V. Nikolić, Ustanova kulture Parobrod), „Petar“ (Ž. Hubač, Bitef teatar), „Nacionalna klasa“ (G. Marković, Omladinsko pozorište „Dadov“), „Pedeset udaraca“ (T. Baračkov, Atelje 212), „Pet dečaka“ (S. Semenič, Malo pozorište „Duško Radović“), „Ako mi se zviždi, zviždim“ (A. Valean, Narodno pozorište „Sterija“, Vršac), „Lepotica i zver“ (Ž. Hubač, Pozorište „Bora Stanković“, Vranje), „Bekstvo“ (E. Jonesko, Ustanova kulture „Vuk Karadžić“), „Dečaci Pavlove ulice“ (F. Molnar, Omladinsko pozorište „Dadov“), „North Force“ (M. Bogavac, Omladinsko pozorište „Dadov“), „After Sun“ (Rodrigo Garsija, SKC Beograd). Dobitnica je nagrade „Hugo Klajn“ za najboljeg studenta pozorišne režije u generaciji, nagrade „Zoran Ratković“ za režiju, nagrade grada Beograda za umjetničko stvaralaštvo mladih za 2009. godinu, nagradu Narodnog pozorišta za najbolju predstavu u sezoni 2016/17 i pohvalu Narodnog pozorišta za režiju opere „Đani Skiki“.

JU Nikšićko pozorište: promocija časopisa "Pozorište"
2018-07-07 21:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Časopis „Pozorište“ je jedinstvena publikacija te vrste u Crnoj Gori i rijetka u regionu. Izdavač je JU „Nikšićko pozorište“, koje se pored pozorišne produkcije, bavi i izdavačkom djelatnošću. Riječ je o periodičnoj publikaciji (četiri broja godišnje, odnosno u pozorišnoj sezoni). Izdavač je „Nikšićko pozorište“, a prvi brojevi objavljeni su davne 1956.godine, u tadašnjem narodnom pozorištu, u Nikšiću. Časopis je obnovljen 2006. godine i do sada je objavljen 31 broj. Izlazi u formatu A4, štampa je digitalna, korice su u koloru, a sadržaj u crno-bijeloj tehnici. Štampa se u 300 primjeraka i distribuira kao besplatan primjerak u skladu prema važećom zakonskom regulativom u Crnoj Gori. Ima svoj kubis broj kod Centralne narodne biblioteke „Đurđe Crnojević“ i dostupan je kao izvor podataka svim bibliotekama u svijetu. Objavljuje se kao online izdanje na web stranici www.niksickopozoriste.me, u linku časopis „Pozorište“. U elektronskoj formi, putem mejla distribuira se na oko 500 adresa u Crnoj Gori i svijetu.
Uređivačka koncepcija časopisa počiva na informativnoj, afirmativnoj i edukativnoj osnovi, što u krajnjem za cilj ima, prije svega, afirmisanje dramskog stvaralaštva u Crnoj Gori i regionu, te institucionalno povezivanju tatarskih produkcija i drugih ustanova koje se bave pozorišnom djelatnošću, čuvanje i njegovanje teatarske, kao jedine efemerne umjetnosti, koja sublimira sve druge vidove umjetničkog izražavanja. „Pozorište“ pored informativnog dijela sadržaja, u dijelu sadržaja Nove drame, objavljuje dramske tekstove afirmisanih i manje afirmisanih dramskih pisaca iz Crne Gore i regiona. U dijelu sadržaja Teatrologija/Teatrografija, časopis objavljuje naučne radove akademskih profesora, eseje dramskih stvaralaca, teatrologa i teatrografa i drugih naučnika iz oblasti humanističkih nauka.
„Pozorište“ je do sada imalo promociju na Međunarodnom festivalu glumca Nikšić 2016 i na Bijenalu crnogorskog teatra 2017, a ove godine pored programa „Barskog ljetopisa“ 2018, selektovan je za A program 48. Festivala dramskih amatera u Bijelom Polju. Preliminarno je najavljena njegova promocije na budvanskom Festivalu „Grad teatar“.

Koncert: Meduoteran duo i Sira Eingemann
2018-07-07 22:00 | Plato ispred Dvorca kralja Nikole
Duo Meduoteran je etno džez bend iz Švajcarske. Zahvaljujući interpretativnoj autentičnosti i inovativnosti, sličan mali, po sastavu gotovo redukovan, ali zato vrlo neobičan i veoma fleksibilan i pokretljiv ansambl, sasvim se rijetko može sresti na aktuelnoj muzičkoj sceni.
Tajlan Arikan i Srđan Vukašinović izvode svoje kompozicije na dva instrumenta, kreirajući nove zvučne svjetove u originalno uobličenoj kombinaciji baglame (anadolijske laute) i harmonike.
Dualni debitantski album „Horon“ predstavlja i njihovo prvo izdanje, odnosno zbirku klasične, džez i etno muzike.
Mlada violistkinja Sira Eigenmann inspiriše svojom svestranošću i posvećenošću. Dobitnik je nekoliko stipendiranih nagrada, među kojima su nedavno osvojene Friedl Wald, Fritz Gerber i Lyra Stiftung. Nastupa kao kamerni muzičar i solista u Švajcarskoj i svira na raznim međunarodnim festivalima. Osnivač je i direktor festivala “Klassik Nuevo”, kao i Nuevo klasičnog orkestra.

Svetislav Basara: promocija romana „Andrićeva lestvica užasa“
2018-07-08 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Svetislav Basara
„Andrićeva lestvica užasa“(roman)
moderator: Zoran Živković
O autoru
Svetislav Basara, romansijer, pripovjedač i dramski pisac, je rođen 1953. godine, u Bajinoj Bašti. Autor je više od trideset knjiga – romana, zbirki pripovjedaka, drama i eseja. Bio je ambasador Srbije na Kipru 2001–2005. godine. Član je Srpskog književnog društva. Dobitnik je više srpskih i međunarodnih nagrada za književnost, a njegov roman „Fama o biciklistima“ smatra se jednim od najboljih romana druge polovine dvadesetog vijeka u srpskoj književnosti.
Objavio je knjige: „Napuklo ogledalo“, „Peking by Night“, „Kinesko pismo“, „Fama o biciklistima“, „Bumerang“, „Džon B. Malkovič“, „Kratkodnevnica“, „Looney Tunes“, „Mongolski bedeker“ (Nolitova nagrada), „Na Gralovom tragu“, „Na ivici“, „Sveta mast“, „Ukleta zemlja“, „Srce zemlje“, „Uspon i pad Parkinsonove bolesti“, „Izgubljen u samoposluzi“, „Dnevnik Marte Koen“, „Stradija“, „Fundamentalizam debiliteta“…
Za roman „Uspon i pad Parkinsonove bolesti“ dobio je NIN-ovu nagradu za najbolji roman objavljen 2006. godine. Prvi je dobitnik nagrade Fondacije „Borislav Pekić“. Drame su mu izvođene na mnogim scenama a knjige prevođene na engleski, francuski, njemački, mađarski, bugarski, italijanski, španski i makedonski jezik.
O djelu
Kaloperović, glavni junak novog Basarinog romana „Andrićeva lestvica užasa“, polazeći iz Beograda u Zagreb na promociju svoje knjige, svraća kod prijatelja, ali susret dva stara znanca pretvara se u ovoj paraboli balkanskog mentaliteta u neobuzdan i bespoštedan dijalog, uz temeljno seciranje svih lokalnih nacionalnih svetinja i mitova pod aurom borbene gluposti, primitivizma i iskvarenosti. Kako na sopstvenom, tako i na primjeru Iva Andrića koga Balkanci i svojataju i odbacuju kad im se prohtje, dva prijatelja će svojim komentarima čitaoce opet nasmijati do suza i istovremeno im priuštiti grotesknu viziju ovdašnjih naravi. Istim stilskim sredstvima i književnim postupkom Basara proširuje ciklus romana, jedinstven u savremenoj srpskoj književnosti, kojim se duhovito i britko obračunava kako sa srpskom mitomanijom, na fenomenološkom planu, tako i sa okovima postmodernih književnih trendova, na unutrašnjem, stvaralačkom planu.

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“: „Kučka“, režija Arpad Šiling
2018-07-09 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“
„KUČKA“
Reditelj: Arpard Šiling
Tekst: Arpard Šiling i Eva Zabežinski
Prevođenje sa mađarskog jezika: Kata Đarmati
Kompozitorka: Nina Perović
Asistent reditelja: Mirko Radonjić
Menadžer produkcije: Ildiko Sagodi
Uloge: Nada Vukčević, Srđan Grahovac, Zoran Vujović, Stevan Radusinović i Vule Marković
O predstavi
Centralna tema drame je uloga žene u društvu – što naravno podrazumijeva i preispitivanje uloge muškarca, a sve to na poligonu jedne zabačene željezničke stanice na kojoj Nada sama čeka voz. Njeno prisustvo snažno utiče na muškarce koji pristižu. Izbijaju na površinu njihova dobra i loša iskustva sa ženama koja su i razlog zbog kojeg su postali baš takvi kakvi jesu. Predstava predstavlja putovanje kroz vrijeme i prostor. Nema scenografije, nema ukrasa. Samo su glumci na sceni, priče koje igraju i njihova muzika. Šiling je na scenu postavio porodične priče i pitanje – zašto ne možemo živjeti srećno jedni sa drugima? Iako bi porodica trebalo da bude utočište, neki je ne žele, a neki, opterećeni frustracijama, ne razumiju njene izazove, naročito u vremenu kada je pozicija žene promijenjena, jer – „Šta će muškarac učiniti sa testosteronom sada kada više ne mora ići da lovi po šumama? Šta sa tim da žena može raditi bilo koji posao baš kao muškarac i otvoreno reći da ne želi da rađa?“ Ono što povezuje ovaj komad sa hit predstavom koja je obilježila prethodnu teatarsku godinu Dokle pogled seže, jeste način Arpada Šilinga da uobliči tekst baziran na glumačkim improvizacijama, ovoga puta zajedno s Evom Zabežinski.
Ova produkcija Kraljevskog pozorišta „Zetski dom“ podržana je od strane EU Creative Europe, u okviru projekta EU Collective plays!
Riječ reditelja:
Najprije smo osmislili likove i situacije koje smo objasnili glumcima. Koristio sam improvizacije, ali mi je bio bitan ženski ugao Eve Zabežinski. Ovdje imamo striktnu dramaturgiju i psihološki je složenije u odnosu na našu prethodnu predstavu. Rekao sam glumcima da želim da idem dalje, da izgradim likove od početka do kraja i jaku dramaturgiju. Imali smo ideju šta tačno želimo. U ovom komadu vidimo i muškarce koji smatraju da ako ne mogu da izgrade odnos sa ženom, da je veoma lako mogu nazvati „kučkom“, jer ona ne igra njihovu igru. Ovakvo razmišljanje proističe iz loših iskustava i uspomena, ali ne samo sa ženama nego i sa muškarcima. Ovaj provokativan naslov navodi ljude da dođu i da razmišljaju o čemu se radi, da li je riječ o prostituciji. Ali nije – riječ je o muškarcima koji se nalaze u nevolji i pokušavaju da izađu iz nje. Veoma je interesantno kako žena u predstavi pokušava da razumije njihove probleme. To je kao istraga u kojoj pokušava da sazna prošlost ovih muškaraca, njihove odnose sa ženama, drugim muškarcima, očevima.“

Aleksandar Bečanović: promocija romana „Arcueil – iluzorni almanah“
2018-07-10 21:00 | Plato Knjaževe bašte
Aleksandar Bečanović
„ARCUEIL – ILUZORNI ALMANAH“ (roman)
moderator: Andrej Nikolaidis
O autoru

Aleksandar Bečanović, crnogorski pjesnik, prozaik, prevodilac, književni i filmski kritičar, je rođen u Baru 1971. godine. Radio je kao urednik kulture u crnogorskom nedjeljniku „Monitor“, sada je u uredništvu časopisa za kulturu „Plima“ i „Ars“. Dobitnik je književne nagrade „Risto Ratković“ za najbolju knjigu poezije u Crnoj Gori 2002, za knjigu „Mjesta u pismu“. Prevodi s engleskog, većinom filmsku teoriju. Filmski je kritičar „Vijesti“. Objavio je: „Ulisova daljina“ – poezija (1994), „Jeste“ – poezija (1996), „Ostava“ – poezija (1998), „Mjesta u pismu“ – poezija (2001), „Očekujem što će iz svega proizaći“ – zbirka priča (2005), „Žanr u savremenom filmu“ – filmska kritika (2005), „Preludiji i fuge“ – poezija (2007), „Opsjednutost“ – zbirka priča (2009), „Arcueil“ – roman (2015) i „Leksikon filmskih režisera“ – enciklopedijski poduhvat na više od devet stotina strana (2015). Dobitnik je EU nagrade za književnost za 2017.
O djelu
Roman „Arcueil – iluzorni almanah“ Aleksandra Bečanovića objavljen je u izdanju beogradske izdavačke kuće „Levo krilo“, u ediciji „Podzemna struja“. Bečanovićev roman je priča o „božanskom markizu“, francuskom misliocu, piscu i amblematičnom otpadniku, Markizu de Sadu. Riječ je o prvom romanu poznatog crnogorskog pjesnika, proznog pisca i filmskog kritičara i teoretičara.
