Loading Program

« Svi Program

Izložba slika Aleksandra Vukotića

1. avgusta od 21:00 - 22:00

Detalji

Datum:
1. avgusta
Vrijeme:
21:00 - 22:00

Mjesto

Galerija “Velimir A. Leković”

Organizator

JP Kulturni centar Bar
Telefon za rezervacije:
068 278 760
E-pošta:
pr@barskiljetopis.me

Aleksandar Vukotić je rođen 1980. godine u Podgorici. Diplomirao je 2002. godine na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, na odsjeku za slikarstvo, u klasi profesora Branislava Sekulića. Postdiplomske studije završio je 2006. godine. Već četiri godine kasnije bio je jedan od umjetnika koji su učestvovali u rezidencijalnom programu „Grad umjetnosti“, održanom u Parizu, 2010. godine. Bio je angažovan kao saradnik u nastavi kod profesora dr phil Valdimira Vukićevića, na predmetima iz oblasti teorije i filozofije umjetnosti i estetike, na Fakultetu umjetnosti UDG Podgorica. Ostvario je značajne rezultate i dobio nagradu za oblast pozorišne scenografije, radeći za Crnogorsko narodno pozorište, Kraljevsko pozorište „Zetski dom“, Budva Grad teatar i Kotor Art festival. Osim ove, neke od značajnijih nagrada koje je dobio su: Nagrada za slikarstvo FLU Cetinje (2002), nagrada „Milunović, Stijović, Lubarda“ za sliku, ULUCG (2005), nagrada publike za kratki video „Kratki tečaj o milosrđu“ (2009) i dr. Veliki broj izložbi je iza njega. Među najznačajnijim grupnim izdvajaju se: Bijenale studentskog crteža (Beograd, 2006), peto Cetinjsko bijenale (Cetinje, 2003), Marques-Biljezi (Pariz, 2005), Hercegnovski zimski salon (Herceg Novi, 2009), EXPO – prezentacija slika kao dio kulturne prezentacije Crne Gore (Šangaj, 2010), European abstract show (Arizona, USA, 2010), zatim SEE Video Art festival (Njujork, 2011), Internacionalna kolonija (Skoplje, 2014), Inter Imago (Njujork, 2015) i Art basel Spectrum (Majami, 2016). Brojne su i njegove samostalne izložbe realizovane širom Crne Gore.

Riječ kritike

„Slike Aleksandra Vukotića su kompleksna scenografija za sagu o jedinstvenoj simbiozi i sistemu oblika u prostoru mogućeg i stvarnog. Preformulacijom trivijalnih detalja i izmiještanjem u urbani kontekst, njihov uobičajeni smisao dobija ironijsku snagu i metaforičnost, koju često nije jednostavno sagledati. Tako zatvorena u sopstvenu znakovitost i ograničeno polje slike, poruka ostaje element autentičnog vizuelnog objekta.“

Mladen Lompar