Barski ljetopis

PETAR DOBRIČANIN, gitara
2020-01-23 20:00 UTC | Dvorac kralja Nikole
Koncert klasične muzike
Petar Dobričanin, gitara
Gosti koncerta: Dražen Joković i Marko Prentić
Program:

„Milonga del Angel“ – Astor Piazzolla „Cello suite no. 1“ – Preludium, Allemande – J. S. Bach
„Tango en skai“ – Roland Dyens „Sonata in A-major“ – Allegro moderato – Anton Diabelli
„Caprice no. 7“ – Luigi Legnani
„Libra sonatina“ – Fuoco- Roland Dyens

Trio gitara:

“Libertango” – Astor Piazzolla
“Faraon” – Gypsy Kings
“Entres dos aguas” – Paco de Lucia

Petar Dobričanin, profesor, rođen je u Podgorici gdje je stekao osnovno i srednje muzičko obrazovanje u klasi Srđana Bulatovića, kod kojeg je završio i Muzičku akademiju na Cetinju. Kao jedanaestogodišnjak je održao prvi solistički koncert i od tada veoma uspješno nastupa kako u zemlji, tako i u regionu. Dobitnik je brojnih nagrada na takmičenjima gitare, a usavršavao se i na majstorskim kursevima kod eminentnih svjetskih profesora gitare kao što su: Oskar Gilja, Kostas Kociolis, Edin Karamazov, Goran Krivokapić, Vera Ogrizović, Gaele Solal i drugi.

Narodno pozorište Beograd i Šabačko pozorište: „PRAH“, režija: Veljko Mićunović
2020-01-16 20:00 | Sala Doma Kulture, Ulica Jovana Tomaševića, Bar, Crna Gora
Đerđ Špiro
Narodno pozorište Beograd i Šabačko pozorište
„PRAH“
Režija: Veljko Mićunović
Adaptacija teksta i izbor muzike: Veljko Mićunović
Preveo: Radoslav Milenković
Scenograf: Ljubica Milanović
Kostimograf: Marina Vukasović Medenica
Igraju: Nataša Ninković i Zoran Cvijanović

RIJEČ REDITELJA:
On jednog popodneva dođe kući ranije s posla, a ona tek dolazi s pijace da spremi krompir za ručak. Ništa od ručka, ostaće gladni. Nešto strašno važno se dogodilo i to mora da joj saopšti. Ali kako da joj saopšti šta je sreća? Je li sreća sigurnost? Je li novac sreća? Je li sreća blagostanje? Kako da je zavredimo, kako da objasnimo da smo je zaslužili? Je li sreća nešto čemu samo možemo da težimo? Otkud ta ljudska vera u lutrijsku srećku? Pitanje je, zapravo, ima li kraja društvenoj ‘tranziciji’ ili će se ljudi deliti na one koji se klade na sreću i one koji su ‘srećni’ profiteri. Postaje li nam smešno svako moralisanje na temu novca? Ko još veruje da siromašni mogu biti srećni?

O AUTORU:
ĐERĐ ŠPIRO (Spiró György) je jedan od najpoznatijih savremenih mađarskih pisaca. Piše romane, pripovijetke, drame, pjesme, eseje, bavi se istorijom i teorijom književnosti, prevodi. Rođen je u Budimpešti 1946. Diplomirao je mađarsku i slovensku književnost na Univerzitetu Eötvös Loránd (ELTE) 1970, a potom i žurnalizam i sociologiju. Karijeru je počeo kao radio-novinar. Radnja njegovih romana često je prostorno i vremenski izmještena, ali se snažne paralele sa današnjim vremenom neminovno nameću: „Đerđ Špiro može da uradi nešto čemu drugi pisci mogu samo da zavide – on može da se kreće kroz vrijeme“ (Imre Kerteš). U istorijskom romanu o poljskom Narodnom pozorištu sa početka 19. vijeka, „Iksevi“ (1981), sa Vojčehom Boguslavskim kao glavnim likom, Špiro govori o borbi umjetnika protiv cenzure. Na 800 strana romana „Zarobljeništvo“ (2005), koji je smješten u Rimsko carstvo u doba Julijevsko-klaudijevske dinastije, Špiro se vraća svojim korijenima i prati doživljaje Jevrejina lutalice po imenu Uri. Roman „Proljećna izložba“ (2010) postigao je veliki uspjeh. Radnja je izmještena u revolucionarnu 1956. i postrevolucionarnu 1957. i pripovijeda zastrašujuću kafkijansku priču o anti-heroju, takozvanom malom čovjeku, inženjeru koji uprkos najjačem mogućem alibiju (sve vrijeme revolucije je proveo u bolnici), ne može da izbjegne apsurdnu optužbu da je učestvovao u pobuni i to kao jedan od glavnih podstrekača. Roman je objavljen i na srpskom jeziku. Kao izuzetan poznavalac mnogih jezika, naročito slovenskih (ruski, poljski, slovački, srpskohrvatski), Špiro je napisao jedinstvenu studiju o razvoju drame u Srednjoj i Istočnoj Evropi, a među njegovim djelima iz oblasti istorije književnosti ističe se i monografija o Miroslavu Krleži. Svojim avangardnim stilom, likovima sa margine, bogatim i sočnim jezikom, Špiro umije da šokira tradicionalnu mađarsku kritiku. Njegove drame su osvojile brojne nagrade, uključujući i nekoliko nagrada za „Najbolju mađarsku dramu godine“. Komad „Pileća glava“ (1986) je ocijenjen kao „najvažnija mađarska drama u posljednjih 20 godina“ (Dramatic Exchange). Među brojnim nagradama i priznanjima izdvajaju se Košutova nagrada, Nagrada „Atila Jožef“, Nagrada mađarske pozorišne kritike, Nagrada „Tibor Deri“…
Đerđ Špiro je profesor na Akademiji za dramsku i filmsku umjetnost. Član je Šečenji (Széchenyi) akademije za književnost i umjetnosti.

O REDITELJU:
VELJKO MIĆUNOVIĆ je rođen 1986. godine. Diplomirao pozorišnu režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti, u klasi profesora Egona Savina. Kao asistent reditelja sarađivao je sa Jiržijem Menclom i Paolom Mađelijem. Nakon ispitne predstave po Fejdoovom tekstu „Ne šetaj se gola“, slede predstave „U lovu na bubašvabe“ (Jugoslovensko dramsko pozorište), „Otelo“ (Grad teatar Budva / Zetski dom / Festival MESS), „Revizor“, „Urnebesna tragedija“ (Crnogorsko narodno pozorište, Podgorica), „Život je pred tobom“, „Smrt trgovačkog putnika“, „Anđeli čuvari“ (Beogradsko dramsko pozorište), „Nesporazum“ (Narodno pozorište u Beogradu) i „Garderober“ (Slovensko narodno gledališče, Maribor). Predstave koje je režirao gostovale su i nagrađivane na više od dvadeset festivala kod nas i u inostranstvu.

Petparačke priče (Pulp Fiction) ,režija: Kventin Tarantino
2019-08-18 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Petparačke priče (Pulp Fiction)
režija: Quentin Tarantino
Uloge: John Travolta, Samuel L. Jackson i Uma Thurman
Petparačke priče (Pulp Fiction) je američki akcioni film iz 1994. u režiji Kventina Tarantina. Poznat je po nelinearnoj radnji, eklektičnom dijalogu, ironičnoj mješavini humora i nasilja i referenci iz filma i popularne kulture.
Film je osvojio ukupno 43 nagrade i 40 nominacija. Dobio je nagradu Oskar za najbolji scenario, 1995, a nominovan je za još šest oskara. Iste godine, film je osvojio nagradu Saturn za najbolji film, BAFTA nagrade za najbolji scenario i epizodnu mušku ulogu (Džekson), Globus za najbolji scenario, kao i MTV nagrade za najbolji film i najbolju scenu plesa, koju su odigrali Uma Turman i Džon Travolta. Godinu dana prije toga, film je osvojio i Zlatnu palmu na filmskom festivalu u Kanu.

Zatvaranje Festivala: VEČE SA ORGANIZATORIMA
2019-08-18 21:30 | Dvorac kralja Nikole

„Barski ljetopis“ i Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju: „ORKANSKI VISOVI“, režija: Dora Ruždjak Podolski
2019-08-17 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
„Barski ljetopis“ i Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju
Po motivima romana Emili Bronte
„ORKANSKI VISOVI“
Režija: Dora Ruždjak Podolski
Dramatizacija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Jelena Tomašević
Kostim: Lina Leković
Muzika: Slobodanka Bobana Dabović
Igraju: Miloš Pejović, Ana Vučković, Katarina Krek, Dejan Ivanić, Branka Stanić, Emir Ćatović, Jelena Simić, Danilo Čelebić i Ognjen Raičević
O predstavi:
Klasik engleske i evropske književnosti, „Orkanski visovi“ Emili Bronte doživio je prvu dramatizaciju na Balkanu u koprodukciji festivala „Barski ljetopis“ i Kraljevskog pozorišta „Zetski dom“ na Cetinju. Predstava je premijerno izvedena 20. jula 2017. godine u Starom Baru, a 24. oktobra na Cetinju.
Na sceni u Starom Baru, rediteljka je insistirala na ambijentalnosti prostora, koji upisuje dodatni sadržaj, gdje metafora zavisi od metafizike samog prostora i vremena. Takva se postavka igra na svim otvorenim scenama, gdje prostor uvlači interprete u sebe, i isto tako interpreti – glumci upisuju svoj izražaj u prostor.
U zatvorenom prostoru, dobija se intimnost koja je potrebna za sprovođenje osnovnog koncepta, a to je prisustvo, svjedočenje. Metafizičnost zavisi od simbolike detalja – dramaturškog, rediteljskog, a pogotovo glumačke izražajnosti.
Dramatizacija Stele Mišković progovara o izborima koje pravimo, načinu na koji se nosimo sa njima, načinu na koji prihvatamo tuđe izbore, dosljednosti koju imamo u odnosu na ono što smo izabrali i zašto pravimo izbore sa kojima nismo spremni da živimo.

Riječ rediteljke:
„Roman govori o ljudskim manama sasvim otvoreno, on ne skriva čovjeka i njegove svijetle i mračne strane. Bronte vrlo hrabro sprovodi tabu temu zlostavljanog djeteta, Hitklifa, koji dolazi u tuđu porodicu bez ikakvog pedigrea. Sa tom tematikom, usvajanjem djece, mi se i danas mučimo. Radeći na ovom komadu uvidjela sam da Bronte prvi put u istoriji književnosti govori o razvodu. Bronte je samim tim hroničar svega što se nama danas događa. Mi živimo slobodnije, ali istovremeno opterećenije.
Uvijek sam smatrala da čovjek po suštini i potrebama uvijek ostaje isti, samo se socijalna struktura mijenja, način na koji nas društvo ograničava.“
Dora Ruždjak Podolski

O rediteljki:
Dora Ruždjak Podolski je renomirana hrvatska rediteljka koja je do sada režirala sedamdesetak dramskih, operetnih i opernih naslova, među kojima su i: „Madama Butterfly“ (Puccini), „Traviata“ (Verdi), „Tragedija mozgova“ (Kamov), „Chicago“ (Kander – Fosse – Ebb), „Priča o vojaku“ (Stravinski – Ramuz), „Ljepotica i zvijer“ (Woolverton – Rice – Ashman), „La Boheme“ (Puccini), „San ljetne noći“ (Shakespeare), „Žena – bomba“ (Sajko), „Acis i Galatea“ (Handel), „Slučajevi običnog ludila“ (Zelenka), „Carmen“ (Bizet), „Cabaret“ (Masteroff – Ebb – Kander), „Regoč“ (I. B. Mažuranić), „Dorothy Gale“ (Zajec), „Ana Karenjina“ (Tolstoj), „Amadeus“ (Schaffer), „Posljednji dani mira“ (Vidić).
Režirala je u Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu, Splitu, Osijeku i Rijeci, na Dubrovačkim ljetnjim igrama, u GK „Komedija“, GK „Trešnja“, ZKM-u, GDK „Gavella“ i dr, te u Sloveniji, Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Rusiji i Kanadi.
S Frankom Perković 2001. osnovala je „Kazališnu udrugu frustriranih redatelja“ (KUFER), koja je afirmisala niz mladih umjetnika, reditelja, glumaca, plesača i koreografa. Od 2012. godine vodi Umjetničku organizaciju „Ruždjak i Perković“ (RUPER). Bila je direktorka dramskog programa Dubrovačkih ljetnjih igara od 2009. do 2012. godine. Od 2017. godine je direktorka festivala Dubrovačke ljetnje igre. Predaje glumu na Muzičkoj akademiji i Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu.
Dobitnica je nagrade „Goran“ za mlade pjesnike, nagrade za režiju „Postojanog kositrenog vojnikana“ na „Naj, naj“ festivalu (2006), te Nagrade hrvatskog glumišta za režiju „Chicaga“ (2004), „Ljepotice i zvijeri“ (2008) i „Madame Buffault“ (2015). „Ljubavni napitak“, „Čarobna frula“, „Slavuj“, „Madame Buffault“ i „Agrippina“, projekti tri umjetničke akademije i TTF-a koje je vodila i režirala, nagrađeni su Posebnom rektorovom nagradom (2008, 2010, 2013, 2015. i 2016), a „Čarobna frula“ i „La Boheme“ (predstava HNK Split) i nagradom „Milka Trnina“. Predstave „Rent a friend“, „Chicago“, „Ljepotica i zvijer“ i „Cabaret“ nagrađene su Nagradom hrvatskog glumišta za najbolju predstavu u cjelini.

Performans: Alice in WonderBand: „RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ (4+)
2019-08-15 21:30 | Šetalište kod kafea Planet
Alice inWonderBand
„RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ (4+)
Tekst i režija: Višnja Obradović
Dizajn zvuka: Goran Vujičin, MrV production
Kostim: Lutkart

Izvođači: Marko Dinjaški, Ana Vrbaški
Trajanje: 1h

O performansu:
Tradicionalna muzika iz Srbije i ostalih zemalja Balkana u novim aranžmanima izvedena kroz spoj tjelesnih perkusija i pjevanja predstavlja kulturnu baštinu ovog podneblja na neposredan, uzbudljiv i nesvakidašnji način.
Pjesme iz Srbije, Makedonije, Crne Gore, Bosne, Bugarske, Rumunije, kao i pjesme nacionalnih manjina kroz melodije, ritmove, ali i tekstove opisuju karakterističan svijet i kulturu koju dijelimo, ne samo geografski, već emotivno i istorijski, živeći na trusnom području u stalnim previranjima.
Kroz ovo muzičko putovanje vodi vas par umjetnika, čiju priču takođe otkrivamo na ovom putu.
Performans „RiKaTaKa, novi balkanski ritam“ je do sada izvođen na brojnim festivalima u Srbiji i Njemačkoj.

Alice in WonderBand je nastao 1998. godine na Fruškoj gori, a od tada je plodove svog kreativnog rada proširio na čitav region. Jedini su u ovom dijelu Evrope koji se bave vrlo specifičnom vrstom scenske umjetnosti – spojem muzike, pozorišta, plesa i akrobatike kroz posebnu vještinu tjelesnih perkusija. Za ovu tehniku, u kojoj je tijelo ritmički instrument, edukovali su se kod svjetski poznatih tjelesnih perkusionista. Alice in WonderBand je životni projekat čije jezgro čine muzičari Ana Vrbaški i Marko Dinjaški, koji su već 22 godine partneri kako na sceni tako i u životu, što daje novu dimenziju njihovom prisustvu i odnosu na sceni. Alice in WonderBand su uspješno nastupali u Srbiji, regionu (Crna Gora, Hrvatska, Bosna) i inostranstvu (Nemačka, Italija, Francuska, Austrija, Turska).

Riječ kritike:
„Zapanjujuća perkusija tijela. Snažno i sa obuzimajućom energijom i strašću, miješaju se tradicionalne balkanske pjesme sa autorskim numerama samih izvođača. Oboje umjetnika je krajnje talentovano i to višestruko.
Vatromet govora tijela počinje čas pucketanjem prstima, čas pljeskanjem dlanom po tijelu, što proizvodi veoma opipljiv zvuk tapšanja. Zatim se zaukava ritam. Iz tog pucketanja, lupkanja i tapšanja, izrodile su se pjesme.“
Ines Wagner, Kulturvision Aktuell
„Brz i intenzivan ritam igre, poziva gledaoca svojim tempom i iskrenošću da se seti snage koju poseduje telo, poziva na jednu vrstu buđenja kroz igru.“
Nataša Gvozdenović, regionalni pozorišni kritičar
O rediteljki:
Višnja Obradović je glumica Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu od 2011. godine. Edukovala se širom svijeta u oblasti glume, scenskog pokreta, plesa i komedije del arte. Igra brojne uloge u svom matičnom pozorištu, radila režije scenskog pokreta za više predstava uz brojna priznanja i nagrade. Na Akademiji umetnosti u Novom Sadu bila je docent na predmetima Scenski pokret i Komedija del arte.

Ana Petrović: „O čemu govorim kada govorim o ljubavi“
2019-08-15 21:00 - 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Ana Petrović je diplomirala na Fakultetu primijenjenih umjetnosti i dizajna u Beogradu, u klasi prof. Jadranke Simonović na Odsjeku dizajn tekstila. Bavi se dizajnom namještaja, tepiha, predmeta za kuću, oslikavanjem enterijera i eksterijera. Slike radi tehnikom akril na platnu.
Kusturica, gradonačelnik Mećavnika je, između ostalih, izabrao Anu Petrović za svog gradskog umjetnika, i ona je odgovorna za ukupan vizuelni identitet grada, a od 2005. do 2007. bila je i direktor kompleksa Mećavnik, Mokra Gora.
Petrovićeva, pored učešća na brojnim kolektivnim izložbama, samostalno izlaže već dugi niz godina, a od pregršt uspješnih izložbi širom Srbije i svijeta izdvajaju se: izložba u Ambasadi Republike Srbije u Vašingtonu 2009, izložba u konzulatu Republike Srbije u Njujorku 2010, izložbe u galerijama u Pragu, Parizu i Puli kao i izložba na otvorenom povodom godišnjice Ujedinjenih Arapskih Emirata u Dubaiju 2015. godine.
Njeno stvaralaštvo nagrađeno je brojnim priznanjima među kojima su i nagrada za najbolji dizajn flaše i kutije Gorki list, umjetnički, personalizovani poklon paket – Srpski paket, poklon predsjednika Republike Srbije Aleksandra Vučića gostima inauguracije kao i „Turistički cvet“, nagrada za najbolji suvenir.

DRAGANA PERUNIČIĆ, akustični koncert
2019-08-14 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Dragana Peruničić, mlada nada crnogorske muzičke scene održaće svoj prvi nastup u okviru trideset drugog izdanja „Barskog ljetopisa“. Tom prilikom, publika će biti u prilici da uživa u stranim i domaćim pop hitovima koji će, specijalno za ovaj koncert, dobiti novo aranžmansko ruho.
Ovim koncertom, „Barski ljetopis“ potvrđuje predanost ideji afirmacije i podrške mladih crnogorskih i barskih umjetnika koji nastupima u okviru različitih segmenata Festivala dobijaju priliku za prezentaziju svog stvaralaštva.

Narodno pozorište Sombor: „SUMNJIVO LICE“, režija: Jagoš Marković
2019-08-13 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Narodno pozorište Sombor
Branislav Nušić
„SUMNJIVO LICE“
Adaptacija i režija: Jagoš Marković
Kostimografija: Božana Jovanović
Scenografija: Jagoš Marković
Izbor muzike: Jagoš Marković
Lektor: dr Ljiljana Mrkić Popović
Maska: Nijaz Memiš
Muzičari: „Dunavski biseri“, Apatin
Igraju: Saša Torlaković, Biljana Keskenović, Danica Grubački, Radoje Čupić, Srđan Aleksić, David Tasić Daf, Pero Stojančević, Aleksandar Ristoski, Zdravko Panić, Živorad Ilić, Ninoslav Đorđević, Mihajlo Nestorović, Dragana Šuša, Vladimir Broćilović i Nemanja Bakić.
Trajanje: oko 100 minuta
O predstavi:
Poznata komedija našeg čuvenog komediografa koja govori o nama, našem mentalitetu; tematski aktuelna i dan danas. Glavna tema komada je korumpirana i nesposobna vlast koja traži sumnjivo lice, a sporedna je sukob roditelja i djece. Jerotije, neuk i niskog morala sreski kapetan, želi da uhvati sumnjivo lice i da na taj način napreduje u svojoj karijeri. Deformisan otvaranjem i dešifrovanjem raznih tajnih državnih i privatnih spisa, Jerotije zajedno sa svojom ženom Anđom čita ćerkino ljubavno pismo od izvjesnog Đoke. Prekida ih činovnik Vića koga Jerotije smatra idealnim kandidatom za muža njegove ćerke. Vića donosi pismo iz Ministarstva u kom, kada su uspjeli da ga dešifruju, saznaju da će u njihov srez doći sumnjivo lice, za kojeg se samo zna da je mlad i da sa sobom nosi revolucionarne antidinastičke spise i pisma. Poslije detaljno razrađenog plana i napada na hotel „Evropa“, zajedno sa svojim podređenima Jerotije hapsi Đoku misleći da je baš on to „sumnjivo lice“.

Riječ kritike:
„…U „Sumnjivom licu“ somborskog pozorišta se, naime, ispostavilo da je Markovićeva poetika do te mere u stanju da supsumira različite stilske poetike da se Nušićev tekst bez problema uklopio u nju ili, ako stvar okrenemo drugačije, Nušićeve replike su bez problema funkcionisale u komadu koji je „ispisao“ Jagoš Marković. Konkretno govoreći, predstava „Sumnjivo lice“ je realizovana na prvi pogled oprečnim rešenjima. S jedne strane, u pitanju je potpuno preinačavanje Nušića na koga smo navikli. Postavljanjem težišta predstave u gogoljevskom načinu pripovedanja i insistirajući na ruralnim crtama karaktera glavnih junaka koje će pritom smestiti u (scenske) okvire domaćeg tužnog hora, parafrazu antičkog, ispostavilo se da je Nušić zapravo nadrealista. Priča o tužnom liku Jerotija, njegovoj porodici i stradanju kome će biti izložen zaljubljeni Vića, zapravo je nadrealna pripovest o našoj nadrealnoj stvarnosti. S druge strane, bukvalna karikaturalnost glavnog junaka Jerotija, koga je Saša Torlaković odigrao potpuno u skladu sa rediteljevom intonacijom uvećavajući njegove osobine do paroksizma, zatim pomeranja Anđinog lika (Biljana Keskenović) u istom smeru, pri čemu je njena priroda definisana kako spoljašnjim elementima, tako, usmeravanjem njenog lika u pravcu realizacije osnovnog komičarskog prosedea uz pomoć inscenacije domaćičke logike kao načina kontrole vlasti, predstavlja postupak doslovnog pridržavanja Nušićevog teksta. Značaj ove režije Jagoša Markovića upravo se sastoji u onom delu njegovog stava prema Nušiću koji se može imenovati terminom pravovernosti.“
Darinka Nikolić

O reditelju:
Jagoš Marković (Podgorica, 1966) je jedan od najistaknutijih pozorišnih reditelja u regionu. Diplomirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Borjane Prodanović i Svetozara Rapajića.
U Narodnom pozorištu u Beogradu, čiji je stalni reditelj od 2008. godine, režira najznačajnije naslove svjetske i domaće klasike: „Učene žene“, „Hasanaginica“, „Gospođa ministarka“, „Pokondirena tikva“, „Dr“, „Antigona“, „Pepeljuga“ (opera) i „Figarova ženidba“ (opera). Po pravilu, njegove predstave su dugovječne, hvaljene i izvode se uvijek pred punom salom.
U drugim teatrima u zemlji i inostranstvu režirao je do sada preko pedeset predstava. Među najznačajnije ubrajaju se: „Romeo i Julija“, „Kate Kapuralica“, „Dekameron dan ranije“ (Narodno pozorište Sombor), „Lukrecija iliti ždero“ (Pozorište na Terazijama), „Skup, „Bogojavljenska noć“, „Tako je ako vam se tako čini“ (JDP), „Porodične priče“, „Gospoda Glembajevi“, „Jesenja sonata“ (Atelje 212), „Galeb“, „Filumena Marturano“ i opera „Karmen“ (HNK Ivana pl. Zajca), „Lukrecija o bimo rekli Požeruh“ (Riječke ljetnje noći), „Učene žene“ (HNK Split), „Čarapa od sto petlji“ (BDP), „Zora na istoku“, „Naši sinovi“, „Svinjski otac“ (Zvezdara teatar), „Hasanaginica“ (Centar za kulturu Tivat), „Tartif“, „Hekuba“… (CNP).
U švedskom kraljevskom pozorištu „Dramaten“ povodom jubileja tog teatra režirao je Strinbergovu „Kraljicu Kristinu“. Poslije raspada Jugoslavije prvi je naš reditelj koji je radio na Dubrovačkim ljetnjim igrama („Romeo i Julija“, 2014).
Reditelj Marković je dobitnik oko pedeset strukovnih, festivalskih i državnih nagrada među kojima su: Nagrada „Bojan Stupica“, Nagrada oslobođenja Beograda, Trinaestojulska nagrada, Nagrada „Mića Popović“, Nagrada za sveukupan doprinos stvaralaštvu Crne Gore, Nagrada grada Beograda, Nagrada grada Podgorice, Sterijina nagrada, nekoliko nagrada „Zlatni ćuran“, „Ardalion“…
U Bugarskoj je održan i festival „Balkan čita Jagoša“ u okviru koga su četiri reditelja radila njegov tekst „Govornica“.

Lana Bastašić: „UHVATI ZECA“
2019-08-12 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Lana Bastašić: „UHVATI ZECA“
Moderator: Nikola Nikolić

O autorki:
Lana Bastašić je rođena u Zagrebu 1986. godine, a odrasla je u Banja Luci. Iza sebe ima dvije zbirke priča, jednu zbirku poezije i jedan roman za djecu. Svako od ovih izdanja krunisan je nekom nagradom, tako da je ona dobitnica nagrada kao što su „Zija Dizdarević“, „Ulaznica“ i „Karver“.
„Uhvati zeca“ je njen prvi roman za odrasle koji je ušao u najuži izbor 65. NIN-ove književne nagrade za najbolju knjigu iz 2018. godine. Lana živi u Barseloni, gdje uređuje književni časopis „Carn de cap“ i vodi školu književnosti Escola Bloom.

O djelu:
Roman „Uhvati zeca“ je uzbudljiva feranteovska storija o prijateljicama koje su neobične životne okolnosti odvojile na više od deceniju, da bi ih još čudnovatijim spletom ukrstile i odvele u potragu za, naizgled, jedinom preostalom tačkom međusobnog povezivanja.
Vješto usmjeravana fabula suočava nas s nekim od suštinskih pitanja današnjice: pitanja granica do kojih može ići povezivanje različitosti, pitanja ovladavanja identitetom – njegovog oblikovanja po sopstvenom nahođenju, pitanja odnosa različitih vremenskih planova koji se prelamaju na istoj jedinki, te pitanja mogućnosti da kroz opštu tranziciju I pojedinac doživi preporod.
„Uhvati zeca“ je roman o ženskom prijateljstvu u svojoj nimalo romantičnoj verziji. Bilo je očekivano da će se u 21. vijeku i kod nas pojaviti narativ o komplikovanom i u isto vrijeme opčinjavajućem odnosu dvije osobe povezane suprotnostima od rođenja do konačnog buđenja. Ako je buđenje uopšte moguće u jednoj napaćenoj zemlji čuda gdje nikada nije do kraja jasno na kojoj strani ogledala se nalazimo.

Riječ kritike:

„Lana Bastašić napisala je roman sa ubjedljivom karakterizacijom likova, sa jasno motivisanim rješenjima u pogledu strukturisanja fabule i uvezivanja motiva, sa tematikom koja teško da će skorije izgubiti na aktuelnosti. Ovdje je moguće pronaći sve što tišti savremenog čovjeka: pitanje granica do kojih može ići povezivanje različitosti (višestruko), pitanje ovladavanja identitetom – njegovog oblikovanja po sopstvenom nahođenju, pitanje odnosa različitih vremenskih planova koji se prelamaju na istoj jedinki. I možda najvažnije, treba spomenuti taj sveprisutni užitak čitanja. Bez obzira na nimalo laku sadržinu. To je možda najsigurniji pokazatelj da imamo posla s nečim što se, najblaže rečeno, sasvim približilo idealu kompletnog romana.“
Nikola Nikolić

Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre), režija: Pedro Almodovar
2019-08-11 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre)
režija: Pedro Almodovar
Uloge: Cecilia Roth, Marisa Paredes, Antonia San Juan i Penélope Cruz
Sve o mojoj majci (Todo sobre mi madre) je špansko-francuska drama reditelja i scenariste Pedra Almodovara iz 1999. godine. Film se bavi složenim temama kao što su AIDS, transseksualnost, vjera i egzistencijalizam.
Radnja je dijelom preuzeta iz prethodnog Almodovarog filma „Cvijet moje tajne“ gdje se studenti medicine obučavaju u uvjeravanju ožalošćene rodbine za pristanak na transplantaciju organa preminulog, s naglaskom na majci tinejdžera koji je poginuo u saobraćajnoj nesreći.
Film je dobitnik Oskara u kategoriji za najbolji strani film, kao i nagrada Bafta, Zlatni globus, Goya, Cesar za najbolji film.

SYNERGIA 4
2019-08-11 21:30 | Dvorac kralja Nikole
SYNERGIA 4: Edin Karamazov, gitara
Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
Milan Milošević, baset klarinet i klarinet
Žarko Perišić, fagot
Kanadski kompozitori, Farshid Samandari i Sid Robinovitch
1.Papiga i trgovac (premijera) – Faršid Samandari (Kanada) 8:00 min
Edin Karamazov, gitara/ Milan Milošević, basetni klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
2.Hameum Svita – Božidar Boki Milošević i Ante Grgin 6:00 min
Milan Milošević, klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir
3.Arpeggione Sonata, D.821 – Franz Peter Šubert 28:30 min Edin Karamazov, gitara/ Žarko Perišić, fagot

Allegro moderato (A minor)
Adagio (E major)
Allegretto (A major)

Pauza
4.Klavirski trio Op.11 (1797) – Ludvig van Betoven 19:00 min
Milan Milošević, klarinet/ Žarko Perišić, fagot/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir

Allegro con brio
Adagio

Tema con variazioni („Pria ch’io l’impegno“: Allegretto)

5.Luka Napulj, (premijera) Sid Robinovič (Kanada) 8:00 min
6.Dvostruki koncert za gitaru i basetni klarinet – Astor Pjacola 15:00 min
Edin Karamazov, gitara/ Milan Milošević, basetni klarinet/ Vesna Podrug Kossjanenko, klavir

Milan Milošević, klarinista, doktor muzičke umjetnosti, Univerzitet Britanske Kolumbije. Dobitnik je nagrade Saveta za umjetnost Britanske Kolumbije, doktorske istraživačke stipendije i nagrade za akademsku izuzetnost na Univerzitetu Britanske Kolumbije. Milan je aktivan kao internacionalni umjetnički predstavnik Backun MoBa klarineta, Stowasser J. Taragota i Légère Trski. Čest je gostujući predavač specijalističke pedagoške muzičke asocijacije i član je Američke federacije muzičara, kao i Internacionalne asocijacije klarinetista. Studirao je kod prof. Milenka Stefanovića, Čarlsa Najdiha, Ajako Ošime i Roberta Springa.
Trenutno predaje klarinet i direktor je Muzičkog odseka na Vankuver koledžu u Kanadi. Prethodno je bio stalni član Beogradske filharmonije i umjetnički ko-direktor Duvačkog kvinteta Beogradske filharmonije i duvačkog kvinteta Sinergija 5. Milošević se istakao kao solista i član kamernog ansambla na festivalu savremene muzike Graundsvel i Festivalu nove muzike i kao solista sa Simfonijskim orkestrom Vinipega. Gostovao je u mnogobrojnim angažmanima i promocijama klasične, savremene I tradicionalne muzike na kanadskoj državnoj radio i televizijskoj mreži CBC u Vinipegu i Vankuveru i Kanadskim premijerama. Nedavno je bio gostujući predavač na naučnoj konferenciji i seriji majstorskih kurseva, između ostalog, na Državnom univerzitetu Džeksona i Univerzitetu Britanske Kolumbije. Pored toga, sarađivao je sa Društvom za novu muziku Vankuvera, Redšift muzičkim društvom, koncertnim serijalom Virtuozi na Univerzitetu u Vinipegu, Vankuverskim simfonijskim orkestrom i Interkulturalnim orkestrom u Vankuveru.
Kritičar časopisa Internacionalne asocijacije klarinetista – The Clarinet, hvalio je njegove savremene izvođačke tehnike kao „eklektične, inovativne“, i istakao „dosad nepoznati doprinos saznanju o klarinetu“. Njegovi snimci Bramsa i Betovena su opisani kao „zavodljivi, izražajni i dobro kontrolisani… zvučno topli u cjelokupnom opsegu instrumenta.“
Edin Karamazov je svoju muzičku karijeru počeo kao klasični gitarista prije nego što se okrenuo baroknoj lutnji, koju je studirao kod Smita Hopkinsona na muzičkoj akademiji Schola Cantorum Basiliensis u Bazelu, Švajcarska. Nastupa skupa sa ansamblima kao što su Hesperion, L’Arpeggiata, Hilliard Ensemble, Mala Punica, Orpheus Chamber Orchestra kao i sa umjetnicima kao Andreas Scholl, Maria-Cristina Kiehr, Arianna Savall i Sting. Karamazov svira nekoliko žičanih instrumenata iz različitih kultura i epoha i ostaje posvećen u istraživanju korištenja lutnje u modernoj muzici u vezi savremene improvizacije. Osim svoje samostalne karijere on uživa prateći pjevače različitih stilova i kulturnih nasljeđa.
Svoj prvi solo nastup ostvario je kao lutenist 1998. godine, zamjenjujući u zadnjoj minuti legendarnog Juliana Breama. Od tada je postao jedan od najuzbudljivijih i harizmatičnih svirača lutnje današnjice. Njegovi uzbudljivi virtuozni nastupi na lutnji i gitari, sa repertoarom koji se kreće od klasika iz 16. vijeka do moderne muzike su pobrala odlične kritike u Evropi i Americi. Kao solista nastupao je i snimao sa vodećim međunarodnim ranim muzičkim ansamblima i umjetnicima poput Hilliard Ensemble, Hesperion XX, Andreas Scholl, kao i sa britanskim rok muzičarem Stingom. Karamazov je savršen tumač i izvrstan tehničar na brojnim ranim i savremenim gudačkim instrumentima. Izuzetan je koncertni umjetnik pojavljujući se u brojnim važnim koncertnim dvoranama, uključujući Amsterdam Concertgebouw, londonski Wigmore Hall, Berlinskoj filharmoniji, i Konzerthaus u Beču, između ostalih. Nastavljajući tradiciju iz svojih ranih dana on i dalje uživa u improvizovanim muzičkim nastupima na ulici.
Vesna Podrug Kossjanenko, pijanistkinja, rođena je u Splitu gdje je i započela svoje muzičko obrazovanje u klasi prof. Gordane Lentić. Za vrijeme školovanja osvojila je šest prvih nagrada na republičkim i saveznim takmičenjima u bivšoj Jugoslaviji.
Nakon maturiranja, 1986. godine dobila je stipendiju „Ivo Pogorelić“ koja joj je omogućila odlazak na studije u inostranstvo koje započinje na Hochschule fur̈ Musik und darstellende Kunst u Beču kod prof. Paula Badure-Skode. Studije klavira završava 1992. godine naslovom Magistra umjetnosti. U periodu od 1992. do 194. godine je usavršavala klavirsku komornu muziku kod prof. Georga Eberta. Na istom Univerzitetu je 2000. godine završila i pedagoški odsjek i stekla zvanje profesora s odličnim uspjehom. Već za vrijeme studija svirala je brojne recitale i nastupa solistički s orkestrom HNK u Splitu pod ravnanjem Borisa Papandopula. U Državnoj operi u Beču je u periodu od 2000. do 2005. godine čije osam puta izvela Betovenov 5. koncert s orkestrom der Wiener Staatsoper.
Tokom svoje bogate karijere, Vesna je nastupala i sa brojnim istaknutim muzičarima: Davidom Grigorjanom, Vladimirom Kossjanenkom, Soo Kyung Hong, Goranom Listešom, Isabell Bringmann, Martinom Serafin, Michelangelom Cavalcantijem u poznatim koncertnim dvoranama kao što su „Musikverein“, „Konzerthaus“ i „Staatsoper“ u Beču, „Vatroslav Lisinski“ i „Hrvatski glazbeni zavod“ u Zagrebu, „Conservatorio Giuseppe Verdi“ u Milanu.
Pored pedagoške djelatnosti na bečkom Univerzitetu (Wiener Volkshochschule) gdje je vodila klavirsku klasu od 1992. do 1995, predavala je i na mnogobrojnim ljetnjim seminarima: Gutenstein, Mauerbach – Austrija; Bordeaux – Francuska; Zadar, Hvar, Kaštela – Hrvatska. Od 1998. do 2008. Podrug je bila angažovana kao stalni korepetitor u Bečkoj državnoj operi, a od 2002. do 2008. kao pedagoški saradnik na Univerzitetu za muziku i scensku umjetnost u Beču. Od 2007. Vesna Podrug djeluje kao docent za klavir na Umjetničkoj akademiji u Splitu.
Žarko Perišić je diplomirao je fagot na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi Marijana Kobetića, a usavršavao se u Salzburgu na Visokoj školi za glazbu „Mozarteum“ u klasi Milana Turkovića i Ričarda Galera. Tokom studija osvojio je brojne nagrade na solističkim i komornim takmičenjima. Perišić sarađuje s brojnim inostranim orkestrima i komornim ansamblima kao solo-fagotist (Izraelski simfonijski radio orkestar, Izraelski komorni orkestar, Simfonijski orkestar Tel Aviva, Salzburška komorna filharmonija, Camerata Salzburg, Mozarteum orkestar Salzburg, Klangforum Wien, Chamber orchestra of Europe, Berlin, Budapest Festival Orchestra, Beogradska i Zagrebačka filharmonija). Od 1993 . godine je stalni član i povremeni dirigent ansambla za novu muziku OENM iz Salzburga. Od 1997. godine predaje fagot na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, nastupa s Vojvođanskim simfoničarima kao solo-fagotist, osniva duhački kvintet te održava brojne solističke i komorne koncerte. Pored toga, Perišić predaje fagot na Muzičkoj akademiji u Zagrebu i djeluje kao solo-fagotist Simfonijskog orkestra HRT-a s kojim održava i solističke koncerte. Predavač je i na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, a aktivno sarađuje sa Cantus ansamblom, Zagrebačkim duvačkim Triom i Duom Pfagottiano.

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „DON KIHOT“, režija: Andraš Urban
2019-08-10 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
Migel de Servantes
„DON KIHOT“
Režija: Andraš Urban
Tekst: Vedrana Božinović
Muzika: Irena Popović Dragović
Scenorafija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Igraju: Branka Femić Šćekić, Kristina Obradović, Branka Stanić, Jelena Simić, Sanja Popović, Vanja Jovićević i Anđelija Rondović.

Riječ reditelja:
Neću da radim folirantsku predstavu. Da. Radim samo jednu. Ovu. Kao da je poslednja. Svaka je donkihotovsko ludilo. Borba na život i smrt. Pa svojevrsno ludilo. Nemoćni smo pred zlom. Kompromisni smo. Palićemo i knjige. A na početku smo samo hteli miran život. U biti. Borba za ideale postane samo budalaština iz mladosti. Krizis adolescensis. Svi nas ubeđuju da su to samo vetrenjače… da je pozorište samo ono sto oni razumeju, samo ono sto oni umeju da rade. Sedam žena. Sedam glumica koje biju svoju bitku malo duže od sat vremena. Izgaraju na sceni. I 7 mikrofona. Opet. Da. Znači da vama ipak samo ostaje da se udobno namestite na vašim stolicama, i prepustite se predstavi.
Andraš Urban
Riječ autorke teksta:
Don Kihot je klasika.
Ovo je rečenica koja će na ovaj ili onaj način nekoliko puta biti izgovorena u predstavi. I to jeste tako. „Najprevođenije djelo nakon Biblije“, roman koji se proglašava začetnikom savremenog romana, lik koji je postao simbolom, arhetipom, vjerovatno najpoznatiji lutajući vitez svih vremena – samo je početak onoga što se kao teret svali na svakoga ko krene u dramsku borbu sa Don Kihotom. Servantes je veliki pisac i „Don Kihot“ je, nesumnjivo, veliko djelo, ali čvrsto vjerujem u to da posao pozorišta nije da nam velika djela lijepo pročita sa scene. Pozorište je umjetnost za sebe. Nikako samo ilustracija književnosti, ma kako ona genijalna bila. Zato ova predstava nije namijenjena srednjoškolcima koji se teško probijaju kroz školsku lektiru. Nije, u slučaju da žele da im se prepriča fabula. I svakako jeste i njima, ali i svima onima koji žele da se zajedno sa nama zapitaju – šta znači potraga za idealima danas. U kakvom društvu živimo, kakvom težimo i da li je idealno društvo, čak i ako ga dosegnemo, zaista po našim mjerilima. Nas, Balkanaca, koji cijene činjenicu da ne mora sve uvijek po zakonu, nego postoji i nešto što je stvar dogovora.
Pa makar se to ticalo i zakona koje smo sami donijeli.
Servantes piše roman koji je zabavna i duhovita pustolovina. Ali je i kritika književnosti, pozorišta, drame (Servantes je bio dramaturg i dramski pisac), religije, čak i odnosa prema ženama… Iako se opšte znanje o Don Kihotu zaustavlja na vjetrenjačama, u romanu se jasno progovara o idealu države, društva, ljubavi i umjetnosti. Time smo se bavili.
Naši lutajući vitezovi su viteškinje. Rogobatan termin. Ali gender ispravan, te potpuno u skladu sa Zakonom o ravnopravnosti spolova u Crnoj Gori koji diskriminacijom smatra, da parafraziram, čak i jezičku upotrebu muškog roda kao generički neutralnog kada se govori o različitim rodovima. No, zakoni su jedno. A praksa je, rekoh, gotovo uvijek, nešto sasvim drugo.
Ovo nije priča o ženama. Ovo je priča o društvu. Jer su i žene i muškarci plod društvenih zakonitosti i posljedica odnosa koji se njeguju kao tradicija, očuvanje reda ili, što je možda i najvažnije – obraza. Ovo nije samo ženska priča, ali jeste priča koju pričaju žene. Iz svoje vizure. One progovaraju o svojim, tim strašnim i nerazumnim, „ženskim pravima“. A samo onaj koji ne sluša ili neće da sluša neće shvatiti kako su to uvijek i samo prava svakog čovjeka.
Ako više iko ima snage i volje da se za prava bori. Jer, „ovo je loše vrijeme za lutajuće vitezove“.
Juriš na vjetrenjače.
Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretira kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZKa, i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao na prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Predstava: „SIMFONIJA U F DURU, ILITI MALA LEKCIJA PROTIV ŠUNDA“ (4+), autor: Cvetin Aničić
2019-08-08 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Predstava „Simfonija u F duru, iliti mala lekcija protiv šunda“ nastala je kao autorski rad Cvetina Aničića, diplomiranog pozorišnog umjetnika. Premijera predstave je izvedena 04. decembra 2018. godine na festivalu monodrame za djecu u organizaciji Zmajevih dečjih igara u Novom Sadu i osvojila prvo mjesto kao najbolja predstava.
Priču o značenju klasične muzike tokom odrastanja djeteta govori nam na komičan i djeci prihvatljiv način čuveni kompozitor Dominiko Đuzepe Skarlati. Kroz svoju životnu priču i o nastanku njegove čuvene „mačije fuge“ otkrivamo blagodati zvukova klasične muzike.
Skarlati je rođen je u Napulju 1685, iste godine kao i Johan Sebastijan Bah i Georg Fridrih Hendl. Postao je kompozitor i orguljaš Kraljevske kapele u Napulju 1701. godine.

Legenda kaže da postoji kompozicija koja je nastala zahvaljujući jednoj mački. Mačka se zvala Pulčinela, a živjela je prije više od 200 godina, kad i njen vlasnik, poznati kompozitor Domeniko Skarlati.
Prema priči, Skarlati je imao čembalo čiji zvuk je izgleda bio zanimljiv Pulčineli, pa je zato često šetala po klavijaturi instrumenta. Jednom prilikom kompozitor je zapisao tonove koje je mačka napravila prilikom jedne od svojih šetnji i onda ih iskoristio za temu kompozicije, koju je dalje razradio i od nje napravio fugu. Djelo je objavljeno u Londonu, davne 1739. godine.
Ovu jednostavnu sonatu za čembalo sam Skarlati nazvao je Fuga u g-mollu, ali priznaćete da je ’nadimak’ „Mačja fuga“, mnogo zanimljiviji.
Skarlati kao učitelj muzike zahtjeva da moramo omogućiti učenicima dok su još jako mali, na primjer sa sedam godina, da slušaju klasičnu muziku u školi, jer ta vrsta muzike ima ogromnog udjela u obrazovanju. Izložiti djecu od malih nogu muzici Betovena, Mocarta, Baha, Skarlatija… znači pomoći im da povećaju koncentraciju i samodisciplinu. Pomozite svojoj djeci da se lakše koncentrišu i da povećaju svoju kreativnost uz Betoven klasičnu muziku. Klasična muzika je kao katalizator za kreativnost, jer nema riječi, pa ne sprečava kreativni proces i nije izvor ometanja i skretanja pažnje, već naprotiv, podstiče kreativno razmišljanje.
Pored svog doživljaja Skarlati nas upoznaje sa ostalim poznatim kompozitorima koji su ovjekovječili svijet muzike… Saznajemo dosta o Mocartu, Bahu, Betovenu, Hendlu, Vivaldiju… Pored kompozitora Skarlati nas vodi kroz značaj muzike, opere, baleta… I tako nas priprema u borbu protiv komšije koji sluša „savremen“ šund, odnosno muziku, iliti zvuke koji se danas, nažalost, plasiraju mladima…
Prema svim gore pomenutim stvarima, klasična muzika može biti jedno predivno iskustvo. Sa raznovrsnim raspoloženjima i tonovima koje nosi, nudi ogroman spektar korisnih stvari, a naročito može imati moć da poboljša vaše zdravlje. U današnje vrijeme, kada imate vrlo lak pristup ovoj vrsti muzike preko raznoraznih aplikacija, uživanje u klasičnoj muzici je lakše nego ikad. Pa tako, nađite aplikaciju koja vam se dopada, preuzmite je, i započnite i završite svoj dan sa zvucima Mocarta, Vivaldija, Betovena ili Baha. Život će vam se poboljšati u velikoj mjeri, u to nema sumnje!

Cvetin Aničić diplomirani je glumac lutkar i reditelj. Diplomirao je na Nacionalnoj akademiji za pozorišnu i filmsku umjetnost (NATFIZ) „Krsto Sarafov“ u Sofiji, Odsjek lutkarstvo u klasi Bonju Lungova. Od 2002. godine je član Saveza dramskih umetnika Srbije.
Do sada je režirao oko 40 komada u Srbiji i Hrvatskoj. Autor je dvije predstave za djecu „Vitamini zdravi fini“ i „Simfonija u F duru, iliti mala lekcija protiv šunda“ za koju je osvojio prvo mjesto na festivalu monodrame u organizaciji Zmajevih igara u Novom Sadu 2018. godine.
Pored rada u pozorištu, aktivan je i na televiziji.

PETRA BUBANJA, violina
2019-08-07 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:
1.The Concerto for Two Violins in D minor, BWV 1043 , Johann Sebastian Bach (1685-1750)
„Vivace“ Petra Bubanja i Vatroslav Simić
„Largo ma non tanto“ Petra Bubanja i Edward Charity
„Allegro“

2.Divertimento for Two Violins , Igor Frolov (1937-2013) – Petra Bubanja i Vatroslav Simić
3.Tango, Song and Dance, André Previn (1929-2019)
„Passionately“
„Simply“
„Jazz Feeling“
4.Serbian Dance, Béla Bartók (1881-1945)
„Hava Nagila“, arr. Aleksey Igudesman (b. 1973)
„La Cucaracha“, Igudesman
5.A Little Blue Danube Waltz , Johann Strauss II (arr. Igudesman)
Transylvanian Dance, Béla Bartók – Petra Bubanja i Edward Charity
6.Sonata No.2 in D, Op. 94a, Sergei Prokofiev (1891-1953)
„Moderato“
„Presto-Poco piu mosso del-Tempo I
Andante“
„Allegro con brio-Poco meno mosso-Tempo I-Poco meno mosso-Allegro con brio“
Pijanistkinja: Darja Samofalova

Petra Bubanja je rođena u Baru, 1990. godine. Njena ljubav prema muzici počela je pohađanjem „Muzičke baštice“ u sklopu škole „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru. Počela je svirati violinu uz nagovor profesora muzičke škole zbog odličnog sluha, a posvećenost instrumentu i disciplini otkrila je uz pomoć svog prvog profesora, Vatroslava Simića nakon mnogobrojnih nagrada na republičkim takmičenjima.
Po završetku Umjetničke škole srednjeg muzičkog obrazovanja za talente „Andre Navarra“ u Podgorici, Petra je nastavila svoje muzičko obrazovanje u Americi.
U maju 2018.godine, Petra je doktorirala na Državnom Univerzitetu Floride (Florida Stejt) na odsjeku violine, u klasi profesora Bendžamin Sanga. Dobitnica je velikog broja stipendija i nagrada od strane univerziteta koje je pohađala. Bila je pobjednica na univerzitetskim takmičenjima 2009, 2011. i 2013. godine čime je dobila priliku da svira kao solista sa orkestrom. Petra je takođe bila koncertmajstor univerzitetskih orkestara.
U februaru 2018. svirala je sola u simfonijskoj poemi „Život Heroja“ Rikarda Štrausa, uz orkestar Florida Stejt-a. Članica je mnogih regionalnih orkestara kao što su: Talahasi, Pensakola, Mobil, Valdosta, Sjeverozapadni orkestar Floride, Sinfonija GC, itd. Tokom prethodna dva ljeta, Petra je učestvovala na prestižnim muzičkim festivalima Brevard (u sklopu selektivnog koncertmaster-studija) i NRO (National Repertory Orchestra) gdje je svirala kao solista sa orkestrom. Pored toga, imala je čast da svira za prestižne violiniste kao što su Dejvid Kim, Dejvid Kušeron, i Gil Šaham.

Vatroslav Simić je profesor violine u muzičkoj školi „Petar ll Petrović Njegoš“ u Baru. Diplomirao je u Ljubljani na Akademiji za glasbo 1981. godine u klasi profesora Alberta Dermelja. Od 1981. do 1998. godine, predavao je violinu u renomiranoj „Školi za muzičke talente“ u Ćupriji (Srbija), s tim što 1989. i 1990. godinu provodi i kao gostujući profesor na „Conservatorio Ataulfo Argenta“ u Santanderu (Španija). Od 1998. pa do danas, predaje u Muzičkoj školi u Baru, a kao gostujući profesor, sarađuje i sa muzičkim školama u Tivtu, Kotoru, Ulcinju kao i sa Školom za muzičke talente „Andre Navara“ u Podgorici. Njegovi učenici su dobitnici velikog broja nagrada, kako na domaćim, tako i na međunarodnim muzičkim takmičenjima.

Edward Charity je rođen u Šrivportu, Luizijana. Petru je upoznao tokom osnovnih studija na Northwestern stejtu. Edvard je završio doktorat u muzičkom izvođenju na violini 2018., na Florida stejtu, u klasi Šenon Tomas. Tokom studija, bio je pobjednik brojnih univerzitetskih takmičenja godine 2008, 2010, i 2013. čime je dobio priliku da svira kao solista sa orkestrima. Koncertmajstorsku poziciju je dijelio sa Petrom na osnovnim, magistarskim i doktorskim studijama. Tokom ljeta 2017. godine, Edvard je učestvovao na prestižnom muzičkom festivalu Aspen, a naredne 2018. godine, svirao je kao član Frankofonskog orkestra u Montrealu. Član je mnogih regionalnih orkestara gdje nastupa sa Petrom gotovo svakog vikenda.

Darja Samofalova rođena je 1994. godine u Beogradu. Muzikom je počela da se bavi od svoje šeste godine, kada je upisana u ŠOMO „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasu mr Maje Basarab. Godine 2007. upisala se u Srednju muzičku školu za talente „Andre Navara“, u Podgorici. Na međunarodnom takmičenju mladih pijanista „Citta di Barletta“ u Italiji, u maju 2009. godine, osvojila je apsolutnu nagradu i specijalno priznanje za najboljeg pijanistu zemalja istočne Evrope.
Poslije završenog III razreda srednje škole, 2010. godine upisuje se na Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, kao student klavirskog odsjeka, u klasi prof. Ninoslava Živkovića, a zatim 2013. god u klasi prof. Nataše Mitrović. Uspješno nastupa na brojnim koncertima u salama: Zadužbine Ilije M. Kolarca, Jugoslovenskog dramskog pozorišta, Dečjeg kulturnog centra, Studentskog kulturnog centra, Pozorišnog muzeja, sali Narodne biblioteke, i u galeriji „Artget“. Takođe, održala je solističke koncerte u Crnoj Gori: u sali KIC „Budo Tomović“ (Podgorica, septembar 2010) i u sali muzičke škole „Petar II Petrović Njegoš“ (Bar, decembar 2013). Godine 2013. osvojila je specijalnu nagradu na XVIII takmičenju kamerne muzike Srbije u Lazarevcu, u klavirskom duu sa koleginicom Marijom Vasić. Naredne godine završile je osnovne akademske studije i upisuje se na master studije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Dvadesetog oktobra 2014. godine održava solistički koncert u galeriji Srpske akademije nauka i umetnosti.
Dobitnica je nagrade Fonda Slobodanka Milošević Savić za najboljeg studenta četvrte godine i za najbolji postignut uspjeh iz glavnog predmeta u akademskoj 2013/14. godini, pa je tim povodom učestvovala na koncertima u Tirani i Skadru. Pored ove, Darja je osvojila je brojne druge nagrade na republičkim i međunarodnim takmičenjima

JU „Grad teatar“ Budva i SNP Novi Sad: „KRVAVE SVADBE", režija: Igor Vuk Torbica
2019-08-06 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
JU „Grad teatar“ Budva i Srpsko narodno pozorište Novi Sad
Federiko Garsija Lorka
„KRVAVE SVADBE“
Režija: Igor Vuk Torbica

Scenografija: Branko Hojnik
Kostimografija Jelisaveta Tatić Čuturilo
Muzika: Vladimir Pejković
Scenski govor: dr Dejan Sredojević
Dizajn svjetla: Milica Stojšić
Igraju: Varja Đukić, Milica Grujičić, Ivana Mrvaljević, Pavle Popović, Branka Stanić, Vukašin Ranđelović, Miroslav Fabri, Draginja Voganjac, Maja Stojanović, Dušan Vukašinović, Filip Đuretić i Nenad Pećinar.
Trajanje: 95 minuta

Riječ reditelja:
„Htio sam odmah da pronađem tekst zbog kojeg bi me mnogi na prvom mjestu upitali – nama rediteljima veoma dobro znano pitanje – „Šta ćeš sa tim danas?“ Već sam imao i spreman odgovor, da me ne zanima to „danas“, da, ako svakoj stvari koju činimo moramo naći i trenutno uzemljenje i utemeljenje u neposrednom „sad i ovdje“, onda k vragu sa cjelokupnom umjetnošću. Htio sam pozvati ljude da na trenutak prestanu da misle iz sopstvenog pakla subjektiviteta. Da puste znanje i da osjete. Da nekom drugom centru, a ne onom cerebralnom, dozvole da primi jedno djelo. Da umire buku svojih misli i da prije svega slušaju i osjete.
Lorka je bio moj prvi izbor, ne samo zbog neospornog mjesta u cjelokupnoj evropskoj i svjetskoj pjesničkoj tradiciji, nego i stoga što je jedan od rijetkih autora koji je uspio prenijeti svoj pjesnički jezik u teatarske okvire, istovremeno se opirući tome da se povinuje zakonima tradicionalnog dramskog sklopa, sukoba, fabularnog razvoja i značenja. Sem toga, na prostorima naše nekadašnje zajedničke zemlje, Lorka je dugo zapostavljan na pozorišnim scenama. Na tim našim geografskim prostorima zapravo je zauvijek ostalo neotkriveno, ili bar ne u potpunosti otkriveno, ono što se naziva „novom španskom poezijom“. Paradoksalno, jer mogli bismo primijetiti da je toliko toga zajedničkog u motivima naših dvaju poetskih i jezičkih nasljeđa. (Nije tek slučaj ni koincidencija to što je, recimo, nadrealizam tako brzo – nakon što je izrastao iz glasova mahom španskih autora – našao svoj trenutan odgovor i kod autora jugoslovenskih naroda). Lorka je, u tom pogledu, za mene bio autor sa kojim bismo, i bez pravog predznanja publike, mogli ostvariti podsvjesne asocijacije i dijaloge kroz predstavu. Uostalom, on je u svojoj poetici pomirio ono što se na našim prostorima, sva je prilika, nikad neće pomiriti. Kao nijedan autor prije njega, Lorka je objedinio, u jednakoj mjeri i snazi, tri poetska, autorska, i, rekao bih, ideološka plana: umjetničke tradicije, narodnog i ličnog.“
Igor Vuk Torbica
O reditelju:
Igor Vuk Torbica je rođen u Drvaru (Bosna i Hercegovina), djetinjstvo je proveo u Rovinju, u Puli je završio Srednju školu za primijenjenu umjetnost i dizajn, a režiju je diplomirao 2013. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesorke Alise Stojanović. Njegova ispitna predstava na trećoj godini, Nušićev „Pokojnik“, dobila je glavnu nagradu „Studio festa“, proglašena je za najbolju predstavu Nušićevih dana u Smederevu, i trajno je ostala na repertoaru Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
„Razbijeni krčag“ u istom pozorištu dobio je 2016. godine pet nagrada na Danima komedije u Jagodini, tri plus jednu pohvalu na Međunarodnom festivalu malih scena u Rijeci, tri nagrade na danima satire u Zagrebu. Igor Vuk Torbica je zatim režirao „Ožalošćenu porodicu“ u Kranju, „Don Žuana“ u Zrenjaninu, „Hinkemana“ u Zagrebačkom kazalištu mladih koji je osvojio nagradu za najbolju predstavu Jugoslovenskog pozorišnog festivala „Bez prevoda“ u Užicu, nagradu „Ardalion“ za režiju, nagradu za najbolju predstavu na Gavelinim večerima u Zagrebu i nagradu za režiju, „Priče iz bečke šume“ u zagrebačkom pozorištu „Gavela“, a u martu 2017. je održana premijera „Carstva mraka“ Lava Tolstoja u Narodnom pozorištu u Beogradu.

Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
2019-08-05 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Veče mladih pjesnika iz Nikšića i Podgorice
Moderator: Goran Radojičić
Gostovanja pjesnika Književnog kluba „Poenta poetika“ – JU „Zahumlje“ iz Nikšića i Foruma mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ iz Podgorice na prethodnim izdanjima „Barskog ljetopisa“, preporučila su ove mlade stvaraoce za nastup na večernjoj sceni književnog programa ovog prestižnog festivala.
Deset mladih stvaralaca predstaviće svoju poeziju u programu koji je zamišljen kao nastup mlade, kreativne i aktivne crnogorske književne scene. Osim poezijom, ovi mladi stvaraoci će se predstaviti i svojim razmišljanjima o poeziji, njenoj ulozi u savremenom društvu, položaju i značenju i značaju pjesnika, festivala i konkursa.
Nikšićka književna scena danas, u vrijeme kada se o poeziji, pa ni književnosti u cjelosti, ne govori, niti poezija može privući značajniji broj čitalaca, djeluje formirano i cjelovito. Nakon prethodnih decenija u kojima su najznačajniji autori gradili sliku o dobrom duhu Nikšića i književnoj sceni, u Nikšiću se pojavljuje mlada generacija autora, okupljena oko Književnog kluba „Poenta poetika“ (od 2014) koja mijenja perspektivu i doživljaj pozicije poezije u kulturnom životu grada.
Forum mladih pisaca KIC-a „Budo Tomović“ danas je profilisana grupa mladih autora koji su posvećeni književnosti, svom izrazu, ali i pravcu u kojem žele da se i pojedinačno i kao grupa usavršavaju. Svojim stvaralaštvom skrenuli su pažnju javnosti na sebe kao na jedan reprezentativan poetički i stilski tok najmlađeg crnogorskog pjesništva koji, od kada su počeli da djeluju kao književna zajednica (2015), karakterišu stalni razvoj i promjena.
Namjera organizatora je da stihom i darom prozvani učesnici kroz program večernje književne scene ostvare interakciju sa publikom kako bi jedno nadahnuto mediteransko veče imalo prisan i potpun doživljaj, kako pristoji „Barskom ljetopisu“.

Kišni čovjek (Rain man), režija: Beri Levinson
2019-08-04 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kišni čovjek(Rain man)
režija: Barry Levinson
Uloge: Dustin Hoffman i Tom Cruise

Kišni čovjek (Rain man) je drama Berija Levinsona iz 1988. Film govori o sebičnom japiju, Čarliju Bebitu, koji otkriva da je njegov otac ostavio multimilionsku ostavštinu njegovom autističnom bratu, Rejmondu, za kojeg Čarli nije znao da postoji.
Kišni čovjek je osvojio Oskare za najboljeg glavnog glumca, najboljeg reditelja, najbolji film i najbolji originalni scenario. Film je dobitnik Zlatnog medvjeda na Berlinskom filmskom festivalu 1989.

SIMON TRPČESKI: "MAKEDONISSIMO"
2019-08-04 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Simon Trpčeski, pijanista, rođen je Makedoniji 1979. godine. Diplomirao je na Muzičkoj školi u Skoplju, u klasi profesora Borisa Romanova.
Tokom uspješne višegodišnje karijere, Trpčeski je nastupao sa najznačajnijim svjetskim orkestrima, uključujući Kraljevski koncertni orkestar, Ruski nacionalni orkestar, NDR Elbphilharmonie Orchestre, VDR Sinfonieorchester, Helsinški filharmonijski orkestar, Royal Stockholm Philharmonic Orchestra, Orchestra National de France, Real Filharmonia de Galicia, New York i Los Angeles Philharmonics, Novu japansku filharmoniju, Kinesku filharmoniju i Melburnski simfonijski orkestar.
Redovno izvodi solističke recitale u kulturnim prijestonicama kao što su Njujork, London, Pariz, Minhen, Prag i Tokio kao i kamernu muziku na festivalima kao što su „Verbier“, „Aspen muzički festival“, Međunarodni festival u Bergenu, „Baltičko more“ i „BBC Proms“. Do sada je sarađivao sa brojnim renomiranim dirigentima poput Marin Alsop Lionel Bringuier, Thomas Dausgaard, Gustavo Dudamel, Jakob Hrš, Vladimir Jurovski, Susana Malkki, Andris Nelsons, Gianandrea Nosedo, Sakari Oram, Antonio Pappan, Vasilij Petrenko, Neeme Jarvi, Krzisztof Urbanski i Cristian Macelaru i drugih.
Njegov projekat „Makedonissimo“, koji slavi muziku i kulturu svoje matične Makedonije, nastupiće u Velikoj Britaniji, uključujući koncerte u Liverpulskoj filharmoniji i na Birmingham Piano festivalu.
Njegov plodonosni studijski rad se odrazio na i njegovo svjetsko priznanje. Njegov prvi snimak (EMI, 2002) dobio je i nagrade „Editor’s Choice“ i „Debut album“ na Gramophone Awards. Njegove interpretacije Rachmaninovljevih kompletnih koncerata plus „Rapsodija na temu Paganinija“, sa Vasilijem Petrenkom i Royial Liverpool Philharmonic Orchestra su, tokom 2010. i 2011. godine, prepoznate sa Classic FM, Gramophone „Editor’s Choice“ i „Diapason d’Or“ priznanjima.
Recital Trpčeskog u Vigmore Hallu, koji je objavljen na „Vigmore Hall Live“, The Telegraph je odmah pozdravio kao „Klasični CD sedmice“, a njegov snimak za „Onix Classics“ Prokofjevljevog koncerta za klavir mu je ponovo donio nagradu „Diapason d’Or“ u septembru 2017.
Uz posebnu podršku „KulturOp“ – vodeće makedonske kulturne i umjetničke organizacije, Trpčeski je posvećen pomaganju mlađim generacijama muzičara i njihovoj afirmaciji.

„Umjetnost je Trpčeskog da zaviri duboko ispod nota i izvuče suštinski karakter i sadržaj djela. […] Spretnost i strast za izvedbom bila je izuzetno upečatljiva u svojoj svježini i sposobnosti da razotkrije samo srce muzike.“
The Telegraph

„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica: „O MIŠEVIMA I LJUDIMA“, režija: Dino Mustafić
2019-08-03 21:30 | Stari Bar – amfiteatar
„Barski ljetopis“ i Gradsko pozorište Podgorica
po motivima novele Džona Stajnbeka
„O MIŠEVIMA I LJUDIMA“
Režija: Dino Mustafić
Dramatizicija i dramaturgija: Stela Mišković
Scenografija: Smiljka Šeparović Radonjić
Kostimografija: Lina Leković
Muzika: Tamara Obrovac

Igraju: Mišo Obradović, Miloš Pejović, Branko Ilić, Pavle Ilić, Vule Marković, Marija Đurić, Dejan Đonović i Božidar Zuber

O predstavi:
„O miševima i ljudima“ govori o posljedicama ekonomske krize u Americi tridesetih godina prošlog vijeka i u tom smislu odlično korespondira sa današnjim vremenom. Ipak, naše čitanje stavlja fokus na nit koju je i sam Stajnbek suptilno provukao kroz novelu: progovorićemo o snovima, iluzijama kao neophodnosti opstanka u surovom okruženju koje marginalizuje drukčije, stare, bolesne i osobe sa smetnjama u razvoju; o bijegu u utopiju kao jedinom mjestu na kojem možemo biti srećni dok nas ne ugrizu oštri zubi stvarnosti – dok se ne suočimo sa činjenicom da se ovdje i sada prijateljstvo, humanost i sloboda povlače pred strahom, interesom i taštinom.

Riječ reditelja
„Roman je smješten u tridesete godine prošlog vijeka, u period Velike depresije u Americi, ali može se čitati nezavisno od toga da li smo upoznati sa istorijskom pozadinom, jer je siromaštvo i težak život najnižeg sloja ljudi nešto što je uvijek aktuelna i velika tema. Osim pomenutog, u centru romana je i priča o jednom neobičnom prijateljstvu između Džordža, čestitog i dobrog čovjeka, i Lenija, krupnog i snažnog čovjeka sa umom malog djeteta. Oni čine porodicu, držeći se jedan drugog kako bi pobijedili usamljenost i otuđenost. Tu je i motiv Američkog sna, kao sveprisutne teme u američkoj književnosti, ali i filozofiji utopije što mi je blisko svjetonazorski etički. Za takvo iskustvo nije potrebno bilo intervenisati u literarni materijal kako bi približili epohu gledaocima. Mi živimo isti ili čak i gori socijalni i politički trenutak, koji prepoznajemo u našoj svakodnevnici. „O ljudima i miševima“ je jedinstvena priča koja dirljivo govori o istinskom prijateljstvu, očaju i beznađu ljudi za vrijeme Velike depresije i krahu američkog sna, ispričana je egzistencijalistički i emotivno. Ova vanvremenska priča čini ovaj roman revolucionarnim za svako vrijeme jer govori o pravu na život i kada smo drugačiji od većine. Zabrinuti smo nad svijetom koji se drastično dehumanizira svakodnevnom i agresivnom trkom za profitom. Postajemo moderni robovi, nadničari neoliberalnog kapitala koji proždrljivo jede našu sudbinu i potragu za srećom, prava na san, utopiju, viziju boljeg i pravednijeg svijeta”.
Dino Mustafić
Riječ dramaturškinje
Žderači snova
„Roman „O miševima i ljudima“ napisan je za vrijeme Velike depresije u Americi. Kad razmišljamo o sintagmi „velika depresija“ nužno se nameće činjenica da ona savršeno korespondira sa našim „ovdje i sada“.
Ljude na ivici egzistencije koji utopijom krče svoj put kroz život, utapajući se u znoju, svjesni da bez tog sna za koji se grčevito drže ne bi preživjeli ni dana, srećemo svakodnevno. Mi smo ti ljudi.
Pored ljudi na margini društva, izolovanih zbog rodne, vjerske, nacionalne, rasne pripadnosti, koji opet sami marginalizuju određene manjine i na taj način zatvaraju krug diskriminacije, prolazimo iz časa u čas. Mi smo ti ljudi.
Ljudi čiji se život svodi na puko preživljavanje, jer ono što zaradimo zadovoljava tek primarne potrebe sa Maslovljeve ljestvice. Sve što zaradimo pojedemo. Jedemo svoje snove dok hrana ne proguta nas.
Mi smo ti ljudi. Ili miševi.“
Stela Mišković

Čiča Mičino pozorište: „LEGENDA O HRABROSTI“ (6+), režija: Mateja Popović
2019-08-01 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Čiča Mičino pozorište
„LEGENDA O HRABROSTI“ (6+)
Tekst i režija: Mateja Popović
Scenografija: Stojan Đorđević
Koreografija: Anka Gaćeša
Kostimografija: Srđan Perić
Muzika: Danilo Marinković
Dizajn svjetla: Gordana Pantelić
Produkcija zvuka i zvučni efekti: Pavle Nikolić

Igraju: Vaja Dujović, Anđela Jovanović, Ivan Mihailović, Stevan Piale, Stojan Đorđević, Dragana Dabović, Mateja Popović, Bogdan Bogdanović, Božidar Marović, Dušan Popović i Gavrilo Ilić
„LEGENDA O HRABROSTI“
Vikinzima je oteta hrabrost
kada je došao nezvani gost
Zato poglavarka Krungla juri
jer kad se brani čast – mora da se žuri…
Hoćemo li da skočimo na leđa lakog vetra
jedno dva tri miliona metra
I vratimo se u prošlost dve hiljade godina i više
da vidimo šta nam priča piše…

„Legenda o Hrabrosti“ je mjuzikl sa elementima akrobacije. U sebičnoj i neobičnoj potjeri protagonista i antagonista za onim za čime žude obrađena je ideja morala i pravih vrijednosti. Neobična ljubavna priča upotpunjuje poruku predstave.
Koncept predstave je zasnovan na klasičnom dječijem teatru. Kostimi su bliži realnim i istorijskim nego fiktivnim. Scenografski koncept je dječija igra, svaki prostor se određuje drugačijim slaganjem kocki, različito dizajniranih strana.

Momčilo Moša Todorović, galerista: „NJEGOŠ I TESLA“
2019-08-01 21:00 | Dvorac kralja Nikole

IGOR NOVAK, violončelo i ANA VUKAZIĆ, klavir
2019-07-31 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:

Astor Piazzolla – „Le Grand Tango“
Max Bruch – „Kol Nidrei“
Edvard Grieg – „Sonata in A minor“
Fritz Kreisler – „Liebesleid“
Vittorio Monti – „Czardas“

Igor Novak je rođen 1989.godine u Baru. Violončelo je počeo da svira sa osam godina, u Muzičkoj školi „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, u klasi Georgija Sotničuka, tada takođe i profesora muzičkog konzervatorijuma u Kijevu. Nakon osnovnog, srednje školovanje nastavlja kod profesora Mladena Popovića u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić“ u Podgorici, ali već nakon završenog prvog razreda prelazi u Novi Sad u školu „Isidor Bajić“ u klasu profesora Imrea Kalmana.
Akademske studije završio je na Cetinju, u klasi profesora Igora Perazića, a kasnije profesora Dmitrija Prokofieva. Nakon studija odmah počinje da radi kao profesor violončela u Herceg Novom, gdje biva primijećen kao talentovan pedagog i promoter svog instrumenta i muzike kroz mnoštvo javnih nastupa i koncerata.
Za vrijeme školovanja osvojio je više nagrada i Laureata na festivalima i takmičenjima kao solista i član kamernih ansambala, što u našoj državi tako i u inostranstvu.
Usavršavao se na majstorskim kursevima kod renomiranih solista iz cijelog svijeta, među kojima su: Viktor Uzur (Amerika), David Gregorijan (Njemačka), Stanislav Apolin, Dragan Đorđević (Srbija), Ksenija Janković (Srbija), Aleksandar Rudin (Rusija).
Nastupao je kao član orkestra „Bridges for the future – Youth Symphony Orchestra“ u Bernu u fondaciji Yehudi Menuhin. Nastupao je kao solista orkestra Muzičke akademije na Cetinju i bio vođa dionica u istim. Svirao je i resitale i nastupao sa kamernim sastavima širom zemlje i inostranstva kao član dua, tria i kvarteta (Italija, Budimpešta – Mađarska, Beč – Austrija, Novi Sad, Beograd, Subotica – Srbija, Bosna i Hercegovina) Od 2017. godine intenzivno nastupa i sarađuje sa pijanistkinjom Lindom Poznanović i djeluje kao reprezent klasične muzike.

Ana Vukazić rođena je 1985. godine u Baru gdje je završila nižu muzičku školu „Petar II Petrović Njegoš“. Srednje muzičko obrazovanje stekla je u Kotoru u klasi prof. Jelke Filipović nakon čega 2004. godine upisuje studije klavira na Fakultetu umetnosti u Prištini sa privremenim sjedištem u Zvečanu, u klasi mr Aleksandre Trajković. Diplomirala je 2009. godine sa ocjenom 10, a kao student koji se istakao svojim prosjekom bila je proglašena i za studenta generacije. Nakon diplomiranja, nastavlja svoje usavršavanje i upisuje specijalističke studije na Fakultetu umetnosti u Beogradu u klasi mr Tijane Humo.
Tokom studija je ostvarila veći broj nastupa kao solista, klavirski saradnik i član kamernih sastava. Održala je tri veoma zapažena solistička koncerta u Galeriji Fakulteta umetnosti u Zvečanu 2007, 2008. i 2009. godine.
Kao klavirski saradnik učestvovala je na raznim kulturno-umjetničkim manifestacijama u Crnoj Gori i van nje. Među brojnim nastupima, najviše ističe one u Hrvatskom glazbenom zavodu (Zagreb) i Prešernovom pozorištu u Kranju (Slovenija).
Do sada je ostvarila i veliki broj solističkih koncerata od kojih se izdvajaju nastup na „Barskom ljetopisu“ 2013. godine, zatim koncert u „Artget“ galeriji u Beogradu i koncert u „Zetskom domu“. Na poziv CollegeChurch, Wheaton – Čikago, 2017. godine, održala je i solistički koncert u Americi.
Od 2009. godine radi kao profesorica klavira i korepeticije u Školi za osnovno muzičko obrazovanje „Petar II Petrović Njegoš“ u Baru, i kao pedagog sa svojim učenicima osvojila je preko 30 nagrada, od toga 12 prvih, na raznim pijanističkim takmičenjima u Crnoj Gori, Srbiji, Italiji i Francuskoj.

Kulturocilin: „KAD JE NIČE PLAKAO“, režija: Goran Jevtić
2019-07-30 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kulturocilin
„KAD JE NIČE PLAKAO“
po istoimenom romanu Irvina D. Jaloma
Režija: Goran Jevtić
Dramatizacija: Jordan Cvetanović

Igraju: Ljubomir Bandović, Goran Jevtić, Katarina Marković, Vanja Milačić, Sara Pejčić i Dimitrije Stajić

O predstavi:
Predstava „Kad je Niče plakao“ inspirisana je istoimenim romanom Irvina Jaloma, jednog od najčitanijih savremenih svjetskih pisaca.
U pitanju je priča o rađanju psihoanalize, o izdvajanju pojedinca iz mase, priča o susretu tri genijalna uma – Jozefa Brojera, Sigmunda Frojda i Fridriha Ničea – susretu koji će promijeniti savremeno razumijevanje čovjeka.
Riječ reditelja:
„Kao retko kada, dogodi se da jedan roman postane neprikosnoveni svetski bestseler, a da pritom ne izgubi svoj umetnički i intelektualni autoritet. Roman Irvina Jaloma je upravo to. Statistike kažu da je među svetskom populacijom koja čita romane, svaki treći pročitao „KAD JE NIČE PLAKAO“, što ga svrstava u jedno od najpopularnijih dela ikada napisanih. Ovaj komad počinje molbom filozofkinje Lu Salome doktoru Brojeru, da primi na lečenje mladog i nepoznatog filozofa Fridriha Ničea. Problem je u tome što Niče neće pristati ako sazna da je upravo Lu urgirala na tome jer su odnedavno prekinuli sve odnose i ona smatra da je ona uzrok njegove patnje i narušenog zdravlja. Dr Brojer nalazi način da se sretne sa Ničeom i počinju njihovi stalni susreti u kojima se polako odmotava gusto i teško razmrsivo klupko Ničeovih problema, strahova, nasleđa, nerazjašnjenih porodičnih problema, ljubavnih nemogućnosti, strasti, filozofskih nedoumica i pitanja bez odgovora, jednom rečju svega sto čini život bilo koga od nas.
Tokom tih seansi otkriva se podjednako zamršeni unutrašnji svet i samog doktora Brojera. I dok otkrivamo i tajne njegovog bića, koje ne sme da pokaže, kao ni slabosti jer je upravo on taj koji bi trebalo da leči, prisustvujemo uzbudljivom, gotovo trilerskom zapletu i preplitanju unutrašnjih borbi, koje vode katarzi ova dva blistava uma, čiji će rad promeniti tok istorije i uticati na živote svih nas. Tokom samih seansi rađaju se tehnike i ideje za lečenje koje će kasnije biti artikulisane u ono što danas nazivamo psihoanalitički metod lečenja. Svedok ovog procesa je i mladi doktor Frojd, Brojerov saradnik koji polako uviđa plodonosnost i značaj „lečenja razgovorom“. Pitanja koja čekaju svoj odgovor i traže ga u najskrivenijim kutovima naše podsvesti su ista ona pitanja koja muče svakog čoveka, dakle i svakog gledaoca. Odnos sa porodicom, traume, nasleđa, u suprotnosti sa željama i osećanjima, moralne norme, društveni poredak koji nam je dalek, pitanja religioznosti, izdaje, snovi, značenja, strahovi, seksualnosti, besmisao…“
Goran Jevtić

O REDITELJU:
Goran Jevtić (1978, Beograd) diplomirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 2001. godine, u klasi profesorke Biljane Mašić. Član je ansambla pozorišta „Boško Buha“ u Beogradu. Učestvovao je na preko 60 domaćih i internacionalnih pozorišnih i filmskih festivala. Od 2012. godine radi kao docent na katedri za glumu Akademije umetnosti u Beogradu. Dobitnik je brojnih nacionalnih i internacionalnih nagrada za glumačka ostvarenja. Prije dvije godine je režirao svoju prvu pozorišnu predstavu ,,Kralj Ibi“, koja je postigla veliki uspjeh kako u Srbiji, tako i u regionu. Predstava ,,Kralj Ibi“ je rađena po tekstu Alfreda Žarija, jednog od najzanimljivijih autora s početka XX vijeka, tvorca pata fizike, koji u sebi objedinjuje vodviljsko djelo sa skaradnim, razuzdanim humorom, istovremeno uspijevajući da jednim novim humorističkim postupkom pokaže surovu stranu ljudske prirode, što je bio značajan i prvi slučaj na svjetskoj pozornici i u umjetnosti uopšte. ,,Kad je Niče plakao“ je njegova druga režija predstave koja je nastala inspirisana istoimenim djelom Irvina Jaloma, jednog od najčitanijih savremenih svjetskih pisaca. Pored režije, Goran Jevtić u ovoj predstavi tumači i ulogu Fridriha Ničea.

Milan Vujović: „ POČELO JE S NESANICOM“
2019-07-29 21:30 | Dvorac kralja Nikole
Milan Vujović: „ POČELO JE S NESANICOM“, roman
Moderator: Petar Milatović

O autoru:
Milan Vujović je zaposlen kao novinar u Radio Baru 32 godine. Voditelj je i urednik emisija „Promenada četvrtkom“ i „Barska hronika“. Bio je urednik Radija i „Barskih novina“ i četvrt vijeka dopisnik iz Bara beogradske „Politike“. Sada ima svoj blog na on lajn izdanju „Vijesti“. Dobitnik je nagrade Aktiva novinara Bara „Božidar Boško Milošević“ 1997. godine i druge godišnje nagrade Udruženja novinara Crne Gore 2000. godine.
Napisao je nekoliko djela: romane „Agnostik ili kako je Jagoš završio pravo“ i „Ništa se nije promijenilo“, knjigu zapisa „Život i ostalo“, autor je duhovitih priča pod naslovom „Knjiga o Mikiju“, kao i „Barskih priča“ u dva dijela. Koautor je više knjiga, od kojih dvije o šahu.
Vujović je član Udruženja književnika Crne Gore. Držao je kurs novinarstva u „Otvorenoj školi“ u Baru, kao i u okviru projekta Edukativnog centra Bar. Trostruki je otac, diplomirani pravnik i majstorski kandidat u šahu.

O djelu:
„Čitanje dobre knjige je kao život. Voljeli biste da što duže traje, a nestrpljivo žurite, stranicu po stranicu, dan po dan, ka njenom, odnosno njegovom kraju.“
Ovaj zapis Viktora Vladimirovića, junaka nove knjige Milana Vujovića, upućuje, pored ostalog, na piščevu umješnost da čitaoca strpljivo i vješto, krajnje uzbudljivo, vodi do samog kraja pustolovine zvane dobar i zanimljiv roman. Onaj koji ne gubi na ritmu, u kojem se ličnosti i događaji prepliću i raspliću, tvoreći na kraju, kao u najboljim krimićima jezgrovitu i logičnu cjelinu.

Riječ kritike:
„Rukopis Milana Vujovića prati se lako, jer on tako piše, hemingvejski čitljivo. Tema knjige je intrigantna, posebno u kontekstu naših, još uvek, patrijarhalnih prilika. Ovdašnji čitaoci, navikli na štošta i svašta, imaju neku vrstu urbane sofistikovanosti, pa i blaziranosti. Ali ova knjiga može da ima i gotovo ‘egzotično’ dejstvo, budući da karakterna jednostavnost i monolitnost glavnog junaka u izvesnom smislu podseća na ono što je, najvećim delom, prošlost urbano-velegradskog mentaliteta.“
prof. dr Tihomir Brajović
„Građevina zvana ‘Počelo je s nesanicom’ čvrsto stoji. Temelji se, prije svega, na uvjerljivo realizovanim amplitudama koje slikaju ono što je, inače, zahtjevno: unutrašnji svijet likova, atmosferu odnosa među njima i ambijent u kojem se sve odvija. Vujović je majstor dijaloga koji je, po običaju, više od samog sadržaja neposredne priče.“
Pero Radović, publicista
„Ovo je, do sada, najbolji Vujovićev roman. Na vrlo sugestivan način ispričana je porodična drama, i još uvjerljivije dočarane mentalitetske i karakterne crte tipičnog tradicionalno vaspitanog Crnogorca. I sam naslov romana odiše sugestivnošću, priziva da otkrijemo šta je to počelo s nesanicom, i kakva se to priča krije među njegovim koricama. Uvjerena sam da će ta magnetna privlačnost, koja ne jenjava do samog (i efektnog) kraja romana, učiniti da roman živi dugo i da ima široku čitalačku publiku.“
Vesna Pavićević, profesorica jezika i književnosti

Eni Hol (Annie Hall), režija: Vudi Alen
2019-07-28 22:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Eni Hol (Annie Hall)
režija: Woody Allen
Uloge: Woody Allen, Diane Keaton i Tony Roberts.

Eni Hol (Annie Hall) je romantična komedija iz 1977. koju je režirao Vudi Alen. To je Alenov sedmi dugometražni film i po mnogim kritičarima ujedno i njegov najbolji. Radnja se vrti oko intelektualca/komičara koji depresivan i neuspješan živi u Njujorku. Film je dobio četiri Oskara: Najbolji film, najbolja režija, najbolji scenario, najbolja glavna ženska uloga. Američko udruženje scenarista (WGA) proglasilo je scenario za romantičnu komediju „Eni Hol“ Vudija Alena najsmješnijim scenariom svih vremena.

ALEKSANDAR SINČUK, klavir
2019-07-28 21:30 | Dvorac kralja Nikole
PROGRAM:

Skrjabin – Prelid i nokturno za lijevu ruku
Etida op. 8, No.12
List – Liebestraum
Šopen – Poloneza As-dur
Božić – „Hilandar“
Čajkovski – Svita iz baleta „Krcko Oraščić“ (izbor)
Rahmanjinov – Prelide op. 23, No. 5, op. 32, No. 12, op. 23, No. 2

Aleksandar Sinčuk, pijanista, počeo je intenzivno da nastupa širom Rusije i u inostranstvu još kao student Centralne muzičke škole. Tokom studija na Moskovskom konzervatorijumu pod mentorstvom Valerija Pjasetskog, Sinčuk je postao laureat mnogih prestižnih pijanističkih konkursa. Između ostalih, ističu se Prva nagrada na Međunarodnom konkursu Rahmanjinov u Moskvi i Zlatna medalja na Međunarodnom konkursu Vladimir Horovic u Kijevu.
Nakon uspjeha na IV Međunarodnom konkursu Rahmanjinov, Sinčuk uspješno debituje i u Karnegi Holu 2009. godine. Danas se njegovi nastupi održavaju u značajnim koncertnim dvoranama širom Rusije, kao što su Velika sala Moskovskog konzervatorijuma, Dvorana Međunarodnog doma muzike Svetlanov u Moskvi, Koncertna sala Marijinskog teatra, a aktivno nastupa širom Evrope, SAD, Portoriku, Turskoj, Kini i Južnoj Koreji.
Gost je brojnih festivala klasične muzike kao što su Međunarodni festival „Lica savremenog pijanizma“ u Sankt Peterburgu, Ohridsko ljeto, Bemus, Moskovski muzički festival mladih, Piano Follies u Francuskoj, Kineski međunarodni pijanistički festival, Muzički festival u Bratislavi, Evropski muzički festival u Bugarskoj itd. Februara 2017. godine učestvovao je na ceremoniji zatvaranja III Zimskih svjetskih vojnih igara u Sočiju.
Sinčuk sarađuje sa brojnim ruskim i međunarodnim simfonijskim orkestrima, uključujući Orkestar Marijinski, Nacionalni filharmonijski orkestar Rusije, Simfonijski orkestar Moskve „Ruska filharmonija“, Brandenburški državni orkestar iz Frankfurta, Sofijska nacionalna filharmonija i nastupa sa proslavljenim dirigentima kao što su Vladimir Spivakov, Dmitrij Jurovski, Valerij Gergijev, Vjačeslav Ređa, Đorđe Pavlović, Dmitrij Vasilijev, Feliks Korobov, Fabio Mastranđelo, Nikolaj Đađura, Aleksej Kornijenko, Anatolij Levin, Valerij Poljanski, Maksim Eškenazi, Uroš Lajovic, Hovard Grifits itd.
Od 2014. godine se bavi pedagoškim radom. Godine 2015/2016. radio je kao asistent na Državnom moskovskom konzervatorijumu Čajkovski. Pored toga, redovno održava majstorske kurseve u Evropi, Americi i Aziji.
Solistički album Aleksandra Sinčuka koji sadrži remek-djela ruskih kompozitora Čajkovskog, Skrjabina i Rahmanjinova snimljen je u Velikoj sali Moskovskog konzervatorijuma, a izdao ga je Classical Records 2014. godine.

Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju: „KAPITAL“, režija: Andraš Urban
2019-07-27 21:30 | Ljetnja pozornica Doma kulture
Kraljevsko pozorište „Zetski dom“ na Cetinju
Karl Marks
„KAPITAL“
Režija: Andraš Urban

Dramatizacija: Vedrana Božinović
Adaptacija i vizuelni identitet: Andraš Urban
Muzika: Irena Popović Dragović
Kostimografija: Lina Leković
Izrada maski: Marko Petrović Njegoš
Fotografija: Duško Miljanić
Asistenti na projektu: Jelena Odalović i Minja Novaković
Organizacija: Đorđije Radoičić
Muzičari: Milivoje Pićurić, klavir; Jovan Bjelica, gitara; Blažo Tatar, bubnjevi i Vedran Zeković, bas gitara.

Igraju: Jelena Laban, Jelena Šestović, Stevan Vuković i Pavle Perović, studenti FDU Cetinje, iz klase profesora Branislava Mićunovića.

Riječ reditelja:
„Mi smo krenuli od „Kapitala“ sa izrazitim ciljem da pojasnimo određene termine i pojmove, da ne govorimo više u vazduh, već da nam bude jasno o čemu govorimo, da odredimo taj prostor, koji bi nazvali nekim našim životom u savremenom svijetu. Čovjek se bavi preispitivanjem, ne lokalno, već u vremenu u kom postojimo. Stvarnost je samo inspiracija. Smisao svake umjetnosti je da dovodimo u pitanje sebe i određene pojmove. Predstava govori o brutalnim stvarima. Ekonomisti kažu da kapitalizam nije dobar, ali da ne postoji bolji sistem. Mi nismo naučno društvo koje nalazi rješenja, ali baš kada dovodimo u pitanje neke stavove dolazimo do istine. Ovo nije priča o Jugoslaviji. Ta priča se, kao i ona iz 1918, 1945. završila u krvi. Mi to stalno imamo u istoriji. To je lažni mit Balkana, biću intiman, toga mi je dosta. Mi se mažemo tom krvlju kao da je to naš folklor. Prihvatamo demagoške neistine koje nam se plasiraju kao fundamentalnu istinu. To se čini uglavnom na račun ugroženosti.“
Andraš Urban
Riječ dramaturškinje:
„Teško je transponovati roman na scenu, a „Kapital“, činilo mi se gotovo nemoguće, jer je to jedno zamršeno klupko raznoraznih pojmova, od ekonomske do društvene teorije i treba naći nit, koju će čovjek povući, ali tako da se sve razmrsi. Mnogo niti sam vukla, ali zapravo sam uvijek znala – treba krenuti od toga – „A gdje je tu čovjek?“ … Marks piše o tome, u svakom poglavlju, bilo da piše o radu, novcu, akumulaciji, ispod tih zamršenih redova i brojki, pita – „Gdje je čovjek?“ Postavljam to pitanje od devedesetih. Pola svog života živim u društvu za koje kažu da se zove tranzicija, u njoj smo zarobljeni. Gdje je čovjek u Crnoj Gori? Radimo u ovoj zemlji. Šta se dešava sa ovim mladim ljudima? Oni nisu živjeli u socijalizmu. Mi jesmo. Socijalizam smo srušili nacionalizmom. Prvobitna akumulacija kapitala desila se kada smo ubijedili ljude da će im biti bolje, ako se vratimo unazad. Mi klizimo unazad. Ova predstava postavlja i pitanje – Gdje ćemo se zaustaviti? Vedrana Božinović

O reditelju:
Andraš Urban je rođen 1970. u Senti. Sa sedamnaest godina, formira samostalnu pozorišnu i književnu radionicu, u kojoj radi kao autor, reditelj i glumac. Nakon izvjesnog vremena, formira pozorišnu trupu „Aiowa“, koja je teatar tretirala kao specifičnu, ali ipak sveumjetničku ideološku akciju. Na novosadskoj Akademiji umjetnosti, studira filmsku i pozorišnu režiju. Istovremeno je kao reditelj angažovan u subotičkom Narodnom pozorištu. Sredinom devedesetih, napušta studije, rad u pozorištu i godinama živi povučeno. Režiju diplomira 2000. godine, u klasi prof. Vlatka Gilića i Bora Draškovića, i nastavlja intenzivan rad u pozorištu. Uz podršku segedinskog MASZK-a i vlastitog ansambla stvara i „nezavisne“ pozorišne predstave. Od 2005. godine direktor je Mađarskog gradskog pozorišta „Deže Kostolanji“ u Subotici. Osnivač je internacionalnog pozorišnog festivala „Desiré Central Station“. Radi u Novom Sadu i Subotici, vodi umjetničke radionice u Rumuniji, odlazi na studijsko putovanje u Japan. Režirao je predstave u Nišu, Novom Sadu, Beogradu, Segedinu, Bitolju, Ljubljani, Berlinu, Klužu, Varni. Ukupno, četrdesetak profesionalnih režija. Pozorište percipira kao prosvijetljeni prostor, ponekad provokativne akcije, gdje se misli, govori i organizuje specifičan vid umjetničke stvarnosti. Predstava je za njega komunikacija, i druga stvarnost, koja postoji za sebe, ali nastaje u odnosu izvođača, izvođene stvarnosti i gledaoca. Režiju ostvaruje preko interaktivne komunikacije s glumcem. Nosilac je odlikovanja, nagrada „Jasai Mari“ (Najprestižnija nagrada za pozorišnu umjetnost Republike Mađarske), nagrada „Joakim Vujić“, „Pro urbe“ grada Subotice, „Pro urbe“ grada Senta, za Paralelnu umjetnost (Mediawave). Njegove režije i predstave su nagrađivane na festivalima: „Profesionalna pozorišta Vojvodine“, „Sterija“, „Infant“, „Joakimfest“, „Tvrđava fest“, „Teatarfest“, „Festival alternativnih pozorišta Republike Mađarske“, „Festival mađarskih pozorišta“, „MOT“.

Performans: „PILKO PILKO“, Njemačka (3+)
2019-07-25 21:30 | Šetalište kod kafea Planet
O performansu:
„Pilko Pilko“ stvara nove i iznenađujuće cirkusne forme koristeći različite tehnike žongliranja, partnerski ples, komediju, mimiku, magiju i druge tajne sastojke. Njihov stav prema performansu je prilagodljiv; oni nastoje da žive u trenutku i da ostanu spremni na sve.
S naglaskom na komunikaciju i razgovor, njihov visok nivo vještina zadržan je u službi međusobne razmjene ideja, a njihov interes za publiku i okruženje jednako je važan kao i pažnja koju primaju.

„ANTIVARI POP - ROCK“
2019-07-24 21:30 | Šetalište kod Marine
Trideset drugo izdanje “Barskog ljetopisa” obilježiće prva festivalska muzička produkcija- koncert „Antivari Pop – Rock“.
Riječ je o spektakularnom nastupu tokom kojeg će vokalno-instrumentalni sastav “Antivari” koji čine barski kamerni hor “Antivari musica”, pod dirigentskom palicom mr Mira Kruščića i rock bend uz pratnju istaknutih solista predstaviti repertoar evergreen pjesama domaće i strane pop i rock muzike.
Tokom cjelovečernjeg koncerta, ovaj šezdesetočlani sastav izvešće neke od najpoznatijih pjesama “Bijelog dugmeta”, “Riblje čorbe”, “Bajage i instruktora”, “EKV-a”, grupe “Queen” kao i pjesme poznatih pop izvođača.
